Αρχείο ετικέτας ΔΝΤ

Μυωπία και κώφωση από την τρόικα

Γράφει ο Θνάσης Λυρτσογιάννης για το «ΕΘΝΌΣ»

Είναι τρελοί αυτοί οι… τροϊκανοί θα έλεγε ο Οβελίξ αν υπήρχε επεισόδιο για τη σημερινή Ελλάδα. Και θα είχε απόλυτο δίκιο. Την ώρα που ο Σόρος, ο νομπελίστας Στίγκλιτς (και πολλοί άλλοι) καταδικάζουν τη λιτότητα υποστηρίζοντας πως το χρέος μπορεί να μειωθεί μόνο με ανάπτυξη, αυτοί επιμένουν (χθεσινές δηλώσεις στελεχών του ΔΝΤ) στη μείωση μισθών με το επιχείρημα ότι έτσι θα αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα και θα επέλθει ανάκαμψη.

Η μηχανιστική και απλουστευτική εξίσωση «χαμηλοί μισθοί ίσον ανταγωνιστικότητα και μείωση της ανεργίας» είναι τουλάχιστον μυωπική, για να μην πούμε ανόητη, και προπαντός δεν είναι μοντελάκι για όλες τις χώρες. Αν ίσχυε, η Βουλγαρία θα έπρεπε να είναι πρότυπο ανταγωνιστικότητας και η Ισπανία να έχει μηδενική ανεργία στους νέους. Δυστυχώς για την τρόικα, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά και όπως μας έλεγε χθες πολύ γνωστός Ελληνας καθηγητής πανεπιστημίου, όχι αντιμνημονιακός, οι τροϊκανοί φαίνεται πως δεν έχουν αντιληφθεί σε βάθος τη δομή και τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Με την ακρίβεια πρέπει να ασχοληθούν και όχι τους μισθούς.
Αλλά και οι Ελληνες πολιτικοί οφείλουν να αντιληφθούν πως υπάρχουν λύσεις αξιόπιστες made in Greece. Αναφερόμαστε στο σχέδιο του ΙΟΒΕ που παρουσίασε πριν από λίγο καιρό ο γενικός διευθυντής κ. Γιάννης Στουρνάρας. Υπάρχει επίσης η πρόταση που είχε γίνει πέρυσι τον Μάιο για μείωση του χρέους μέσω της αγοράς ακινήτων του Δημοσίου με ελληνικά ομόλογα. Μάλιστα μπορεί να εφαρμοστεί και τώρα.
Ακούει κανείς ή κουφάθηκαν όλοι; Πάντως, για την κώφωση της τρόικας δεν έχουμε καμία αμφιβολία.

Πηγή : ethnos.gr

Όλα Ξαναγίνονται

Άρθρο του Άρη Δαβαράκη για το protagon.gr

Από την Κυριακή το βράδυ που δεν είχα ύπνο περιμένοντας πως η Δευτέρα θα μας έφερνε επιτέλους «μια κάποια λύση», να μην κρεμόμαστε πια τόσο πολύ από αυτή την βασανιστική αβεβαιότητα, πέρασαν τρία 24ωρα χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα. Πάνε – έρχονται οι αρχηγοί των τριών κομμάτων τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, οι Τροϊκανοί, οι υπουργοί  και οι Γ.Γ, που καλούνται εκτάκτως να δώσουν επιπλέον στοιχεία, έγινε και μια απεργία, λέμε-λέμε-λέμε στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα – κουρκούτι πια το μυαλό μας, έτοιμο να δεχτεί τα πάντα.
Πώς να μην αναρωτηθώ: Τι σόϊ κυβέρνηση ήταν αυτή του ΓΑΠ ο οποίος, πριν εκλεγεί ακόμα, πριν ορκιστεί πρωθυπουργός, είχε ήδη πάει στο ΔΝΤ, εν αγνοία της ΕΕ (που δεν το ήθελε το ΔΝΤ τότε με τίποτα μέσα στα πόδια της) να δώσει Γή και Ύδωρ – για λόγους που ποτέ δεν μάθαμε (σε μια man-to-man συνέντευξη της δικής του σχολής, της Αμερικάνικης, όπου όλα ρωτιούνται) – στους «Φακέλους», στους «Πρωταγωνιστές», σε μια κοινή συνέντευξη τύπου όπου θα μπορούσα και εγώ ακόμα (ναι –και εγώ ακόμα) να τον ρωτήσω να μου λύσει ένα σωρό απορίες που έχουνε στριμωχτεί στον εγκέφαλό μου και, κακά τα ψέματα, με στεναχωρούν και με βαραίνουν.
«Τιτανικός, Τιτανικός, βυθιζόμαστε», είχε εντολή να φωνάζει ο κ. Παπακωνσταντίνου για κάποιο λόγο. Και ας πούμε ότι ήταν έτσι και είχε δίκιο. Χρειαζόμασταν την «βοήθεια των φίλων» μας. Εντάξει. Συμβαίνουν αυτά. Μας την δώσανε λοιπόν –και σε πρώτη φάση μας την δώσανε ανεξέλεγκτα και με προθυμία σχεδόν, ζητώντας απλώς να βάλουμε μια τάξη επιτέλους στα του οίκου μας με αυτά τα λεφτά. Τα πήραμε. Δεν ξέρω τι τα κάναμε –αλλά δεν κάναμε τίποτα. Η πιο αδρανής, μαλθακή, άχρηστη κυβέρνηση της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας – η κυβέρνηση του ΓΑΠ, δυό χρόνια και. Η Μπιρμπίλη στην αρχή και η πράσινη ενέργεια, opengov.gr, αλλάζουμε ή βουλιάζουμε – αλλά μέτρο κανένα, λογαριασμοί μηδέν, διαχείριση ανύπαρκτη. Φούσκες πολλές, ανοησίες, ελαφρότητες, σαχλαμάρες, «Η Δανία του Νότου» και τα λοιπά. Και ταξίδια. Πολλά ταξίδια. Πάρα πολλά ταξίδια.
Και μετά η παραδοχή της αποτυχίας, η ανακοίνωση (ουσιαστικά) της πτώχευσης (από το Καστελλόριζο, μέσω ΑΟΖ), το «δεν μπορώ να κάνω τίποτα» – και άντε πάλι «θέλουμε κι’ άλλα, δεν μας φτάνουν αυτά». Όλη η Ευρώπη άνω-κάτω με την Ελλάδα, όλος ο κόσμος άνω κάτω με την Ελλάδα. Εκεί που λίγο είχαμε φτιάξει την εικόνα μας, πίσω Γιάννη τα καράβια σου, οι Έλληνες, οι τεμπέληδες, οι απατεώνες, οι τζάμπα μάγκες.
Και τραβάει η ιστορία και ξημερώνει 9 Φεβρουαρίου του ’12 τώρα που γράφω και λύσεις, πολύ απλά, δεν υπάρχουν. Η υπογράφουμε και ζούμε μια δεκαετία (χοντρά-χοντρά) τεραστίων στερήσεων και αναπροσαρμογών που θα πονέσουν όσο δεν έχουμε ακόμα καν διανοηθεί, ή δεν υπογράφουμε για να  ζήσουμε πια  «με ότι έχουμε», ότι παράγουμε και όσα λεφτά τυπώσουμε – όπως όταν πηγαίναμε στην Τουρκία το 1990 και αγοράζαμε ένα πακέτο τσιγάρα πέντε εκατομμύρια λίρες. Και δουλειά γιοκ. Ποιος να επενδύσει; Γιατί να επενδύσει; Κάποια έσοδα από τον τουρισμό μας θα τα έχουμε – θα είναι και πιο φτηνός με τη δραχμή του ομορφάντρα (πάει αυτό, «έγραψε»). Δεν το θέλουμε αυτό –κανείς λογικός άνθρωπος δεν το θέλει. Θα διαλυθούν τα πάντα. Η εγκληματικότητα θα μας ρημάξει –και με τι λεφτά θα πληρώνεται η αστυνομία, ο στρατός, οι λιμενοφύλακες –τα παιδιά μας που θα τους ζητάμε να τα βάζουν κάθε μέρα με οργανωμένες συμμορίες που θα αλωνίζουν παντού;
Ας τελειώνουν επιτέλους αυτές οι διαπραγματεύσεις, ας εγκατασταθεί και ένας επίσημος επίτροπος – θα μας βοηθήσει πολύ να ξεμπερδεύουμε μια ώρα αρχύτερα. Τι συζητάμε; Τι διαπραγματευόμαστε; Δεν έχουμε κανένα χαρτί στο χέρι μας για να διαπραγματευτούμε οτιδήποτε. Ας υπογράψουμε επιτέλους και ας πάμε για εκλογές.
Σ’ αυτές τις εκλογές, όσο ύπουλος κι’ αν είναι ο εκλογικός νόμος των Πασοκονουδού, θα απολύσουμε το 70% (υπολογίζω εγώ προχείρως) του «πολιτικού μας προσωπικού». Τελειώσαμε με αυτούς, να πάνε σπίτια τους –και αν πρέπει να πάνε και φυλακή –όποιοι πρέπει. (Δεν είναι τίποτα. Αντέχεται. Έχω πάει). Και αν θα μείνει και το 30% , θάναι από τα Επικρατείας και από κάποιες εξαιρέσεις εντίμων και εργατικών πολιτικών –που επιβεβαιώνουν απλά τον κανόνα της υπερκομματικής μίζερης ανεπάρκειάς, της ανικανότητας τους, της αναισθησίας και των εγκληματικών τους προθέσεων και πράξεων.
Ας τελειώνουμε όμως. Να υπογράψουμε. Να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια, έστω και με σκυμμένο το κεφάλι όσο χρειαστεί για να ανακάμψουμε. Να κάνουμε εκλογές και να βάλουμε στόχους. Να σηκώσουμε τα μανίκια και να ξαναδουλέψουμε όπως ξέρουμε να δουλεύουμε – όταν δεν δουλεύουμε τους «κουτόφραγκους». Να φύγει το Πασοκονουδού μακριά από μας, όσο πιο μακριά γίνεται –να συρρικνωθεί στο ρεαλιστικά ελάχιστο εφικτό. Και να ορκιστεί μια κυβέρνηση φτιαγμένη από τους νεοεκλεγμένους «άλλους» –πολυκομματική, με πρωθυπουργό τον ικανότερο να επικοινωνήσει σε όλους τους Έλληνες πως, στ’ αλήθεια τώρα πια, χτίζουμε μια Νέα Ελλάδα. Όχι τις παπαριές του ΓΑΠ. Αλήθειες, κανονικές. Πρακτικά πράγματα. Ενέργεια, αιολική, ηλιακή, εκμετάλλευση (μάλλον συν-εκμετάλλευση)  των φυσικών μας υποθαλασσίων «οικοπέδων». (Πώς η Κύπρος συνεργάζεται στο τρυπάνι με ΗΠΑ, Ισραήλ και Ρωσία); Επιστροφή στην σύγχρονη αγροτική ζωή, αλλιώς πια, με χαρά και δημιουργικότητα που θα πιάνει κόκκινο. Και τουρισμό –τον πρώτο στον κόσμο σε καλές τιμές (όχι «φτηνές», καλές λέω)  και υψηλότατη ποιότητα – value for money.
Θέλουμε και μπορούμε και θα φτιάξουμε μια Ελλάδα για την οποία τα παιδιά μας και τα τρισέγγονά μας θα είναι πάρα πολύ υπερήφανα. Φτάνει να γλυτώσουμε απ’ αυτό το πολιτικό προσωπικό που είναι για τον Καιάδα.
Να υπογράψουμε – ό,τι θέλουν. Να κάνουμε εκλογές και να βάλουμε μπρός. Άλλη λύση δεν υπάρχει.
Χωρίς Πασοκονουδού και χωρίς παλαιολιθικά μορφώματα σαν το ΚΚΕ – που δεν έχει να προτείνει τίποτα και περιμένει ακόμα να κάνουμε επανάσταση να φτιάξουμε σοβιέτ. Και χωρίς άλλους πολλούς. Τους ξέρετε – δεν θα τους ονοματίσω. Να φύγουν. Ξεφορτώματα. Μακριά – σε μαγικά νησιά, όπου θέλουν.
Υ Γ 1: Και μη μου πείτε «οι Γερμανοί είναι κι’ αυτοί απατεώνες γιατί μας πουλούσαν όπλα άχρηστα και πανάκριβα». Ποιος τα παρέλαβε; Ποιανού η υπογραφή είναι από κάτω;
Y Γ  2:Το κείμενο γράφτηκε περασμένες δύο. Δεν θα άλλαζα τίποτα. Μόνο «καλή δύναμη » να ευχηθώ.

Πηγή : protagon.gr

Σώζεται τίποτα έτσι;

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το «ΕΘΝΟΣ»

Υπάρχουν πολλές δυσκολίες και για τα τρία κόμματα και τους τρεις αρχηγούς που στηρίζουν την κυβέρνηση. Κυρίως γιατί καλούνται να ψηφίσουν πράγματα που είναι σαφές ότι θα εντείνουν την ύφεση, την ανεργία, καθώς κινούνται στην ίδια λογική του πρώτου μνημονίου, που απεδείχθη, αντί για εξυγιαντικό, καταστροφικό. Μαζί με τους μισθούς, καταρρέουν και τα Ταμεία. Ενώ η ύφεση, μαζί με την έλλειψη ρευστότητας, «στραγγαλίζει» την οικονομία και εκτινάσσει την ανεργία. Είναι προφανές ότι αυτό το πράγμα δεν συνιστά «συνταγή» διάσωσης της χώρας. Ακόμα και με το PSI και το δάνειο των 130 δισ., δεν είναι βιώσιμο το σχέδιο, εάν δεν διαφοροποιηθεί με δομικές αλλαγές το ευρωσύστημα (ρόλος ΕΚΤ, ευρωομόλογο, οικονομική ενίσχυση του Ταμείου Σταθερότητας κ.λπ.) και δεν υπάρξει ένα ευρωπαϊκό σχέδιο ανάπτυξης. Χωρίς αυτά, με την έναρξη λειτουργίας του Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας, που χρονικά έρχεται πιο κοντά η λειτουργία του, ο κίνδυνος να οδηγηθούμε, με τις διαδικασίες που προβλέπει, σε κανονική χρεοκοπία είναι μεγάλος. Κάτω από μια άλλη οπτική, αυτά που γίνονται τώρα, ίσως είναι και μια προετοιμασία περιορισμού των επιπτώσεων για τους δανειστές.
Το παράλογο είναι ότι η Ευρώπη και το ΔΝΤ επιβάλλουν μια «θεραπεία-σοκ», χωρίς να λαμβάνουν υπ” όψιν τις αντοχές του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας. Με τις αστοχίες όμως των «συνταγών τους», «παίρνουν στον τάφο» το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, που θα μπορούσε να υλοποιήσει ένα, εν πάση περιπτώσει, σκληρό αλλά λογικό πρόγραμμα, και κάνουν ακόμα και τον κόσμο που θέλει την Ευρώπη και το ευρώ, να… «παραμιλάει». Ετσι όμως δεν σώζεται τίποτα και το κόστος, εντέλει, για την Ευρώπη θα είναι μεγαλύτερο… Αντί για «εκβιαστικές λογικές», πρέπει να επιστρέψει ο ρεαλισμός. Μόνο έτσι μπορεί -αν θέλουν- να σωθεί η Ελλάδα. Αυτό λένε και σχεδόν όλοι οι σοβαροί Ευρωπαίοι πολιτικοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι.
Αντιλαμβανόμεθα τις ασφυκτικές πιέσεις. Αλλά κάτι πρέπει να πει και η ελληνική πολιτική ηγεσία. Να διατυπώσει ένα δικό της σχέδιο. Να δείξει ότι μπορεί να το υλοποιήσει και ότι θα υπάρξουν αποτελέσματα. Γιατί μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού υπήρξαν. Προκύπτουν και από τα νούμερα. Ομως, δεν έφεραν αποτελέσματα. Αντίθετα, χειροτέρεψαν τα πράγματα. Είναι φανερό ότι άλλα πράγματα έπρεπε να γίνουν (διαρθρωτικές αλλαγές) και με διαφορετική ιεράρχηση, έτσι ώστε οι επιλεκτικές και όχι οριζόντιες περιοριστικές πολιτικές να γίνουν αποδοτικές. Ενώ τώρα έχουμε μπει σε μια υποτίθεται «διαπραγμάτευση», όπου καλούμεθα στην ουσία να διαλέξουμε το «όπλο» της… αυτοκτονίας μας! Αυτό όμως δεν συνιστά διαπραγμάτευση…
Πηγή : ethnos.gr