Αρχείο ετικέτας οικονομική κρίση

Μύθοι και πραγματικότητα

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το «ΕΘΝΟΣ»

Οτι βρισκόμαστε σε συνθήκες ελεγχόμενης χρεοκοπίας είναι αναμφισβήτητο γεγονός. Οι ευθύνες για το πώς φθάσαμε εδώ είναι το ένα θέμα. Το άλλο είναι η ικανότητα ή όχι του πολιτικού συστήματος να τη διαχειριστεί με όρους στοιχειώδους κοινωνικής συνοχής. Γιατί χωρίς αυτό το στοιχείο, όχι μόνο κανένα οικονομικό σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί και να φέρει κάποια θετικά αποτελέσματα, αλλά επιπλέον τίθεται σε κίνδυνο και η δημοκρατία, ως πολίτευμα που προϋποθέτει ορισμένες κοινωνικές ισορροπίες. Υπ” αυτήν την έννοια, παρότι αυξάνεται ραγδαία η ανεργία (πάνω από ένα εκατομμύριο), ο βασικός μισθός πήγε σε επίπεδα Πορτογαλίας (586 ευρώ) και επιδεινώθηκαν από κάθε άποψη οι όροι εργασίας (εργάζονται χωρίς να πληρώνονται 400.000, μετατροπή πλήρους απασχόλησης σε μερική, ανασφάλιστη εργασία κ.λπ.), εντούτοις οι εταίροι – δανειστές μας επιμένουν σε μεγαλύτερες μειώσεις μισθών, περαιτέρω απορρύθμιση των «ανοχύρωτων» από τις συλλογικές συμβάσεις εργασιακών σχέσεων κ.ο.κ.

Μας «σπρώχνουν» με διάφορα εκβιαστικά διλήμματα σε έναν καταστροφικό και επικίνδυνο δρόμο, χωρίς επιστροφή. Η «εσωτερική υποτίμηση» αν υπερβεί ένα «σημείο» (και οδηγούμεθα στην υπέρβασή του) όχι μόνο δεν λειτουργεί «θεραπευτικά», αλλά οδηγεί την οικονομία σε «κώμα», με παράλληλες κοινωνικές καταστροφές.

Επιπλέον, χωρίς να έχουν προηγηθεί σοβαρές διαρθρωτικές αλλαγές και η οικονομία να έχει αρχίσει να παίρνει εξωστρεφή χαρακτηριστικά, ακόμα και το όφελος μιας λογικής «εσωτερικής υποτίμησης» εξανεμίζεται…
Δυστυχώς το κυρίαρχο πολιτικό μας σύστημα (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) δεν μπόρεσε να διαχειριστεί επιτυχώς την κρίση. Λειτούργησαν χωρίς αξιόπιστο και ως εκ τούτου διαπραγματεύσιμο εθνικό σχέδιο και με το «κόμπλεξ» ενός «επαρχιωτισμού» έναντι των Γερμανών, που μέσω της Ελλάδας οργανώνουν ένα πανευρωπαϊκό σχέδιο ηγεμονίας τους.

Μετατράπηκαν σε «μεγάφωνα» των επιχειρημάτων τους, χωρίς να μπορέσουν να αρθρώσουν τα σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά επιχειρήματα της δικής μας πλευράς. Σιγά σιγά, πολλοί «μύθοι» της περιόδου της «ελληνικής ζαλάδας» αρχίζουν να ξεδιαλύνονται. Λόγου χάρη, προχθές ο επικεφαλής του προσωρινού μηχανισμού διάσωσης (EFSF), ο Κλάους Ρέγκλινγκ, δήλωσε ότι «οι επιχειρήσεις διάσωσης της Ελλάδας δεν έχουν στοιχίσει στον Γερμανό φορολογούμενο μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ, αντίθετα η Γερμανία έχει ωφεληθεί από την κρίση και λόγω εισροής κεφαλαίων και λόγω πληρωμής 15 δισ. ευρώ λιγότερα σε τόκους»! Ενώ η κ. Μέρκελ, αφού πρώτα με το «μαχαίρι της εξόδου από το ευρώ στον λαιμό» μάς έβαλε και υπογράψαμε τα «πάντα όλα» απνευστί, χωρίς κανένα περιθώριο λογικής διαπραγμάτευσης δήλωσε κατηγορηματικά προχθές στο BBC ότι «το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν καταστροφή και τεράστιο πολιτικό λάθος»! Τα συμπεράσματα δικά σας…

Πηγή : ethnos.gr

Η Ελλάδα μετράει και μπορεί να ζήσει

Άρθρο του Γεωργίου Π. Μαλούχου για το «ΒΗΜΑ»

Την ώρα που η Ελλάδα χάνεται μέρα με τη μέρα στην κινούμενη άμμο της γερμανικής εξόντωσης, στη Λευκωσία, συντελούνται μείζονες μεταβολές που ανατρέπουν τη γεωπολιτική διάταξη δεκαετιών και χτίζουν ένα νέο μέλλον ασφάλειας και ευημερίας για το πολύπαθο κράτος. Θα πει ίσως κανείς, τι σημασία έχει τώρα αυτό για μας που χανόμαστε; Εχει τεράστια. Όχι μόνον γιατί η εξασφάλιση της Κύπρου μας αφορά εξίσου με την εξασφάλιση της Ελλάδας, αλλά και επειδή μέσα από αυτό το δρόμο που χάραξε η Λευκωσία ανοίγει άμεση ελπίδα φωτός και για τη χώρα μας: «Όσους περισσότερους εταίρους έχουμε, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα υπάρξουν – γι” αυτό θελήσαμε την περιφερειακή μας προσέγγιση να τη μετατρέψουμε και σε περιφερειακή συνεργασία»: αυτή ήταν η χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου από τη Λευκωσία, όπου συναντήθηκε σε εγκάρδιο κλίμα με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια.

Τι σημαίνει αυτή η πολύ σαφής δήλωση του πρωθυπουργού του Ισραήλ; Και σε ποιον απευθύνεται; Δεν απευθύνεται πρωτίστως, αν όχι περίπου αποκλειστικά στην Ελλάδα; Δεν σημαίνει ότι η χώρα μας καλείται, μπορεί και επιβάλλεται να καταστεί άμεσα ο τρίτος πόλος σε μια διαδικασία που μπορεί να αλλάξει τα πάντα; Τόσο σαν κόμβος διανομής του κυπριακού και του ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, όσο και σαν εταίρος στην παραγωγή μέσα από τα ελληνικά κοιτάσματα νότια από την Κρήτη, η Ελλάδα πρέπει τώρα να κινηθεί με τις ταχύτητες του φωτός προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν οι συμφωνίες που έχουν συναφθεί μεταξύ της Κύπρου και του Ισραήλ επεκταθούν άμεσα και στην Ελλάδα, αν η Αθήνα δώσει επιτέλους το πράσινο φως να αρχίσουν οι έρευνες νότια από την Κρήτη ή και, γιατί όχι, στο Αιγαίο, θα είναι ζήτημα λίγων μηνών η δημιουργία ενός ενεργειακού, οικονομικού και γεωπολιτικού άξονα σταθερότητας και ασφάλειας στη μείζονα περιοχή. Και αυτός, θα φέρει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω.

Δεν αντιλαμβάνονται οι ηγεσίες των Αθηνών ότι αν όλα αυτά προχωρήσουν, η μοίρα αυτού του τόπου θα μπορέσει να αλλάξει άμεσα και δραστικά; Δεν βλέπουν ότι η Κύπρος, από εκεί που ήταν έρμαιο στην τουρκική βία, έχει σήμερα θωρακιστεί όσο ποτέ στην ιστορία της και χτίζει ήδη ένα αδιανόητο μέχρι χθες μέλλον; Δεν κατανοούν ότι μια τέτοια μορφή συνεργασίας θα συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάγκη να μείνει η Ελλάδα όρθια και θα κινητοποιήσει ισχυρότατες δυνάμεις στήριξης που θα κάνουν ότι μπορούν για να την κρατήσουν ζωντανή; Δεν βλέπουν ότι η σημασία της χώρας θα μεγιστοποιηθεί άμεσα;

Η τετραμερής ενεργειακή συμμαχία Κύπρου Ισραήλ Ελλάδας και, φυσικά, Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελεί όχι απλώς τον μόνο αλλά τον ιδανικό δρόμο για την εξασφάλιση της χώρας.

Πρώτον, αυτόματα, όπως συνέβη και με την Κύπρο, μια τέτοια ενεργειακή συνεργασία, θα οδηγήσει σε θωράκιση της Ελλάδας από τους εξωτερικούς κινδύνους από την Τουρκία.

Δεύτερον, θα αποτρέψει τους κινδύνους του εσωτερικού χάους: όταν η χώρα αποκτήσει ρόλο αυτού του βεληνεκούς, ποιος μπορεί να τη φανταστεί να αφήνεται στην τύχη της και να απειλείται από εσωτερική διάλυση;

Τρίτον, αυτοί οι δεσμοί, θα φέρουν μαζί τους και τη δυνατότητα άλλων επενδύσεων σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Η Ελλάδα, θα έχει και πάλι από κάπου να πιαστεί. Θα έχει συμμάχους που θα νοιάζονται άμεσα για την ευστάθειά της. Θα έχει προσβάσεις σε διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος που σήμερα ούτε τα φαντάζεται.

Οποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι σήμερα η Ελλάδα αντιμετωπίζει κάτι πολύ περισσότερο από μια οξύτατη κρίση χρέους, δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας. Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο γεωπολιτικό ζήτημα αν και «ανήκει» ακόμα στη Δύση, ή στην ολοένα και περισσότερο γερμανοποιούμενη Ευρώπη.

Όμως, η χώρα, ουδέποτε στην ιστορία της υπήρξε προσαρτημένη στη γερμανική σφαίρα επιρροής. Όποτε αυτοί «κατέβηκαν» προς την περιοχή μας, η χώρα υπέφερε – ποιος δεν θυμάται τον διχασμό του 1915; Η Ελλάδα υπήρξε πάντοτε στενότατα δεμένη με τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις. Η συμμαχία με αυτές τη γέννησε ως κράτος μέσα από τις στάχτες της εθνικής επανάστασης, η συμμαχία με αυτές τη διπλασίασε στους Βαλκανικούς Πολέμους, η συμμαχία με αυτές την κράτησε ελεύθερη, έστω και με μεγάλο κόστος, στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου.

Η Ελλάδα μετράει. Και έχει διεξόδους και λύσεις. Αρκεί να θελήσει να τις αντιληφθεί και να τις ενεργοποιήσει. Και σήμερα, μετράει ακόμα περισσότερο, καθώς η αστάθεια γύρω της απλώνεται ταχύτατα, από τη Βόρειο Αφρική και την Αίγυπτο, ως τη Συρία και το Ιράν, ακόμα και από το γεγονός ότι η Τουρκία χάνει μέρα με την ημέρα όλο και περισσότερο το ρόλο του σταθερού και αξιόπιστου συμμάχου της Δύσης.

Η αληθινή πρόκληση για τη χώρα μας δεν είναι να πείσει τον κάθε κ. Σόιμπλε να μην την πατήσει κάτω σα σκουλήκι. Η αληθινή πρόκληση, είναι να κρατηθεί με ενεργό ρόλο στη δυτική σφαίρα. Την ίδια ημέρα που η καγκελάριος της Γερμανίας επέλεξε να υποδεχθεί τον πρωθυπουργό των Σκοπίων στο Βερολίνο (αλήθεια, μέσα σε αυτό το χαμό, που τον θυμήθηκε;… ), την ίδια ημέρα, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ επαναλάμβανε για πολλοστή φορά ότι η ένταξή της χώρας στον Οργανισμό περνά μέσα από την επίλυση του θέματος του ονόματος. Ακόμα και από αυτή τη λεπτομέρεια γίνεται ξεκάθαρο ποιος στηρίζει και ποιος υπονομεύει σήμερα ολόκληρη την ελληνική υπόσταση.

Αυτά οφείλει άμεσα να σταθμίσει η ελληνική κυβέρνηση. Κι αντί να σέρνεται επαιτώντας στους διαδρόμους των γερμανικών αποφάσεων που σκοτώνουν μέρα με τη μέρα τη χώρα, ο πρωθυπουργός πρέπει αμέσως να απευθυνθεί στην Ουάσιγκτον, στο Τελ Αβίβ, στο Λονδίνο, αλλά και στο Παρίσι, που μόλις ανοίξει η συζήτηση για τα ενεργειακά ζητήματα, αμέσως θα δει την Ελλάδα με άλλο μάτι. Αυτό σημαίνει πολιτική. Και σήμερα, η χώρα έχει όσο ποτέ ανάγκη μια μεγάλη πολιτική. Και έχει και τις αντικειμενικές προϋποθέσεις να τη θέσει σε κίνηση για να σωθεί από την, σε άλλη περίπτωση, με βεβαιότητα επικείμενη καταστροφή.

Πηγή : tovima.gr

Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε έτσι…

Άρθρο της Ζέτας Ζήκου για την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

Μπορεί το έθνος να υπομείνει μια τέτοια διαδικασία οικονομικής καταστροφής και μιας κουτσής–στραβής διάσωσης από τη χρεοκοπία, από αυτούς που το οδήγησαν στην κατάρρευση, διερωτώμαι. Η διάγνωση της δεινής κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για «φθηνές» ελπίδες. Η βαθιά ύφεση και η συνακόλουθη πτώση του βιοτικού επιπέδου επισωρεύονται επιβαρυντικές. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο προοιωνίζεται χειρότερο από το σήμερα σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου οι αντοχές έχουν αρχίσει να εξαντλούνται δραματικά. Η εργατική τάξη φτύνει αίμα και η μεσαία τάξη αποδεκατίζεται.
Η φτώχεια του αποπληθωρισμού είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία που μας επιβάλλουν οι εταίροι δανειστές μας. Οι τρεις «βρώμικες» λέξεις –default, devaluation, deflation – πτώχευση, εσωτερική υποτίμηση, αποπληθωρισμός– «αποσταθεροποιούν» την Ελλάδα. Αποτελεί τη μόνη αποδεκτή θεραπεία για τους τροϊκανούς. Αποπληθωρισμός, δηλαδή μείωση των γενικών τιμών, των μισθών, των συντάξεων, του βιοτικού επιπέδου, βύθιση της οικονομικής δραστηριότητας, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική έκρηξη.
Οικονομία χωρίς ανάπτυξη, κοινωνία χωρίς ευημερία, εργασία χωρίς εργαζομένους, πολιτικοί χωρίς πολιτική. Το βιοτικό μας επίπεδο βουλιάζει, αλλά δεν υπάρχει ούτε όραμα ούτε σχέδιο για να αναστραφεί αυτή η αποτρόπαιη τάση εις βάρος τόσο των εργαζομένων, όσο και ένα μεγάλου μέρους του υγιούς επιχειρηματικού κόσμου.
Η απειλή έκρηξης της φτώχειας, συνοδευμένη από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών, είναι εδώ. Γκρεμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σκληρά: η απειλή είναι υλική, βιοτική. Γι’ αυτό και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις βαθύτατα υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή απρόβλεπτες, πέραν του δεδομένου πολιτικού παιχνιδιού.
Eνας Αμερικανός δικαστής είχε πει κάποτε πως είναι δύσκολο να προσδιορίσει τι είναι ακριβώς πορνογραφία, αλλά την «αναγνωρίζει όταν τη βλέπει». Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη χώρα που βρίσκεται ήδη στον γκρεμό. Είναι δύσκολο να οριοθετήσει κανείς ένα αρχέτυπο πτώχευσης σε μια χώρα–μέλος της ΟΝΕ με εθνικό νόμισμα το ευρώ. Αλλά το μνημονιακό κατεστημένο αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και θέτει ύπουλα ερωτήματα. Οπως, για παράδειγμα, αν προτιμούμε μια συντεταγμένη (δηλαδή συνεννοημένη με την τρόικα) χρεοκοπία, εντός ευρώ, από μια άτακτη χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή.
Την ίδια στιγμή, διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ και λοιποί «σωτήρες» προετοιμάζουν την κοινή γνώμη να αποδεχθεί το μοιραίο, όπως αυτοί το προσδιορίζουν! Και αν θέλουν να μας πουν «λαϊκιστές», ας μας πουν. Οταν περνάνε τους νόμους εκβιάζοντας όλη τη Βουλή, ακόμα –και πρωτίστως– τους ίδιους τους δικούς τους βουλευτές, τι νόημα έχει πια «τι θα μας πουν»; Τον πιο αισχρό λαϊκισμό τον κάνουν οι ίδιοι! Με εκβιαστικά διλήμματα που διχάζουν τον λαό για το… καλό του! Εγώ πάντως γνωρίζω την αγνότητα των δικών μου προθέσεων και απόψεων.
Το επιχείρημα «διάσωσης της χώρας» δεν θα μπορούσε να απολήξει διαφορετικά. Επαρχιώτες του ευρωπαϊκού συστήματος που υποδύονται κοσμοπολίτες επέδειξαν πλήρη διαπραγματευτική ανεπάρκεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας ήταν απολύτως αναγκαίος, αλλά έπρεπε να είναι σταδιακός. Η βιαιότητα του εγχειρήματος κατέδειξε πόσο αποκομμένοι από την ελληνική οικονομική πραγματικότητα ήσαν οι αποδέκτες των όρων του Μνημονίου. Ομως, σημαντικά τμήματα της κοινωνίας εμφανίζονται οργισμένα και τείνουν να κυριαρχηθούν από διάθεση καταδίκης. Το χειρότερο είναι ότι ανιχνεύονται συνθήκες κοινωνικού μίσους, οι οποίες αν επικρατήσουν θα διαμορφώσουν περιβάλλον τυφλών συγκρούσεων.
Προφανώς, η ηθική και πολιτική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής. Ωστόσο, η διάχυση της ευθύνης σε όλη την κοινωνία αδιακρίτως, η ενοχοποίηση των πάντων από το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, ισομερίζει άδικα τις ευθύνες και αθωώνει τους πράγματι ενόχους. Ως εκ τούτου, για να δεχτεί να υποβληθεί σε νέες θυσίες η κοινωνία, πρέπει ταυτοχρόνως να αποδοθούν ευθύνες, να πεισθεί ο θυσιαζόμενος ότι αποδίδεται δικαιοσύνη, ότι υπάρχει σχέδιο και όραμα ανάδυσης σε μια κοινωνία δικαιότερη, αποτελεσματικότερη, αξιοκρατική. Μπορεί το παρόν πολιτικό σύστημα που παρήγαγε την παρούσα κρίση, να κρίνει τον εαυτό του, να αυτοακυρωθεί, να αυτοτιμωρηθεί, να μεταμορφωθεί; ΟΧΙ.
Kαι η ελπίδα, πού είναι η ελπίδα, πώς μπορεί ένας λαός να ζήσει, έστω την παρακμή του, χωρίς ελπίδα; Oμως, η ελπίδα, φίλε αναγνώστη, δεν σερβίρεται με «ροζ» προοπτικές, δεν μεταγγίζεται με την «αισιοδοξία» της μικρής ελίτ του πλούτου και της διαπλοκής που συνεχίζει να «κυβερνά» τον τόπο. H ελπίδα είναι κάτι εξαιρετικά πολύτιμο και γι’ αυτό δυσχερέστατο, που κερδίζεται ή χάνεται στην πολύ προσωπική αναμέτρηση του ηγέτη στην υπεράσπιση των προβλημάτων του λαού του. Tο ρεαλιστικό προαπαιτούμενο για να τολμήσει ένας ηγέτης τομές και ζωογόνους μεταρρυθμίσεις και όχι ραγιάδικες συμπεριφορές, όταν συμπαρασύρεται στον εγωκεντρικό φόβο του για προσωπική επιβίωση. Δυσκατόρθωτη ωριμότητα, έστω να ξέρει ο άνθρωπος τι μπορεί ρεαλιστικά να ελπίζει.

Πηγή : kathimerini.gr

Έργα!Όχι Λόγια

 Άρθρο του Νίκου Χατζηνικολάου δημοσιευμένο στις 30 Ιανουαρίου 2012
Η ΔΙΑΡΚΩΣ επαναλαμβανόμενη από τους πολιτικούς μας επίκληση της ανάγκης για ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου να υπερβούμε τη βαθιά κρίση και να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, τείνει πλέον να καταστεί γραφική! Και αυτό γιατί αποτελεί κενό λόγο, καθώς δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες ιδέες και προτάσεις. Γίνεται επιπόλαια και εκ του προχείρου, με τη συνήθη, πολυχρησιμοποιημένη, αλλά και ξεπερασμένη μορφή του πολιτικού συνθήματος και με μοναδικό στόχο το εμπόριο της ελπίδας. Οπως κάποτε τα κόμματα και οι πολιτικοί μας ταγοί «εμπορεύθηκαν» την ελπίδα της αλλαγής και του εκσυγχρονισμού, της ειρηνικής επανάστασης και των μεγάλων μεταρρυθμίσεων, της επανίδρυσης του κράτους και της απάλειψης της γραφειοκρατίας, έτσι τώρα εκμεταλλεύονται την προσδοκία και την αγωνία των πολιτών για ανάπτυξη και πρόοδο. Η λέξη ανάπτυξη είναι σήμερα η πιο «πολυφορεμένη» λέξη του πολιτικού μας λεξιλογίου… Ολοι υπόσχονται, ως άλλη πανάκεια, την ανάπτυξη! Κανείς, όμως, δεν… αναπτύσσει τους τρόπους και τα εργαλεία με τα οποία θα επιτευχθεί ή την επιθυμητή μορφή και το περιεχόμενό της.
ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ελληνική μεγαλοστομία, που όμως δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, αποτελεί η διαπίστωση ότι «η χώρα μας είναι το καλύτερο οικόπεδο στην Ευρώπη». Πράγματι, το brand «Ελλάδα» υπήρξε μέχρι πρότινος εξαιρετικά ισχυρό. Ερωτεύσιμη… μάρκα! Μάλιστα, το 2004, με την επιτυχή διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και στη συνέχεια με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, η εικόνα της χώρας μας ενισχύθηκε σημαντικά. Σύμφωνα με άρθρο του Απ. Μαγγηριάδη στο περιοδικό Fortune, στην ετήσια έρευνα CBI, που πραγματοποιήθηκε το 2005, η Ελλάδα βρισκόταν στην έκτη θέση των ισχυρότερων χωρών-brands, ενώ την επόμενη χρονιά ανέβηκε στην πέμπτη. Δυστυχώς, όμως, η αδυναμία μας, επικοινωνιακή αλλά και ουσιαστική, να αξιοποιήσουμε αυτή την ευνοϊκή συγκυρία, αλλά και πολλά από τα γεγονότα που ακολούθησαν στο εσωτερικό της χώρας, όπως για παράδειγμα τα… Δεκεμβριανά του 2008, οδήγησαν σύντομα στην κατρακύλα. Το 2011 είχαμε ήδη πέσει στην 27η θέση της κατάταξης. Και έκτοτε -ελέω κρίσης- η εικόνα μας διαρκώς χειροτερεύει…
ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ το εξαιρετικά δυσμενές τοπίο, η συζήτηση για ανάπτυξη και για ξένες επενδύσεις δεν μπορεί να γίνεται ούτε με συνθήματα, ούτε με γενικόλογες διακηρύξεις. Τα λόγια περίσσεψαν. Είναι η ώρα για σοβαρή μελέτη, προγραμματισμό και συντονισμένη δράση όλων των εθνικών δυνάμεων, με πρώτο στόχο την εκ νέου ενδυνάμωση της διεθνούς μας εικόνας και δεύτερο τη δημιουργία στο εσωτερικό της χώρας όλων εκείνων των προϋποθέσεων που απαιτούνται για να καταστεί η Ελλάδα ελκυστικός επενδυτικός προορισμός, αλλά και οι υπηρεσίες και τα προϊόντα μας αρκούντως ανταγωνιστικά.
ΕΝΑΣ ΕΠΙΤΥΧΗΜΝΕΝΟΣ Ελληνας του εξωτερικού, που τα τελευταία χρόνια επέστρεψε και εργάζεται στην Ελλάδα, ο σύμβουλος επικοινωνίας Πίτερ Οικονομίδης, είπε πρόσφατα ότι «πρέπει να πάψουμε να πουλάμε εικόνες και να δημιουργήσουμε αξίες και ιδέες που πρεσβεύουν την Ελλάδα». Και αναφερόμενος στη «βαριά» ελληνική βιομηχανία, τον τουρισμό, έδωσε δύο παραδείγματα: «Κοιτάξτε», είπε, «την Ινδία. Εχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο κομμάτι της γαστρονομικής διπλωματίας, του σχεδίου και της μόδας. Εχει καταφέρει να ορίσει τη σύγχρονη πολιτισμική διπλωματία. Η Τουρκία, επίσης», συμπλήρωσε, «επιδιώκει τη συνέπεια και τη συνοχή σε όλες τις ενέργειές της. Οι τουρκικές αερογραμμές σχεδιάζουν νέους προορισμούς με βάση τις επενδύσεις, το εμπόριο και τον τουρισμό».
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που ανακύπτει είναι απλό. Αφού αυτοί μπορούν, γιατί δεν μπορούμε και εμείς; Η απάντηση είναι εξίσου απλή. Γιατί δεν προσπαθούμε αρκετά. Περιμένουμε τις επενδύσεις και την ανάπτυξη να… πέσουν από τον… καταγάλανο ουρανό μας. Και βέβαια αυτό, ιδίως σήμερα που η κρίση γίνεται κάθε μέρα και πιο βαθιά, δεν πρόκειται να συμβεί! Μόνον εμείς θα πέσουμε από τον… ουρανό, αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε στον δρόμο της αδράνειας και της απρονοησίας. Οι ώρες είναι κρίσιμες. Οι λύσεις απλές και δοκιμασμένες. Δεν χρειάζεται να εφεύρουμε την πυρίτιδα. Αρκεί να επιστρέψουμε στις ρίζες των παλαιότερων επιτυχιών μας ή να αντιγράψουμε δοκιμασμένα αναπτυξιακά μοντέλα άλλων χωρών.
ΑΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ πράγματι ότι διαθέτουμε το καλύτερο οικόπεδο στην Ευρώπη -και το διαθέτουμε- ας το εκμεταλλευτούμε! Στα χιλιάδες χιλιόμετρα των υπέροχων και ανεκμετάλλευτων ακτογραμμών μας και στα ξερονήσια του Αιγαίου έπρεπε ήδη να χτίζονται τα θέρετρα του μέλλοντος. Νέες, μικρές και όμορφες πόλεις και χωριά, με τις εξοχικές κατοικίες που θα στεγάσουν τα μεσογειακά όνειρα των βόρειων Ευρωπαίων, αλλά και αρκετών Ελλήνων. Και βέβαια στην ελληνική ύπαιθρο έπρεπε ήδη η εγκαταλελειμμένη κρατική και εκκλησιαστική γη να είναι στα χέρια νέων ανθρώπων που, αν τους δοθεί κίνητρο και όραμα, θα εγκαταλείψουν τη μιζέρια των μεγάλων αστικών κέντρων και θα επιστρέψουν στην αγροτική ζωή και παραγωγή. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως όραμα και προσανατολισμό. Και βέβαια χρειάζεται ηγεσία που θα εμπνεύσει και θα καθοδηγήσει τους πολίτες σε μια καθολική προσπάθεια εθνικής αναγέννησης. Το έχουμε ξαναγράψει. Η κρίση είναι πρωτίστως πολιτική και δευτερευόντως οικονομική…
Πηγή : real.gr