Αρχείο ετικέτας protagon.gr

Στουρνάρας: Τελευταίος των Μοϊκανών

Γράφει ο Τάκης Μίχας για το protagon.gr

Η ανάληψη του υπουργείου οικονομικών από τον Γιάννη Στουρνάρα αντιπροσωπεύει την τελευταία προσπάθεια της πολιτικής ελίτ του τόπου να προσπαθήσει να λύσει την οικονομική κρίση εντός του ευρώ.

Στα θετικά του νέου υπουργού των οικονομικών είναι ότι  είναι ένθερμος οπαδός των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων καθώς και της κατάργησης των συντεχνιακών προνομίων που στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό και οδηγούν σε ύφεση την οικονομία.

Στα αρνητικά του είναι η «τυφλή» ταύτιση του με το ευρώ και η αδυναμία του να κατανοήσει τον τρομερά αρνητικά ρόλο που έπαιξε για την ανταγωνιστικότητα της χώρας το «κλείδωμα» των ισοτιμιών που αντιπροσώπευε η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Πιστεύω ότι ακόμα και αν είχαν γίνει όλες οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις την περασμένη δεκαετία -ακόμα δηλαδή και αν η γιαγιά μου είχε ρόδες-η Ελλάδα θα συνέχιζε να πάσχει από έλλειψη ανταγωνιστικότητας και να συσσωρεύει ελλείμματα και χρέη (αν και όχι φυσικά στα σημερινά στρατοσφαιρικά επίπεδα)

Ο νέος υπουργός Οικονομικών θα αντιμετωπίσει ένα επιπλέον πρόβλημα στις προσπάθειες του να βγάλει την χώρα από την ύφεση: Το γεγονός ότι οι αγορές σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό προεξοφλούν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη κάτι πού οπωσδήποτε επηρεάζει τις αποφάσεις των ξένων επενδυτών να μεταφέρουν κεφάλαια στην Ελλάδα. Μέχρι τώρα τα αντικίνητρα για ξένες επενδύσεις ήταν η χαμηλή παραγωγικότητα, η κρατική γραφειοκρατία, η έλλειψη θεσμών, η διαφθορά, το ΠΑΜΕ, οι «τοπικές κοινωνίες» κλπ. Σήμερα στα προαναφερθέντα έρχεται να προστεθεί και το τεράστιο αντικίνητρο της συναλλαγματικής αβεβαιότητας το οποίο δεν πρόκειται να εξαλειφθεί όσα ξόρκια και αν κάνουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Αν  αποτύχει και ο κ.Στουρνάρας -όπως άλλωστε συνέβη με τους προκατόχους του -τότε πλέον η πορεία για την έξοδο από το ευρώ θα είναι μονόδρομος. Και δυστυχώς στο βαθμό που σήμερα δεν υπάρχει κανένας φιλελεύθερος πολιτικός φορέας που να έχει επεξεργασθεί θεωρητικά τα σενάρια μιας συντεταγμένης εξόδου από την ευρωζώνη, αυτή θα γίνει με χαοτικό τρόπο, υπό την ηγεσία των εθνικομπολσεβίκων και θα προκαλέσει τέτοιες πληγές στην χώρα που θα χρειασθούν πολλά μα πάρα πολλά έτη για να επουλωθούν.

Γι όλους λοιπόν του παραπάνω λόγους ας ευχηθούμε στον Γ.Στουρνάρα κάθε  επιτυχία στο δύσκολο έργο του.

Πηγή : protagon.gr

Υπάρχει plan A;

Γράφει ο Θανάσης Σκόκος για το protagon.gr

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 μετά από τις φοιτητικές εκλογές και πριν την συγκρότηση των οργάνων διοίκησης οι φοιτητικές παρατάξεις συνέτασσαν, συχνά μετά από θυελλώδη ξενύχτια αντεγκλήσεων, τις «θέσεις του φοιτητικού κινήματος». Επρόκειτο κατά κανόνα για γενικόλογες διακηρύξεις, προϊόντα φραστικών συμβιβασμών, σχεδόν αποκλειστικά γενικού πολιτικού χαρακτήρα, με τυποποιημένες φράσεις-κλισέ που είχαν παράλληλα την θαυμαστή ιδιότητα να επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες και έτσι να βολεύονται όλοι. Θα μπορούσα ακόμη και σήμερα για παράδειγμα να γράψω σχεδόν από μνήμης τα βασικά σημεία της απόφαση π.χ. του πρώτου πανσπουδαστικού συνεδρίου.

«Οι φοιτητές θα παλέψουν στο πλάι του λαού για Ειρήνη, Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία.. για μια Κύπρο ανεξάρτητη και αποστρατικοποιημένη.. για μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική..για μια δημοκρατική  παιδεία που να ανήκει στον λαό…για να τιμωρηθούν παραδειγματικά όλοι οι συνεργάτες της δικτατορίας … για τον εκδημοκρατισμό των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας… για να μην πληρώνει τα βάρη της κρίσης ο λαός… ενάντια στη ληστρική εκμετάλλευση των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων… για.. ενάντια…όχι…».

Ελάχιστη σημασία είχαν όλα αυτά. Η συγκρότηση των οργάνων γινόταν με βάση τα κεντρικά παζάρια των κομματικών νεολαιών και των ίδιων των κομμάτων και η ζωή τραβούσε το δρόμο της. Αυτά σκεφτόμουν διαβάζοντας την «προγραμματική συμφωνία» των τριών κομμάτων που απαρτίζουν τον κυβερνητικό  συνασπισμό. Ένα κακοφτιαγμένο κολάζ προτάσεων καλοσύνης προς την κοινωνία και αυστηρότητας προς τις επικεφαλίδες των άλυτων προβλημάτων. Ωραία πράγματα με τα οποία δύσκολα μπορείς  να διαφωνήσεις  κι άλλο τόσο δύσκολα μπορείς να εμπιστευτείς την αξιοπιστία τους. Πολύ περισσότερο όταν ξέρεις ότι θα πρέπει να έχουν τη δύναμη να πείσουν εκτός από σένα και αυτούς με τους οποίους θα διαπραγματευτείς.

Διαβάστε μερικά από αυτά: «Όχι απολύσεις στο δημόσιο. Όχι άλλες μειώσεις μισθών και συντάξεων, όχι άλλοι φόροι. Διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ταυτόχρονα με τη σταδιακή μείωση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, πάταξη της φοροδιαφυγής και της παρα-οικονομίας. Επέκταση του επιδόματος ανεργίας για ένα ακόμα χρόνο (1+1) από κοινοτικούς πόρους. Εκσυγχρονισμός και εξυγίανση των συνεταιρισμών. Διαμόρφωση εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας με νέο αναπτυξιακό και παραγωγικό πρότυπο. Ενίσχυση όλων των παραδοσιακών συμμαχιών της Ελλάδας και αναζήτηση νέων…».
Συνθήματα και γενικότητες.

Ξαναδιαβάζω χαμογελώντας στο προοίμιο πως θα σχηματιστεί μια «μικρή, λειτουργική και επιτελικού χαρακτήρα» κυβέρνηση. Πρέπει να πρόκειται για το πιο γρήγορο πολιτικό αυτογκόλ χωρίς καμιά απολύτως πίεση κακών Γερμανών ή τροικανών.  Οι ευχές για επιδόματα ανεργίας και αποκατάσταση αδικιών προϋποθέτουν κοινοτικούς πόρους που μάλλον δεν θα υπάρξουν είτε ισοδύναμα μέτρα που μάλλον δεν θα βρεθούν.

Η «προγραμματική συμφωνία» έχει δυστυχώς μικρή πολιτική αξία. Δεν γράφτηκε για να χρησιμεύσει σαν βάση ενός τεκμηριωμένου προγράμματος ανασυγκρότησης. Δεν είναι plan A. Είναι ένας προχειρογραμμένος κατάλογος, μια συρραφή λεονταρισμών και ευχών των προεκλογικών προγραμμάτων. Ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν μια κυβέρνηση και  κάτι έπρεπε να γραφεί. Μια μικρή εξαίρεση είναι ίσως οι προτάσεις εξυγίανσης και αλλαγών στο πολιτικό σύστημα. Αρκετές ζόρικες διατυπώσεις μοιάζουν με τσουλήθρες εγκατάλειψης  που ίσως τρέξουν να χρησιμοποιήσουν οι δύο απρόθυμοι κυβερνητικοί εταίροι όταν τα πράγματα παρασφίξουν. Σε αυτό άλλωστε προδιαθέτει και ο τρόπος που συγκροτήθηκε το κυβερνητικό σχήμα.

Δεν είναι και έκπληξη όλα αυτά. Κάπως έτσι θα έρχονταν τα πράγματα. Από εκλογικό αποτέλεσμα αποφυγής του χειρότερου προέκυψαν. Κάποιος κερδισμένος χρόνος όπως έγραψαν τα αγγλόφωνα μέσα. Χρόνος για τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να προετοιμάσει τα εσωτερικά του φροντιστήρια πολιτικής προσαρμογής απολαμβάνοντας παράλληλα την αναπαυτική πολυθρόνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κάποιος χρόνος για τον εύθραυστο κυβερνητικό συνασπισμό να παζαρέψει μια διετή ανάσα. Κάποιες ελπίδες ότι κάτι προς το καλύτερο  μπορεί να αλλάξει στο μεταξύ στην Ευρώπη. Και βλέπουμε (που λέει ο λόγος)…

Πηγή : protagon.gr

Ίλιγγος

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης protagon.gr

Mοιάζει να έχει την αγωνία του γεννημένου πρωταγωνιστή που οι ανάγκες της παράστασης τον καταδίκασαν σε ρόλο guest star και αυτό δεν μπορεί να το χωνέψει. Και τι κάνει; Παραγεμίζει τον φτωχό του ρόλο με σκηνικές επινοήσεις και προσθέτει λόγια στις ατάκες του για να κλέψει χρόνο από τους πρώτους ρόλους. Όλοι ξέρουμε άλλωστε ότι  ο κ.Βενιζέλος, στο να εμπλουτίζει με νέο περιεχόμενο παλιούς ρόλους, είναι μανούλα.


Στις διερευνητικές εντολές, την ώρα που όλες οι κανονικές πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να συγκροτήσουν κυβέρνηση, εκείνος κυρίως ενδιαφέρεται για την συγκρότηση της αντιπολίτευσης. Να μην έχει μέσα την αριστερά. Και αν αυτό δεν γίνεται, τουλάχιστον να προδιαγράψει την αντιπολιτευτική της ατζέντα. Αυτό δεν πρέπει να έχει ματαγίνει αλλά ο κ. Βενιζέλος δεν κάνει πράγματα που κάνουν οι υπόλοιποι. Στα σοβαρά του πιστεύει ότι αν καλέσει τον κ. Τσίπρα με τους υπόλοιπους αρχηγούς θα τον νουθετήσει και θα του θέσει το πλαίσιο της πολιτικής του δράσης στο εξής; Μάλλον δεν το πιστεύει, αλλά πάντως το πιθανότερο νομίζει ότι έτσι θα εκθέσει τον νέο αρχηγό της αντιπολίτευσης. Ότι μπορεί να εκτίθεται ο ίδιος όταν, συνταγματολόγος ων, δείχνει να αγνοεί τις βασικές δομές της λειτουργίας του πολιτεύματος και τους διακριτούς ρόλους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν περνάει απ” το μυαλό του;

Ας είμαστε σοβαροί, η μετεκλογική εξέλιξη των πραγμάτων ήταν απολύτως φυσιολογική και όποιος προσπαθεί να την αμφισβητήσει εφευρίσκοντας ανύπαρκτες πολιτικές παραμέτρους γελοιοποιείται. Το να κατηγορεί τον Τσίπρα, ο οποίος λέει το αυτονόητο, ότι δηλαδή πρέπει να σχηματιστεί το ταχύτερο κυβέρνηση, είναι παραλογισμός. Δηλαδή τι θα του έλεγε αν ζητούσε να σχηματιστεί αργότερα ή καθόλου; Το να τον χαρακτηρίζει ανεύθυνο γιατί δεν συμμετέχει (για να εφαρμόσουν το κοινό τους πρόγραμμα προφανώς) αλλά προτιμά να ελέγχει με όποιον τρόπο νομίζει από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, προκαλεί την κοινή λογική. Ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος τι έκανε τα χρόνια που ήταν στην αντιπολίτευση, αέρα στην κυβέρνηση; Δεν καταλαβαίνει ότι, όσο και αν χρησιμοποιεί το επιβλητικό του γλωσσοπλαστικό καθηγητικό ύφος, δεν γίνεται να μας ξαναδιδάξει για ποιό λόγο βγάζουμε κυβέρνηση και αντιπολίτευση;

Ο ίλιγγος της ανόδου από το 4% στο 26% για τον οποίο τόσος λόγος έγινε για να ερμηνευθεί η συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα ισχύει και για την πτώση. Το ταξίδι των 30 ποσοστιαίων μονάδων μέσα σε 2,5 χρόνια έχει επίπτωση καταρχάς στην πολιτική αυτογνωσία. Είναι δύσκολο να συμπεριφέρεσαι ως κόμμα του 12% όταν έχεις μάθει στο τετραπλάσιο αλλά, εφόσον το χειρίζεσαι με τέτοιο σπασμωδικό τρόπο μάλλον σ” εσένα απευθύνεται η κατηγορία που τόσο εύκολα εξαπολύεις εναντίον του Τσίπρα. Του μικρομεγαλισμού.

Πηγή : protagon.gr

Τα όρια της ανοχής

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης για το protagon.gr

Είμαι  από αυτούς που πιστεύουν ότι δεν πρέπει να υπάρξει καμμία απαγόρευση στην  νόμιμη λειτουργία της Χρυσής Αυγής μέσα στο πολίτευμα. Η υπεροχή της Δημοκρατίας είναι ακριβώς αυτή. Δεν βάζει προϋποθέσεις στη συμμετοχή παρά μόνο την τήρηση της νομιμότητας. Ακόμα και σε αυτούς που αμφισβητούν την υπόστασή της. Διότι η Δημοκρατία έχει ενιαίους κανόνες και δεν ετεροκαθορίζεται. Επίσης δεν πρέπει να φέρεται φοβικά. Το ίδιο ασφαλώς ισχύει και για την τηλεοπτική παρουσία των φασιστών αυτών-εφόσον ψηφίστηκαν από τον λαό έχουν όλα τα δικαιώματα που πηγάζουν από τους κανόνες του προεκλογικού τηλεοπτικού χρόνου. Αφήνω που το αντίθετο θα ήταν και  κουτό-κάθε απαγορευμένο φουντώνει.

Ό,τι όμως ισχύει για τα δικαιώματα των Χρυσαυγιτών ισχύει και για τις υποχρεώσεις τους. Και είναι υποχρεωμένοι να κινούνται στο πλαίσιο των νόμων. Είναι αδιανόητο να συνηθίσουμε την διάχυτη βία που διέπει τις πράξεις και τα λόγια τους και να τα προσπερνάμε σαν κάτι αναμενόμενο. Η αντίδραση όλων μας οφείλει να είναι ακαριαία και συστηματική γιατί και αυτή συμβάλλει στη διαμόρφωση του τοπίου της βίας. Όσο δεν μας τρομάζει το τέρας τόσο τα παιδιά μας νομίζουν πως του μοιάζουμε.

Τα προχτεσινά γεγονότα ήσαν πολύ σοβαρότερα από το τηλεοπτικά χαστούκια και η προβολή τους απαράδεκτα δυσανάλογη. Το περιστατικό του Κασιδιάρη μονοπώλησε το ενδιαφέρον του Τύπου, των πολιτικών και της κοινωνίας για μέρες. Ο βαρύς τραυματισμός ενός μετανάστη μέσα στο σπίτι του από φασίστες ρατσιστές δεν είχε τηλεόραση και βουλευτές, είχε χαμόσπιτο και απόκληρους, αλλά ακριβώς την τυφλή κτηνωδία που έπρεπε να μας τρομάξει. Οι δηλώσεις του τ.βουλευτή Παναγιώταρου σε άλλες εποχές θα ξεσήκωναν θύελλα. Έχουμε συνηθίσει;

Στο κήρυγμα του μίσους ο βουλευτής διανοείται ότι θα πετάξει ασθενείς μετανάστες από τα δημόσια νοσοκομεία για να αδειάσουν κρεβάτια για έλληνες. Δεν διστάζει να προτείνει ως λύση την δια της βίας εγκατάσταση παιδιών ελληνικών οικογενειών σε παιδικούς σταθμούς, καταλαβαίνετε στη θέση ποιών και με ποιό τρόπο. Προειδοποιεί ότι στο εξής η εξωτερική πολιτική της χώρας θα ασκείται υπό την απειλή χαστουκιών μέσα στο κοινοβούλιο. Και αυτά τα πράγματα ακούγονται σαν αυτονόητα, ίσως και γραφικά από όλους εμάς που νομίζουμε ότι η Δημοκρατία απειλείται μόνο στα τηλεοπτικά στούντιο.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας βλέπει μόνο Αντέννα; Οι πολιτικοί  και ο Τύπος κινητοποιούνται μόνο όταν απειλείται το συνάφι τους; Ο εισαγγελέας τι περισσότερο είδε στο παραλήρημα του κ. Αμυρά; Έχουμε εγκαταλείψει την υπεράσπιση του κράτους δικαίου στον Καρατζαφέρη που είδε στην ωμή βία της Χρυσής Αυγής την ευκαιρία να επανακάμψει; Ο φασισμός δεν είναι απειλή για τη Δημοκρατία, η ανοχή της Δημοκρατίας στον φασισμό είναι η απειλή.

Πηγή : protagon.gr