Αρχείο ετικέτας tovima.gr

Εδώ καράβια χάνονται…

Γράφει η Παπαματθαίου Μάρνυ για το tovima.gr

Απορία πρώτη: Είναι ο Νόμος – Πλαίσιο το μεγαλύτερο πρόβλημα της παιδείας σήμερα;

Απορία δεύτερη: Είναι ο τρόπος εκλογής πρυτάνεων, αντιπρυτάνεων, κοσμητόρων και προέδρων τμημάτων το μεγαλύτερο άγχος των ελληνικών οικογενειών;

Απορία τρίτη: Έχουν στο παρελθόν υπάρξει νομοθετήματα των οποίων κάποιες διατάξεις διορθώθηκαν, τροποποιήθηκαν ή ακόμη και δεν εφαρμόστηκαν ή είναι η πρώτη φορά που εγείρονται αντιρρήσεις;

Επειδή βλέπω το μεγαλύτερο μέρος της εκπαιδευτικής (αλλά και πολιτικής) ειδησεογραφίας να κατευθύνεται, για μία ακόμη φορά, ολοταχώς σε ένα «αγώνα χωρίς τέλος», θέλω να θυμίσω τα εξής: Πέρυσι τα σχολεία της χώρας δεν είχαν βιβλία. Εφέτος οι αρμόδιοι υπόσχονται ότι το θέμα ρυθμίστηκε αν και δικαιούμαστε να διατηρούμε μια ανησυχία.

Πέρυσι πολλές σχολικές επιτροπές δεν είχαν πετρέλαιο και αναλώσιμα για να ολοκληρώσουν τη χρονιά, ενώ παιδιά έφταναν στα σχολεία χωρίς να έχουν φάει πρωινό. Εφέτος η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της χώρας πέφτει σε νομοθετικές… τρύπες, καθώς η μεταρρύθμιση που ξεκίνησε το ΠαΣοΚ στα σχολεία έμεινε στη μέση, το περίφημο νομοσχέδιο του Νέου Λυκείου δεν ψηφίστηκε ποτέ. Στο δημοτικό ξεκίνησαν τα πιλοτικά προγράμματα των νέων δημοτικών σχολείων με αναμορφωμένο πρόγραμμα, στο γυμνάσιο δεν έγινε καμία αλλαγή από όσες είχαν προγραμματιστεί για ενιαίο τρόπο διδασκαλίας και προγράμματα σπουδών, στην Α” τάξη Λυκείου προχώρησε το νέο πρόγραμμα, αλλά στην Β” και την Γ” Λυκείου παραμένει το παλαιό…

Επιμόρφωση εκπαιδευτικών δεν υπάρχει, τα πανεπιστήμια δεν έχουν λεφτά, οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες γκρινιάζουν.

Μήπως κάπου εδώ χάνουμε τον στόχο μας; Μήπως ενδιαφέρεται κανείς σ” αυτόν τον τόπο, πλην ίσως παλαιών διοικήσεων στο υπουργείο Παιδείας ή νυν διοικήσεων στα πανεπιστήμια, εάν ο υφυπουργός Παιδείας κ. Θ. Παπαθεοδώρου και πρώην πρύτανης θα αναλάβει στην ευθύνη του την αρμοδιότητα των σχολείων ή των ΑΕΙ και αν αυτό είναι «μήνυμα» για το αν θα ανατραπεί ο νόμος για τα πανεπιστήμια; Οπως καταλαβαίνω εγώ, ένας υφυπουργός για θέματα παιδείας έχει ορισθεί, οπότε είναι πιθανόν να έχει άποψη για όλα. Όπως άποψη δικαιούται να έχει ο νέος υπουργός κ. Κ. Αρβανιτόπουλος, στον οποίο δόθηκε η «λαϊκή εντολή» να λύσει το θέμα. Εάν δεν υπήρχε εδώ μια διάθεση αλλαγής πλεύσης, δεν θα είχε αλλάξει και η ηγεσία του υπουργείου και της χώρας συνολικά, να υποθέσω.

Προτείνω λοιπόν, να αφήσουμε πανεπιστήμια και υπουργείο να λύσουν τα θέματά τους, χωρίς να θεωρούμε αυτό το κεντρικό διακύβευμα της Παιδείας μας σήμερα. Γιατί απλά δεν είναι. Το μυστικό βρίσκεται αλλού: Τα πανεπιστήμια, αποτελούν «θερμοκήπια» πολιτικών στελεχών, φορείς μια πολύ μεγαλύτερης εξουσίας από εκείνη του κοινοβουλίου: της εξουσίας της γνώσης. Άλλοι την χρησιμοποιούν σωστά, άλλοι όχι. Πάντα όμως γίνονται ο εφιάλτης κάθε υπουργού. Πάντα, κάθε υπουργός θέλει κάτι… να αλλάξει.

Κανείς ως σήμερα δεν ασχολήθηκε με τα νηπιαγωγεία και τα δημοτικά, παρότι αποτελούν μια βαθμίδα κρισιμότατη για την ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών κατά την πρώτη επαφή τους με την εκπαιδευτική πραγματικότητα. Γιατί άραγε;

Πηγή : tovima.gr

Επανεκκίνηση στην υγεία

Γράφει ο Λυκούργος Λιαρόπουλος για το ΒΗΜΑ

Η νέα κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει, μέσα σε όλα τα άλλα, και το χάος στον τομέα της υγείας. Κυκεώνας χρεών, κλειστά φαρμακεία, ελλείψεις υλικών στα νοσοκομεία και φαρμάκων για σοβαρές αρρώστιες. Μία εκρηκτική κατάσταση που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην κακοδιοίκηση και όχι στην έλλειψη χρημάτων.

Σύμφωνα με αδρούς υπολογισμούς μας, κατά τη 10ετία 2000-2009, η Υγεία κόστισε στην Οικονομία περίπου 50 δισ. ευρώ σε σπατάλη, διαφθορά και παραοικονομία. Κατά… σύμπτωση, τόσο περίπου ήταν και το σωρευτικό δημοσιονομικό έλλειμμα που προστέθηκε στο χρέος κατά την τραγική 10ετία της «ανόδου και της πτώσης» του σύγχρονου ελληνικού ονείρου. Με άλλα λόγια, αν μόνο ο τομέας της Υγείας λειτουργούσε με πρωσική πειθαρχία προτεσταντική εντιμότητα, ορθολογισμό και οργάνωση, θα μπορούσαμε ακόμη να ελπίζουμε ότι με σοβαρές μεταρρυθμίσεις και σε άλλους τομείς, η Ελλάδα θα παρέμενε μία «κανονική» χώρα. Στη συνέχεια θα αναπτύξουμε ορισμένες σκέψεις για το πώς αυτή μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Κατ΄ αρχήν, θεωρώ ότι όσα έγιναν στη 2ετία 2010 -2011 έχουν δημιουργήσει ορισμένες βασικές προϋποθέσεις επιτυχίας. Η πίεση της Τροϊκας για μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και η ίδρυση του ΕΟΠΥΥ είναι δύο «κεκτημένα» πάνω στα οποία πρέπει και μπορούμε να χτίσουμε. Τα δύο δισ. ευρώ που πήγαιναν «στο βρόντο», δημιουργούσαν ασφυξία στις υπόλοιπες λειτουργίες του τομέα της υγείας. Η ίδρυση του ΕΟΠΥΥ απετέλεσε το πρώτο μεγάλο βήμα στην ομογενοποίηση της ζήτησης. Τα δύο αυτά κεκτημένα πρέπει να διαφυλαχθούν, να ενισχυθούν και να συμπληρωθούν. Τώρα, όμως, είναι ο καιρός να ασχοληθούμε και με την πλευρά της προσφοράς, ώστε να χτίσουμε ένα πραγματικά σύγχρονο σύστημα υγείας σε αρμονία με τις ανάγκες της κοινωνίας και τις δυνατότητες της οικονομίας

Σε προηγούμενο άρθρο μου πρότεινα τρόπο άμεσης αντιμετώπισης της ανατροφοδοτούμενης φούσκας χρεών από το κράτος και της αλυσίδας των προμηθευτών του. Τώρα πρέπει να πάμε ένα βήμα πιο κάτω για να διασφαλίσουμε ένα βιώσιμο σύστημα υγείας. Το πρώτο απολύτως απαραίτητο βήμα είναι η άμεση κατάργηση των κλάδων υγείας όλων των Ταμείων και η θέσπιση Εθνικής Ασφάλισης Υγείας για όλους, ανεξάρτητα από το αν και που εργάζονται. Προσωρινά, νομοθετημένες εισφορές εισπράττονται από την Εφορία, μέσω Τραπεζών, και αποδίδονται στον ΕΟΠΥΥ. Αυτό σημαίνει άμεση αύξηση εσόδων και μείωση εξόδων κατά 240 εκ. ευρώ, αφού οι υπάλληλοι των φορέων που ασχολούνται με την ασφάλιση υγείας καθίστανται περιττοί. Σταδιακά, οι εισφορές αντικαθίστανται από φορολογικά έσοδα. Σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ο παράγοντας εργασία δεν μπορεί και δεν είναι δίκαιο να σηκώνει το βάρος της ασφάλισης υγείας. Επίσης, το τεράστιο όφελος στο ΑΕΠ από την απελευθέρωση της κινητικότητας του ανθρώπινου δυναμικού δεν πρέπει να υποτιμάται, αλλά να συμπληρωθεί από αντίστοιχη κίνηση και στο χώρο της ασφάλισης γήρατος.

Ταυτόχρονα, πρέπει να ξεκινήσει η άμεση υπαγωγή νοσοκομείων και λοιπών δομών υγείας στον ΕΟΠΥΥ, που μετατρέπεται σε Εθνικό Οργανισμό Υγείας (κάτι σαν την NHS της Βρετανίας) με ανεξάρτητη διακομματική Διοίκηση μετά από διεθνή διαγωνισμό. Με τη συγχώνευση νοσοκομείων και υπηρεσιών και τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, ο ΕΟΠΥΥ αναλαμβάνει την ευθύνη ισοσκελισμού του προϋπολογισμού, αφού θα να μπορεί να μειώσει δαπάνες, αντί να επιδίδεται σε άσκοπη επαιτεία πόρων όπως σήμερα. Αυτό συνεπάγεται, φυσικά την ενίσχυση του ελεγκτικού του ρόλου με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, την Αξιολόγησης Τεχνολογίας και Υπηρεσιών Υγείας και την πρόσληψη Διοικητών νοσοκομείων μετά από κρίση. Εδώ είναι κρίσιμη η συνδρομή της Ομάδας του Horst Reichenbach. Τέλος, είναι απαραίτητη η μετεξέλιξη του Υπουργείου Υγείας σε επιτελικό όργανο με 400 υπαλλήλους αντί των 1.400 που έχει σήμερα. Πλήρες σχέδιο διοικητικής αναδιάρθρωσης της Υγείας  περιλαμβάνεται στην Έκθεση των Εμπειρογνωμόνων για την Παρακολούθηση του Μνημονίου. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και η βοήθεια των Γάλλων εμπειρογνωμόνων.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν σε διάστημα ελάχιστων μηνών. Τα οικονομικά αποτελέσματα θα είναι σημαντικά και η εκτίμησή μου είναι ότι ισοδυναμούν με 1 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. Η άμεση διάθεση 500 εκ. ευρώ μέσα στον Ιούλιο από τα προβλεπόμενα για τη δόση του Ιουνίου, θα έδινε λύση στα σημερινά αδιέξοδα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και των ασφαλισμένων και επιχειρήσεων της υγείας. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι μόνο ανυπόφορη, είναι και αδικαιολόγητη. Τώρα που οι Εκλογές έπαψαν να απειλούν με καταστροφή και η ελπίδα… επιτρέπεται, ας μην αφήσουμε πάλι την Υγεία να «χαντακώσει τη χώρα» όπως έγινε στη δεκαετία του 2000 και ειδικότερα στην τραγική εξαετία 2004-2009. Για όλα αυτά, φυσικά, απαραίτητη είναι και η συμβολή του Υπουργείου Οικονομικών και του ίδιου του Πρωθυπουργού.

Ο κ. Λυκούργος Λιαρόπουλος είναι Ομ. Καθηγητής της Οικονομίας και Οργάνωσης Υπηρεσιών Υγείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Πηγή : tovima.gr

Η ψήφος των Ελλήνων

Γράφει ο Αντώνης Καρακούσης για το «ΒΗΜΑ»

Οι Έλληνες, εν γνώση τους, επέλεξαν τον λιγότερο επισφαλή δρόμο.

Δήλωσαν με την ψήφο τους ότι δεν είναι διατεθειμένοι να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Και έκαναν αυτή την επιλογή έχοντας πλήρη συναίσθηση του κόστους και του βάρους της.

Γοητεύθηκαν,είναι αλήθεια,από τον διεγερτικό λόγο του κ.Τσίπρα, ταλαντεύθηκαν αρκετά, αλλά εντέλει δεν πίστεψαν στο άλμα μαζί του.

Ίσως το έκριναν επικίνδυνο ή απλά μη επαρκώς προπαρασκευασμένο.

Όπως και να έχει απέφυγαν τη διακινδύνευση. Ήταν και τα γεγονότα των τελευταίων προεκλογικών ημερών, που καθιστούσαν την επιλογή επισφαλή.Οι μαζικές αναλήψεις καταθέσεων, η μαζική φυγή κεφαλαίων από τις ελληνικές Τράπεζες, έδειχναν ότι η απειλή δεν είναι φανταστική και κατασκευασμένη,αλλά πραγματική και ικανή να προκαλέσει το προαγγελλόμενο από πολλούς οικονομικό ατύχημα.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου αποκλείει, επί του παρόντος τουλάχιστον, την αργεντινοποίηση της χώρας.

Κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι των Ελλήνων ανακουφίστηκαν, ένοιωσαν ότι γλίτωσαν την μεγάλη περιπέτεια και απέτρεψαν την απειλή του αιφνίδιου θανάτου της ελληνικής οικονομίας.

Ουσιαστικά,οι ψηφοφόροι έδωσαν μια ακόμη ευκαιρία στις θεωρούμενες συστημικές δυνάμεις, προσέφεραν λίγο χρόνο ακόμη, δεν θέλουν να θυσιάσουν εν ριπή οφθαλμού το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Γνωρίζουν ότι αποκτήθηκε με κόπο και δεν είναι από αυτά που τα πετάει κανείς με την πρώτη δυσκολία. Δεν θέλουν οι Έλληνες να χάσουν την επαφή τους με την Ευρώπη και τους θεσμούς της. Ο κ.Τσίπρας και το κόμμα του υποτίμησαν αυτή την επιθυμία του ελληνικού λαού, δεν της έδωσαν τη δέουσα σημασία. Ωστόσο αυτή τελικώς όρισε την ψήφο τους. Και θα συνεχίσει να την ορίζει. Γεγονός που επιβάλλει επαναξιολόγηση της στάσης των λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων.Δεν θα εξελιχθούν ευθύγραμμα τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα, όπως πολλοί νομίζουν.

Η εκδοχή της πανίσχυρης αντιπολίτευσης την οποία περιέγραψε δεν εγγυάται κατ” ανάγκην την πρόοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσοι νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο 1977 και ότι ο κ.Τσίπρας βρήκε τον δρόμο για το δικό του 1981 λαθεύουν.

Ενδιάμεσα θα μεσολαβήσουν πολλά και ακόμη περισσότερα θα κριθούν στο μεσοδιάστημα.

Ο πολιτικός χρόνος έχει αποδειχθεί πυκνός στον καιρό της κρίσης και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μια την άλλη.

Όπως μέχρι τώρα,έτσι κι από εδώ και πέρα η πορεία δεν θα ευθύγραμμη.

Πηγή : tovima.gr

Νεοσταλινικοί;

Αρθρογραφία το «ΒΗΜΑ»

Η Δημοκρατία είναι έννοια βαθιά.

Για να την υπηρετήσεις πρέπει να την πιστεύεις ολοκληρωτικά και όχι να την εφαρμόζεις αλά καρτ.

Απαιτεί σύστημα αξιών και αρχών, που είτε τις έχεις και τις τηρείς, είτε δεν τις έχεις και τις καταπατάς με την πρώτη ευκαιρία.

Η ανοχή στη διαφορετική άποψη, ο σεβασμός στον διάλογο, η καταδίκη της βίας απ” όπου κι αν προέρχεται, συνιστούν βασικές αρχές των δημοκρατικών πεποιθήσεων.

Η Αριστερά έχει μακρά δημοκρατική παράδοση.

Όμως μακρά υπήρξε και η πάλη στο εσωτερικό της με τον σταλινισμό και τον αυταρχισμό του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», που αποτέλεσαν βάση φίμωσης, σπίλωσης και καταδίκης αγωνιστών και αγωνιστών.

Η διάθεση ποινικοποίησης κάθε αντίθετης άποψης που εκδηλώνουν ορισμένες εκδοχές της ελληνικής νεο – αριστεράς φανερώνει, αν μη τι άλλο, ότι οι επιρροές των σταλινικών παραδόσεων παραμένουν ισχυρές.

Είναι το αποτύπωμά τους τόσο βαθύ, που η όποια νεωτερικότητα δεν αρκεί για να το σβήσει.

Πηγή : tovima.gr