Γράφει ο Αντώνης Καρακούσης για το “ΒΗΜΑ”

Ας υποθέσουμε ότι όλα πάνε κατ’ ευχήν για τον κ. Τσίπρα. Οτι πείθει τα πλήθη και κερδίζει τους ψηφοφόρους με την ορμή της νιότης του. Και στις 17 Ιουνίου αναδεικνύεται μέγας νικητής.

Από την επομένη, ωστόσο, θα έχει να αντιμετωπίσει κρίσιμα θέματα και προβλήματα. Πρώτον, θα πρέπει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και επειδή πιθανώς δεν θα επιτύχει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα πρέπει να έχει εκ των προτέρων εξασφαλίσει συμμαχίες ικανές να του προσφέρουν τη στήριξη που θα χρειάζεται.

Αλλά ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι την έχει εξασφαλισμένη ή δεν τη χρειάζεται, θα πρέπει επίσης να είναι έτοιμος να αναλάβει το βάρος της διαπραγμάτευσης με τους δύσπιστους και ίσως εχθρικούς εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Εκείνοι θα διεκδικούν εφαρμογή των συμφωνηθέντων ή στην καλύτερη περίπτωση εγγυήσεις προκειμένου να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τα απορρέοντα από τις έως τώρα συμφωνίες. Και εκείνος πιθανώς ηρωικά θα προβάλλει αντιστάσεις, επικαλούμενος την καμένη γη που παρέλαβε και την κακή πολιτική που κληρονόμησε. Και επειδή δεν θα υπάρχουν χρονικά περιθώρια, καθώς θα αντιμετωπίζει ταμειακά και άλλα πιεστικά οικονομικά προβλήματα, σχεδόν αναγκαστικά θα αποδεχθεί μια διαδικασία ετεροβαρούς διαπραγμάτευσης. Και, ή θα συμβιβασθεί ή θα τα σπάσει.

Στην περίπτωση ενός συμβιβασμού τίποτε σπουδαίο δεν θα έχει επιτύχει. Μικροκέρδη στην καλύτερη περίπτωση θα εξασφαλίσει, που την προσδοκία του πλήθους δεν θα ικανοποιούν και την απαίτηση του λαού θα επιτείνουν. Θα πρόκειται για την αρχή του τέλους.

Αν τώρα στυλώσει τα πόδια και τα σπάσει με τους ευρωπαίους, εκείνοι θα κλείσουν τις στρόφιγγες προκειμένου να προκαλέσουν ασφυξία και αδιέξοδο. Με τον κόσμο απλήρωτο και την οικονομία αλάδωτη η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική και οι υμνητές θα μετατραπούν εν μια νυκτί σε διώκτες.

Αν θέλει ο κ. Τσίπρας να επιτύχει δεν μπορεί να μείνει σε αυτά που έχει. Εχει αποδειχθεί ότι στους καιρούς μας η διακυβέρνηση δεν είναι άσκηση απλή. Θέλει βαθιές επεξεργασίες, σχέδιο ολοκληρωμένο και πρόσωπα επιλεγμένα , με γνώσεις, δυνατότητες και πίστη, ικανά να τρέξουν δύσκολες υποθέσεις και αναλάβουν επικίνδυνες αποστολές.

Η μέχρι τώρα συγκρότηση και το δυναμικό του κόμματός του δεν δείχνουν τέτοιες δυνατότητες. Αντιθέτως φανερώνουν μεγάλες αδυναμίες και ανυπαρξία ολοκληρωμένου και επεξεργασμένου σχεδίου.

Αν λοιπόν ο κ. Τσίπρας θέλει πραγματικά να μείνει και να μην σβήσει ως άλλος διάττοντας αστέρας δεν έχει παρά να χτίσει από τώρα σχέδιο αξιόπιστο ολοκληρωμένο και επιστημονικά άρτιο, ικανό να σταθεί απέναντι στο μνημόνιο που εκείνοι υπερασπίζονται ως άλλο ευαγγέλιο.

Μόνο έτσι θα έχει ο κ. Τσίπρας τύχη και η χώρα ευκαιρία.

Αλλιώς ο ελληνικός λαός, που τόσο εύκολα και με τόση ταχύτητα τον ανέβασε με την ίδια και με ιδιαίτερη σκληρότητα θα τον καταδικάσει και θα τον υποβιβάσει.

Πηγή : tovima.gr

Γράφει ο Σταύρος Θεοδωράκης για το protagon.gr

«Μπαίνω και τι να δω; Τον Ψωμιάδη! Για μια στιγμή νόμιζα ότι έβλεπα εφιάλτη αλλά όχι, ήταν ο ίδιος και ήταν εκεί». Με αυτά τα λόγια μου περιέγραψε κορυφαίο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας την «συνάντηση» του με τον εκπεσόντα περιφερειάρχη Μακεδονίας, στην πρώτη συνεδρίαση της γαλάζιας κοινοβουλευτικής ομάδας. Είχαν περάσει ώρες από την συνάντηση των γαλάζιων βουλευτών (υπό το βλέμμα του Ψωμιάδη) αλλά ο συνομιλητής μου, παρέμενε έκπληκτος και τρομαγμένος. «Λες και είχαμε επιστρέψει στο 2000». «Όχι», τον καθησύχασα, «είμαστε στο 2012, απλά, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης ανέλαβε τον συντονισμό του προεκλογικού αγώνα της Νέας Δημοκρατίας στη Βόρεια Ελλάδα».

Ο Ψωμιάδης (στην Βόρεια Ελλάδα), η Ευρώπη (στη Νότια) και η Ντόρα (στην Κρήτη) είναι, από ό,τι φαίνεται, οι τρεις μεγάλες εμπνεύσεις της Συγγρού, για να «διορθωθεί» το κακό εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου. «Οι εκλογές του Ιουνίου θα είναι μια μάχη για την Ευρώπη», λένε συνεχώς πλέον στα ΜΜΕ οι επιτελείς του Αντώνη Σαμαρά. «Την Ευρώπη που εκπροσωπούμε εμείς». Από πότε όμως αυτή η Νέα Δημοκρατία εκπροσωπεί τα ευρωπαϊκά ιδεώδη και γιατί μας το κρατάγανε μυστικό τόσα χρόνια; Ο σημερινός αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ήταν αυτός που μετέτρεψε σε μείζονα εθνική υπόθεση την … ονομασία των Σκοπίων (κόντρα σε όλη την Ευρώπη). Το που μας οδήγησε εκείνη η «μάχη» – την οποία βέβαια συνέχισε το ημιθανές (και τότε) ΠΑΣΟΚ και ο Ευάγγελος Βενιζέλος (εκπροσωπώντας τον Ανδρέα)-  θα μας το πουν οι διπλωμάτες. Η Ελλάδα έχασε εν μια νυχτί τα μισά της ερείσματα στον σύγχρονο κόσμο. Καθότι κανείς Ευρωπαίος- Αυστραλός – Καναδός – Αμερικανός δεν καταλάβαινε γιατί τέτοιο μένος για μια μικρή νεοσύστατη δημοκρατία που προσπαθούσε να γλυτώσει τον εμφύλιο. Αλλά ας αφήσουμε το παρελθόν και ας πάμε στα πρόσφατα. «Στο τελευταίο μας προεκλογικό σποτάκι θα βρεις το άρωμα της Μεγάλης Ελλάδας»  έλεγαν αρχές Μαΐου, υπερηφανευόμενα, τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Και τι έβλεπες; Κάλλας, πλάνα από πολεμική εκστρατεία, Ελύτη, αφή της ολυμπιακής φλόγας, ένα πλοίο στα ανοιχτά (όχι τον Τιτανικό), αρχαίες κολώνες (όλα ανάκατα) και στο τέλος την Αγία Σοφία (χωρίς μιναρέδες αλλά με σταυρούς πάνω στους τρούλους)!

Αυτό είναι το ευρωπαϊκό όραμα της Ελλάδας; «Η ήττα μας βοήθησε να βρούμε το φως μας» θα μπορούσαν να πουν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Καμία αντίρρηση, ζητήστε όμως και κανένα συγνώμη για όλα τα προηγούμενα. Εδώ ακόμη και ο Βενιζέλος – που  ξεχειλίζει από εγωισμό – ζήτησε προεκλογικά καμιά δεκαριά συγνώμη – έστω για τα μάτια του κόσμου. Η (σύγχρονη ευρωπαϊκή) Νέα Δημοκρατία αντιθέτως δεν έχει επιδείξει ποτέ ίχνος αυτοκριτικής. Ούτε καν για τον Καραμανλή (της). Ούτε για τις εξαλλοσύνες (της) τα δύο πρώτα χρόνια της κρίσης. Ο Αντώνης Σαμαράς, έλεγε – για δύο χρόνια!- ότι ακριβώς λένε σήμερα και αυτοί που ο ίδιος αποκαλεί «επικίνδυνοι αντιευρωπαϊστές». Τα πρωτοπαλίκαρα του μιλούσαν για «προδοσία» και «κατοχή». Στα σκαλιά της Βουλής οι Νεοδημοκράτες βουλευτές έβριζαν την Μέρκελ, τον Σαρκοζί και τον «άλλο με το καροτσάκι». Και οι γαλάζιοι συνδικαλιστές, χόρευαν αντάρτικα και έκαναν προπόσεις για την απελευθέρωση της χώρας από τους «ξένους». Και να δεχτώ έστω, ότι όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος και στην υπερβολή. Αρκεί όμως κάποια στιγμή να σκύβουν το κεφάλι και να το παραδέχονται. Εκτός αν νομίζουν ότι η Ευρώπη είναι σαν την Coca Cola και πάει με όλα. Και βοηθάει στην χώνεψη κάθε λογής λαϊκισμού.

Πηγή : protagon.gr

Γράφει ο Αλέξης Καλοκαιρινός για το protagon.gr

Όσοι είδαν τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα χτες το βράδυ στον Στέλιο Κούλογλου (ΝΕΤ) δεν έχουν στο εξής τη δικαιολογία της σύγχυσης. Η σύγχυση καλλιεργείται από δημοσιολόγους που ισχυρίζονται ότι στις επόμενες εκλογές αντιπαρατίθενται μια κεντροδεξιά με πυρήνα τη ΝΔ και μια κεντροαριστερά με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κ. Τσίπρας επιβεβαίωσε αυτό που αποτελεί πάγια, κοινή και δημόσια παραδοχή του πολιτικού φορέα τον οποίο εκπροσωπεί: Δεν έχει καμιά σχέση με την κεντροαριστερά. Η φιλοδοξία του ΣΥΡΙΖΑ είναι να καλύψει το χώρο «από τα αριστερά της Αριστεράς ως τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ». Σε αυτό το χώρο θέλουν να προσελκύσουν μια πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Όσο για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, σήμερα εκφράζει, «τα συμφέροντα της αστικής τάξης και της διαπλοκής».

Η εχθρότητα του κ. Τσίπρα προς την αστική τάξη είναι έκδηλη και απροκάλυπτη. Είναι εχθρότητα ταξική. Στις ερχόμενες εκλογές, η αστική τάξη θα ηττηθεί από την Αριστερά. Αυτή είναι η εκπεφρασμένη επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ. Το αστικό σύστημα θα σαρωθεί. Τόσο η νέα τάξη που θα κυριαρχήσει επί της αστικής, όσο και το νέο σύστημα που θα αντικαταστήσει την αστική δημοκρατία αφήνονται στο ημίφως της ρητορικής ασάφειας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στο «Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», το οποίο συναθροίζει μικρά κομμουνιστικά κόμματα που κινούνται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής των χωρών τους. Με αυτούς τους συμμάχους ο κ. Τσίπρας (εμφανίζεται να) πιστεύει ότι θα ανατρέψει το αστικό σύστημα της Ευρώπης. Βέβαια, το όπλο που θεωρεί ότι κρατά είναι η απειλή της ελληνικής χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ προτίθεται να συναντήσει τη Μέρκελ ζωσμένος με εκρηκτικά. (Τα εκρηκτικά είμαστε εμείς). Αν η Μέρκελ δεν απαρνηθεί τον καπιταλισμό, όπως ρητώς επιτάσσει το μανιφέστο του «Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς», η Ευρώπη θα γίνει παρανάλωμα. Αυτό (εμφανίζεται να) πιστεύει ο κ. Τσίπρας.

Συνεπώς, σύμφωνα με τον ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ, οι επικείμενες εκλογές στην Ελλάδα έχουν ένα διακύβευμα που υπερβαίνει κατά πολύ τη χώρα και τους πολίτες της. Το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών, λέει ο κ. Τσίπρας «θα γίνει ο Δούρειος Ίππος μιας μεγάλης αλλαγής σε όλη την Ευρώπη». Ο κ. Τσίπρας ξεκίνησε τη Μεγάλη Πορεία για να ελευθερώσει τους «ευρωπαϊκούς λαούς». Στο μυαλό του, οι «ευρωπαϊκοί λαοί» θέλουν να απαλλαγούν από τον αστικό πολιτισμό και την αστική δημοκρατία. Από κάποια παρεξήγηση, όμως, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη θέλει όλο και περισσότερο να απαλλαγεί τα έξοδα σίτισης του υποψήφιου σωτήρα της. (Μάλλον η παρεξήγηση οφείλεται στο ότι η έννοια της κοινής γνώμης αποτελεί αστικό εφεύρημα).

Η απειλή του κ. Τσίπρα ότι θα ανατινάξει τη χώρα του καταμεσής στην αγορά της Ευρώπης, αφορά εξίσου τη Μέρκελ, τον Ολάντ και όλους τους υπόλοιπους (δημοκρατικά εκλεγμένους, αν θυμάμαι σωστά) ηγέτες των χωρών της Ε.Ε., που συμβαίνει όλοι τους να ηγούνται αστικών κομμάτων. Αντιστρέφοντας τους όρους, ο κ. Τσίπρας προτίθεται να πουλήσει στους ευρωπαίους αστούς το σκοινί με το οποίο θα κρεμαστούν. Αλλά η αντιστροφή αχρηστεύει το επιχείρημα. Ο κ. Τσίπρας θα πει στους υπόλοιπους ευρωπαίους ηγέτες ότι τους συμφέρει οικονομικά να προσχωρήσουν στους σοσιαλισμό, όπως τον αντιλαμβάνονται οι εναπομείναντες ευρωπαίοι κομμουνιστές. Δηλαδή, θα τους στοιχήσει λιγότερο να πεθάνουν παρά να ζήσουν.

Το πιθανότερο είναι ότι ο βομβιστής θα πεθάνει μονάχος, με τα εκρηκτικά του. Η Ευρώπη, ούτως ή άλλως, θα στρίψει προς μια κατεύθυνση λιγότερης δημοσιονομικής πειθαρχίας, αυτό είναι βέβαιο. Αλλά χωρίς εμάς. Για λόγους όχι τόσο οικονομικούς όσο πολιτικούς. Για την Ευρώπη, το κόστος υποχώρησης σε πολιτικό εκβιασμό είναι ασύγκριτο με το κόστος της ελληνικής αυτοχειρίας.

Όμως το προφανές φαίνεται αδιανόητο στους περισσότερους Έλληνες. Γεγονός που εξηγεί τη Μεγάλη Πορεία που ξεκινάμε, δεμένοι στη ζώνη του βομβιστή ή κρυμμένοι στην κοιλιά του Δούρειου Ίππου, έτοιμοι να πεταχτούμε και να κυνηγήσουμε τους (ευρωπαίους) αστούς.

Πηγή : protagon.gr