Άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά για το protagon.gr

Θα έχετε παρακολουθήσει εδώ και καιρό το σκετς που παίζεται σχετικά με τις εκλογές των  ιδρυματικών συμβουλίων στα διάφορα πανεπιστήμια και τις (προαναγγελθείσες) ματαιώσεις τους. Τα ιδρυματικά συμβούλια είναι με τον νέο νόμο 4009/2011 τα κέντρα διοίκησης των ΑΕΙ και αποτελούνται από μέλη του Διδακτικού και Επιστημονικού Προσωπικού (ΔΕΠ) κατά πλειοψηφία, έναν εκπρόσωπο των φοιτητών και από εξωτερικά μέλη (που τους επιλέγουν τα προαναφερθέντα εσωτερικά μέλη). Οι εκλογές που ματαιώνονται λόγω της δυναμικής παρέμβασης μελών ΔΕΠ, φοιτητών κλπ, είναι αυτές που αφορούν στην εκλογή των μελών ΔΕΠ που θα συμμετέχουν στα ιδρυματικά συμβούλια. Η επιχειρηματολογία αυτών που εμποδίζουν τις εκλογές είναι ότι θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην εφαρμοστεί ο νόμος 4009 και ότι επίσης η πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι με το μέρος τους (;). Σε ότι αφορά τα αίτια, υπάρχει ένα σύνολο μελών ΔΕΠ που αντιδρά λόγω ιδεολογικών απόψεων (ιδιωτικοποίηση, παγκοσμιοποίηση, Πανεπιστήμιο της αγοράς κλπ) και άλλο ένα σύνολο που αντιδρά επειδή μοιραία σε κάθε αλλαγή υπάρχει ένα πρόσκαιρο «ξεβόλεμα» (το κοινό υποσύνολο των δύο αυτών συνόλων δεν είναι απαραίτητα το κενό σύνολο).

Ο νόμος 4009 έχει πολλά νέα στοιχεία και αλλάζει ριζικά θα έλεγα το πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως έκανε στην εποχή του και ο νόμος πλαίσιο 1268 του 1982 ο οποίος φέτος κλείνει 30 χρόνια. Πολλά από τα στοιχεία του νέου νόμου τα βλέπουμε με επιφύλαξη αλλά και πολλά είναι κατά τη γνώμη μου αναγκαία. Στα αναγκαία θα κρατήσω δύο στοιχεία: Πρώτον, η αποκομματικοποίηση που θα επέλθει με την μείωση της ισχύος των κομματικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια και δεύτερο η αυξημένη αυτονομία που θα αποκτήσουν. Αντιλαμβάνομαι όμως και τις ενστάσεις διαφόρων συναδέλφων σε συγκεκριμένα σημεία του νόμου (με κυριότερο τα πιο ολιγομελή κέντρα αποφάσεων αλλά και την γενικότερη κατασυκοφάντηση των πανεπιστημιακών που προηγήθηκε). Πιστεύω όμως ότι το πανεπιστήμιο είναι ικανό να εκλέξει ορθολογικά τα καλύτερα δυνατά σχήματα  που θα είναι και λειτουργικά. Η ανησυχία για τον κατακερματισμός των αντικειμένων ακούγεται σε μένα λίγο υποκριτικός, από τη στιγμή που στην παρούσα κατάσταση κανείς και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την μη λειτουργία των προαπαιτούμενων μαθημάτων. Κι εμφανίζεται το οξύμωρο κάποιος φοιτητής να έχει π.χ. περάσει Θερμοδυναμική ΙΙ, χωρίς να έχει περάσει Θερμοδυναμική Ι. Και στο ισχύον λοιπόν καθεστώς τα μαθήματα μπορεί να καταλήγουν να είναι τελικά αποσπασματικά και να μην έχουν την συνέχεια που θα έπρεπε. Συνεπές  λοιπόν θα ήταν όσοι αντιτίθενται στον «κατακερματισμό των επιστημονικών αντικειμένων» να υποστηρίζουν με την ίδια θέρμη και την ύπαρξη προαπαιτούμενων μαθημάτων.

Ο νέος νόμος προσπαθεί να προσαρμόσει μοντέλα διοίκησης που υπάρχουν στο εξωτερικό στην ελληνική πραγματικότητα (και ιδιαιτερότητα). Δεν θεωρώ ότι είναι κακό να παραδειγματιστούμε και να ευθυγραμμιστούμε με αυτά που γίνονται έξω. Καλώς ή κακώς (καλώς κατά τη γνώμη μου) είμαστε μέλος μιας ευρύτερης οικογένειας κρατών κι ενός παγκόσμιου ακαδημαϊκού συστήματος. Η μόνιμη επωδός που ακούω από τους φοιτητές μου που πηγαίνουν στο εξωτερικό είναι ότι υπερτερούμε σε μυαλά αλλά υστερούμε στην οργάνωση. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε σε έμψυχο υλικό από τα καλά πανεπιστήμια. Αυτό που έχουμε να ζηλέψουμε είναι θέματα οργάνωσης και θεσμών.

Αν κάποιος ενδιαφερόταν πραγματικά για το καλό του πανεπιστημίου του, το καλύτερο που θα είχε να κάνει θα ήταν να βάλει υποψηφιότητα για τις εκλογές του ιδρυματικού συμβουλίου. Με την αυξημένη αυτονομία που δίνει στα ΑΕΙ ο νόμος 4009, πολλά πράγματα μετά θα περνούσαν και από το χέρι του. Θα μπορούσε να δώσει το στίγμα του, να πολεμήσει για τις ιδέες του, για το που θέλει να πάει το πανεπιστήμιο μέσα από θέσεις ευθύνης. Ο νέος νόμος δίνει τη δυνατότητα μέσω της κατάρτισης του οργανισμού και του εσωτερικού κανονισμού το κάθε ΑΕΙ να διευθετεί τα του οίκου του κι όχι να φοράνε όλα το ενιαίο κουστούμι του υπουργείου (κάτι το οποίο πάντα ζητούσε η πανεπιστημιακή κοινότητα). Όσοι λοιπόν επικαλούνται ότι αποτελούν την πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ, τι πιο τίμιο από το να ζητήσουν την ψήφο τους και όταν με το καλό βγουν να εφαρμόσουν τις ιδέες τους. Μήπως όμως αυτοί που εμποδίζουν τις εκλογές ξέρουν ότι σε μια ομαλή εκλογική διαδικασία δεν έχουν τύχη; Τώρα που το κάθε πανεπιστήμιο μπορεί να αυτονομηθεί περισσότερο και να αναλάβει πραγματικά τις τύχες στα χέρια του, τώρα φοβόμαστε την ευθύνη;

Μέσα στη γενικότερη κοινωνική αναταραχή λόγω των δύσκολων ημερών που περνάει η κοινωνία μας, το υπουργείο παιδείας προσπαθεί να παίξει «κατενάτσιο» (ως τις εθνικές εκλογές;). Εν τω μεταξύ στη σχετική φρασεολογία, όσοι (όπως π.χ. εγώ) είναι εναντίον της βίαιης αποτροπής των εκλογών ανήκουν στη συμμαχία των «προθύμων» και είναι «τσιράκια της Διαμαντοπούλου». Έτσι κάποιοι στοχοποιούνται (μέχρι και φωτογραφίες με «Καταζητούνται» εμφανίστηκαν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο) και  καλλιεργείται ένα επικίνδυνο κλίμα πόλωσης μέσα στα πανεπιστήμια όπου «όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου είναι εχθρός μου». Δεν υπάρχει μόνο το «ναι» και το «όχι» στο νέο νόμο. Υπάρχει και το «εφαρμόζουμε, αξιολογούμε και αλλάζουμε».

Η κοινή βάση από την οποία πρέπει να ξεκινάει η όποια συζήτηση για το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ότι χρειάζεται σήμερα αλλαγές. Ο νόμος πλαίσιο, μετά από 30 χρόνια, έκανε τον κύκλο του και οι εξελίξεις γύρω μας τρέχουν. Δεν είμαι ανεπιφύλακτα υπέρ του νέου νόμου, έχω κι εγώ τις ενστάσεις μου. Είμαι όμως ανεπιφύλακτα υπέρ της ομαλής λειτουργίας των θεσμών. Αν λειτουργήσουν οι θεσμοί, οι αστοχίες του νέου νόμου (που σίγουρα υπάρχουν) θα φανούν στην πράξη και θα διορθωθούν με την προϋπόθεση ότι έχουμε επιλέξει τους άριστους κι όχι τους αρεστούς στη διοίκησή τους. Αν δεν λειτουργήσουν όμως οι θεσμοί, θα αρχίσουμε σιγά-σιγά να ολισθαίνουμε προς το νόμο της ζούγκλας. Και στη ζούγκλα ξέρετε δεν υπάρχει δημοκρατία…

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Δημήτρη Σκαρμούρτσου για το protagon.gr
ρεπορτάζ: Δημήτρης Μπούτος

Στην οδό Παπαβασιλείου, τον κεντρικό εμπορικό δρόμο της Χώρας της Νάξου, βρίσκεται από το 1938 το κατάστημα του κυρίου Ιωάννη Τζιμπλάκη.

Η οικογένεια εδώ και τρεις γενιές προσφέρει τοπικά παραδοσιακά προϊόντα, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται μία αξιοσημείωτη ποικιλία μη τυποποιημένων τυριών.

Από το ξεκίνημα της επιχείρησης μέχρι σήμερα, προμηθεύονται τυριά από την ορεινή Νάξο, τα οποία φτιάχνονται από αγελαδινό, κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα, που δεν έχει παστεριωθεί. Διατηρούν μακρόχρονες συνεργασίες με συγκεκριμένους παραγωγούς εξασφαλίζοντας αφενός την υψηλή ποιότητα των προϊόντων και στηρίζοντας αφετέρου την τοπική οικονομία.

Σύμφωνα με τον κύριο Κυριάκο Τζιμπλάκη, σημερινό ιδιοκτήτη της επιχείρησης, οι κτηνοτρόφοι του νησιού επωφελούνται σημαντικά από τη συνεργασία με το κατάστημα. Αν αναγκάζονταν να διαθέσουν το τυρί και τα υπόλοιπα προϊόντα τους σε τυποποιημένη μορφή, θα ήταν αναγκαία η εργοστασιακή επεξεργασία τους και τα οικονομικά οφέλη για τους παραγωγούς θα ήταν μειωμένα. Αντίθετα, με τη στήριξη των τοπικών αρχών και συνεταιρισμών καταφέρνουν να διαθέτουν το κεφαλοτύρι, το ανθότυρο, το ξινότυρο ή τη γραβιέρα απευθείας στις τοπικές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο οι ντόπιες κτηνοτροφικές μονάδες ενισχύονται οικονομικά ενώ ταυτόχρονα τα προϊόντα παραμένουν αγνά, κάνοντας το μότο «από την παραγωγή στην κατανάλωση» πραγματικότητα.

Τα τυριά του κυκλαδίτικου νησιού πρωτοεμφανίζονται ιστορικά στην εποχή του Βυζαντίου. Από τότε μέχρι σήμερα η φήμη τους παραμένει ξακουστή και οι παραγωγοί συνδυάζουν τη γνώση που τους χαρίζει η μακρόχρονη παράδοση με τα σύγχρονα μέσα και εργαλεία.

Το διασημότερο τυρί της Νάξου αποτελεί η γραβιέρα, φτιαγμένο κατά 80% από ντόπιο, φρέσκο αγελαδινό γάλα. Πρόκειται για τυρί προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (Π.Ο.Π.). Στεγνώνει για τουλάχιστον τρεις μήνες σε κελάρια με ελεγχόμενη θερμοκρασία αποκτώντας έτσι τη χαρακτηριστική γλυκιά και κρεμώδη γεύση του. Ακολουθούν το κεφαλοτύρι Νάξου, λεγόμενο και αρσενικό, με αρκετά πικάντικα αρώματα, το ανθότυρο (ώριμη μυζήθρα) με απαλή γεύση και η ξινομυζήθρα, που αν στεγνώσει σε σωστές συνθήκες για αρκετές εβδομάδες, δίνει το σκληρότερο αλλά εξίσου νόστιμο ξινότυρο.

Στο κατάστημα του κύριου Τζιμπλάκη συναντάμε όλα τα παραπάνω είδη τυριού καθώς και πολυάριθμα παράγωγά τους. Συχνά στο παρελθόν του έχει ζητηθεί να διαθέσει και εκτός Ελλάδας τα προϊόντα του, αλλά ο παραδοσιακός τρόπος πηξίματος και επεξεργασίας τους δεν επιτρέπει αθρόα παραγωγή. Ο ίδιος στηρίζει συνεχώς τους ντόπιους κτηνοτρόφους προσπαθώντας ν’αυξήσει τον αριθμό των προμηθευτών του.

Σύμμαχοι στην προσπάθεια αυτή είναι η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Νάξου, η «Τυροκομία Νάξου» του κύριου Κουφόπουλου και η μονάδα του κύριου Πιτταρά, αποδεικνύοντας πως το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στην αγαστή συνεργασία!

Κυριάκος Τζιμπλάκης
Διεύθυνση:  Χώρα Νάξου, οδός Παπαβασιλείου
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 22850 22230
E-mail: tziblakis@gmail.com

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Θανάση Λυρτσογιάννη για το  “ΕΘΝΟΣ”

«Η φοροδιαφυγή είναι σήμερα στην Ελλάδα η πιο μαζική και η περισσότερο ανεκτή εκδήλωση αντικοινωνικής συμπεριφοράς και παράβασης νόμων, καθώς και η πλέον έκδηλη απόδειξη της κακής λειτουργίας και ανεπάρκειας της δημόσιας διοίκησης.
Από καθαρά μακροοικονομική και δημοσιονομική σκοπιά η φοροδιαφυγή ”ευθύνεται” σχεδόν για το ήμισυ του ελλείμματος του δημόσιου τομέα, καθώς και για τις επακόλουθες μακροοικονομικές ανισορροπίες. Ο σημαντικός περιορισμός της φοροδιαφυγής (και της εισφοροδιαφυγής των ασφαλιστικών οργανισμών) θα ήταν αρκετός για να μηδενιστεί το πρωτογενές έλλειμμα του δημόσιου τομέα και να μειωθεί βαθμιαία ο λόγος του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ».

Πέρασαν 19 χρόνια από τότε που γράφτηκαν οι παραπάνω γραμμές στην πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη με τίτλο «Φορολογικό καθεστώς, παραοικονομία και φοροδιαφυγή στην Ελλάδα» του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών.

Και δυστυχώς σήμερα παραμένει περισσότερο επίκαιρη. Γιατί παρότι στα 19 χρόνια το χρέος ήταν στα ύψη, τα ελλείμματα το μόνιμο πρόβλημα, οι «μαύρες τρύπες» των Ταμείων από τις μεγαλύτερες απειλές για την οικονομία και τους ασφαλισμένους, τίποτα δεν έγινε.
Οι κυβερνήσεις που πέρασαν απέφυγαν να ασχοληθούν σοβαρά και σε βάθος με το ζήτημα. Κι ας είναι η μεγαλύτερη απειλή, κι ας αποτελεί τη μόνη αποτελεσματική παρέμβαση μαζί με τον περιορισμό της σπατάλης του Δημοσίου, για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Και τώρα έρχονται 160 Γερμανοί εφοριακοί για να βάλουν τάξη. Εκεί μας κατάντησε το πολιτικό σύστημα, που για δεκαετίες άφησε τους φοροφυγάδες να αλωνίζουν και φόρτωνε τα βάρη στα συνήθη φορολογικά υποζύγια.

Πηγή : ethnos.gr

Άρθρο του Άρη Δαβαράκη για το protagon.gr

Βάζω τον εαυτό μου απέναντι και τον κοιτάζω στα μάτια : Δεν το κατάφερες ούτε φέτος να μη φας κρέατα την εβδομάδα της Τυρινής – ενώ μπορούσες να φας ότι άλλο σου έκανε κέφι. Τυριά, αυγά, γάλατα, βούτυρα, ψάρια το Σαββατοκύριακο. Μπα. Εσύ Ζαχαρία μου τα τσάκισες τα κρέατα με την ίδια (ή μάλλον με περισσότερη) λαιμαργία από την εποχή που ούτε ήξερες τι πάει να πει νηστεία – και δεν σε ένοιαζε κιόλας. Δεν πειράζει, λέει ο καλός σου άγγελος που έχει μεγάλη υπομονή, μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο της ενδεκάτης ώρας σου λέει, «εδώ είμαι» :Στο χέρι σου είναι να καταλάβεις.

Τι να καταλάβεις; Τα περί νηστείας. Πρώτ απ’ όλα δεν σου είπε κανείς να νηστέψεις, εσύ θέλεις και το κάνεις  τα τελευταία χρόνια. Από Την Καθαρή Δευτέρα, μέχρι το αναστάσιμο δείπνο, την μαγειρίτσα δηλαδή, ούτε κρέατα, ούτε αυγά, ούτε ψάρια, ούτε βούτυρα και γάλατα, ούτε τυριά ούτε τίποτα αρτύσιμο. Είναι καμιά δεκαριά χρόνια τώρα που, σχεδόν απόλυτα, τα καταφέρνεις. Αλλά η νηστεία δεν είναι μόνο ζήτημα κοιλιάς, στομάχου και πέψης – είναι κυρίως πνευματικό ζήτημα. Στη διάρκειά της πρέπει να κατεβάζεις τα γκάζια, να σκέφτεσαι πολύ πιο προσεκτικά τι λες και τι κάνεις, νάχεις τον νου σου στον άλλον και στις ανάγκες του, να βγαίνεις απ’ το δρόμο σου για να διευκολύνεις άλλους δρόμους, συνανθρώπων σου –και  χίλια δυό άλλα που κανείς δεν μπορεί να τα καταφέρει στον απόλυτο βαθμό – μετράει όμως το πόσο θα προσπαθήσει ο καθένας μας.

Οι κακές σκέψεις, η ζήλεια, ο θυμός, η αντιπαλότητα, οι υπερβολικοί ενθουσιασμοί για πράγματα υλικά, οι λέξεις που βγαίνουν απ’ το στόμα σου –η γλώσσα σου, αυτό το θανάσιμο, αν το χρησιμοποιήσεις άδικα ή επιπόλαια, εργαλείο. Από σήμερα , όπως θα μπει και θα προχωράει ο Μάρτιος μετά την Πέμπτη, αυτή η περίοδος, στην δική μας παράδοση, είναι μέγιστη ευκαιρία αναβάθμισης και ανακαίνισης. Να καθαρίσεις. Να πετάξεις από το μυαλό και την καρδιά και την ψυχή σου όλο το σκουπιδαριό και να μηδενίσεις το κοντέρ –με αυστηρή επιτήρηση του επιπόλαιου καθημερινού εαυτού σου. Να μη σε στενοχωρήσω, να μη σε φέρω σε δύσκολη θέση, να μην σε πληγώσω –κατά λάθος έστω. Θέλει προσοχή συνέχεια. Μάτια, ψυχή, καρδιά, μυαλό –όλα σε εγρήγορση.

Θα μου πείτε –μόνο τη σαρακοστή πρέπει να είμαστε «σωστοί», να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να διαχέεται ανεξέλεγκτος, να κρατάμε μια τάξη; Όχι βέβαια –είναι όμως θαυμάσια ευκαιρία το γυμναστήριό μας αυτό κάθε χρόνο, το γυμναστήριο της ψυχής μας. Αν καταφέρουμε, όσοι από μας νοιώθουνε βέβαια πραγματικά ατελείς και θέλουν να βελτιώσουν την απόδοσή τους, (δεν μιλάω για τους  «μια χαρά έτσι κι αλλιώς») να περάσουμε αυτό το στάδιο – στην διάρκεια του οποίου μπαίνει με φόρα και η άνοιξη και όλα στη φύση ανακαινίζονται και μπουμπουκιάζουν –   έχουμε πολλές περισσότερες ελπίδες να πετύχουμε του στόχους μας και να ξεπεράσουμε  τις μεγάλες δυσκολίες που οι περισσότεροι ζούμε, μόνοι ή οικογενειακά.

Θα ήθελα να σας γράψω περισσότερα, αλλά το θέμα δεν προσφέρεται. Να σας ευχηθώ λοιπόν προς το παρόν «καλή σαρακοστή»  – και καλή βδομάδα!

Πηγή : protagon.gr