Άρθρο του Γιώργου Καρελιά για το protagon.gr

Τον Νοέμβριο του 2010 έγιναν οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, την Αττική, συνωστίσθηκαν εφτά υποψήφιοι, εκ των οποίων οι εξι αντιμνημονιακοί, άλλοι ούλτρα και άλλοι λάιτ. Περιφερειάρχης βγήκε ο μόνος μνημονιακός (αν και ο ίδιος δήλωνε το αντίθετο).

Υπενθυμίζω ότι πούροι αντιμνημονιακοί ήταν (εκ δεξιών προς τα αριστερά): ο Κικίλιας του Σαμαρά, ο Δημαράς, αποχωρήσας από το ΠΑΣΟΚ, ο Παφίλης του ΚΚΕ, ο Μητρόπουλος του Τσίπρα, ο Χάγιος (υποστηρίχθηκε από εξωκοινοβουλευτικές αριστερές κινήσεις) και ο Αλαβάνος. Λιγότερο αντιμνημονιακοί και με άλλα χαρακτηριστικά ήταν ο Αδωνις του Καρατζαφέρη, ο Διάκος των Οικολόγων και ο Ψαριανός της νεόκοπης τότε Δημοκρατικής Αριστεράς του Φ. Κουβέλη. Στην καρέκλα του περιφερειάρχη κάθεται ο Σγουρός, υποψήφιος του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ.

Προλαβαίνω την απορία πολλών: τι σημασία έχει η υπενθύμιση όλων αυτών σήμερα; Εχει και παραέχει, αφού σε περίπου δυο μήνες θα στηθούν κάλπες. Αυτή τη φορά όχι για τον «μικρό πρωθυπουργό», περιφεριάρχη Αττικής, αλλά για τον κανονικό πρωθυπουργό. Αυτόν που θα κάτσει στην καρέκλα του Παπαδήμου, αν δεν χρειαστεί  να ξαναφωνάξουν τον Παπαδήμο.

Το σκηνικό θα επαναληφθεί με παρέλαση αντιμνημονιακών κομμάτων και κομματιδίων. Μετρήστε (πάλι εκ δεξιών προ τα αριστερά): το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, το οποίο, μετά τη μεγαλοπρεπή νέα κωλοτούμπα του κινδυνεύει να ξεπουπουλιαστεί από τα δεξιά και από τ’ αριστερά του. Οι νεόκοποι «Ανεξάρτητοι Ελληνες» του Καμένου, με τις ευλογίες του αριστερού πατριώτη Μίκη Θεοδωράκη, του γαλάζιου συνδικαλιστή της λαϊκής δεξιάς Μανώλη και τινών διαγραφέντων βουλευτών της ΝΔ, που «προδόθηκαν» από τον Σαμαρά, ο οποίος δεν θα τους πάρει πίσω (θα πάρει άλλους, πιο εύκολους στις τούμπες).

Ακολουθούν οι αντιμνημονιακοί του ΠΑΣΟΚ, που δεν ξέρουν τι να κάνουν και μπορεί να κάνουν κάποιο απονεννοημένο εκλογικό διάβημα, αφού παπανδρεϊκοί και βενιζελικοί τους βλέπουν σαν στημμένες λεμονόκουπες. Και, φυσικά, ακολουθεί το  σκορποχώρι της αντιμνημονιακής  αριστεράς: το ΚΚΕ, που δεν θέλει κανέναν άλλον. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, ο οποίος εσχάτως έχει πάρει στο χέρι την αριστερή πατριωτική μεζούρα. Η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη, που μαζεύει στις δημοσκοπήσεις δυσαρεστημένους ΠΑΣΟΚους, αλλά οι περισσότεροι δυσκολεύονται να καταλάβουν τι θέλει να πει με το «ναι στην Ευρώπη και στο ευρώ, όχι σε κανένα μέτρο». Αντιμνημονιακά κινούνται, επίσης, οι Οικολόγοι, κάποιες αριστερές κινήσεις πέραν της επίσημης αριστεράς και η Χρυσή Αυγή (από άλλη σκοπιά).

Πού οδηγούν όλα αυτά; Με (σχεδόν) μαθηματική βεβαιότητα στον Σαμαρά. Ο οποίος, όμως, πρέπει να καταφέρει να διαχειριστεί τη σχιζοφρενική κατάσταση που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στο χώρο της συντηρητικής παράταξης. Από την αντιμνημονιακή ρητορεία, πέρασε στην ρεαλιστική στροφή και εξωπέταξε όσους την αμφισβήτησαν, αλλά τώρα συζητάει να τους πάρει πίσω!

Δηλαδή αύριο, για να κυβερνήσει, μπορεί να χρειαστεί τον Καρατζαφέρη, τον Καμένο, τον Μανώλη και όσους άλλους τυχοδιώκτες της δεξιάς πολυκατοικίας στείλει η κάλπη στη Βουλή.

Γι’ αυτό η λύση που όλοι περιμένουμε απο τις εκλογές μπορεί να είναι ένα άλλου είδους αδιέξοδο. Και τότε θα ‘ρθουν τα χειρότερα.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο της Λίνας Παπαδάκη για το protagon.gr 

Θέλουμε να πάμε μπροστά κοιτώντας πίσω. Τελευταίο παράδειγμα τα Γιάννενα, η πόλη των ηρώων. Και αφορμή η μαθητική και στρατιωτική παρέλαση της 21ης Φεβρουαρίου, 99η επέτειος της Απελευθέρωσης από τον τούρκικο ζυγό.

Όλα ήταν προγραμματισμένα για τις 12 το μεσημέρι. Όλοι περίμεναν ότι κάτι θα συμβεί, με επίκεντρο την εξέδρα των επισήμων. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας – ίσως για πρώτη φορά – απουσίαζε, το ίδιο και οι τρεις από τους πέντε βουλευτές του νομού.

Το σκηνικό τα είχε όλα. ΜΑΤ παρατεταμένα επί του κεντρικού – εορταστικού δρόμου. Αγήματα, στρατιώτες, μαθητές, χορευτές, πρόσκοποι, Ερυθρός Σταυρός, φωτογράφοι, κάμερες και άρχοντες. Όλοι με τα καλά τους.

Το σόου ξεκίνησε με τους κτηνοτρόφους λίγο μετά τις 11. Τα έβαλαν με την Αστυνομία που τους απαγόρευσε να χύσουν στον δρόμο το γάλα. Και αυτοί από αντίδραση «περικύκλωσαν» τους μαθητές και άρχισαν την «κατήχηση».

Και μετά τη σκυτάλη πήραν οι μαθητές. Έστρεψαν το κεφάλι αριστερά, υποτιμητικά, «αποφεύγοντας» τους επισήμους. Μέχρι που ήρθε η σειρά των αγοριών του 4ου Γενικού Λυκείου, που μούτζωσαν κι έβρισαν τους «εκπροσώπους της εξουσίας» (τους «άρχοντες» που εξέλεξαν οι γονείς τους – κάποιοι μάλιστα γονείς χειροκρότησαν την «επαναστατική» πράξη των παιδιών τους).

Πολλοί στα Γιάννενα λένε ότι και οι καθηγητές γνώριζαν. Κάποιοι λένε ότι αυτοί τα οργάνωσαν κιόλας. Δίνουν στοιχεία και ονόματα που δεν έχει αξία να αναφερθούν. Όπως και να έχει, ακόμα και τα παιδιά να το είχαν σχεδιάσει, θα το είχαν πει στους φίλους τους, κάποιοι και στους καθηγητές τους και στους γονείς τους. Οι «μεγάλοι» όμως θέλουν να πάρουν εκδίκηση για την αλλαγή της ζωής τους. Για τις μειώσεις των μισθών τους και την αβεβαιότητα. Αυτό δείχνει να είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Η εκδίκηση. Τι καλύτερο λοιπόν να κρυφτούν πίσω από τα παιδιά. Να λύσουν οι μαθητές τις διαφορές τους με την 30ετία που τους κορόιδεψε. Και ποιόν νοιάζει τι διδάσκει η μούντζα στα παιδιά. Τι διδάσκει η βρισιά. Τι διδάσκει ο συνδυασμός σημαιοφόρου και χουλιγκάνου. Αυτό που προέχει – είπαμε – είναι να πάρει εκδίκηση ο κόσμος των μεγάλων από τους μεγάλους που τους πρόδωσαν. Όλα τα άλλα μπορούνε να καούν. Και όταν καούν θα τρέχουμε να ρωτάμε ποιος έκανε τους νέους εμπρηστές.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Βασίλη Χιώτη για το “ΒΗΜΑ”

Οι αποφάσεις των υπουργών Οικονομικών για την διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους και την νέα δανειακή σύμβαση, εκτός από τα οικονομικά δεδομένα, αλλάζουν σχεδόν ριζικά και τα πολιτικά δεδομένα που υπήρχαν μέχρι χθες στην Ελλάδα.

Οι μακρές διαπραγματεύσεις και το αποτέλεσμα που προέκυψε, αναδεικνύουν ορισμένους νικητές και ορισμένους ηττημένους στο πολιτικό δυναμικό της χώρας και μεταβάλλουν σημαντικά τους πολιτικούς συσχετισμούς που γνωρίζαμε.

Πρώτα από όλα, ο κ. Λ. Παπαδήμος, εγκαθίσταται πλέον στο πολιτικό σύστημα, καθώς πέτυχε την αποστολή που του είχαν αναθέσει οι πολιτικοί αρχηγοί και η Βουλή. Παρότι ο ίδιος αποφεύγει κάθε θριαμβολογία, αλλά και κάθε συζήτηση για το μέλλον, είναι πλέον αναμφισβήτητο ότι αποτελεί πια την «χρυσή εφεδρεία» που θα αναζητηθεί και πάλι, εφόσον δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Η παρουσία του οπωσδήποτε επηρεάζει την πορεία των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων, καθώς ο Αντ. Σαμαράς, αλλά και ο διάδοχος του Γ. Παπανδρέου θα έχουν πλέον απέναντί τους, ένα πρόσωπο που η κοινή γνώμη θα θεωρεί για καιρό «καταλληλότερο για πρωθυπουργό».

Σημαντικά ενισχυμένος βγαίνει από την διελκυστίνδα των διαπραγματεύσεων και ο κ. Ευ. Βενιζέλος, ο οποίος τώρα μπορεί να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠαΣοΚ χωρίς να μπορεί κανείς να τον υπερφαλαγγίσει. Οι όποιοι πιθανοί αντίπαλοί του στην εσωκομματική διαδικασία, δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν το προβάδισμα που απέκτησε από τον αγώνα που έδωσε απέναντι στην Τρόικα και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τολμήσουν να τον αμφισβητήσουν μέχρι τέλους, διαπιστώνοντας ότι θα δώσουν μια χαμένη μάχη.

Ενισχυμένος τέλος βγαίνει και ο Αντ. Σαμαράς, ο οποίος δικαιώνεται για τις τελευταίες επιλογές του και κυρίως για την αποφασιστικότητα με την οποία στήριξη την ψήφιση του μνημονίου. Κι οπωσδήποτε η Ντόρα Μπακογιάννη που υποστήριξε εξ αρχής την προσήλωση στο μνημόνιο και πλήρωσε την στάση της αυτή με διαγραφή από το κόμμα της.

Στην απέναντι όχθη χαμένος είναι ο κ. Γ. Καρατζαφέρης που διέγραψε δύο προβεβλημένους βουλευτές του και που προσπαθεί τώρα να δικαιολογήσει μια ξαφνική στροφή, μόνο και μόνο επειδή πίστεψε τις δημοσκοπήσεις.

Σε δύσκολη θέση βρίσκεται και ο Φ. Κουβέλης, επειδή η άρνησή του να στηρίξει το μνημόνιο πιθανώς θα του στοιχίσει αρκετές μονάδες δημοτικότητας στον πόλεμος των προεκλογικών εντυπώσεων. Και σε ακόμη δυσκολότερη ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος μάλιστα κατέφυγε τις τελευταίες ημέρες και σε ακραία φρασεολογία.

Με λίγα λόγια, όλα όσα καταγραφόταν μέχρι χθες στις δημοσκοπήσεις, σε λίγες ημέρες δεν θα υπάρχουν. Γιατί από εδώ και στο εξής το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» δεν υπάρχει. Το δίλημμα είναι, τώρα, ποιος θα διαχειριστεί τα 130 δις ευρώ που δανειζόμαστε.

Και στο δίλημμα αυτό, δεν έχουν ισχυρή θέση, όσοι ποντάρισαν πολιτικά στο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων και στην χρεοκοπία.

Πηγή : tovima.gr

Άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου για το protagon.gr

«Τα αποτελέσματα δεν θα φανούν άμεσα» έλεγε από ραδιοφώνου κυβερνητικός αξιωματούχος για την απόφαση του Γιούρογκρουπ. Άλλος  υπουργός την ανήγαγε σε λυτρωτική εξέλιξη. Και αυτό το «γαϊτανάκι της επιτυχίας», μάλλον θα τραβήξει κι άλλο- μέρες που είναι. Τι θέλουν να πουν οι ποιητές; Για ποια αποτελέσματα μιλούν, για ποια λύτρωση και πότε ακριβώς θα φανούν; Σε ένα χρόνο; Σε δυο; Σε δέκα; Θα ήταν χρήσιμο να δοθεί μια απάντηση από όσους θεωρούν ότι η διευθέτηση του ελληνικού χρέους θα καταλάβει περίλαμπρη θέση στην ελληνική ιστορία.

Δεν δίδεται γιατί ξέρουν ότι δεν υπάρχει τέτοια απάντηση. Για παράδειγμα ακόμη και οι απόρρητες εκθέσεις της τρόικας, που δημοσιεύθηκαν τελευταία, προβλέπουν ότι ανάπτυξη στην Ελλάδα πριν την παρέλευση δύο ετών δεν πρόκειται να υπάρξει. Περιττό να πούμε ότι οι διαβεβαιώσεις του πρώην Πρωθυπουργού για πρωτογενές πλεόνασμα μερικών δις ευρώ κατά το 2012,  μόνο ως ανέκδοτο ισχύουν. Ένα από τα πολλά ανέκδοτα εκείνης της περιόδου.

Ας δεχθούμε όμως ότι τηρούμενων όλων των συναφών προϋποθέσεων από το 2014 αρχίζει η πραγματική ανάσα για την ελληνική οικονομία. Μέχρι τότε τι γίνεται, αδέρφια; Τι θα γίνουν οι άνεργοι, δεδομένου ότι η ανεργία δεν έπιασε ακόμη ταβάνι; Τι θα γίνουν η δημόσια υγεία και η δημόσια παιδεία που συνεχίζουν να επιδεινώνονται; Τι θα γίνει η κοινωνική πρόνοια που σχεδόν εξαφανίζεται; Τι θα γίνουν οι συντάξεις και οι μισθοί που εξαϋλώνονται; Τι θα γίνουν οι φόροι που συνεχώς επεκτείνονται; Τι θα γίνει η ασφάλεια και η αστυνόμευση που δεν υφίστανται καν σε πολλές επιπτώσεις;

Μπορεί κανείς να απαριθμήσει πολλά ερωτήματα στα οποία οι αρμόδιοι δεν θέλουν να δώσουν απαντήσεις. Ενίοτε  γιατί δεν συνάδουν με το φωτοστέφανο που φιλοτεχνούν για τον εαυτό τους. Ας δεχθούμε ότι εκεί που έφτασαν τα πράματα αυτό που αποφάσισε το Γιούρογκρουπ ήταν το καλύτερο δυνατό. Και μάλλον έτσι είναι. Το άλλο ήταν η άμεση χρεωκοπία. Και ας συμφωνήσουμε ότι η ανάκαμψη χρειάζεται χρόνο. Λογικά ακούγονται. Και θα μπορούσε να τα προϋπογράψει κάνεις. Αλλά με δυο προϋποθέσεις για τις οποίες δεν ακούγεται λέξη.

Πρώτη προϋπόθεση. Ποιος εγγυάται ότι θα υπάρχει ανάπτυξη έστω σε βάθος  χρόνου; Δηλαδή με ποιο συγκεκριμένο μέτρο την επιδιώκουν; Πόσες φορές οι ίδιοι μηχανισμοί την προέβλεψαν και οι ίδιοι άνθρωποι την προπαγάνδισαν, αλλά αντί για ανάκαμψη προέκυψε επιδείνωση; Μήπως και με το πρώτο Μνημόνιο δεν έλεγαν ότι σε τρία χρόνια καθαρίζουμε; Συνεπώς για να γίνει δεκτός αυτός ο ισχυρισμός πρέπει τεκμηριωθεί με συγκεκριμένο τρόπο. Με συγκεκριμένα κονδύλια για συγκεκριμένα προγράμματα ανάπτυξης. Και προς το παρόν το μόνο που τεκμηριώνεται είναι ότι οι δανειστές θα πάρουν οπωσδήποτε τα λεφτά τους με τους τόκους. Τα υπόλοιπα παίζονται. Άρα δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι κουβέντες στον αέρα. Αν υπήρχαν πράξεις  και πραγματικά σχέδια ασφαλώς και θα έπρεπε να δώσουμε χρόνο. Αλλά εφόσον η ανάπτυξη επαφίεται σε τόσους αστάθμητους παράγοντες και τόσες μεταβλητές καταλήγουν στο «ζήσε Μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι». Ας  κάνουν κάτι χειροπιαστό λοιπόν σε αυτό το μέτωπο αν θέλουν να γίνουν πιστευτοί. Κάτι περισσότερο από αυτάρεσκες δηλώσεις υπουργών.

Δεύτερη προϋπόθεση. Ακόμη και  είναι βέβαιη η μέλλουσα ανάπτυξη- σε δυο, τρία χρόνια δηλαδή-  τι θα γίνει εν τω μεταξύ με αυτούς που πληρώνουν τώρα το κόστος του πρώτου Μνημονίου; Δηλαδή αυτοί που απολύονται, αυτοί που μένουν άστεγοι, οι νέοι που δεν βρίσκουν δουλειά, όσοι δεν βρίσκουν  ανταπόκριση στο καθημερινό πρόβλημά τους, όσοι κλείνουν την επιχείρησή τους, όσοι δεν μπορούν να επιβιώσουν στοιχειωδώς; Τι θα κάνουν όλοι αυτοί μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα; Θα περάσουν σε κατάσταση χειμερίας νάρκης και θα περιμένουν να έλθει η ανάπτυξη για να ξεκινήσουν πάλι τη ζωή τους; Η θα τρώνε στατιστικές και συμφωνίες; Ο μακαρίτης ο  Γεννηματάς έλεγε ότι για τον άνεργο η ανεργία είναι 100%- τα γενικά ποσοστά δεν τον ενδιαφέρουν. Ας σταματήσουν λοιπόν να αραδιάζουν αριθμούς για ύψος κουρέματος,  διαμόρφωση χρέους και εξέλιξη δημοσιονομικών μεγεθών. Αυτά είναι για τους τεχνικούς. Για τους πολιτικούς προέχει να δουν το σημερινό πρόβλημα του πολίτη και να τον πείσουν ότι κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για τον ανακουφίσουν.

Προς το παρόν δεν το κάνουν. Και αρκεί ένα μόνο παράδειγμα: η ανεξέλικτη διαμόρφωση των τιμών. Ενώ ισχυρίζονται ότι εφαρμόζουν πρόγραμμα εσωτερικών υποτίμησης, το εφαρμόζουν αποκλειστικά στις αμοιβές και τις δημοσιές παροχές. Για τις τιμές δεν κάνουν τίποτε. Η μάλλον κάνουν. Το ίδιο το κράτος δίνει το σύνθημα της ανόδου τους, αν ληφθεί υπόψη ότι η ΔΕΗ αύξησε τα τιμολόγια της κατά 12%

Συμπέρασμα: Η απόφαση του Γιούρογκρουπ για το χρέος έχει φυσικά την αξία της και θα κριθεί κατά την εφαρμογή της. Αλλά δεν προσφέρεται ούτε για αυτοεπαίνους, ούτε για επικοινωνιακό μπαλαμούτι. Και κυρίως δεν λύνει το άμεσο πρόβλημα εκατομμυρίων ανθρώπων. Τα πράγματα είναι δύσκολα και θα δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο για όλο και μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού. Και αυτή τη φόρα δεν μασάνε «επιτυχίες» σαν αυτές που είχαν οδήγησε προ καιρού στο θλιβερό θέαμα οι υπουργοί να χειροκροτούν στο υπουργικό συμβούλιο τον τότε πρωθυπουργό. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, λοιπόν. Εντάξει με τη συμφωνία, έκλεισε και μπράβο τους. Με τα υπόλοιπα τι θα γίνει;

Πηγή : protagon.gr