Μια προσπάθεια ανακεφαλαίωσης της πρωτοφανούς επιχείρησης κατατρομοκράτησης όλων μας, μέσα στο Σαββατοκύριακο. Δεν θα έχουμε τρόφιμα, φάρμακα και πετρέλαιο. Θα κλείσουν οι τράπεζες και θα χυθεί αίμα μπροστά από τα ATM. Στις γυναίκες θα κοπεί μαχαίρι η περίοδος και όλοι οι άνδρες θα ξυπνήσουμε με το πέος μας μία ίντσα σε στύση, για πάντα.
Δεν θα πληρωθούν μισθοί. Ακρίδες θα πέσουν στα σπαρτά μας, στέρφες θα γίνουν μονομιάς όλες οι γίδες ελευθέρας βοσκής.
Δεν θα πληρωθούν συντάξεις. Τα παιδιά μας θα βγάλουν βυζιά στην πλάτη και όλοι θα αποκτήσουμε πέτρα στο νεφρό.
Ο Βενιζέλος να ουρλιάζει στους επικριτές του στην Βουλή «κόψτε την πλάκα!» Ο πιο πλακατζής από όλους! Πώς αλλιώς να περιγράψεις έναν άνθρωπο που ενώ είναι ένας από τους σαράντα- πενήντα υπεύθυνους για την κατάσταση που περιγράφει, παρουσιάζεται ταυτόχρονα και ως σωτήρας, χρωστώντας ακόμη μία μεγάλη, βαριά «συγγνώμη» που δεν έχει βγει ως τώρα από τα βλάσφημα χείλη του!
Δεν είμαι τζογαδόρος. Δεν μπορώ να ρίξω ζαριά για το «ναι» ή το «όχι». Όμως ένα από τα μαθήματα που έχω πάρει στην ζωή μου και μου έχει βγει σε καλό μέχρι τώρα, είναι πως όταν ανοίγονται μπροστά μου δύο δρόμοι, να ακολουθώ πάντα εκείνον που με φοβίζει περισσότερο! Κι αυτός που με φοβίζει τώρα, είναι ο άγνωστος δρόμος του «όχι». Προφανώς αυτό ισχύει μόνο για τον εαυτό μου. Αν από την απόφασή μου εξαρτιόταν έστω ένας ακόμη άνθρωπος, θα λειτουργούσα μάλλον πιο «ορθολογιστικά». Θα κάλυπτα έτσι τα νώτα μου, υπερασπιζόμενος μία απόφαση που θα είχε με το μέρος της την διασκέδαση του φόβου των πολλών, θα ακολουθούσα έναν έτοιμο δρόμο, αλλά έτσι δεν θα γινόμουν ποτέ εγώ ο δρόμος. Όχι βέβαια με την έννοια του ταγού ή του σωτήρα, αλλά ενός ανθρώπου που ερχόμενος από το πουθενά και καταλήγοντας στο τίποτα – όπως όλοι μας- θα ήθελε λίγη «περιπέτεια» στο μικρό ενδιάμεσο.
Εκείνη την περιπέτεια που αξιώθηκαν όλοι όσοι λοιδορήθηκαν ως τρελοί από τους σύγχρονούς τους και συκοφαντήθηκαν ως ανεύθυνοι. Όσοι ακολούθησαν τον άγνωστο δρόμο, όσοι επαναστάτησαν όταν όλοι οι σύγχρονοί τους, τους έλεγαν πως δεν ήταν ακόμη ο καιρός, πώς δεν ήταν η κατάλληλη ώρα, πως δεν βοηθούσε η κατάσταση γιατί είχαν τον Ερμή τους ανάδρομο και την Σελήνη στο διάολο. Ναι, η ζωή δεν είναι συρτάρι με κάλτσες για να γουστάρεις και να διαφημίζεις ως ιδεολογία την ακαταστασία και το ακανόνιστο. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι οπαδός της καταστροφής. Θεωρώ πως υπάρχουν πολλές κατακτήσεις στον πολιτισμό μας και στο παρόν πολιτικό σύστημα που αξίζει να πολεμήσω για να μην χαθούν. Αλλά η ιστορία έχει αποδείξει πως πολλές φορές ο «ρεαλισμός» αποδείχτηκε το δίδυμο αδελφάκι του φόβου για ζωή, της δειλής επιβίωσης και το τρεχούμενο αίμα έγινε πλακούντας.
Ξέρω τι σκέφτεστε τώρα όσοι είστε αναφανδόν υπέρ του «ναι». Ευτυχώς που κάτι τύποι σαν κι εμένα δεν κρατούν στα χέρια τους τις τύχες σας. Δίκιο έχετε. Με το ζόρι κρατάω την δική μου. Αλλά επιτρέψτε μου να σας επιστρέψω τον φόβο σας. Εσείς γιατί κρατάτε την δική μου στα χέρια σας με τόση σιγουριά για την κρίση σας;
Ωραία (δηλαδή τι ωραία, φρίκη!) πέρασε το Υπερμνημόνιο, σκίστηκαν στα δυο τα κόμματα, κάηκε η Αθήνα (αληθινά, όχι συμβολικά), βγήκε ο κόσμος στον δρόμο (άσχετο, αυτό, με το προηγούμενο), αναθάρρησαν οι αγορές ότι το άμεσο ελληνικό αδιέξοδο υποχωρεί. Α, ναι, έγινε και μια επίθεση των Anonymous σε πολλά επίσημα sites, με πρώτο του Έλληνα Πρωθυπουργού. Μένει ένας ανασχηματισμός – νάχουμε να ασχολούμαστε. «Μένει» να συμφωνήσουν και οι Ευρωπαίοι και οι του ΔΝΤ ότι συμφωνήσαμε πειστικά (ως χώρα) σ’ αυτά που είχαν συμφωνηθεί. Και να προωθήσουν στα δικά τους Κοινοβούλια τα συμφωνημένα. Και να τα περάσουν. «Μένει» να υλοποιηθεί και να πετύχει – όχι απλώς να διακηρυχθεί! – το PSI-Plus μας. Και να στηθούν ύστερα οι λυτρωτικές κάλπες…
Φίλε αναγνώστη, όλη η προηγουμένη παράγραφος είναι χωρίς νόημα, χωρίς περιεχόμενο. Είναι αναντίστοιχη με την πραγματικότητα. Διότι το πρώτο και κύριο που θα χρειαζόταν, τώρα, ούτε καν επισημαίνεται. Χρειάζεται να βρεθούν και ανασυρθούν από κάπου (που;) άνθρωποι να αναλάβουν την ευθύνη υλοποίησης όλων των συμφωνημένων/ψηφισμένων/προωθούμενων. Άνθρωποι που να πιστεύουν σ’ αυτά – η ιστορία θα δείξει αν είχαν δίκιο ή άδικο, αλλά να πιστεύουν τώρα σ’ αυτό που θα κάνουν. Άνθρωποι που να πιστεύουν πρώτα στον εαυτό τους, και γι αυτό να μπορούν να μιλήσουν, ευθέως, για αυτό που κάνουν: όχι να κρύβονται, όχι να αλλάζουν κάθε τόσο, όχι να υπεκφεύγουν. Σαν τα μουλάρια του Αλβανικού μετώπου («ημίονοι φόρτου» λέγονταν) που πατούσαν γερά. Όχι σαν τα καμπίσια άλογα σίγουρα όχι σαν τους επιμελημένα ξυστρισμένους δρόμωνες ίππους ή ίππους επίδειξης. Αυτοί μένουν πάντα στην μέση του δρόμου, όταν έλθουν τα δύσκολα.
Το 2010 έθεσαν στον ελληνικό λαό το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Το 2011 του έθεσαν το «Μεσοπρόθεσμο ή δραχμή» και τώρα του θέτουν το «διάσωση ή χρεοκοπία». Πρόκειται για παραλλαγές του ίδιου εκβιαστικού διλήμματος, που επιδέχεται μία μόνο απάντηση. Είναι ο γνωστός μονόδρομος της κυβερνητικής -και όχι μόνο- ρητορικής.
Ορισμένοι εξ αυτών δεν περιορίζονται στα όρια της φθηνής – αντιαισθητικής προπαγάνδας που στηρίζεται στην άμετρη κινδυνολογία. Καταφεύγουν και στην ιδεολογική τρομοκρατία, χαρακτηρίζοντας «εθνική προδοσία» τη διαφορετική άποψη! Δεν ακυρώνουν μόνο την έννοια της πολιτικής, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Αναμενόμενο. Η θεραπεία – σοκ στηρίζεται αποκλειστικά στην καλλιέργεια του φόβου και γι’ αυτό είναι από τη φύση της ασύμβατη με τη δημοκρατία. Υπενθυμίζουμε ότι πρωτοεφαρμόστηκε στη Χιλή με εργαλείο τα τανκς του Πινοσέτ. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει ο φόβος των τανκς. Καλλιεργείται συστηματικά, όμως, ο «μεταμοντέρνος» φόβος ότι το πιο μικρό «όχι» στην τρόικα θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να παραλύουν και να κατακερματίζουν την κοινωνία.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «χρεοκοπία ή διάσωση», αλλά εάν το νέο πακέτο (PSI, δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο) έχει τις προϋποθέσεις να αποτρέψει τη χρεοκοπία και να ανατάξει την οικονομία. Καθόλου τυχαίο ότι η επίσημη συζήτηση δεν εστιάσθηκε στο καθοριστικό για το μέλλον της Ελλάδας αυτό ερώτημα, αλλά σε επιμέρους πτυχές, όπως οι συντάξεις και ο κατώτατος μισθός. Καθόλου τυχαίο, επίσης, ότι οι σταυροφόροι του Μνημονίου προβάλλουν μονομερώς και με κραυγαλέα υπερβολή τις αρνητικές συνέπειες της παύσης πληρωμών, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να πουν πού οδηγεί το νέο πακέτο.
Στο σημείο που έχει φθάσει η Ελλάδα όλοι οι δρόμοι είναι δύσβατοι. Μία ορθολογική συζήτηση θα έπρεπε να βάλει νηφάλια στο τραπέζι τα συν και τα πλην κάθε πολιτικής, ώστε να επιλέξουμε το μικρότερο κακό, την πολιτική που έχει συνδυαστικά το μεγαλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα και το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Το πολιτικό σύστημα δεν διεξάγει μία τέτοια συζήτηση για τον ίδιο λόγο που δεν επεξεργάσθηκε ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο για την ανάταξη της οικονομίας.
Η άποψή μας επιγραμματικά είναι πως με το νέο πακέτο θα συμβεί ό,τι με το πρώτο Μνημόνιο. Θα αγοράσουμε πανάκριβα χρόνο, αλλά δεν θα αποτρέψουμε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως, θα τη βρούμε μπροστά με πολύ δυσμενέστερους όρους. Παρά τα αντικοινωνικά μέτρα, η οικονομία θα βυθισθεί βαθύτερα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό του προγράμματος. Ο εκτροχιασμός θα προκαλέσει δυναμική ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας – κατάρρευσης, η οποία πιθανότατα θα πετάξει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, γεμάτη οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, θα έχει στερηθεί τη δημόσια περιουσία και τα εργαλεία που είναι αναγκαία για την ανασυγκρότησή της. Με άλλα λόγια, θα καταστεί για πολλά χρόνια έρμαιο των δανειστών της. Κι αυτά, εάν δεν μεσολαβήσει κοινωνική έκρηξη.
Βρισκόμαστε σε ένα σκοτεινό τούνελ, από το οποίο δεν ξέρουμε ούτε πώς, ούτε πότε θα βγούμε Οι πολίτες, είναι οργισμένοι, φοβισμένοι, αλλά κυρίως χωρίς ίχνος εμπιστοσύνης, για αυτούς που υποτίθεται ότι καθορίζουν το παρόν και το μέλλον του. Και βέβαια εξοργίζονται ακόμα περισσότερο όταν βλέπουν ότι είναι ανίκανοι να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση στην οποία τους έχουν φέρει και προσπαθούν με φτηνές φαρσοκωμωδίες να τους πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Η χθεσινή κωμικοτραγική διαπραγμάτευση των τριών αρχηγών αναδεικνύει την απώλεια κάθε αίσθησης πραγματικότητας, που διακατέχει το πολιτικό σύστημα. Την ώρα που παιζόταν η τύχη της χώρας, αυτοί προσπαθούσαν να παζαρέψουν πώς θα διαχειριστούν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας για τις συνέπειες…
Γιατί ή δεν καταλαβαίνουν τι τους γίνεται ή μας κοροϊδεύουν ακόμα ασύστολα. Είναι αδιανόητο να έχουν συμφωνήσει σε ένα πακέτο περικοπών μαμούθ που φτάνει τα 14 δις ευρώ και να πιστέψουμε ότι τους έπιασε ξαφνικά ο πόνος για 300 εκατ. και να απειλούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα… Κι όλα αυτά γιατί; Για να βγει ο κ. Σαμαράς να μας πει από τηλοψίας ότι χάρη στη δική του ευαισθησία μπορεί να μην κοπούν κάποια επιδόματα, αλλά ρισκάρει να στείλει τη χώρα στο γκρεμό…
Κι από την άλλη μεριά ο άλλος λαϊκιστής σύμμαχος του κ. Καρατζαφέρης, δώσει τη δική του παράσταση, εκσφενδονίζοντας κάποιο χρησμό, μήπως και καταφέρει να πείσει τους οπαδούς του, ότι αγωνίζεται κι αυτός για τη σωτηρία μας. Με συνέπεια βέβαια να καλλιεργούν ένα απίστευτο κλίμα ανασφάλειας στο εσωτερικό και πλήρους αναξιοπιστίας στο εξωτερικό.
Μόνο που με τα καραγκιοζιλίκια δεν γίνεται πολιτική και πολύ περισσότερο δεν αντιμετωπίζεται μια τέτοια κατάσταση. ΄Η πιστεύουν ότι μια συμφωνία με τους δανειστές είναι λύση για τη χώρα και προσπαθούν να την πετύχουν όσο καλύτερα και όσο γρηγορότερα γίνεται ή αν δεν την πιστεύουν βγαίνουν ευθαρσώς και λένε όλη την αλήθεια στο λαό, εξηγώντας του και ποια είναι η εναλλακτική λύση που προτείνουν και τις όποιες συνέπειες της. Με το παιγνίδι της κολοκυθιάς και την καθυστέρηση, όχι απλώς δεν κερδίζουν τίποτε, αλλά επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Και ακόμα χειρότερα δίνουν άλλοθι στους δανειστές μας να μας εκβιάζουν και να απαιτούν όλο και σκληρότερα μέτρα γιατί δεν τους εμπιστεύονται: δεν πιστεύουν δηλαδή ότι αυτά στα οποία υποτίθεται συμφωνούν, θα τα εφαρμόσουν κιόλας.
Για να πληρώνουν εν τέλει ακόμα περισσότερο οι πολίτες την αναξιοπιστία και τον καιροσκοπισμό τους…
