Μια βροχή έσωσε τον Παπαδήμο, έλεγαν και συγχρόνως έλουζαν με διάφορα κοσμητικά επίθετα τον κακό καιρό πολλοί διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της σημερινής πορείας. Τον κατακλυσμό του Νώε να είχαμε, έπρεπε να είχε πλημμυρίσει με κόσμο η Αθήνα ήταν η απάντηση των απογητευμένων διαδηλωτών από τη συνολική συμμετοχή.
Περισσότεροι πάντως από 8.000 Αθηναίοι όλων των ηλικιών (μαζί με την συγκέντρωση του ΠΑΜΕ) αψήφισαν την βροχή που από τις δώδεκα και μετά άρχιζε να πέφτει ολοένα και πιο δυνατή.
Όταν το ΠΑΜΕ αποχώρησε από την πλατεία Συντάγματος, το ετερόκλητο πλήθος των διαδηλωτών που είχε απομείνει άρχισε να γεμίζει τον χώρο μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη καθώς και τα σκαλιά που οδηγούν στο προαύλιο της Βουλής. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ κάνουν την εμφάνιση τους ακούγοντας αναρίθμητες βρισιές και αποδοκιμασίες. Για δέκα λεπτά περίπου, κάποιοι προσπαθούν να βάλουν φωτιά σε μια ναζιστική σημαία. Αν και το εγχείρημα δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, ο κόσμος χειροκροτεί θερμά την μισοτελειωμένη προσπάθεια.
Την ίδια στιγμή, διαδηλωτές όλων των ειδών, και όχι οι “συνήθεις ύποπτοι”, πετούν μανταρίνια, πέτρες και ξύλα στις δυνάμεις των ΜΑΤ που βρίσκονται στα σκαλιά πίσω από το μνημείο. Τα ΜΑΤ, δεν αργούν και “ψεκάζουν” με δακρυγόνα μέσα στο πλήθος. Ακολουθεί ο γνωστός πανικός του τρεξίματος και της υποχώρησης των διαδηλωτών. Τα ΜΑΤ μοιράζουν αφειδώς ροπαλιές δεξιά και αριστερά. Κάποιοι διαδηλωτές ανταποδίδουν επίσης με ροπαλιές, κλωτσιές και μπουνιές. Σε λίγο, η ένταση μειώνεται και το μόνο που ακούγεται είναι και πάλι οι βρισιές και οι αποδοκιμασίες προς τους αστυνομικούς.
Λίγο πιο πέρα δυο φαντάροι, όπως αποδείχτηκε μετά την εμφάνιση των ταυτοτήτων τους, σώνονται την τελευταία στιγμή χάρη στην επέμβαση των πιο ψύχραιμων και λογικών. Κάποιοι νόμισαν πως ήταν αστυνομικοί με πολιτικά. Με έντρομο βλέμμα και οι δυο απομακρύνονται μαζί με άλλους διαδηλωτές που αρχίζουν και αποχωρούν από το Σύνταγμα.
Τώρα μάλιστα. Για όλα τα κακά της οικονομίας σήμερα οι ευθύνες επιρρίπτονται – αίφνης – στον Γιώργο Παπανδρέου. Λες και δεν ανέλαβε από την κυβέρνηση Καραμανλή, που είχε φέρει τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας – με τεράστια ελλείμματα στον προϋπολογισμό και το εμπορικό ισοζύγιο.
Ο Παπανδρέου προσπάθησε – μετά τους πρώτους μήνες «αφασίας» – να αποτρέψει με όλες του τις δυνάμεις το «ναυάγιο» της χώρας. Προσπάθησε να ταρακουνήσει τους Ευρωπαίους για να βάλουν φραγμούς στους κερδοσκόπους. Προσπάθησε να περάσει το μήνυμα ότι η φωτιά που άναψε στην Αθήνα θα μπορούσε να κάψει ολόκληρη την ευρωζώνη. Και στις περισσότερες μάχες ήταν μόνος.
Ασφαλώς έκανε λάθη: τα μέτρα που έλαβε ήταν μονόπλευρα και χτύπησαν κυρίως τα μεσαία και μικρά εισοδήματα. Δεν μπόρεσε να πατάξει τη φοροδιαφυγή και να μειώσει το σπάταλο κράτος. Προσπάθησε όμως να σώσει τη χώρα, φτάνοντας έως και την παραίτηση από την πρωθυπουργία. Και αυτό δεν μπορεί κανείς να του το αρνηθεί.
Δυστυχώς, ο κ. Παπανδρέου αδικεί τον εαυτό του και την κρίση του κόσμου. Σε συνεχείς δημόσιες εμφανίσεις του παρουσιάζει τη διετία της διακυβέρνησής του περίπου σαν τον δεύτερο χρυσό αιώνα του Περικλή. Ωστόσο, το χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ δεν είναι η νέα Ακρόπολη…
Επιμένει μάλιστα σε αφηγήσεις συνωμοσίας. Δεν χάνει ευκαιρία να διηγηθεί ότι την κυβέρνησή του την έριξαν τα συμφέροντα, οι τράπεζες σε συμπαιγνία με τα μέσα ενημέρωσης, και όχι οι χειρισμοί του με το δημοψήφισμα και η απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία διά του Φίλιππου Πετσάλνικου.
Το χειρότερο, η αδυναμία του κ. Παπανδρέου να αποδεχθεί δημοσίως τα λάθη του, έστω και αυτή την ύστατη ώρα, θα υποχρεώσει τον νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να επιχειρήσει την ισοπέδωση του έργου της κυβέρνησης Παπανδρέου στην ανάγκη να ξαναστήσει το κόμμα στα πόδια του.
Η Ιστορία – καμιά φορά και το μέλλον – δείχνει επιείκεια σε όσους με γενναιότητα αποχαιρετούν την Αλεξάνδρεια. «Κι όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα».
Ο κίνδυνος από την υιοθέτηση εξωπραγματικών δεσμεύσεων, όπως πιέζει αφόρητα η τρόικα, είναι μεγάλος. Μας ζητούνται να κάνουμε περισσότερα πράγματα απ’ όσα είναι οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά εφικτά. Εάν υιοθετηθούν άκριτα, δεν είναι ότι για ακόμα μία φορά θα αποδειχθούμε, ως χώρα που αναλαμβάνει δεσμεύσεις, αναξιόπιστοι. Αλλά υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούμε ταχύτερα σε μία ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να βρεθούμε εκτός ευρώ. Κάτι που για εμάς θα είναι εντελώς καταστροφική εξέλιξη, αλλά εκτιμώ ότι ούτε οι εταίροι – δανειστές μας επιδιώκουν, γιατί και γι’ αυτούς θα είναι ένα μείζον ευρωπαϊκό πρόβλημα…
Το μέγεθος και η ταχύτητα των δημοσιονομικών προσαρμογών, αλλά και τα λάθος μέσα με τα οποία μας ζητούνται να υλοποιηθούν κάνουν ακόμα πιο αδιέξοδη την πορεία στην οποία έχουμε μπει με το «πρώτο μνημόνιο». Δυστυχώς, δεν βγήκαν τα αναγκαία συμπεράσματα… Προφανώς αιτία είναι το δημοσιονομικό και οργανωτικό χάλι του ελληνικού κράτους, η στρεβλή παραγωγική δομή της χώρας, που μετά την είσοδο στο ευρώ «μπλόκαρε» εντελώς, και οι τεράστιες ευθύνες του πολιτικού μας συστήματος που περί άλλα τύρβαζε… Η αιτία δεν είναι το «μνημόνιο». Αυτό μας «δόθηκε» ως «φάρμακο», αλλά απεδείχθη όχι μόνο αναποτελεσματικό αλλά και επιβλαβές. Το υλοποιήσαμε και μεις στραβά και με λάθος μέσα και ήρθε το αδιέξοδο. Αλλά για όλα αυτά έπρεπε να υπάρχει πρόβλεψη και από μας και από τους εταίρους μας. Επρεπε να υπήρχε δικό μας εθνικό σχέδιο και σοβαρή εξαρχής διαπραγμάτευση. Δυστυχώς τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Λόγου χάρη, τώρα είναι σαφές ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η αναδιαπραγμάτευση του χρέους, όπως υποστήριζαν πολλοί ειδικοί, αλλά στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένη λέξη… κ.ο.κ. Τα λάθη και οι καθυστερήσεις κόστισαν.
Χωρίς να προηγηθούν διαρθρωτικές αλλαγές, τα «μέτρα» έφερναν αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Το ίδιο πάει να γίνει και τώρα, με ακόμα πιο «βαρύ πακέτο μέτρων». Μπορούν, να ανατάξουν την ελληνική οικονομία; Τα αντέχει η ελληνική κοινωνία; Τα αντέχει το πολιτικό μας σύστημα; Οσο φθαρμένο κι αν είναι, αυτό έχουμε… Δεν μπορεί να αγνοούνται αυτές οι παράμετροι. Ούτε λύνονται προβλήματα με εθνικές προσβολές, τελεσίγραφα και προκλητικούς εκβιασμούς που δεν τηρούν ούτε καν τα… προσχήματα μιας διαπραγμάτευσης! Στον βαθμό που αυτά γίνονται, τροφοδοτείται ο λαϊκισμός, οι… ποικιλώνυμοι «σωτήρες» και τα συμφέροντα των «κερδοσκόπων της δραχμής». Εάν οι εταίροι μας δεν τροποποιήσουν τις προσεγγίσεις τους για την ελληνική κρίση και το ευρωπαϊκό πρόβλημα χρέους, κακά ξεμπερδέματα θα ‘χουμε… Η κυβέρνηση πρέπει να ‘ναι καθαρή για το τι μπορεί να κάνει, έστω και… «εις ώτα μη ακουόντων»!
Μέσα σε 11′ έδειξε τι σημαίνει κρίση στην Ελλάδα και το ‘κανε πριν από δυο χρόνια όταν ήταν μόλις 28 χρονών. Μιλώ για τον σκηνοθέτη Γιώργο Ζώη και τη μικρού μήκους ταινία του «Casus Belli», η οποία περιέχει εικόνες στην κυριολεξία προφητικές, εικόνες που σήμερα βλέπουμε και πονάμε στην τσακισμένη και θλιβερή Αθήνα. Εικόνες αστέγων και πεινασμένων και άνεργων, εικόνες που το 2010 δεν ήταν ακόμη τόσο έντονες όσο το 2012.
Ποιος πήρε πρέφα την ταινία στην Ελλάδα; Να σας πω αμέσως. Οι… Γάλλοι. Παρότι το «Casus Belli» επελέγη εντός διαγωνισμού στο φεστιβάλ Βενετίας του 2010, παρότι γράφτηκαν ύμνοι σε όλον τον κόσμο, στην Ελλάδα το φιλμ πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Ποιος πήρε από το χέρι τον Ζώη για να τον βοηθήσει όπως του αξίζει, να εκμεταλλευτεί την ταλεντάρα του και να καρπωθεί από αυτήν;
Οχι οι Ελληνες φυσικά.
Οι Γάλλοι όμως ξέρουν πώς να προάγουν πολιτισμό.
Αυτή την περίοδο λοιπόν, το «Casus Belli» προβάλλεται στις γαλλικές αίθουσες σε ολόκληρη την γαλλική επικράτεια υπό το πρόγραμμα RADI και σε διανομή L’Agence du Court Metrage. Η διανομή του ξεκίνησε από τον προηγούμενο Αύγουστο ενώ θα συνεχιστεί να προβάλλεται συνεχόμενα μέχρι τον Απρίλη του 2012.
Μέχρι στιγμής έχει προβληθεί πάνω από 300 φορές σε 34 αίθουσες σε όλη τη Γαλλία.
Επίσης, μετά την περσινή επιλογή του στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα του Clermont Ferrand, οι διοργανωτές του φεστιβάλ αποφάσισαν να συμπεριλάβουν την ταινία ξανά στο φετινό πρόγραμμα Collections που παρουσιάζει τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ από τη χρονιά ίδρυσής του.
Ταυτόχρονα το Canal+ έχει ήδη προβάλει την ταινία στο πρόγραμμά του 15 φορές (!) ενώ ήταν η προτεινόμενη ταινία στους γάλλους θεατές για το τηλεοπτικό αφιέρωμα στην ευρωπαϊκή οικονομική κρίση. Αγοράστηκε από το ARTE που θα προβάλει την ταινία στις αρχές Απρίλη, ενώ την ερχόμενη Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί προβολή της ταινίας σε κεντρικό κινηματογράφο του Παρισιού παρουσία του σκηνοθέτη. Θα επακολουθήσει Q&A με το κοινό και συνέντευξη του σκηνοθέτη που θα καλυφθεί από τηλεοπτικό συνεργείο του ARTE.
Θέλετε κι άλλα; Η ταινία προβάλλεται αφιλοκερδώς και χωρίς εισιτήριο σε γαλλικά χωριά σε ολόκληρη την επαρχία και σε νεανικά στέκια και καταλήψεις στο Παρίσι.
Συνδυάστε τώρα όλα αυτά με το γεγονός ότι το« Stage Fright», το σενάριο της πρώτης μεγάλου μήκους του Γιώργου Ζώη, βραβεύτηκε με το μεγάλο βραβείο του C.N.C (Centre national du cinéma) δηλαδή το αντίστοιχο γαλλικό κέντρο κινηματογράφου, και θα δείτε ότι η Γαλλία αποδεικνύεται τυχερή χώρα για τον σκηνοθέτη.
Και μακάρι ο Ζώης να φύγει από αυτό το ρημαδιό που λέγεται Ελλάδα και να πάει εκεί που του αξίζει να πάει.
