Όλα τα άρθρα του/της yadmin_15

Χωρίς κατηγορία

Όταν η γάτα συμφιλιώθηκε με τα ποντίκια

Σχολιάστε

Άρθρο του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Πλήρης συμφωνία, λοιπόν, των «κοινωνικών εταίρων» για το ιερό και απαραβίαστο της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (=θα δοθεί η αύξηση μισθών 2,5% τον Ιούλιο, θα διατηρηθεί άθικτος ο κατώτατος μισθός/ημερομίσθιο) και για την συνέχιση της καταβολής του 13ου  και 14ουμισθού. Το μισθολογικό κόστος δεν επηρεάζει σοβαρά την ανταγωνιστικότητα, το «μη-μισθολογικό», φταίει για το ότι ο ιδιωτικός τομέας τον τελευταίο καιρό παράγει ανεργία – συν κάποια προϊόντα και υπηρεσίες σε τέτοιες όμως τιμές, που ζήτηση γι αυτά δεν εκδηλώνεται (άρα κλείνουν επιχειρήσεις, άρα παράγεται ανεργία, άρα δεν υπάρχουν έσοδα ούτε για το Δημόσιο, άρα αστοχία και στα διαδοχικά Μνημόνια που την διέγνωσε και η κυρία Μέρκελ).

Σύμφωνοι; Σύμφωνοι! Δείτε τώρα την μικρή λεπτομέρεια: θα συνεχίσουν οι ως άνω «κοινωνικοί εταίροι» να συζητούν και να διαπραγματεύονται και να πιέζουν για το μη-μισθολογικό κόστος. Ναι, θαύμα, αλλά … μια στιγμή! Τι θα πει αυτό; «Πρέπει να μειωθούν οι εργοδοτικές εισφορές, είναι οι τρίτες ψηλότερες στην Ευρώπη, που να γίνουν λοιπόν επενδύσεις;» σωστότατο! Αλλά… δεν μπορεί να μειωθούν ως εκ τούτου συντάξεις και οι ασφαλιστικές παροχές, όχι; Σωστό κι αυτό! Ποιος θα πληρώσει για την νέα-νέα μαύρη τρύπα; Το Κράτος («ο τρίτος πυλώνας της τριμερούς χρηματοδότησης»). Ξεχάστε το , μεχρι το 2015 αν μη μέχρι το 2020! Τι άλλο; «Πρέπει να μειωθεί η φορολογία των επιχειρήσεων, να καταστεί διεθνώς ανταγωνιστική, αλλιώς πώς θα γίνουν επενδύσεις;» Σωστότατο! Αλλά…μείωση φορολογίας σημαίνει αντισταθμιστικά δημοσιονομικά μέτρα. Ποιο νέο νέο χαράτσι προτιμάτε αλήθεια εσείς; Τι άλλο μη-μισθολογικό; «Να περιορισθεί η γραφειοκρατία, δεν χρειάζονται τόσες άδειες, γιατί πέντε υπουργικές υπογραφές κλπ. κλπ.». Αν τα παιδιά των παιδιών σας ζουν όταν θα γίνουν αυτά τα υπερ-σωστά, καλά θα είναι!
Συμφιλιώθηκε λοιπόν η γάτα με τα ποντίκια (δανειζόμαστε την ατάκα από το βιβλίο του Τάσου Παππά, Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, με θέμα την εσωτερική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος), αλλά για να συμφωνήσει τι; Ότι «κάποιος άλλος» θα πληρώσει. Μόνο που ο «κάποιος άλλος» δεν υπάρχει! 

«Μπα, να δείτε, θα μας φορέσει η Κυβέρνηση μια ΠΝΠ, και θα τα ψηφίσει όλα υπό την πίεση της Τρόικας!» Σωστό κι αυτό. μόνο που… η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ισχύει μεν ευθύς ως μπει στο ΦΕΚ, αλλά άμα δεν επιψηφισθεί από την σεπτή Βουλή των Ελλήνων σε 40 μέρες, είναι εξ υπαρχής ανίσχυρη. Αληθινά, βλέπετε «Βουλή των Ελλήνων» να ψηφίζει τέτοιες διατάξεις;
Άρα; Άρα back to square A1, που λένε. Όσο κι αν η γάτα συμφιλιώνεται με τα ποντίκια, στην Ελλάδα του 2012 το πράγμα δεν προχωράει.
*Ο Αντώνης Παπαγιαννίδης είναι δημοσιογράφος.

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Τα προαπαιτούμενα του 2012 και οι υποθήκες του 2009

Σχολιάστε

ΑΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ

Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν σιγά-σιγά, όσον αφορά τους όρους της ελληνικής διάσωσης από μια ατιμωτική, άτακτη χρεοκοπία. Οι εταίροι και οι δανειστές μας, μπροστά στη συστημική απειλή που συνιστά το ελληνικό πρόβλημα, συντονίστηκαν και προωθούν παράλληλες διαπραγματεύσεις για τη ρύθμιση των χρεών μας και το οικονομικό πρόγραμμα προσαρμογής που θα τη συνοδεύει.

Δηλαδή οι εκπρόσωποι των δανειστών θα διαπραγματεύονται μαζί μας για τη ρύθμιση των χρεών σχεδόν ταυτόχρονα με τις διαβουλεύσεις που θα έχει η τρόικα με την κυβέρνηση για τις λεγόμενες «προαπαιτούμενες δράσεις», που δεν είναι άλλες από τις μεταρρυθμίσεις, τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις ρυθμίσεις σε κρίσιμες περιοχές υψηλού κόστους, όπως οι συντάξεις, οι μισθοί, οι δαπάνες υγείας και άλλες που επηρεάζουν τα ελλείμματα και επαυξάνουν το δημόσιο χρέος.
Με άλλα λόγια η ρύθμιση των χρεών εξαρτάται απολύτως από την ένταση και τις δεσμεύσεις εφαρμογής του οικονομικού προγράμματος. Οσο λοιπόν οι «προαπαιτούμενες δράσεις» εκπληρώνονται τόσο η διάσωση θα προσεγγίζεται και όσο αυτές δεν εφαρμόζονται τόσο η απειλή της χρεοκοπίας θα γίνεται πιο επιθετική.
Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά υπάρχει καταληκτική ημερομηνία. Στις 20 Μαρτίου το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει ή να έχει τα χρέη του ρυθμισμένα ή διαθέσιμα 14,5 δισ. ευρώ στο ταμείο του, προκειμένου να εξοφλήσει το «μεγαλειώδες» τριετές δάνειο που είχε λάβει την αντίστοιχη ημερομηνία του 2009 ,ο τότε υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Παπαθανασίου, σχεδόν πανηγυρίζοντας μη δυνάμενος να φαντασθεί ότι εκείνη τη στιγμή υποθήκευε τη χώρα με το χειρότερο τρόπο.
 ΄
Πηγή: tovima.gr
Χωρίς κατηγορία

Χώρα με ειδικές ανάγκες

Σχολιάστε

Άρθρο της Ξενιας Kουναλακη για την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”
Οι εκπρόσωποι της τρόικας στην Αθήνα ξύπνησαν νωρίς χθες το πρωί. Από τις έξι και μισή, με φόντο το γλυπτό του Γιάννη Μόραλη στην πρόσοψη του Χίλτον και ένα υποκίτρινο πανό, στο οποίο αναγραφόταν «Εξω η τρόικα από την Ελλάδα», πεντακόσια μέλη του ΠΑΜΕ είχαν στρατοπεδεύσει έξω από το ξενοδοχείο και φώναζαν συνθήματα εναντίον τους. Οι φωνές τους αντηχούσαν μέχρι το Παγκράτι, το Κολωνάκι και τα Ιλίσια, θορυβώντας τους φιλοευρωπαϊστές κατοίκους του αθηναϊκού κέντρου.
Ο ευρωσκεπτικισμός απλώνεται από την Ελλάδα μέχρι τη Βρετανία και το αίτημα για αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας είναι αυτό που κατά παράδοξο τρόπο συσπειρώνει ευρείες πλειοψηφίες σε ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο. Οπως έγραψε χθες η εφημερίδα Guardian, η λέξη «Βρυξέλλες» ακούγεται πια σχεδόν σαν βρισιά. Το κοινό ευρωπαϊκό όραμα μοιάζει να περνάει τη δυσκολότερη δοκιμασία των τελευταίων 60 ετών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως χθες ο Αγγλος πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον αφιέρωσε την ομιλία του στο Συμβούλιο της Ευρώπης για να αμφισβητήσει τον τρόπο λειτουργίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το βασικό του επιχείρημα είναι πως το σώμα παρεμβαίνει στο έργο των εθνικών δικαστηρίων. Επίσης, η Ουγγαρία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ε.Ε., καθώς ο ακροδεξιός ηγέτης της χώρας, Βίκτορ Ορμπάν, προχώρησε σε συνταγματικές αλλαγές που θέτουν σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας, περιορίζουν την ελευθερία του Τύπου και υπονομεύουν την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Σε αντίθεση με την Ουγγαρία, την Τσεχία και την Αγγλία, στην Ελλάδα ο ευρωσκεπτικισμός δεν είναι κυβερνητική επιλογή. Προς το παρόν κανένα ελληνικό κόμμα εξουσίας δεν τολμά ευθαρσώς να αμφισβητήσει την ανάγκη συμμετοχής στην Ε.Ε. και το ευρώ.
Ωστόσο, η συζήτηση για τις τρέχουσες ανεπάρκειες και δυσλειτουργίες της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης δεν μπορεί να αποτελέσει προνομιακό πεδίο του ΠΑΜΕ και των ομοϊδεατών του. Ούτε φυσικά πείθει μία ειλικρινής, πλην προκλητική δήλωση του τύπου «Δεν διάβασα το Μνημόνιο» για να ακολουθήσει μια σφοδρή επίθεση στην ακολουθούμενη πολιτική Ευρώπης και ΔΝΤ έναντι της Ελλάδας.
Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, μόλις ανέλαβε, άσκησε σκληρή κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική της Γερμανίας και συγκρότησε κοινό μέτωπο με τη Γαλλία και την επικεφαλής του ΔΝΤ υπέρ της αύξησης των διαθέσιμων κονδυλίων για τον Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης και της θέσπισης ευρωομολόγου. Υπό αυτήν την πίεση η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ φάνηκε, σε ένα πρώτο θετικό βήμα, να αναγνωρίζει χθες ότι το μεγάλο διακύβευμα είναι η ανάπτυξη και πως η λιτότητα και το φρένο χρέους δεν αρκούν. Μέσα στο σύνθετο αυτό τοπίο, η Ελλάδα είναι για άλλη μία φορά απομονωμένη, έθνος ανάδελφο. «Μία ειδική περίπτωση», όπως την αποκαλούν όλο και συχνότερα οι εταίροι της.
Πηγή : kathimerini.gr
Χωρίς κατηγορία

Κι αν μας παρατήσουν;

Σχολιάστε

Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη για το protagon.gr

Είδατε τι είπε ο υπουργός με την αλογοουρά και το σκουλαρίκι; Στον Σουηδό υπουργό των Οικονομικών αναφέρομαι. «Η Ελλάδα», είπε, «είναι για μοναδική περίπτωση μη υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων». Ο κ. Μποργκ δεν μου είναι αντιπαθής. Κατά πρώτον μου θυμίζει Σουηδό τουρίστα στα Χανιά. Κατά δεύτερον έχει δουλέψει στη ζωή του πριν γίνει υπουργός.  Πτυχίο Οικονομικών δεν διαθέτει – νομίζω ότι δεν διαθέτει κανένα πτυχίο- αλλά για τους Financial Τimes ήταν ο καλύτερος υπουργός Οικονομικών της Ευρώπης το 2011 (ναι, ο χειρότερος είναι αυτός που σκεφτήκατε). Είναι κεντροδεξιός βέβαια (κανείς δεν είναι τέλειος) αλλά δεν δίστασε να τα βάλει με τους τραπεζίτες (για τα μπόνους τους), με τους στρατηγούς (για τα όπλα τους) και η οικονομία της χώρας του, στα χέρια του, πηγαίνει κάθε χρόνο και καλύτερα. Οι τελευταίες του δηλώσεις, λοιπόν με πλήγωσαν. «Η Ελλάδα είναι μια μοναδική περίπτωση…». Τι χειρότερο θα μπορούσε να πει, μιλώντας «ζωντανά» στα διεθνή δίκτυα; Τα τελευταία 24ωρα πληθαίνουν οι «σύμμαχοι», που μιλούν χωρίς ενδοιασμούς, δημοσίως, με τα χειρότερα λόγια για τους Έλληνες. Ακόμη και οι Πορτογάλοι φίλοι, δήλωσαν στην αρχή της εβδομάδας– και αυτοί στις τηλεοράσεις –  ότι «δεν είμαστε σαν τους Έλληνες».
Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει κι αν προλαβαίνουμε να κάνουμε κάτι, αλλά αν το διεθνές κλίμα δεν αλλάξει, το τέλος πλησιάζει. Μια Ευρώπη σε κρίση δεν είναι καλός σύμβουλος ούτε για τις κυβερνήσεις ούτε για τους λαούς. Με την ίδια ευκολία που, όλους αυτούς τους μήνες, λένε «να βοηθήσουμε τους Έλληνες», σύντομα θα πουν «παρατήστε τους»! Και τότε ότι και να κάνουμε – όσα «Ελληνικά» κι αν πουλήσουμε, όσους οργανισμούς κι αν ιδιωτικοποιήσουμε, όσους 13ους ή 14ους μισθούς κι αν κόψουμε, όσες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων κι αν κάνουμε – η χώρα, δεν θα μπορέσει να σωθεί. Γιατί αυτό που δεν λέμε οι «τσαμπουκάδες» των «παραθύρων», είναι, ότι αν κλείσουμε την πόρτα στους δανειστές και αρνηθούμε τα δάνειά τους, τότε -ή κυρίως τότε- η χώρα θα πεινάσει. Γιατί, πολύ απλά, τα λεφτά που βγάζουμε είναι λιγότερα από τα λεφτά που χρειαζόμαστε.
Το 2010 βγάλαμε 52 και θέλαμε 60 (αν υπολογίσουμε και 14 για τους τόκους θέλαμε 74). Το 2011 βγάλαμε 51 και θέλαμε 58 (κι αν υπολογίσουμε 15 για τους τόκους θέλαμε 73).  Δεν είναι δύσκολα μαθηματικά. Ακόμη κι αν δεν πληρώνουμε «τους τόκους τους» και κάνουμε στάση πληρωμών, όπως ζητούν κάποιοι «αντιστασιακοί» της ακροδεξιάς και της «παραδοσιακής αριστεράς», ακόμη και τότε τα λεφτά δεν βγαίνουν. Θέλουμε 100, βγάζουμε 85 (χωρίς τους τόκους και τα πανοτόκια, επαναλαμβάνω). Τόσο απλό!
Αυτά που λείπουν λοιπόν, ποιος θα μας τα δώσει; Ή δεν θέλουμε να μας τα δώσει κανείς και θα τα «κόψουμε» από την «καθημερινότητα» μας; Ωραία! Τι θα κόψουμε λοιπόν; Τα καύσιμα, τα φάρμακα, τις πρώτες ύλες της βιομηχανίας, τα κρέατα ή το γάλα που εισάγουμε; Ή μήπως θα μειώσουμε ξανά οριζοντίως τους μισθούς και τις συντάξεις; «Να κόψουμε από τα κόμματα» φώναζε ένας λαϊκιστής της τηλεόρασης που κατά καιρούς σιτιζόταν στις αυλές των αρχηγών. Ναι τρώνε πολλά (αυτός ξέρει). Να τα κόψουμε λοιπόν να μην τους δώσουμε ούτε ευρώ τσακιστό. Αλλά και πάλι μας λείπουν καμιά 20αρια δις. Έχουμε καμιά ιδέα που θα τα βρούμε ή θα το σκεφθούμε όταν θα μας έχουν παρατήσει οι «σύμμαχοι»;
Πηγή : protagon.gr