Είναι η παγκοσμίως γνωστή πλέον τελευταία εντολή του λιμενάρχη του Λιβόρνο Ντε Φάλκο προς στον λιπόψυχο και μοιραίο πλοίαρχο του Costa Concordia, Σκετίνο. Όταν την έδινε σίγουρα δεν θα περίμενε ότι μέσα σε λίγες ώρες θα εξελίσσονταν σε πανεθνικό σύνθημα στη χώρα του. Δεν ξέρω αν οι δικηγόροι του θα τον συμβουλέψουν να κατοχυρώσει  τη φράση και να διεκδικήσει συμμετοχή στα κέρδη της εταιρείας που έσπευσε να την τυπώσει σε μπλουζάκια κάνοντας χρυσές δουλειές.

Οι συμπατριώτες του τον θεωρούν ήρωα. Σε τι συνίσταται όμως ο ηρωισμός του Ντε Φάλκο; Η λογική λέει ότι έκανε το καθήκον του σε ένα απίθανο και τραγικό ναυάγιο. Το ίδιο δηλώνει με σεμνότητα και ο ίδιος.

Κατ’ αρχήν το να κάνει κανείς το καθήκον του δεν είναι αυτονόητο αλλά ζητούμενο στην εποχή μας. Ο Ντε Φάλκο πιστεύει ότι σε ένα πλοίο με χιλιάδες επιβάτες που ναυαγεί, τα θύματα μπορεί να είναι πολλά. Θέλει να συντονίσει τη διάσωση, να μάθει τι ακριβώς συμβαίνει στο πλοίο και ο καπετάνιος την έχει κοπανήσει. Όταν τον «βρίσκει» στη βάρκα γίνεται έξω φρενών γιατί καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με έναν δειλό που δεν θα  βοηθήσει στη διάσωση. Ο διάλογός τους, όπως δόθηκε στη δημοσιότητα, δεν αφήνει περιθώρια πολλών ερμηνειών. Η φωνή του καθήκοντος στηλιτεύει την λιποταξία. Ο λιμενάρχης παρατάει το πρωτόκολλο και προσπαθεί με απειλές να γυρίσει τον καπετάνιο στο πλοίο. Ο Σκετίνο ψελλίζει δικαιολογίες. Ο μαχητής και ο κιοτής.

Για τους Ιταλούς ο λιμενάρχης είναι ήρωας γιατί ξεπλένει ένα μέρος της «εθνικής ντροπής». Ένας ανεύθυνος, ερωτύλος λατίνος πλοίαρχος πνίγει  τον κόσμο επειδή χαριεντίζεται με κάποια και κάνει φιγούρες σ’ έναν φίλο του στη στεριά. Στο τέλος το εγκαταλείπει πρώτος σαν ποντίκι. Αυτό είναι ο Ιταλός;  Όχι απαντούν! Υπάρχει και ο αφοσιωμένος στο καθήκον Ντε Φάλκο που τον βάζει στη θέση του. Η στάση του λυτρώνει. Ο κόσμος ταυτίζεται με αυτόν.

Το θέμα παίρνει καθημερινά ευρύτερους εθνικούς συμβολισμούς. Αυτό φαίνεται κι από  τις σελίδες με την φράση- σύνθημα  που έχουν ανοίξει στο facebook.

Αν ο Σκετίνο συμβολίζει τον Μπερλουσκονισμό, τα πάρτι μπούγκα-μπούγκα, την παρανομία και το στερεότυπο της «ιταλικής ελαφρότητας», αν το βυθισμένο πλοίο είναι η δοκιμαζόμενη Ιταλία, τότε ο Ντα Φάλκο παραπέμπει  στον θαρραλέο ηγέτη που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, παίρνει την κατάσταση στα χέρια του  και αναλαμβάνει  την ευθύνη της διάσωσης της χώρας. Η στάση του μεγεθύνεται λυτρωτικά στα μάτια ενός λαού που γνωρίζει ταπείνωση και αναζητεί προσανατολισμό, διέξοδο και έναν ικανό ηγέτη για μπροστάρη.

Και όχι μόνο η Ιταλία.