Όλα τα άρθρα του/της yadmin_15

Χωρίς κατηγορία

Παρακοινωνία

Σχολιάστε

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη για το protagon.gr
Θεωρείται πλέον πιθανό να μπουν και οι υπογραφές κάτω από μία καταληκτική συμφωνία για το PSI. Όχι επειδή στο μάτι του Νταλάρα θα λάμψουν οι καλές προθέσεις, αλλά επειδή το μάτι της Μέρκελ γυαλίζει επικινδύνως. Ο Τσαρλς γνωρίζει ότι καλόν είναι να μη βάζεις το κεφάλι κοντά στο στόμα ενός λιονταριού ακόμα και όταν αυτό χασμουριέται. Το PSI θα κλείσει, όπως φαίνεται, θετικά, επειδή είναι μία διεθνής υπόθεση. Ελληνική είναι η υπόθεση που ξετυλίγεται σαν μπλεγμένο κουβάρι στη Θεσσαλονίκη.
Υποθέτω ότι θα έχετε πληροφορηθεί το γεγονός. Στη γλώσσα του αστυνομικού ρεπορτάζ περιγράφεται κάπως έτσι: κύκλωμα πενήντα ατόμων, αρκετά εξ αυτών υπεράνω κάθε υποψίας, εξαρθρώθηκε από τις αστυνομικές αρχές στη Θεσσαλονίκη. Το κύκλωμα ελέγχεται για τοκογλυφία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και πλήθος φορολογικών παραβάσεων με τη συνεργασία τουλάχιστον ενός επίορκου δημοσίου λειτουργού. Μία δικογραφία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να πέσεις από τα σύννεφα και να τσακιστείς έκπληκτος στο έδαφος. Πώς είναι δυνατόν ένας κορμός ευυπόληπτων πολιτών να αποκτά τα μακριά χέρια του υποκόσμου και την κεφαλή της νύχτας; Είναι. Διότι για αρκετούς από αυτούς μπορεί να δοκιμάζεται η σχέση τους με τον νόμο, αλλά όχι και η σχέση με τα ήθη της Πόλης μας. Εντάξει, δεν σας λέω για τον Εφοριακό που τα έπιανε. Θα σας πω, όμως, για τον τύπο που άκουσε πως γίνονται διευθετήσεις αν λαδώσεις το σωστό πρόσωπο και κανόνισε να γίνει η επαφή. Δίπλα του θα βάλω τον άλλον που έστελνε πελάτες στον τοκογλύφο επειδή-και αυτός-εξυπηρέτηση έκανε. Και λίγο πιο κάτω εκείνος με τις επαφές στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ, να αγοραστούν δελτία που ξεπλένουν χρήμα της νύχτας αφού, εντάξει, όλοι κλέβουν πια την Εφορία.
Μη νομίζετε ότι υπάρχουν πενήντα άνθρωποι που λειτουργούν κάτω από ένα κοινό κέντρο. Φανταστείτε διαφορετικά κομμάτια από παζλ που, απλώς, ταιριάζουν το ένα με το άλλο. Και η Θεσσαλονίκη είναι ένα ιδανικό θερμοκήπιο για να ανθίσει το λουλούδι της διαφθοράς. Αρκετά μικρή για να είναι «λειτουργική» και αρκετά μεγάλη για να τηρούνται τα προσχήματα. Μεταξύ μας, είναι μία πόλη όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, οι αμοιβαίες «εξυπηρετήσεις» θεωρούνται απαραίτητες για να κινηθούν τα γρανάζια και όταν η έννοια του ελέγχου εξαντλείται στην παράνομη στάθμευση, τότε ένα παράλληλο σύστημα αρχίζει και λειτουργεί. Δεν είναι ούτε παραοικονομία, ούτε παρακράτος. Είναι παρακοινωνία. Και αν θέλετε, είναι το πραγματικό πρόβλημα που έχει να λύσει αυτή η χώρα. Ζούμε σε μία πατρίδα που κάνει διπλή ζωή. Σκεπάζει με σεντόνια τους καθρέφτες της και λέει ψέματα στον εαυτό της. Όμως αυτός ο κόμπος δεν λύνεται στο Μαξίμου. Λύνεται σπίτι σου.
Πηγή : protagon.gr  
Χωρίς κατηγορία

Έξω στο Δάσος

Σχολιάστε

Άρθρο του Οδυσσέα Ιωάννου
Αρχίζεις πια να τους χωρίζεις αλλιώς τους ανθρώπους. Κάθε εποχή και οι διαχωριστικές γραμμές της. Μεθυσμένες γεωμετρίες οι παλιές ευθείες, σαν αρμοί σε παζλ. Τώρα υπάρχουν εκείνοι που βγαίνουν σαν πράσινοι μίσχοι μέσα από πέτρα και οι άλλοι, εκείνοι με το ασήκωτο βάρος στα μάτια, στο σώμα, στα λόγια. Δεν είναι εκείνος ο βαρετός διαχωρισμός του life style ανάμεσα σε ανθρώπους “θετικής ενέργειας” και σε κατσούφηδες. Τον είδαμε αυτόν. Το πρωί ουρλιάζαν στην τηλεόραση για το πόσο καλά περνάνε και το βράδυ στις συνεδρείες τους και τα group therapy λυγίζαν μέχρι το γόνατο, έτρεφαν το κενό με κενό και φεύγαν πιο πεινασμένοι.
Το σώμα μου αρχίζει πια να διαλέγει ανθρώπους. Χωρίς σκέψη, ενστικτωδώς, γυρίζουν τα φυλλαράκια μου προς το φως, μόνα τους, πώς το εμποδίζεις αυτό; Ας τους ονομάσω αποφασισμένους. Με απλήρωτους λογαριασμούς ή όχι, με καλή δουλειά ή όχι, με σακατιλίκια στα προσωπικά τους ή όχι, αποφασισμένοι για όλο τον δρόμο που τους αναλογεί. Χωρίς αυτιστικές παρηγοριές ότι “όλα θα πάνε καλά”, δίχως στερεότυπα χτυπήματα κουράγιου στην πλάτη, μακριά από τις ζωούλες που τρέχουν σαν σκίουροι στο δάσος να κρυφτούν στην ζεστή κουφάλα ενός καλύτερου μέλλοντος. Παραμένουν έξω στο δάσος, πίνουν το νερό τους τρεχούμενο, φτιάχνουν παρέες με άλλους “ξεχασμένους” έξω, και τα πρωινά τους ξυπνήματα τα ζουν σαν μικρά πάρτυ που δεν τους τα υποσχέθηκε κανένας.  Με συνθλίβει η ακινησία των παραλυμένων. Πλακούντες σε κρυψώνες μέχρι να περάσει η μπόρα, ξεραμένα αίματα. Πάντα είχα το ένα μου μάτι επάνω στους ανυπεράσπιστους. Θέλεις από ιδιοτέλεια; Για να με κοιτάξουν κι εκείνοι όταν θα είμαι κάτω και δεν θα έχω κουράγιο να χαρώ ούτε μια μέρα του Ιούλη; Εντάξει, έστω.
Ξέρεις, πολλές φορές γίνεσαι ο καλύτερος αγωγός ενός πράγματος χωρίς εσύ ο ίδιος να είσαι αυτό το πράγμα. Συμβαίνει. Κάποια στιγμή καλείσαι να τα διαχωρίσεις αυτά τα δύο. Και πρέπει να είσαι απόλυτα ειλικρινής και είναι επώδυνο και επικίνδυνο. Δεν είσαι ψεύτης αν μπορείς να εκφράσεις την θλίψη των άλλων δίχως εσύ να είσαι θλιμμένος. Δεν έχεις κοροϊδέψει κανέναν αν κατάφερες κάποτε να δώσεις αληθινό σώμα στην μελαγχολία, αλλά εσύ χαιρόσουν το κάθε τι μικρό μέσα στη μέρα σου. Ήσουν καλός αγωγός της μελαγχολίας, αλλά δεν ήσουν η μελαγχολία. Πολλοί το βρίσκουν ύποπτο αυτό. Ενώ δεν βρίσκουν καθόλου ύποπτο το αντίθετο. Εννοώ, την βαριά θλίψη που σε πλακώνει όταν διαβάζεις συνεντεύξεις μεγάλων κωμικών του παλιού κινηματογράφου, ή όταν μαθαίνεις για την ζωή τους, έξω από το πανί. Δεν ξέρω τι είναι αληθινό και τι φτιαχτό. Μπορώ μόνο να ορκιστώ ότι γίνεται. Χαρούμενοι άνθρωποι με ταλέντο στην λύπη. Μελαγχολικοί, με χάρισμα στο γέλιο. Σαν καρναβάλι, σαν μεγάλο λούνα παρκ με δύο μόνο παιδάκια.
Πλατιάζω. Ήθελα μόνο να πω πως θέλω να είμαι με όσους είναι έξω, στο δάσος. Στις κουφάλες θα μπούμε μια και καλή…

Πηγή : protagon.gr 
Χωρίς κατηγορία

Ε, ώρα δεν είναι να μιλήσει ο «καλός Θεός της Ελλάδας»;

Σχολιάστε



Το άρθρο Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 16 Ιανουαρίου     2012 – 7:00
 Εγραψε ο Χρήστος Πασαλάρης

ΑΠΟΡΕΙ ο κυρ Γιώργης από την Κρήτη. Απορεί και ο καπετάν Ανδρέας από τον Γράμμο: «Γιατί, ωρέ κυρ Χρήστο, δεν ξεσηκωνόμαστε με τόσα που τραβάμε; Ποια είναι η δύναμη που μας κρατά καρφωμένους στον καναπέ;».

ΑΠΟΡΩ και του λόγου μου, αλλά θυμάμαι πάλι τη σατανική μέθοδο που εφάρμοζαν οι Γερμανοί βασανιστές τα χρόνια της Κατοχής στις φυλακές του Χαϊδαρίου και Γουδιού. Μας στοίβαζαν όλους τους μελλοθάνατους σε έναν μικρό θάλαμο, όρθιους μέρα – νύχτα, να μην μπορούμε να ανασάνουμε, ούτε να φάμε ούτε να κοιμηθούμε. Και όταν κάποιοι τα τίναζαν από το μαρτύριο, έβγαζαν έξω τους μισούς και ύστερα άλλους μισούς. Ετσι που αυτοί οι λίγοι που απέμεναν να ευλογούν την τύχη τους γιατί επιτέλους ανάσαιναν, έστω και περιμένοντας την εκτέλεση…

ΚΑΤΙ ανάλογο κάνουν οι σημερινοί κατακτητές της δόλιας πατρίδας, με επικεφαλής την αδυσώπητη φράου Μέρκελ και με υπηρέτες της τα εγχώρια ανδράποδά τους (τους αυριανούς δωσίλογους), αυτούς που φόρτωσαν την τρόικα στην καμπούρα του λαού μας. Τι κάνουν; Με φόβητρα πότε την 6η δόση και πότε τη νέα δανειακή σύμβαση, μαστιγώνουν τους Ελληνες με βάναυσα «μέτρα» και τους πνίγουν μέχρις ασφυξίας με φόρους και περικοπές. Στη συνέχεια αποσύρουν κάποια από τα «μέτρα», οπότε και ακούν τους φουκαράδες των εκκλησιαστικών συσσιτίων να ψιθυρίζουν: «Δόξα τω Θεώ, θα ζήσουμε και σήμερα!». Αλλά να μην ξεσηκώνονται…

ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ εξεγέρσεις, όμως, είναι σαν τις μεγάλες επιδημίες: έρχονται βαδίζοντας και προχωρούν καλπάζοντας. Εδώ σε εμάς ξεκίνησαν με τα συλλαλητήρια στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες πέρυσι τον Μάιο. Οι ερίφηδες της εξουσίας τα χρειάστηκαν και άνοιξαν όλες τις… εξατμίσεις. Εριξαν δραστικά αναισθητικά μέσα από τα κανάλια, κάρφωσαν τον κόσμο στον καναπέ, ακόμη και με τουρκικά σίριαλ, έστρεψαν αλλού την προσοχή του… Και τι δεν έκαναν!..

Οι ΛΑΪΚΟΙ ξεσηκωμοί όμως μοιάζουν με τις αμπώτιδες και τις παλίρροιες. Η ομαδική χλεύη, τα «γιαουρτώματα», τα «ούούού» στα υψηλά και τα… πανύψηλα πρόσωπα, οι αποδοκιμασίες και τα φασκελώματα στις γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και στα Θεοφάνεια, η οργίλη αντίδραση των νέων στο Παγκράτι εναντίον καπεταναίων του ΠΑΣΟΚ, είναι μπουμπουνητά που προοιωνίζουν θύελλες. Το οσφραίνονται οι δερβίσηδες του πολιτικού συστήματος και δεν τολμούν να ξεμυτίσουν στους δρόμους. Ακόμη και οι άνθρωποι της τρόικας τρέμουν μη και βρεθούν τίποτε θαυμαστές του Γλέζου και… κατεβάσουν τις σημαίες τους…

ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ όλα αυτά; Δείχνουν ότι άλλη, εντελώς άλλη, είναι η Ελλάδα του 2012: αγνώριστη, καταγγελτική, ανατρεπτική. Αλίμονο στα κόμματα που θα βγουν να αναμετρηθούν στις εκλογές. Αλίμονο στους «Νενέκους» που κιοτεύουν μπροστά στους σημερινούς Ιμπραήμηδες. Αλίμονο όμως και στη δόλια πατρίδα που δεν έχει αυτή την ώρα έναν «γέρο του Μοριά» να φωνάξει «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!». Και που δεν έχει έναν υπουργό Οικονομικών (όπως είχαν οι Γάλλοι πολίτες στις παραμονές της επανάστασης του 1789 τον Ζακ Νεκέρ) να τους ταρακουνήσει: «Βρε, μη σας τρομάζουν με την 6η δόση και με τα νέα δάνεια. Θα σας τα δώσουν, θέλετε δεν θέλετε. Θα σας μπουκώσουν με το ζόρι γιατί με αυτά θα πληρώνετε τους τόκους τους. Και με ό,τι περισσεύει θα αγοράζετε τα ψυγεία τους, τις Μερσεντές τους, τα υποβρύχιά τους, λαδώνοντας εν ανάγκη τους Τσουκάτους σας»…

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ, όμως, σήμερα με το εξής αναπάντεχο: ανάμεσα στους στενούς φίλους μου είναι και ένας ονομαστός επιχειρηματίας, αγνός πατριώτης, φανατικός δημοκράτης, υποδειγματικός πατέρας. Με εξέπληξε προχθές όταν μου είπε: «Άκουσέ με προσεκτικά: ό,τι έχω και δεν έχω το έχω μοιράσει στα παιδιά μου. Κράτησα μόνο τη σύνταξή μου, 1.350 ευρώ. Για να σωθεί η πατρίδα μου, για να μη φύγουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου στο εξωτερικό, για να αλλάξουν τα πάντα σε αυτή τη χώρα, είμαι αποφασισμένος και πρόθυμος να κατέβω ακόμη και στο Σύνταγμα!.. Το εννοώ, κατάλαβες;».

ΣΕ ΛΕΕΙ τίποτε αυτό; Μήπως ότι είναι ένα από τα πρωτόγνωρα φαινόμενα που σηματοδοτούν ριζοσπαστικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στην πατρίδα των μεγάλων επαναστάσεων; Μήπως προμηνύει εθνική ενότητα εκ των κάτω, από εκείνες που ζει η πατρίδα μόνον όταν βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής; Μήπως πλησιάζει η ώρα να μιλήσει επιτέλους «ο καλός Θεός της Ελλάδας;».
Πηγή : real.gr

Χωρίς κατηγορία

Κυπριακό και Σκοπιανό στη Νέα Υόρκη

Σχολιάστε

Άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου για το “ΕΘΝΟΣ”

Τα νέα δεδομένα στην πολιτική κατάσταση της Ελλάδας, που προκλήθηκαν από τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου, έχουν επίδραση και στην εξωτερική πολιτική της χώρας, την οποία ανέλαβε η ΝΔ δια του αντιπροέδρου της Σταύρου Δήμα. Ο υπουργός Εξωτερικών μπορεί να μη βλέπει με το ίδιο μάτι τα εθνικά θέματα όπως ο Αντώνης Σαμαράς, αλλά δεν νομίζω πως αμφιβάλλει κανείς ότι είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει την πολιτική του αρχηγού του.

Τις επόμενες δέκα ημέρες θα διεξαχθούν συνομιλίες για το Σκοπιανό και το Κυπριακό στη Νέα Υόρκη. Σε άλλες εποχές, τα θέματα αυτά μονοπωλούσαν την επικαιρότητα. Θυμάμαι ότι τα ελληνικά και κυπριακά τηλεοπτικά δίκτυα πλήρωναν ακριβοπληρωμένες αποστολές για να καλύψουν τις διαπραγματεύσεις. Θεωρώ ότι και τώρα είναι αυξημένο το ενδιαφέρον του λαού και κακώς τα ΜΜΕ σνομπάρουν τα εθνικά θέματα.

Βέβαια, όπως συμβαίνει πάντα, μπορεί οι εξελίξεις να μας εξαναγκάσουν να στρέψουμε την προσοχή μας προς το Σκοπιανό και το Κυπριακό, διότι ουδείς μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα υποβολής προτάσεων από τον Μάθιου Νίμιτς για το θέμα της ονομασίας και εισηγήσεων του Μπαν κι Μουν για το πρόβλημα της Κύπρου, και ειδικά για τον εκβιασμό της σύγκλησης πολυμερούς συνάντησης με τη συμμετοχή των «μητέρων πατρίδων». Οι πιθανότητες είναι πολλές και θα προβλέψω ότι θα προκληθεί «τρικυμία» για έναν και μοναδικό λόγο. Οι θέσεις του Αντώνη Σαμαρά, που στηρίζει την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με το σημερινό ΠΑΣΟΚ, που είτε είναι αρχηγός, είτε όχι, θα ελέγχεται για ένα διάστημα από τον μηχανισμό του κ. Παπανδρέου.

Τι θα συμβεί στην περίπτωση που ο κ. Νίμιτς υποβάλει τελική πρόταση; Πώς θα αντιδράσει ο πρόεδρος της ΝΔ εάν ο γγ του ΟΗΕ απαιτήσει διεθνή διάσκεψη; Με δεδομένες τις θέσεις του κ. Σαμαρά, θα απορρίψει πρόταση για ονομασία που περιέχει τον όρο Μακεδονία, ενώ είναι αντίθετος και με την πολυμερή για το Κυπριακό, διότι η Ελλάδα θα αναγκαστεί να παρακαθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον ηγέτη του κατοχικού καθεστώτος.
Μπορεί το ενδιαφέρον για τα εθνικά θέματα να είναι σε επικίνδυνα χαμηλό σημείο, όμως η αναμενόμενη διπλή άρνηση του κ. Σαμαρά θα ανάψει τα αίματα…

Πηγή : ethnos.gr