Όλα τα άρθρα του/της yadmin_15

Μανιφέστο διετούς πόνου

Άρθρο του Άρη Δαβαράκη για το protagon.gr

Ο πρωθυπουργός μας αναφέρθηκε στον «πόνο» που θα υποστούμε τα επόμενα δύο χρόνια με τόση γλυκύτητα, ηπιότητα και ψυχραιμία ώστε νοιώσαμε υπήκοοι μιας πολύ ευγενούς εξουσίας που στο τέλος θα μας ξαμολήσει να ζήσουμε πια στην ύπαιθρο, χαρούμενοι, κάτω  από τα εσπεριδοειδή και τις ελιές –τώρα που (σε λίγες εβδομάδες τελοσπάντων) μπαίνει η άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν. 
Τι τα θέλουμε τα σπίτια, τους ηλεκτρισμούς, τα καύσιμα και τις «κλειστές», κοινωνικά απομονωμένες ομάδες, σαν αυτές της οικογένειας, του ζευγαριού, της φοιτητικής ζωής, του εργένη, ή της μοναχικής γερόντισσας; Οι εξελίξεις μας δείχνουν τον δρόμο: όλοι μαζί, στην ύπαιθρο, αγκαλιασμένοι, στον καθαρό αέρα, κοντά στη φύση, τη γη, το οξυγόνο, τη θάλασσα. Εντάξει, μπορεί για λίγες μέρες να έχουμε κάπου λίγο χαμηλές θερμοκρασίες (Ιανουάριος στη Φλώρινα π.χ.), αλλά αυτά είναι εξαιρέσεις και επιβεβαιώνουν τον κανόνα: η φύση στην Ελληνική χλωρίδα και πανίδα είναι φιλική προς τον άνθρωπο. Αν μάλιστα, με την βοήθεια κάποιων ευγενών (πλην όμως ευαίσθητων) πλουσίων οικογενειών που ασχολούνται με τα φιλανθρωπικά, μπορέσει να εφοδιασθεί ο πτωχός και πένης Έλληνας με μια σουλουμπάμια της προκοπής, ένα sleeping-bag δηλαδή, δεν νομίζω να υπάρχει κάν θέμα. Μπορούμε σιγά-σιγά να αρχίσουμε να εγκαταλείπουμε τα άθλια αυτά τσιμεντένια ψωροδιαμερίσματα (που άρχισαν να χτίζονται, όπως θυμούνται όλοι οι σοβαροί αριστεροί Έλληνες, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή-του παλαιού- από στενούς του φίλους εργολάβους και κάνα δυό, πάντα φίλους του, αρχιτέκτονες). Αυτά τα διαμερίσματα έτσι κι’ αλλιώς είναι μικρές αποπνικτικές φυλακές όπου ο άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να δημιουργήσει ούτε να ονειρευτεί. Απλώς κάθεται σε καναπέδες (φτηνούς και συνήθως άβολους)  βλέποντας (συνήθως κακής ποιότητας) τηλεόραση. Στο ψυγείο του διατηρεί τροφές τίγκα στα χημικά τις οποίες συχνά καταναλώνει ακόμα και μετά την ημερομηνία που «λήγουν». Θερμαίνεται με κάτι άθλια καλοριφέρ που λειτουργούν με πετρέλαιο, συνεργώντας έτσι και στην υπερθέρμανση του πλανήτη  αλλά και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αφού προκαλούν όλο και μεγαλύτερη ζήτηση μαύρου χρυσού – γεγονός που, όπως είναι γνωστό, γίνεται αφορμή για ένα σωρό πολέμους στον πλανήτη. Είναι νομίζω ξεκαθαρισμένο πια σαφώς πως οι πόλεμοι στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τα λοιπά γίνονται «για το πετρέλαιο».

Η εξέλιξη λοιπόν που μάθαμε να τη λέμε «κρίση», μπορεί με λίγη φαντασία (και στην εξουσία αλλά και στον λαό), να μετατραπεί σε τεράστια ευκαιρία. Οι παλαιότεροι από σας θα θυμάστε ίσως τους hippies, γνωστούς και σαν «παιδιά των λουλουδιών» και εκείνο το τραγούδι που ήταν ο ύμνος τους και έλεγε πως αν έχεις σκοπό να πάς στο Σαν Φρανσίσκο, να μην ξεχάσεις να στολίσεις τα μαλλιά σου με λίγα λουλούδια (be sure to wear some flowers in your hair). Αν, λοιπόν, αντί να γκρινιάζουμε, όλοι οι άνεργοι, άστεγοι, χρεωμένοι, απελπισμένοι κ.λπ., προτιμήσουμε να το δούμε θετικά (think positive, Zen, φεγκ-σούϊ) και εφοδιαστούμε με σουλουμπάμιες για τις αμέσως επόμενες λίγες εβδομάδες (να ξεπεράσουμε το ελάχιστο αυτό εμπόδιο των χαμηλών θερμοκρασιών που, στην Ελλάδα, δεν είναι παρά ένα ευχάριστο μικρό διάλλειμα στη διάρκεια του οποίου έχουνε και την ευκαιρία και τα παιδιά μας να παίξουν χιονοπόλεμο, να φτιάξουνε χιονάνθρωπους και να χαρούνε τα έλκηθρά τους), τότε η εικόνα αυτή που μας φαίνεται τόσο απαισιόδοξη θα αλλάξει αμέσως: εγκαταλείποντας τις τσιμεντουπόλεις θα ξεχυθούμε οι Έλληνες στις παραλίες και τις καταπράσινες πλαγιές της Ελλάδας μας, με τις υπέροχες ξερολιθιές τους και τα γευστικότατα φραγκόσυκα, τις φράουλες, τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια, τις ντομάτες, τα φασολάκια –για να μην αναφερθώ στα ελαιόδεντρά μας που μας παρέχουν, εκτός από σκιά, και τις πιο νόστιμες ελιές του πλανήτη και το καλύτερο ελαιόλαδο για τις σαλάτες μας.

Δεν θέλω να επεκταθώ και στην κτηνοτροφία με την οποίαν θα ασχοληθούμε επιτέλους και πάλι σοβαρά, απολαμβάνοντας γάλα αγελαδινό αλλά και κατσικίσιο (όπως και τα αντίστοιχα τυριά), θαυμάσιο κρέας και αλλαντικά, γευστικότατα κοτόπουλα αλανιάρικα χωρίς καθόλου χημικά (και άλλες τέτοιες αθλιότητες), όπως και ολόφρεσκα αυγά χλιαρά ακόμα, καθώς θα προέρχονται κυριολεκτικά «κατ’ ευθείαν από το κώλο της κότας». Ούτε στον πλούτο των θαλασσών μας θα επεκταθώ, όπου με μια πετονιά κι’ ένα καμάκι θα μπορούμε να ψαρεύουμε ότι προτιμάει ο καθένας, από μαλάκια μέχρι λαβράκια και τσιπούρες, τόνους, ξιφίες ή και απλή μαριδούλα τραγανή και μυρωδάτη. Η Ελληνική φύση είναι γεμάτη μυρωδικά και μπαχάρια για να αναγεννήσουμε την πραγματική Ελληνική κουζίνα όπως μπορούσε να την γευτεί ο άνθρωπος πριν ενσκήψει αυτή η λαίλαψ του σύγχρονου πολιτισμού που μας ανάγκασε να ενδίδουμε σε κάθε είδους λαμογιά προκειμένου να εξασφαλίσουμε ένα κακό τραπέζι στα ακριβά gourmet εστιατόρια με τους σομελιέ και τα παρκαρισμένα φάτσα φόρα, διαφόρων μοντέλων και μεγεθών. Porsche ή Mercedes.

Αλλά ας μην τα θυμόμαστε αυτά, ας τα ξεγράψουμε επιτέλους από τη μνημόνιό μας και ας βάλουμε νέους στόχους –στόχους που μπορούν να επιτευχθούν εδώ και τώρα, στην Ελληνική ύπαιθρο, με προσωπική εργασία, χωρίς δάνεια, χωρίς χρηματοδοτήσεις, με μια απλή (αλλά ριζική) αλλαγή νοοτροπίας: να αποβάλλουμε από το μυαλό μας (και δι’ αυτού από το ίδιο το «σύστημα»)  την ιδέα του άστεως. Η ύπαιθρος, η φύση, η εξοχή, τα βουνά και οι θάλασσες μας, οι αγροί, οι ελαιώνες, τα δημητριακά, τα οπωροκηπευτικά, τα εσπεριδοειδή, οι κατσίκες, οι αγελάδες, τα ψάρια, τα γουρούνια μας είναι εδώ και μας περιμένουν.

Σας υπενθυμίζω ότι ήδη διανύουμε το πρώτο ήμισυ του (μεσογειακού ούτως ή άλλως) «χειμώνα» μας – και ότι απo τα μισά του μήνα Μάρτη , με τις αμυγδαλιές ανθισμένες, μπορούμε εμείς, εδώ, στα νοτιοανατολικά βαλκάνια, να εγκαινιάσουμε ένα εντελώς ανατρεπτικό lifestyle που θα αφήσει άφωνο όλον τον πολιτισμένο κόσμο – και θα ξαναφέρει την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Όχι όμως πια για χρέη, CDS και σκάνδαλα αλλά για τη δύναμη και την προσαρμοστικότητα της Ελληνικής ψυχής που ενστικτωδώς οδηγείται στην αρετή και την ελευθερία, δίνοντας το παράδειγμα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, διασπείροντας παγκοσμίως το ουσιωδώς πολιτισμένο σύνθημα «επιστροφή στη φύση» και στις βασικές μας τις αρχές που είναι «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» – και όχι τοστ ζαμπόν-τυρί και φραπουτσίνο, ΤΕΙ και ψευτοπανεπιστήμια «Οικονομικών και Πολιτικοκοινωνικών Επιστημών» όπου το μόνο που μαθαίνεις είναι πώς να κλέβεις καλύτερα το ομόλογο του διπλανού σου και «ελευθερία» αστικού τύπου όπου η μόνη ελευθερία που λειτούργησε απρόσκοπτα  ήταν αυτή της αυτοδιαμόρφωσης των αγορών – με τα γνωστά αποτελέσματα που σήμερα απολαμβάνουμε.

Πηγή : protagon.gr

Πέρα από τον «καηµό του ενός»

Άρθρο του Αντώνη Καρακούση για το “ΒΗΜΑ”

Είναι αλήθεια ότι η οικονοµική κρίση και τα όσα ατελή ανεπτύχθησαν τα προηγούµενα χρόνια για την αντιµετώπισή της επέδρασαν καταλυτικά στο σώµα της ελληνικής οικονοµίας και κοινωνίας.

Η βαθιά ύφεση, τα άπειρα λουκέτα και ο πολλαπλασιασµός των ανέργων κλόνισαν την πίστη των πολιτών, διαµόρφωσαν κλίµα απαξίας για τα κόµµατα και το ευρωπαϊκό ιδεώδες ξέφτισαν.

Ορισµένοι, αρκετοί για την ακρίβεια, εξαιτίας ακριβώς της οικονοµικής περιδίνησης, των εισοδηµατικών απωλειών και άλλων δυσκολιών, συζητούν µε ευκολία πλέον την επιστροφή στο εθνικό νόµισµα.

Και έναντι αυτής είναι έτοιµοι ακό µη και να διαγράψουν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Κάποιοι µάλιστα δηλώνουν υπέρµαχοι της αυτάρκειας, της εθνικής περιχαράκωσης και ενός ιδιότυπου αποµονωτισµού, που καθόλου δεν ταιριάζει στις παραδόσεις και στα ήθη του ελληνικού λαού.

Ωστόσο στη µακραίωνη ιστορία τους οι Ελληνες έχουν να επιδείξουν µόνο εξωστρέφεια, κινητικότητα και δηµιουργία. Ουδέποτε συµφιλιώθηκαν µε την ιδέα της κλειστής και αποµονωµένης επικράτειας.

Υπό αυτή την έννοια, η µάχη της παρούσης περιόδου δεν µπορεί να διεξάγεται απλώς για το ευρώ, για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόµισµα, αλλά για όσα ευρύτερα απορρέουν από τη συµµετοχή µας στην ευρωζώνη.

Η παραµονή µας δεν είναι απλώς ζήτηµα οικονοµικό, αλλά ταυτόχρονα κουλτούρας και αντίληψης πολιτισµικής.

Τα άυλα και µη αποτιµώµενα αγαθά, όπως αυτά της ελεύθερης επιλογής, των ατοµικών και ανθρώπινων δικαιωµάτων, της ασφάλειας εντέλει, ατοµικής, συλλογικής και εθνικής, όλα αυτά δηλαδή που συνδέονται και διασφαλίζονται από τη συµµετοχή µας στο προηγµένο και εξελισσόµενο ευρωπαϊκό σχήµα προόδου, έχουν πολύ µεγαλύτερη αξία από τις πρόσκαιρες απώλειες που η παρούσα κρίση επιφέρει.

Είναι, µε άλλα λόγια, το ευρώ υπέρτερο του νοµίσµατος αγαθό και το διακύβευµα πολύ µεγάλο για να προσπερνάται.

Κάτι που µπορούν να αντιληφθούν και όσοι από τους άδολους – γιατί υπάρχουν και υποχθόνιοι και δόλιοι που φαντάζονται την εποχή όπως οι µαυραγορίτες της Κατοχής – υπερασπιστές της δραχµής αξιολογούν µονοσήµαντα την τρέχουσα κρίση και τις συνέπειές της.

Θα έλεγε κανείς ότι η εποχή είναι ιδιαίτερη, ξεχωριστή και επιβάλλεται, παραφράζοντας τον Στέλιο Ράµφο, να υπερβούµε «τον καηµό του ενός» και να πορευθούµε µε βάση τους συλλογικούς καηµούς του έθνους, του λαού, των πολιτών, των περισσοτέρων εν τέλει που πριν από δέκα χρόνια είδαν τις προσδοκίες τους να εκπληρώνονται και τώρα νιώθουν ότι µπορεί να επιστρέψουµε στην εποχή των σπηλαίων…

Πηγή : tovima.gr

Στους καιρούς της αδυναμίας

Άρθρο της Μαρίας Χούκλη για το protagon.gr

Τα επίθετα για να περιγράψουμε οσα ζούμε εχουν αρχίσει να εξαντλούνται. Αλλωστε, η κατάσταση έχει περιπλακεί τόσο πολύ που δεν την “βγάζεις” μ’ ένα “πρωτοφανής”, ούτε μ’ ένα “εφιαλτική”. Η πραγματικότητα υπερβαίνει τους ορισμούς της όχι μόνο σε υλικό επιπεδο αλλά -κυρίως- σε επίπεδο κατανόησης και ψυχικής αποδοχής. Μεταξύ μας η παρούσα κρίση είναι η στιγμής της Αλήθειας και για τους πλέον επαίοντες. 
Όπως μου έλεγε γνωστός οικονομικός αναλυτής, οι ειδικοί καλούνται τώρα να κάνουν χρήση όλων όσων εμαθαν στα πανεπιστημιακά χρόνια αλλά ουδέποτε πίστευε κανείς τους ότι μπορεί να συμβούν ταυτοχρόνως. Αρθρογράφος των NYTimes θύμισε τον χαρακτηρισμό του Kant για τη Γαλλική Επανάσταση. “Μεγάλο Γεγονός” την είχε αποκαλέσει, το ίδιο -σύμφωνα με τον Αμερικανό δημοσιογράφο- ισχύει και με την Παγκόσμια Κριση του καιρού μας. Είναι ένα “Μεγάλο Γεγονός” που θα αλλάξει την όψη του κόσμου σε πολλά επίπεδα. Εμβρυουλκός η ελληνική περίπτωση σ’ αυτό το γιγαντιαίο ντόμινο και puzzle μαζί. Έχει ειπωθεί και έχει γραφτεί πολλές φορές: οι εξελίξεις μας υπερβαίνουν και οι μη μετέχοντες στα νευραλγικά κέντρα των αποφάσεων -είτε προκειται για χώρες, οι ηγεσίες τους δηλαδή, είτε για πολίτες- το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρισκόμαστε σε εγρήγορση, να ψάχνουμε την αλήθεια, να μην αφηνόμαστε να παρακολουθούμε τη ζωή μας να συμβαίνει σαν να μην μας περιλαμβάνει.

Βρήκα πολύ εύστοχο το απόσπασμα που παραθέτω. “Στους καιρούς της αδυναμίας συχνά δεν λείπει η σωστή γραμμή, αλλά η μία γραμμή… Όλα είναι εδώ, όλα όμως είναι πάρα πολύ. Δεν λείπουν οι προτάσεις, γινόνται δεκτές όμως πάρα πολλές. Δεν λείπουν οι σωστές διαπιστώσεις, τις ξεχνάμε όμως πολύ γρήγορα. Στους καιρούς της αδυναμίας είναι κανείς στρατευμένος και δεν στρατεύεται. Στους καιρούς της αδυναμίας πολλά είναι σωστά, όμως ταυτοχρόνως πολλά είναι αναγκαία και λίγα μπορούν να γίνουν…”

Το απόσπασμα προέρχεται απο ενα λιγνό βιβλιαράκι που έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου, με πολιτικά κείμενα του Μπρέχτ και τίτλο “Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια”. Είναι ασφαλώς προϊόν άλλων συγκυριών (δεκαετία του ’30 με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα να κερδίζουν μέρα με τη μέρα έδαφος) και άλλων προταγμάτων (ανελέητη κριτική του φασισμού και αφύπνιση της γερμανικής κοινωνίας) που όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ευσύνοπτος οδηγός προσέγγισης της αλήθειας και στις μέρες μας. Χρειάζεται θάρρος, εξυπνάδα, τέχνη, κρίση και πονηριά λέει ο Μπρέχτ. Όλα μαζι γιατί αλλιώς, η αλήθεια θα μείνει μισή, βορά στη ψευτιά και την αμάθεια. Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο τομίδιο, ιδίως οι δημοσιολογούντες.

ΥΣ. Τις “Πέντε δυσκολίες…” του Μπρέχτ μου συνέστησε μετά θέρμης ο δικός μας Θοδωρής Γκόνης, ο “θαυματοποιός του Βορρά”. Ξεχωριστή περίπτωση αθόρυβου δημιουργού με άποψη και κυρίως σημαντικό καλλιτεχνικό έργο που το φέρει εις πέρας σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα των πάσης φύσεως εμποδίων. Περιγράφει ποιητικά τη… θητεία του στη Μακεδονία μέσα στον “Υπνο της Αδριανουπόλεως”, το ολόφρεσκο βιβλίο του. Ο Θοδωρής ετοιμάζει απο τώρα το φετινό πρόγραμμα για το φεστιβάλ Φιλίππων και μου αποκάλυψε το θέμα. Πολυμορφικό αφιερωμα σε 7 ποιητές της Ελλάδας. Καλή επιτυχία.
Πηγή : protagon.gr

Η Ιταλία και η ελληνική «πολιτική κουζίνα»

Άρθρο του Ζώη Τσώλη για το “ΒΗΜΑ”

Οσοι ακόµη αναρωτιούνται για το πώς φθάσαµε στα όρια της χρεοκοπίας δεν έχουν παρά να παρακολουθήσουν τις αποφάσεις της κυβέρνησης Μόντι στη γείτονα Ιταλία, η οποία παρ’ ότι βρέθηκε – και αυτή – στη δίνη των κερδοσκοπικών επιθέσεων εξακολουθεί να δανείζεται από τις αγορές, απέφυγε τον οικονοµικό έλεγχο του ∆ΝΤ και ανακτά την εµπιστοσύνη όλου του κόσµου.

Τι έκανε λοιπόν ο κ. Μάριο Μόντι, ο οποίος σηµειωτέον αποφάσισε να επιστρέφει τον µισθό του πρωθυπουργού στο ιταλικό ∆ηµόσιο, κάτι που κανένας έλληνας πολιτικός ή τεχνοκράτης δεν µπόρεσε να πράξει;

Απλούστατα, µετά την παραίτηση Μπερλουσκόνι σχηµάτισε κυβέρνηση σωτηρίας µε 12 υπουργούς, προσωπικότητες κοινής αποδοχής στη χώρα του.

Εφάρµοσε µια κι έξω το πακέτο λιτότητας που στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στην αύξηση συντελεστών ΦΠΑ, των φόρων πολυτελούς διαβίωσης, στο πάγωµα των µισθών στο ∆ηµόσιο και στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 χρόνια για τις γυναίκες και στα 66 για τους άνδρες, σε συνδυασµό µε µικρές – ανεκτές – µειώσεις των συντάξεων.

Και τώρα προχωρεί στις διαρθρωτικές αλλαγές ξεκινώντας από την πλήρη, γενική απελευθέρωση του ωραρίου των καταστηµάτων, συµπεριλαµβανοµένων των φαρµακείων, τη χορήγηση νέων αδειών ταξί, προσδοκώντας ότι τα µέ τρα αυτά, σε συνδυασµό µε ελαστικές µορφές απασχόλησης, θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη και θα απορροφήσουν ένα µέρος των ανέργων. Το επόµενο βήµα µετά την κατάργηση των περιφερειακών συµβουλίων είναι να ελέγξει τα οικονοµικά και, κυρίως, τον δανεισµό των δήµων, που αποτελούν τη µεγάλη «µαύρη τρύπα» για την ιταλική οικονοµία, όπως συµβαίνει και στην Ελλάδα.

Αυτό που κάνει την κυβέρνηση Μόντι να ξεχωρίζει είναι η αµεσότητα και η ταχύτητα στην εφαρµογή των αποφάσεων οικονοµικής πολιτικής. Σε δύο µήνες άλλαξε την ατµόσφαιρα, διώχνοντας τους κλόουν από το πολιτικό προσκήνιο.

Στη χώρα µας, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, όλοι οι πολίτες, βιώνουµε τα δραµατικά αποτελέσµατα µιας αποτυχηµένης πολιτικής την τελευταία διετία, η οποία εφαρµόστηκε από άσχετους έως επικίνδυνους πολιτικούς – όπως κατηγορούν αλλήλους τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ – και τώρα πνιγόµαστε από τις οσµές της «πολιτικής κουζίνας» στα παρασκήνια.

Μπορεί ο έλληνας πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήµος να απολαµβάνει της εµπιστοσύνης της µεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, να γνωρίζει πολύ καλά τις τεχνικές και τις πολιτικές που θα τραβήξουν τη χώρα από το τέλµα της ύφεσης, αλλά όσο κι αν ο ίδιος το θέλει, το αποτέλεσµα είναι αυτό που θα κρίνει την κυβέρνησή του. Το παράδειγµα είναι δίπλα µας… 

Πηγή : tovima.gr