Όλα τα άρθρα του/της yadmin_15

Χωρίς κατηγορία

Η πάλη του σπέρματος: τρώγοντας του «σκασμού»

Σχολιάστε

Άρθρο του Τάκη Μίχα
Άλλη μια φορά στις γιορτές «φάγαμε του σκασμού». Άλλη μια φορά παραβήκαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε στους εαυτούς μας ότι αυτή την φορά δεν θα πλησιάζαμε τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες. Όμως όπως όλοι μας γνωρίζουμε πολλές φορές το τι υποσχόμαστε και το τι προγραμματίζουμε έχουν ελάχιστη σημασία. Ο οδηγός μας δεν είναι οι ορθολογικές επιλογές μας αλλά οι οδηγίες ενός λογισμικού του εγκεφάλου μας το οποίο διαμορφώθηκε στα εκατοντάδες χιλιάδες έτη της ανθρώπινης εξέλιξης. Εδώ βρίσκεται και το πρόβλημα της λαιμαργίας. Η διάθεσή μας να φάμε μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο και η ταυτόχρονη αδυναμία μας να ελέγξουμε την όρεξή μας δεν αποτελούν προσωπικές ιδιαιτερότητες αλλά αντανακλούν ολόκληρη την ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης. Αποτελούν μέρος της εξελικτικής ιστορίας.

Ας πάμε διακόσια πενήντα χιλιάδες χρόνια πίσω, τότε που οι πρόγονοί μας Homo Sapiens ζούσαν στη σαβάνα της Αφρικής και τρέφονταν κυρίως από το κυνήγι και τη συλλογή καρπών. Από το πρωί που θα ξυπνούσαν μέχρι το βράδυ που θα έπεφταν για ύπνο, δύο ήταν οι μεγαλύτερες έγνοιες τους. Πώς θα βρουν τροφή και πώς θα αποφύγουν όλους τους θανάσιμους κινδύνους που ελλόχευαν σε κάθε βήμα τους. Οι πρόγονοί μας αντιμετώπιζαν ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα το οποίο οι περισσότεροι από εμάς δεν αντιμετωπίζουμε σήμερα: Τη διατροφική αβεβαιότητα. Δεν μπορούσαν να προβλέψουν τις μελλοντικές πηγές τροφής τους. Σήμερα οι κυνηγοί μπορεί να σκότωναν ένα μεγάλο θήραμα το οποίο θα έφτανε για όλη την ομάδα. Όμως δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι αύριο ή τη μεθεπόμενη θα είχαν την ίδια επιτυχία στο κυνήγι τους. Θα μπορούσε να περάσει μια εβδομάδα προτού σκοτώσουν ένα άλλο θήραμα. Ούτε είχαν τις δυνατότητες τότε να συντηρήσουν το κρέας, αυτή την πολύτιμη πηγή πρωτεΐνης. Άρα η λογική στρατηγική επιβίωσης από τη σκοπιά τους ήταν να φάνε «μέχρι σκασμού» ελπίζοντας ότι θα επιβίωναν μέχρι το επόμενο γεύμα τους το οποίο ήταν άγνωστο πότε θα εμφανιζόταν. Εδώ λοιπόν, στις στρατηγικές που επέτρεψαν στους προγόνους μας να επιβιώσουν για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια θα πρέπει κανείς να αναζητήσει τις ρίζες της λαιμαργίας και της αδυναμίας αυτοελέγχου στο φαγητό των απογόνων τους.

Σήμερα παρά το γεγονός ότι εμείς -ακόμα και με την σημερινή κρίση – δεν αντιμετωπίζουμε  το πρόβλημα της διατροφικής αβεβαιότητας, συνεχίζουμε να τρώμε και να συμπεριφερόμαστε όπως ακριβώς οι πρόγονοί μας. Στο βαθμό που η ανθρώπινη εξέλιξη αφορά αλλαγές στην ανατομία και στη συμπεριφορά που λαμβάνουν χώρα με αργό ρυθμό και απαιτούν χιλιάδες γενιές, οι υπάρχοντες ανά πάσα στιγμή άνθρωποι έχουν σχεδιασθεί για το προηγούμενο περιβάλλον. Το κρανίο του ανθρώπου της σύγχρονης εποχής φιλοξενεί έναν εγκέφαλο της Παλαιολιθικής Εποχής. Αυτό εξηγεί και για τη συνήθεια μας να τρώμε «του σκασμού». Ήταν λειτουργική στο περιβάλλον της διατροφικής αβεβαιότητας εποχής, όμως δεν είναι στο σύγχρονο περιβάλλον.

Γι’ αυτό ό,τι και να γίνει δεν θα μπορέσουμε να αρνηθούμε τον πειρασμό να πάρουμε άλλη μια κουταλιά γέμιση και λίγες ακόμη πατατούλες.

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Ο καινούργιος χρόνος δεν ήρθε ακόμη

Σχολιάστε

Άρθρο του Αλέκου Λασκαράτου
Μπήκε το 2012, αλλά το 2011 είναι ακόμα εδώ. Δεν έφυγε. Και ο καινούργιος χρόνος δεν μας ήρθε ακόμη. Συνήθως, η παραμονή της Πρωτοχρονιάς συνοδεύεται και από μια προσμονή. Τι θα μας φέρει ο καινούργιος χρόνος; Θα είναι καλύτερος ή χειρότερος απ’ αυτόν που φεύγει; Υπάρχει ένα στοιχείο αγνώστου που όλοι το ξορκίζουμε με την ευχή Καλή Χρονιά!
Φέτος όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ξέρουμε πολύ καλά πώς θα είναι το 2012. Θα είναι το ίδιο και χειρότερο με το 2011. Καμία έκπληξη, κανένας άγνωστος Χ. Τα πλοκάμια της ύφεσης, της ανεργίας, της φτώχειας και της ανέχειας θα σφίξουν ακόμα πιο έντονα την κοινωνία μας και θα πλήξουν ακόμα και αυτούς που την είχαν, μέχρι τώρα, γλιτώσει. Κανείς δεν θα γλιτώσει. Κάτι διελκυστίνδες του τύπου «να πληρώσει η τάδε κοινωνική τάξη, π.χ. οι τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι, οι έμποροι που θησαύριζαν μέχρι τώρα, κλπ.», έχουν πια ξεπεραστεί και ο κοινωνικός κανιβαλισμός που πήγε για λίγο να στηθεί, ξέφτισε κι αυτός όταν είδαμε ότι όλοι μας, μα όλοι μας, θα την πληρώσουμε, είτε πάρθηκαν μέτρα περιορισμού του εισοδήματός μας είτε όχι, γιατί η οικονομία λειτουργεί σαν χιονοστιβάδα και η άδεια τσέπη του ενός αδειάζει τη τσέπη και του άλλου.
Όμως το 12 θα διαφέρει από το 11 ως προς το ότι εμείς, η ελληνική κοινωνία, δεν είμαστε πια ίδιοι. Η χρονιά που πέρασε μας ωρίμασε. Χάσαμε την αθωότητα, την αφέλεια και την ευπιστία που είχαμε απέναντι στους πολιτικούς μας. Χορτάσαμε από μεγάλα λόγια. Χορτάσαμε από «σωτηρίες»  που ακολουθούνται από ακόμα πιο επώδυνες νέες «σωτηρίες» και μέτρα. Δεν μας πείθουν οι πολιτικοί που λένε ότι υποφέρουν όταν παίρνουν σκληρά μέτρα γιατί δεν «μπορούν να κάνουν αλλιώς», κρύβοντας υποκριτικά τη δική τους απόλυτη ανικανότητα να χειριστούν τα πράγματα και την κρίση. Δεν υπάρχει πια ανοχή και καλή πίστη από μέρους μας. Τους είδαμε και τους μάθαμε όλους έναν, έναν.
Οι γάλλοι λένε: un homme averti en vaut deux, δηλαδή, ένας άνθρωπος  πονηρεμένος, (ή προειδοποιημένος), αξίζει όσο δύο. Ε, λοιπόν εμείς είμαστε πονηρεμένοι, τώρα πια. Ξεχάστε αυτά που ξέρατε. Μη παίζετε άλλο παιχνίδια πάνω στη πλάτη μας. Και αν δεν ξέρετε πώς να χειριστείτε την κατάσταση, φύγετε κι αφήστε μας. Εμείς είμαστε και θα είμαστε πάντα εδώ. Και το καινούργιο, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα έρθει, είτε με εσάς είτε χωρίς. Θα ξαναστηθούμε στα πόδια μας
Τον καινούργιο χρόνο, μα θάναι φέτος, θάναι του χρόνου, όποτε τέλος πάντων έρθει αυτός, δεν θα το φέρει το ημερολόγιο αλλά η κοινωνία μας, εμείς οι ίδιοι.
Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Το έγκλημα στην Ελλάδα έχει «πατέρες»

Σχολιάστε

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ”

Συμφωνούμε, υποθέτω, όλοι ότι οι αδυναμίες που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα δεν προκλήθηκαν αποκλειστικά και μόνο από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Οι συνήθειες, οι πρακτικές και οι αδυναμίες που χαρακτηρίζουν την πολιτική ζωή και διαμορφώνουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις έχουν προέλθει από συγκεκριμένες αιτίες, για τις οποίες την κύρια ευθύνη έχουν συγκεκριμένοι πολιτικοί.

Δύο είναι βασικά οι λόγοι της κρίσης που βιώνουμε. Ο ένας είναι ότι δανειστήκαμε απερίσκεπτα και υπερβολικά και οι δεύτερος ότι, αν και για πάνω από 30 χρόνια στην ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν καταφέραμε να γίνουμε ένα στοιχειωδώς σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος. Και για το ένα και για το άλλο η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στους πολιτικούς εκείνους που ουσιαστικά θεμελίωσαν και διαμόρφωσαν τη μεταδικτατορική Ελλάδα.
Ο υπερδανεισμός είναι αναντίρρητα γεγονός, που ξεκίνησε με τον άνοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει επανειλημμένα κατηγορηθεί από τη ΝΔ για την πρακτική αυτή. Μπορεί να υπήρχαν βάσιμοι κοινωνικοί λόγοι που επέβαλαν την ενίσχυση των οικονομικά αδύναμων, αλλά οι οικονομικές αναταράξεις τον υποχρέωσαν σε μέτρα σταθεροποίησης, που όμως εγκαταλείφθηκαν πριν αποδώσουν. Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 1994 για να δηλώσει δημόσια ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ πως «ή θα αφανίσουμε το χρέος ή θα μας αφανίσει εκείνο».

Κι από την άλλη πλευρά η ευθύνη για το γεγονός ότι βρεθήκαμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια τελείως απροετοίμαστοι και νομίζοντας ότι έχουμε μόνο δικαιώματα, αλλά όχι και υποχρεώσεις ανήκει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ασφαλώς και αποτέλεσε τεράστια εθνική προσφορά η ένταξή μας στην -τότε- ΕΟΚ, αλλά αποτέλεσε και μνημείο επιπολαιότητας η γνωστή αποστροφή του πως «ρίχνω τους Ελληνες στα βαθιά και θα μάθουν να κολυμπάνε». Δυστυχώς, διαψεύστηκε. Δεν μάθαμε να κολυμπάμε στην ευρωπαϊκή θάλασσα. Και παρόλο που ο ίδιος έμεινε στην πολιτική έως τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και ασφαλώς είχε διαπιστώσει το πρόβλημα, για πολλούς και πολλά μίλησε, αλλά με το θέμα αυτό ουδέποτε ασχολήθηκε.
Επί 20 χρόνια οι δύο κορυφαίοι της μεταδικτατορικής περιόδου είχαν και το χρόνο αλλά και την υποχρέωση να οργανώσουν ένα σύγχρονο, σοβαρό και αποτελεσματικό ευρωπαϊκό κράτος. Δεν το έκαναν. Και βασικά αυτό πληρώνουμε σήμερα.
Πηγή : ethnos.gr
Χωρίς κατηγορία

Γιατί τέτοια ανοχή;

Σχολιάστε

Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη 

Αναζητώ την είδηση της αποπομπής του Ροντούλη από την κυβέρνηση αλλά δεν την βρίσκω. Λυπάμαι, αλλά ο Λουκάς Παπαδήμος έχασε άλλη μια ευκαιρία για να δείξει ότι δεν ανέχεται οι υπουργοί του να συμπεριφέρονται ως τοπικοί ρουσφετολόγοι. Το ατόπημα του Ροντούλη σάς είναι γνωστό. Αλλά επειδή μέσα στην εορταστική ατμόσφαιρα (!) όλο και κάτι θα σας έχει ξεφύγει, σας ενημερώνω συνοπτικά.

 Ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Ροντούλης παρενέβη για να μην κλείσουν δύο εφορίες στην εκλογική του περιφέρεια. Τον υφυπουργό «κάρφωσαν» οι ίδιοι οι εφοριακοί, ο ίδιος ουσιαστικά το παραδέχτηκε λέγοντας στο ραδιόφωνο ότι οι συγκεκριμένες εφορίες δεν πρέπει να κλείσουν γιατί εξυπηρετούν χιλιάδες ψηφοφόρους του. Λες και οι ψηφοφόροι των άλλων 48 (ζωή να ‘χουν) υπουργών και υφυπουργών δεν έχουν ψυχή. Και τι θα πουν στους ελεγκτές της τρόικα όταν κοιτάξουν τον ελλιπή χάρτη με τις συγχωνευμένες και καταργημένες εφορίες; «Larissa, this is Rontoulis’ State»;

Ας σοβαρευτούμε. Η απρέπεια του Ροντούλη είναι η δεύτερη που ανέχεται ο Παπαδήμος αυτή την εβδομάδα. Η πρώτη φέρει την υπογραφή του υφυπουργού Γεωργιάδη (και αυτός ΛΑΟΣ!). Ο οποίος βγήκε και είπε ότι είναι «άδικη η απόφαση για την προφυλάκιση του Εφραίμ, παραμονή Χριστουγέννων» (παραμονή πρωτοχρονιάς μπορούμε; παραμονή των Φώτων;) και ότι αυτή η απόφαση «δίχασε τον ελληνικό λαό και έπληξε την Ορθοδοξία». Το πόσο διχάστηκε ο ελληνικός λαός από την προφυλάκιση του Εφραίμ το είδαμε με τα ογκώδη συλλαλητήρια έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Η συνταγματική διάκριση των εξουσιών επιβάλλει ότι κανείς κυβερνητικός δεν επεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης. Ο Βελόπουλος ας πούμε (βουλευτής και αυτός του ΛΑΟΣ) έχει κάθε δικαίωμα να λέει ότι κακώς προφυλακίσθηκε ο Εφραίμ. Φίλοι είναι με τον ηγούμενο, μαζί πίνουν καφέ στην Θεσσαλονίκη, έχει κάθε λόγο να τον υπερασπίζεται. Ένας υφυπουργός όμως δεν μπορεί να μιλάει για «άδικες αποφάσεις» γιατί τότε πάει περίπατο η όποια ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Αντί λοιπόν ο πρωθυπουργός να αποπέμψει τον Γεωργιάδη και μετά τον Ροντούλη και όποιον τέλος πάντων κάνει του κεφαλιού του στην κυβέρνηση του, κάνει πως δεν τους άκουσε. Εξ όνυχος τον λέοντα όμως. Αν δεν μπορείς να βάλεις στη θέση τους τα τσικό, ποιος θα σεβαστεί τις σοβαρές σου αποφάσεις; Και να σκεφθείτε ότι οι υφυπουργοί του ΛΑΟΣ έδρασαν λίγες ώρες αφότου ο Λουκάς Παπαδήμος είχε συναντήσει τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου και τον Καρατζαφέρη και τους είχε ζητήσει να τον αφήσουν επιτέλους να κυβερνήσει. Τον άφησαν. Με το έρμα όμως.

Πηγή : protagon.gr