Κείμενο – Γνώμη του Γιάννη Ζουμπουλάκη για το “ΒΗΜΑ”

Η πρόσφατη συνταξιοδότηση του κ. Αλέξη Γρίβα από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι απώλεια για τον θεσμό. Επικεφαλής συντονισμού του διεθνούς προγράμματος του φεστιβάλ και υπεύθυνος ξένου Τύπου από την χρονιά της διεθνοποίησης του θεσμού (εδώ και 20 περίπου χρόνια), ο Γρίβας παρέμενε σταθερός στην θέση του την ώρα που οι καλλιτεχνικοί διευθυντές και πρόεδροι του φεστιβάλ άλλαζαν.

Διόλου τυχαία. Ο Αλέξης Γρίβας ήταν μια σταθερή αξία. Αυτό που στις περισσότερες υπηρεσίες που σχετίζονται με το Δημόσιο είναι είδος υπό εξαφάνιση. Ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση. Είχε τις γνώσεις, την πείρα, τις επαφές, την ματιά και πάνω απ’όλα την όρεξη να είναι πάντα εκεί. Για όλα.

Πολύγλωσσος, πολυταξιδεμένος, διευθυντής φωτογραφίας στον ελληνικό κινηματογράφο, ανταποκριτής του περιοδικού Screen International για την Ελλάδα, σύμβουλος Προγράμματος για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκουανταλαχάρα στο Μεξικό, Εκπρόσωπος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για την Ελλάδα και το Μεξικό, ο Αλέξης Γρίβας ήταν ο άνθρωπος – κλειδί που κάθε θεσμός χρειάζεται αν βέβαια τον ενδιαφέρει να κάνει καλά την δουλειά του.

Γιατί το χάρισμα του Γρίβα, αυτό που ανέκαθεν όλοι θαύμαζαν παρά τις δυσκολίες στον χαρακτήρα του (οξύθυμος, νευρικός, απότομος) ήταν η εργατικότητα. Δούλευε ατελείωτες ώρες, δεν παραπονιόταν ποτέ και από φύση του απεχθανόταν την λάμψη της δημοσιότητας.

Κρίμα που βγήκε στην σύνταξη γιατί με μια συμφέρουσα για όλους συμφωνία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για πολύ καιρό ακόμα. Ηταν ένα απαραίτητο εργαλείο για να γίνεται η δουλειά και τέτοια εργαλεία δεν τα ωθείς προς την σύνταξη.

Ουδείς αναντικατάστατος, ασφαλώς, όμως το φορτίο για τον αντικαταστάτη του Αλέξη Γρίβα θα είναι πολύ μεγάλο γιατί ο Γρίβας είχε ανεβάσει τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Ηταν το πρότυπο του σωστού υπαλλήλου του Δημοσίου γιατί αν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι δούλευαν σαν τον Αλέξη Γρίβα, το Δημόσιο δεν θα είχε καταντήσει εκεί που βρίσκεται.

Πηγή : tovima.gr

Προσωπικά, μου είναι αδύνατον να καταλάβω τη βιασύνη του Σαμαρά και των περί αυτόν να διεξαχθούν οι εκλογές το ταχύτερο δυνατό. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι δημοσκοπικά σε τραγική κατάσταση και τίποτα να μη δείχνει ότι υπάρχουν ελπίδες άμεσης ανάκαμψής του, αλλά και η εικόνα της Νέας Δημοκρατίας παραμένει θλιβερή. Μόνο αφελείς ή ηλίθιοι είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι ένα κόμμα που παραμένει καθηλωμένο στα δύο τρίτα της εκλογικής δύναμης του 2009 διαθέτει δυναμική αυτοδυναμίας.

Ωστόσο, ο Σαμαράς και οι περί αυτόν επιμένουν. Και καλά κάνουν. Είναι κομματικό χρέος τους να ζητάνε να γίνουν οι εκλογές το ταχύτερο δυνατό και να υπενθυμίζουν συνεχώς την αναφορά στη 19η Φεβρουαρίου που είχε γίνει στο πλαίσιο του σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου. Δείχνουν στο κοινό τους ότι είναι πανέτοιμοι να ξαναπιάσουν το τιμόνι της χώρας και δεν βλέπουν την ώρα να το κάνουν. Αλλά ταυτόχρονα ξέρουν ότι στο πεδίο των εντυπώσεων και μόνο κινούνται με τις σχετικές δηλώσεις και διακηρύξεις τους. Ούτε απ’ αυτούς ούτε από τους τηλεοπτικούς μουεζίνηδες εξαρτάται η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, μάλιστα, δεν εξαρτάται ούτε και από την κυβέρνηση. Ο Λ. Παπαδήμος έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας μια δύσκολη αποστολή που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα αποτολμούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια τη χρονική διάρκειά της. Ιδιαίτερα όταν η προοπτική της προσφυγής στις κάλπες στις 19 Φεβρουαρίου σημαίνει πως η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει το έργο της μέσα στο τελευταίο δεκαήμερο του Ιανουαρίου. Γιατί και να θέλει αλλά και να προσπαθήσει να τα καταφέρει, δεν θα εξαρτηθεί τελικά απ’ αυτήν.

Η Ευρώπη βιώνει μια πρωτοφανή κρίση και κανένας δεν μπορεί να διαβλέψει τι θα γίνει αύριο ή μεθαύριο. Κι από τη στιγμή που η ολοκλήρωση του έργου της κυβέρνησης Παπαδήμου εξαρτάται από πράξεις και αποφάσεις των θεσμικών οργάνων της Ευρωζώνης, των εταίρων μας και των τραπεζών που θα μετάσχουν στο “κούρεμα” του χρέους, είναι άγνωστο το χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί για να γίνουν όσα πρέπει να γίνουν.

Αρα, υπομονή. Εκείνο που προέχει είναι η διασφάλιση της λειτουργίας του κράτους. Πρώτα αυτό και μετά η επιλογή εκείνου που θα διαχειριστεί τη συγκεκριμένη λειτουργία.

Πηγή : ethnos.gr

Κείμενο της Λίνας Παπαδάκη

«Χρειάζεται ένα άλλο πολιτικό σύστημα για να κάνει την εξαίρεση της δεύτερης Ελλάδας, κανόνα» σημείωσε στην κατακλείδα του κειμένου του ο Ηλίας Μόσιαλος, έχοντας προηγουμένως αναλύσει τις παθογένειες του υπάρχοντος και τις δυνάμεις που συντηρούν τον λαϊκισμό, τον κρατισμό και την ισοπέδωση της πρώτης Ελλάδας.

Το πολιτικό σύστημα που αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του, δομήθηκε στην ουρά δυο ηγετών. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν τα πρόσωπα που διέθεταν τα καλά και τα κακά για να χαλιναγωγήσουν και να φανατίσουν μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.

Διάλεξαν ονόματα, έφτιαξαν συνθήματα και αντιλήφθηκαν το λαϊκό αίσθημα που ακολούθησε της πτώσης της χούντας. Η Ελλάδα ετοιμαζόταν να χαρεί την ελευθερία και βιαζόταν να πάρει τον ευρωπαϊκό της αέρα . Οι ιδέες ξαναδιαβάζονταν, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός ξαναμπήκαν στο λεξιλόγιό μας και η επιλογή της κυβέρνησης ορίστηκε από τις βασικές αρχές και τα βιώματα της εποχής.

Οι ιδέες πέπλο λανθασμένης στρατηγικής απέτυχαν να φθάσουν το στόχο τους. Το όραμά τους απεδείχθη εικονικό και όσοι τις εκμεταλλεύτηκαν, βουλιάζουν τώρα μαζί με τους κόμπους του.

«Χρειάζεται ένα άλλο πολιτικό σύστημα» παραδέχεται ένας πολιτικός του σημερινού. Μα για να γεννηθεί κάτι νέο πρέπει πρώτα να σπάσει το παλιό, να κομματιαστεί και οι κόκκοι του να ενωθούν όχι με γνώμονα τις παραγράφους των καταστατικών αλλά τον μαγνητισμό της στιγμής. Τα επίκαιρα ζητήματα.

Ποιος νοιάζεται πια για τη  φόρμα μιας σκέψης παρελθοντικής; Τώρα είναι η ευκαιρία να βγουν απ’ τα παραδοσιακά κόμματα όσοι μπορούν να δουν καθαρά, ψύχραιμα και μακριά. Να ξεχωρίσουν, να κάνουν ένα βήμα μπροστά, κρατώντας σφιχτά την εμπειρία και τολμώντας για την ευκαιρία. Η αλλαγή δεν θέλει ούτε ήλιο ούτε δάδα ούτε σφυροδρέπανο. Θέλει ενόραση στην πολιτική και διορατικότητα στην πράξη.