Δικαιολογημένη είναι η αγανάκτηση της κοινής γνώμης με τα διόδια που πληρώνει σε τμήματα των εθνικών οδών τα οποία υποτίθεται ότι χρηματοδοτούν νέους δρόμους. Οταν οι πολίτες βλέπουν ότι πληρώνουν συνεχώς νέα διόδια χωρίς να διακρίνουν ίχνος προόδου στην κατασκευή των δρόμων αυτών, είναι λογικό να αντιδρούν. Το κράτος οφείλει να επανεξετάσει το σύστημα των διοδίων και να εξαρτά το αν μια κοινοπραξία μπορεί να τα εισπράττει από την πρόοδο των έργων της. Αλλιώς θα πολλαπλασιασθούν τα κρούσματα οδηγών που αρνούνται να πληρώσουν διόδια, γεγονός που θα ενισχύσει περαιτέρω ένα κλίμα ανομίας και ανεξέλεγκτης παραβατικότητας στη χώρα.
Η πρωτοβουλία του υπουργού Προστασίας του Πολίτη για τη διασφάλιση των ελληνικών συνόρων από τους χιλιάδες λαθρομετανάστες που εισρέουν κάθε χρόνο είναι πολύ θετική. Οσοι είναι αντίθετοι θα πρέπει πρώτον, να προτείνουν άλλες λύσεις για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο και δεύτερον, να αντιληφθούν ότι πρόκειται για εξαιρετικά κρίσιμο και μείζον θέμα για τη χώρα. Είναι, άλλωστε, παράδοξο για μία χώρα να μη φρουρεί αποτελεσματικά τα σύνορά της όταν υποτίθεται ότι ξοδεύει πολλά δισεκατομμύρια ευρώ γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι και προφανώς τα σύνορά της πρέπει να είναι ανοικτά μόνο σε όσους νομίμως δικαιούνται να τα περάσουν.
Οι Ελληνες πολιτικοί μας έχουν συνηθίσει στην κακοδιαχείριση του κρατικού μηχανισμού, με τα ρουσφέτια, την έλλειψη αξιολόγησης και πραγματικής διοίκησης. Γι’ αυτό δικαιούμεθα να είμαστε ιδιαίτερα καχύποπτοι με τη μέθοδο των μετατάξεων που επέλεξε η κυβέρνηση, προκειμένου να μην απολύσει υπαλλήλους από το ευρύτερο Δημόσιο. Εχει μεγάλη σημασία να γίνουν οι μετακινήσεις προσωπικού με αξιοκρατικά κριτήρια και να έχουν πραγματικό αντικείμενο εργασίας, που να το ξέρουν και να το αποδέχονται, οι μετακινούμενοι υπάλληλοι. Αν δεν συμβεί αυτό, οι πιθανότητες είναι μεγάλες να προκληθεί χάος σε ένα ήδη διαλυμένο κράτος και να αποκτήσουμε μια νέα γενιά δημοσίων υπαλλήλων που όχι μόνο δεν θα ασχολούνται με τη δουλειά τους, αλλά θα την αντιλαμβάνονται πλήρως ως καθαρή αργομισθία.
Το 2010 κλείνει με την ανεργία να ανεβαίνει θεαματικά και την οικονομική κρίση να έχει αγγίξει σχεδόν κάθε οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά, συντελούνται σημαντικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, οι οποίες για χρόνια ναυαγούσαν πέφτοντας πάνω στον σκόπελο του πολιτικού κόστους. Ορισμένες εξ αυτών υποστηρίζονται και από τα δύο μεγάλα κόμματα, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά εδώ και χρόνια.
Το ερώτημα όμως παραμένει: μπορεί η Ελλάδα να ξεφύγει οριστικά από τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και να επανέλθει σε τροχιά ανάπτυξης; Η απάντηση είναι ΝΑΙ, αν αλλάξουμε νοοτροπία ως λαός.
Δεν αρκεί να μειωθούν οι μισθοί για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Πρέπει να γίνουμε επαγγελματίες, να παράγουμε ποιοτικά προϊόντα, να παρέχουμε υπηρεσίες στον τουρισμό που να ξεχωρίζουν. Μόνο τότε –και εφόσον το κράτος και οι διάφορες ομάδες πίεσης σταματήσουν να πολεμούν την επιχειρηματικότητα– θα εισέλθει η χώρα στην τροχιά της ανάπτυξης.
