Επιτέλους υπάρχουν σημάδια ουσιαστικής συναίνεσης από τα δύο μεγάλα κόμματα. Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται έτοιμος να προτείνει ένα σχέδιο συναίνεσης επί συγκεκριμένων σημείων, αντιλαμβανόμενος πόσο δύσκολα είναι αυτά που καλείται να κάνει τις επόμενες εβδομάδες.
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επίσης δίνει τελευταία ένα πιο συναινετικό τόνο στις εμφανίσεις του. Είναι ιστορική ευκαιρία αλλά και υποχρέωση να συμφωνήσουν σε, μερικές έστω, μεταρρυθμίσεις που αναβάλλονται εδώ και δεκαετίες λόγω πολιτικού κόστους.
Χρόνος δεν υπάρχει πολύς και η κυβέρνηση δεν έχει τον συντονισμό και την καθημερινή αποφασιστικότητα που απαιτούν οι στιγμές. Εχει όμως μεγάλη σημασία, και για τους εταίρους μας που μας δανείζουν και για την ελληνική κοινή γνώμη, να επιδειχθεί μια σπάνια στάση ωριμότητας και ευθύνης από τους δύο βασικούς πολιτικούς ηγέτες της χώρας.
Τα νοσοκομεία, τα μουσεία και άλλοι βασικοί τομείς του Δημοσίου έχουν μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό. Οι μετατάξεις υπαλλήλων του ΟΣΕ ή άλλων υπηρεσιών πρέπει να αξιοποιηθούν μόνο και μόνο για να καλυφθούν αυτά τα κενά, όχι για να κάνουν ρουσφέτια βουλευτές και υπουργοί σε ψηφοφόρους τους. Ο καιρός για ρουσφέτια και διορισμούς σε αργόσχολες θέσεις έχει περάσει, με τεράστιο κόστος για όλους μας. Γι’ αυτό οι μετατάξεις πρέπει να γίνουν με αξιοκρατικά κριτήρια και οι υπάλληλοι να πάνε εκεί που πραγματικά τους έχει ανάγκη το ελληνικό κράτος.
Δεν θα είναι εύκολο: προβλήματα που έχουν συσσωρευθεί εδώ και δεκαετίες πρέπει να λυθούν μέσα σε λίγους μήνες. Από το ανεξέλεγκτο χάος στις ΔΕΚΟ έως τα κλειστά επαγγέλματα θα χρειασθούν γενναίες αποφάσεις με ισχυρότατες συντεχνίες απέναντι.
Η κυβέρνηση δεν δικαιούται να αποτύχει, γιατί διακυβεύονται πολλά για τη χώρα. Οι εταίροι μας στην Ε.Ε. αλλά και το ΔΝΤ αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες και θέλουν να βοηθήσουν. Οσο, όμως, η Ευρώπη εισέρχεται σε μια δημοσιονομική θύελλα άνευ προηγουμένου και χωρίς ορατό τέλος, τα πράγματα θα γίνονται πιο δύσκολα για την Ελλάδα. Γι’ αυτό, ασχέτως Μνημονίου, ο μόνος τρόπος να αντέξει η χώρα είναι να περάσει από μία περίοδο προσαρμογής – σοκ. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ αποτελεί ένα κλασικό σύμπτωμα του τι συμβαίνει στις ΔΕΚΟ. Ενα συνδικάτο κατάφερε να συνδιοικεί εδώ και δεκαετίες μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις, να λειτουργεί με επιχορηγήσεις ή και δάνεια από το κράτος και να απειλεί τους εκάστοτε κυβερνώντες ότι «θα κατεβάσει τους διακόπτες» αν αλλάξει ο,τιδήποτε που αφορά τη ΔΕΗ. Αυτή η κατάσταση είναι προφανές ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων πρέπει να περιορισθούν στον όποιο θεσμικό τους ρόλο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να παίζουν τον ρόλο του «αφεντικού». Με αυτές τις συμπεριφορές και νοοτροπίες, άλλωστε, φτάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο.
