Αυτό που προέχει σήμερα για τη χώρα είναι να υπάρχει μια κυβέρνηση που θα σταθεί στα πόδια της και θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να αποφύγει τη χρεοκοπία, όσο δύσκολο και επώδυνο και αν είναι. Σίγουρα, πάντως, δεν χρειάζεται εκλογές, που δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του πρέπει να ανασυνταχθούν και να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις, τις οποίες θα αναγκασθεί να λάβει όποιος και αν κυβερνήσει τη χώρα τους επόμενους μήνες. Αν δεν το αντέχουν, οφείλουν να το εξηγήσουν στον ελληνικό λαό, να του πουν την αλήθεια και, ενδεχομένως, λειτουργώντας με αίσθηση ευθύνης, να προτείνουν οι ίδιοι ένα κυβερνητικό σχήμα εκτάκτου ανάγκης, με τη συμμετοχή μη κομματικών προσωπικοτήτων, που θα μπορούν να αντέξουν τον «σταυρό», τον οποίο πρέπει δυστυχώς όλοι μαζί να σηκώσουμε για να μη βρεθούμε στο σημείο που το κράτος δεν θα έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

http://news.kathimerini.gr

Ο δημόσιος διάλογος πρέπει να έχει κάποια όρια, όπως αυτά ορίζονται από τον νόμο και την ελληνική δημοκρατία. Οταν κάποιος διαφωνεί, για παράδειγμα, με την απόφαση ενός Δικαστηρίου ή μιας Ανεξάρτητης Αρχής δεν μπορεί ούτε να απειλεί ούτε να εκβιάζει τα μέλη της. Αρκετά ανεχθήκαμε, ως κοινωνία, αυτά τα φαινόμενα. Καιρός να προστατεύσουμε δημόσιους λειτουργούς, οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους αντιμετωπίζοντας τις πιο άγριες μεθοδεύσεις.

http://news.kathimerini.gr/

πηγή: news.kathimerini.gr

Είναι εντελώς παράλογο να συζητάμε αυτή την ώρα για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Ο πρωθυπουργός έχει άνετη πλειοψηφία στη Βουλή, τη στήριξη των σημαντικών εταίρων μας και νωπή λαϊκή εντολή. Δεν έχει, συνεπώς, καμία δικαιολογία για να προσφύγει στις κάλπες ή να σταματήσει την επώδυνη, αλλά απολύτως αναγκαία, δημοσιονομική εξυγίανση.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, άλλωστε, είναι εμφανές ότι έχει κάνει μια υπεύθυνη στροφή στην πολιτική του, ψηφίζοντας σημαντικά νομοσχέδια που απορρέουν από το Μνημόνιο και μειώνοντας την ένταση της αντιμνημονιακής του ρητορείας.

Αυτό είναι που χρειάζεται ακριβώς ο τόπος: έναν πρωθυπουργό που θα αγνοεί το πολιτικό κόστος και τις δημοσκοπήσεις και έναν αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν θα ακολουθεί το κλασικό μοντέλο, λέγοντας «όχι» σε όλα. Είχαμε σημάδια πολιτικής ωρίμανσης και από τους δύο, μέχρι την ώρα που ο κ. Παπανδρέου αποφάσισε να βάλει τη χώρα στη δίνη μιας άκαιρης και άκρως επικίνδυνης εκλογολογίας.