Αρχείο μηνός Νοέμβριος 2011

Χωρίς κατηγορία

Ευρωπαϊκός εκτροχιασμός…

Σχολιάστε

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ”
Τα μονομερή μέτρα λιτότητας, χωρίς ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό σχέδιο ρεαλιστικής χρηματοδότησης με αναπτυξιακή στόχευση των χωρών που έχουν πρόβλημα, θα αποδειχθούν μια “τρύπα στο νερό”…
Από κρίση χρέους μερικών χωρών της Ευρωζώνης, τελικά η “κρίση” έγινε “κρίση του ευρώ” και εν τέλει έθεσε υπό αμφισβήτηση την Ευρωζώνη στο σύνολό της και κατ’ επέκταση ακόμα και την ΕΕ! Αιτία γι’ αυτήν τη μετεξέλιξη είναι το γεγονός ότι οι “Μερκοζί” αρνήθηκαν εξαρχής και πεισματικά να δουν την ουσία της κρίσης, που είχε ως ένδειξη (πυρετό) τις εθνικές δημοσιονομικές αποκλίσεις ή ακόμα και τους εκτροχιασμούς, αλλά η βαθύτερη αιτία βρισκόταν στις γενετικές συστημικές ατέλειες του ευρώ, που η διεθνής κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος έφερε στην επιφάνεια οξύνοντας τις ευρω-εσωτερικές αντινομίες και ανισότητες.
Ετσι υιοθετήθηκε μια “κλασική” καταστροφική συνταγή βίαιης οριζόντιας λιτότητας, η οποία δημιουργεί με τη σειρά της μια ανεξέλεγκτη ύφεση, η οποία στη συνέχεια υπονομεύει την απόδοση των μέτρων της δημοσιονομικής προσαρμογής, οπότε απαιτούνται νέα περιοριστικά μέτρα κ.ο.κ.
Ετσι το έλλειμμα για να “μαζευτεί” χρειάζεται άντληση πολλαπλάσιων οικονομικών πόρων -μέχρι ασφυξίας- από την πραγματική οικονομία σε ένα περιβάλλον ραγδαία μειούμενης ρευστότητας. Ενώ παράλληλα, λόγω των υψηλών τόκων, το χρέος διευρύνεται και καθίσταται μη διαχειρίσιμο. Σταδιακά οι “αγορές” άρχισαν να “χτυπούν” μία – μία τις απροστάτευτες και με προβλήματα δανεισμού χώρες, αρχίζοντας από τις πιο ευάλωτες και πηγαίνοντας στις πιο ισχυρές, όσο οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης δεν “έχτιζαν” ένα αποτελεσματικό οικονομικό ανάχωμα. 
Αποτέλεσμα σήμερα το “κόστος δανεισμού” να χτυπάει την πόρτα σχεδόν όλων των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς δεν αποτιμάται μόνο η αδυναμία μιας χώρας ή δύο ή τριών, αλλά συνολικά του ευρώ ως νομίσματος, σε συνδυασμό με “κινδύνους” που αφορούν την ύπαρξη της ίδιας της Ευρωζώνης!
Δραστικοί τρόποι αντιμετώπισης υπάρχουν (από το ευρωομολόγο μέχρι τη διαφορετική λειτουργία της ΕΚΤ). Ομως κάποιος πρέπει σε τελευταία ανάλυση να “πληρώσει” γιατί, ως γνωστόν, “τζάμπα γεύματα δεν υπάρχουν”. Αλλά δυστυχώς αυτοί που μπορούν διστάζουν λόγω “πολιτικής μυωπίας” παρ’ ότι η κρίση έρχεται καταπάνω τους! Ηδη, η κατάσταση τείνει να ξεφύγει και να γίνει ανεξέλεγκτη. Το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει τα χάλια του. Ο υπόλοιπος κόσμος δύσκολα το δανείζει. Τα κεφάλαια ζητούν καλύτερα “καταφύγια” εκτός Ευρώπης, πλην εκείνων που κάνουν σκληρά κερδοσκοπικά παιχνίδια. Οι δανειακές ανάγκες των ευρωπαϊκών χωρών για το 2012 είναι εξαιρετικά μεγάλες και οι “καχυποψίες” εκτινάσσουν τα επιτόκια στα ύψη. Αρα χρειάζονται συνολικές και συστημικού χαρακτήρα απαντήσεις από την Ευρωζώνη. Τα μονομερή μέτρα λιτότητας, χωρίς ένα ευρύτερο σχέδιο ρεαλιστικής χρηματοδότησης, αναπτυξιακού χαρακτήρα των χωρών της Ευρωζώνης, θα αποδειχθούν μια “τρύπα στο νερό”, με πολλά όμως ανθρώπινα θύματα…
Πηγή : www.ethnos.gr
Χωρίς κατηγορία

Ζει η 26η Οκτωβρίου;

Σχολιάστε

Άρθρο του Γεώργιου Π. Μαλούχου για το “ΒΗΜΑ”
Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Το οικοδόμημα τρίζει συθέμελα και οι τριγμοί του δεν μπορούν άλλο να κρυφτούν πίσω απ’ την «κακή» Ελλάδα, η οποία, με τα όσα συμβαίνουν, έχει πλέον περάσει σε τρίτο αν όχι σε τέταρτο επίπεδο στη διεθνή συζήτηση.
Το -ψυχολογικό- σοκ της ξαφνικής γερμανικής αδυναμίας δανεισμού ήταν τεράστιο, οι «αγορές» βγάζουν δόντια και κραυγές, οι χώρες και οι κοινωνίες ουρλιαχτά, οι θεσμικοί παράγοντες της Ε.Ε. ψελλίζουν «ευρωομόλογο», το Βερολίνο μόνο που δεν τους δέρνει, η «τριμερής» Μέρκελ – Σαρκοζί – Μόντι ήταν μια πλήρης απογοήτευση, οι υποβαθμίσεις απειλούν και άλλες χώρες που μέχρι χθες ήταν «καλά παιδιά», ενώ η Γερμανία, σύροντας μαζί της και τη Γαλλία, έχει το μυαλό της καρφωμένο μόνον στο πώς θα αλλάξει τις ευρωπαικές συνθήκες για να αποκομίσει τα δικά της οφέλη, προκαλώντας ήδη έντονες αντιδράσεις που θα κορυφωθούν τον επόμενο μήνα, όταν το σχέδιο φτάσει στη Σύνοδο Κορυφής.
Μέσα σε αυτό το… ειδυλλιακό περιβάλλον, πρέπει κανείς να αναρωτηθεί πλέον πολύ σοβαρά αν η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου «ζει» ακόμα, ή, αν, αντιθέτως, έχει ήδη την τύχη που γνώρισε ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ και η προκάτοχός της συμφωνία της 21ης Ιουλίου.
Τα κενά στο πρόγραμμα PSI είναι δεδομένα. Τα αποτελέσματα στους ελληνικούς δείκτες, αποκαρδιωτικά. Η αύξηση της έντασης του ευρύτερου προβλήματος έχει κάνει φανερό ότι η 26η δεν αποτελεί πλέον λύση, υπό την έννοια του συνολικού κατευνασμού πια της κατάστασης, αφού το πρόβλημα ξέφυγε, ακόμα κι αν για την Ελλάδα η εν λόγω συμφωνία μπορούσε να κάνει κάτι.
Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν υπάρχει η παραμικρή εγγύηση ότι το πρόγραμμα θα γίνει τελικά δεκτό, υπό το βάρος των ευρύτερων δυσμενών εξελίξεων, από όλα τα μέρη που πρέπει να το υιοθετήσουν για να τεθεί σε εφαρμογή. Το ακριβώς αντίθετο φαίνεται να έχουμε μπροστά μας.
Ετσι, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, δεν μπορούμε παρά να δούμε καθαρά ότι, δυστυχώς, το αδιέξοδο, είναι πλέον κάτι παραπάνω από ορατό. Είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο, ασχέτως αν η ελληνική κυβέρνηση δεν πρέπει και δεν μπορεί να δεχθεί κάτι τέτοιο.
Η γερμανική πολιτική έχει επιλέξει ένα δρόμο που αρχίζει πια να μην έχει γυρισμό.
Το Βερολίνο επιμένει αυτιστικά και ηγεμονικά αμετακίνητο στο «όλα ή τίποτα» και η ζυγαριά δείχνει να κλείνει πια στο «τίποτα». Όμως οι Γερμανοί δεν σκέπτονται έτσι.
Και είναι φανερό πια σε όλους, ότι θα φτάσουν μέχρι το τέλος. Και το τέλος θα είναι, πιθανότατα, η στιγμή που, υπό το κράτος του γενικευμένου πλέον πανικού, θα επιχειρήσουν να ανταλλάξουν βίαια και εκβιαστικά την απελευθέρωση κάποιας μορφής χρηματοδότηση με την πλήρη θεσμική ανατροπή του συνόλου του ευρωπαικού οικοδομήματος, κάτι που εμείς εδώ εξακολουθούμε να μην παίρνουμε στα σοβαρά, ενώ, αντίθετα, αυτός πλέον είναι ο επίσημα εκπεφρασμένος στόχος της γερμανικής ατζέντας.
Όμως ο δρόμος αυτός, είναι αδιέξοδος. Αλλωστε, οι ευρωπαικές χώρες, πριν κληθούν να δώσουν «γη και ύδωρ» στους Γερμανούς για να «σωθούν», είναι βέβαιο ότι θα αντιληφθούν ότι το ίδιο λάθος το διέπραξαν, έστω και σε μικρότερο βαθμό, πριν από μερικούς μήνες: όταν άκριτα και επιπόλαια δέχθηκαν να ψηφίσουν τη θέσπιση του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας που και πάλι επέβαλλε η Γερμανία στη Σύνοδο Κορυφής της 25ης Μαρτίου αυτού του έτους.
Συμφώνου που ουσιαστικά αντικαθιστά το παλιό Σύμφωνο Σταθερότητας με πρόνοιες κατά πολύ σκληρότερες και δεσμευτικότερες εκείνου, που όχι μόνον δεν απελευθερώνει δυνάμεις και εργαλεία δράσης απέναντι στην κρίση, αλλά, αντιθέτως, τα περιστέλλει ακόμα περισσότερο.
Ισως, και πάλι υπό το βάρος της πίεσης, τότε δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έκαναν και πόσο μεγάλη σημασία είχε η εν λευκώ υπογραφή τους που με τέτοια προθυμία δόθηκε.
Τότε, άλλωστε, η Γερμανία δεν είχε ρίξει ακόμα στο τραπέζι τις πραγματικές προθέσεις της για το νέο θεσμικό οικοδόμημα, κάτι που έχει γίνει σήμερα, προκαλώντας τον τρόμο όχι σε απειλούμενες χώρες, αλλά ακόμα και σε κράτη που στέκουν μια χαρά δημοσιονομικά – μέχρι και από το Λουξεμβούργο υπήρξαν χθες οξύτατες αντιδράσεις…
Ολοι βλέπουν πλέον ότι, με ευρωπαικά μέτρα και κριτήρια, ο δρόμος αυτός δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στον γκρεμό. Και, γι αυτό, μιλούν ακόμα για «λάθη», για «ανικανότητες» και για διάφορα συναφή, που ουδεμία σχέση έχουν με τον πυρήνα της ζοφερής πραγματικότητας.
Δυστυχώς, δυσκολεύονται ακόμα να συνειδητοποιήσουν το απόλυτα προφανές: ότι με γερμανικά κριτήρια, ο δρόμος αυτός, οδηγεί κάπου – ή, τουλάχιστον, ότι αυτό πιστεύει το Βερολίνο. Και πράγματι οδηγεί: απλώς, οδηγεί κάπου αλλού…
Πηγή : www.tovima.gr
Χωρίς κατηγορία

Ηταν η ώρα των Γερμανών

Σχολιάστε

Άρθρο του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου για το “ΕΘΝΟΣ”

Φαίνεται ότι από παροιμίες στη Γερμανία δεν τα πάνε καλά. Και γι’ αυτό δεν θα έχουν ακούσει πως “όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, η φωτιά θα φτάσει και στο δικό σου”, ή πως “όλοι μέσα στην ίδια βάρκα είμαστε”, ή πως “δεν ροκανίζεις ποτέ το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεσαι”. Ή και πολλές άλλες. Αλλά από χθες θα πρέπει να έχουν ξεκινήσει προγράμματα ταχύρυθμης εκπαίδευσης επί του αντικειμένου. Αν πίστευαν πως η κρίση είναι ένας ιός που σαρώνει την Ευρωζώνη, αλλά εκείνους δεν πρόκειται να τους αγγίξει, τώρα μάλλον θα έχουν διαπιστώσει ότι ζούσαν με ψευδαισθήσεις.

Και, φυσικά, το θέμα πλέον είναι τι θα κάνουν τώρα που ξέρουν ότι από τις αποφάσεις που θα πάρουν θα κριθεί και η δική τους τύχη και όχι μόνο των δημοσιονομικά ανεύθυνων Ελλήνων, Ιρλανδών, Πορτογάλων, Ισπανών και Ιταλών. Αλλωστε, από άποψη χρέους, ούτε οι Γάλλοι, ούτε και οι ίδιοι οι Γερμανοί υστερούν. Και πλέον αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι απλοί παρατηρητές ή ακόμη και ρυθμιστές του προβλήματος που βιώνει η Ευρωζώνη, αλλά συμμέτοχοι σ’ αυτό.

Δεν είμαι σε θέση να ξέρω πότε ήταν η προηγούμενη φορά που η γερμανική οικονομία είχε αντιμετωπιστεί από τις αγορές τόσο μειωτικά όσο χθες που παρουσιάστηκε το φαινόμενο να μη βρίσκουν από ένα σημείο και μετά αγοραστή τα δεκαετή γερμανικά ομόλογα. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ζούμε σε μια Ευρώπη η οποία αλλάζει με ασύλληπτα γρήγορους ρυθμούς και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει πώς τελικά θα εξελιχθεί.
Ισως ένας τρόπος να προσεγγίσουμε τις εξελίξεις που δρομολογούνται είναι να αναλογιστούμε πού βρισκόταν η Ευρωζώνη τους πρώτους μήνες του προηγούμενου χρόνου και πού βρίσκεται σήμερα. 

Ούτε καν στα σπάργανα ή έστω σαν ιδέα δεν υπήρχε τότε η λειτουργία μηχανισμού στήριξης. Και σήμερα βρισκόμαστε στα πρόθυρα της δημιουργίας του ευρωομολόγου, που ακόμη και Γερμανοί έχουν αρχίσει πια ν’ αποδέχονται ότι είναι η μοναδική αυτήν τη στιγμή λύση για να ξανασταθεί η Ευρωζώνη στα πόδια της.
Και για να έρθουμε και στα δικά μας, όσο ο πυρετός ανεβαίνει στην Ευρώπη τόσο τα φώτα της δημοσιότητας φεύγουν από πάνω μας και οι πιέσεις λιγοστεύουν. Και μετά και τις επιστολές μπορεί και να εκλείψουν.

Πηγή : www.ethnos.gr
Χωρίς κατηγορία

Ο Σαρκοζί έχει κάθε λόγο να φοβάται ότι θα είναι ο επόμενος «πρώην»

Σχολιάστε

Το Βήμα, The New York Times
Με την ταπεινωτική ήττα των Σοσιαλιστών στην Ισπανία την περασμένη Κυριακή, η κρίση του ευρώ, που μετράει τώρα δύο χρόνια, έχει ήδη ανατρέψει οκτώ κυβερνήσεις στην Ευρώπη, στέλνοντας ρίγη τρόμου στο μέγαρο των Ηλυσίων ακόμη και στον Λευκό Οίκο. Το βασικό ζήτημα ήταν η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων με τη λιτότητα, την αβεβαιότητα και οποιοδήποτε κόμμα ή συνασπισμό τυχαίνει να βρίσκεται στην εξουσία.


Αλλά υπό την πίεση των αγορών και τις απαιτήσεις της Γερμανίας, του ντε φάκτο οικονομικού ηγέτη της Ευρώπης, όλες οι νέες κυβερνήσεις χρειάστηκε να δεσμευθούν για «μια από τα ίδια». Καθώς οι αγορές στρέφονται από τον έναν εύκολο στόχο στον άλλο, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα, η Φινλανδία, η Δανία, η Σλοβακία, η Ιταλία και η Ισπανία, όλες άλλαξαν κυβερνήσεις είτε μέσω εκλογών είτε μέσω κοινοβουλευτικών ελιγμών. Ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έχει κάθε λόγο να φοβάται ότι θα είναι ο επόμενος «πρώην», με τα spread των γαλλικών ομολόγων στα ύψη, την ανάπτυξη της οικονομίας στα Τάρταρα και τις προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο.


Ο κίνδυνος υποβάθμισης των γαλλικών ομολόγων έχει αποδυναμώσει πολιτικά τον Σαρκοζί, υπονομεύοντας τις προσπάθειές του να παραμείνει ισότιμο μέλος του γαλλο – γερμανικού διδύμου που, με την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, ηγείται της προσπάθειας επίλυσης της κρίσης του ευρώ. Προς το παρόν το πρόβλημα είναι η εξάπλωση της κρίσης και η εμπιστοσύνη των αγορών. Σε γενικές γραμμές οι αγορές θέλουν να δουν την Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία να στηρίζει τα χρέη της Ιταλίας σήμερα και της Γαλλίας αύριο. Και η Γερμανία θέλει να βρει έναν τρόπο να το κάνει χωρίς να δεσμεύσει και πάλι τους γερμανούς φορολογούμενους.


Η Γερμανία, κυρίαρχη αλλά όχι αρκετά ισχυρή για να περάσει το δικό της, είναι αδιάλλακτη ως προς μία σειρά αλλαγών στις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – αλλαγές που θα επιβάλουν μία γερμανικού τύπου δημοσιονομική πειθαρχία στις 17 χώρες της ευρωζώνης, αλλά στην πορεία μάλλον διχάζουν την ΕΕ των 27 κρατών μελών. Και ενώ η Γερμανία πιέζει τους εταίρους της για μία πιο μακροπρόθεσμη λύση στις θεσμικές αποτυχίες της ευρωζώνης, δεν έχει να προτείνει και πολλά για την άμεση κρίση της κερδοσκοπίας των αγορών που εξαπλώθηκε στην Ιταλία και τώρα εξαπλώνεται στη Γαλλία.


Ενώ το Παρίσι ποθεί να είναι ένας σημαντικός παίκτης σε έναν πιο ενοποιημένο ευρωπαϊκό «πυρήνα» – τα 17 κράτη μέλη της ευρωζώνης – διαφωνεί με το Βερολίνο ως προς τη διαμόρφωσή του. Επίσης διαφωνούν στο εάν μία νέα συνθήκη είναι απαραίτητη, κάτι που θα χρειαζόταν τουλάχιστον τρία χρόνια. Η προοπτική μίας ευρωζώνης με δικούς της αυστηρούς κανόνες και εσωτερικές υποχρεώσεις δυσαρεστεί τις δέκα χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτός ευρωζώνης, αν και όλες εκτός από τη Σουηδία, τη Δανία και τη Βρετανία – που έχουν επιλέξει να βρίσκονται εκτός ευρώ – υποχρεούνται να προωθήσουν μεταρρυθμίσεις ώστε να υιοθετήσουν κάποια στιγμή το ευρώ, αν επιβιώσει.


Οι Γερμανοί αισθάνονται ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) είναι ο τελευταίος αξιόπιστος οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αξιωματούχοι στο Βερολίνο υποστηρίζουν ότι αν χρηματοδοτούσε το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα έθετε σε κίνδυνο της θέση της ως της συνετής διαχειρίστριας του ευρώ.


«Αν η ΕΚΤ να αγοράζει τοξικά κρατικά ομόλογα σε μεγάλες ποσότητες θα υπονομευθεί η εμπιστοσύνη της παγκόσμιας επενδυτικής κοινότητας στον τελευταίο λειτουργικό θεσμό της ευρωζώνης» σχολίασε ο Γκούντραμ Μπ. Γουλφ, αναπληρωτής διευθυντής στο ινστιτούτο οικονομικών ερευνών Bruegel. Και τόνισε : «Η Γαλλία, που δέχεται επίθεση κερδοσκόπων, αντιλαμβάνεται ότι κινδυνεύει. Ωστόσο τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα αν όλο το οικοδόμημα του ευρώ τιναχθεί στον αέρα».

Πηγή : www.tovima.gr