Εχουν παρέλθει ήδη τρία εικοσιτετράωρα από τη στιγμή που ξεκίνησε και επίσημα το εγχείρημα της συγκρότησης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος. Είναι μία εξέλιξη εθνικά επικίνδυνη και η παράταση της εκκρεμότητας αυτής είναι ενδεχόμενο να οδηγήσει σε συνέπειες, τις οποίες η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού απεύχεται.

Τα μηνύματα από τους εταίρους μας δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Αξιώνουν σαφή και συγκεκριμένη δέσμευση ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα κατανοεί τη σοβαρότητα του διακυβεύματος και δεν θ’ αναζητήσει διέξοδο σε κυβερνήσεις περιορισμένης ευθύνης και μικροκομματικής ιδιοτέλειας. Διότι δυστυχώς προς αυτή την κατεύθυνση διαπιστώνουν ότι κινούνται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο αρχηγός του Α. Σαμαράς με τα όσα αποδέχεται και στη συνέχεια αναιρεί.

Αλλά τα περιθώρια μικροκομματικών τεχνασμάτων έχουν εξαντληθεί. Η χώρα χρειάζεται πραγματική κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με ισχυρό πρωθυπουργό και συμμετοχή απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα, που επιθυμούν να συμμετάσχουν σ’ αυτήν. Πρωθυπουργό, ο οποίος διαθέτει κύρος, αναγνώριση και εμπειρία στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ο οποίος θα δώσει “καθαρό σήμα” στους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι η Ελλάδα θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι κατώτερο των περιστάσεων. Στις δύσκολες αυτές ώρες η χώρα δεν έχει ανάγκη από κυβέρνηση-μαϊμού ή από πρωθυπουργό – μαριονέτα ή από υπουργούς οι οποίοι δεν θα είναι σε θέση ν’ αναλάβουν την όποια πρωτοβουλία μέσα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους. Τέτοιες λύσεις, που ουσιαστικά θα ερμηνευτούν, αλλά και θα είναι μία σαφής προσπάθεια εφησυχασμού ή και εξαπάτησης των εταίρων και δανειστών μας, θα οδηγήσουν στο αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα από εκείνο που θέλουμε και χρειαζόμαστε.

Βιώνουμε αυτές τις μέρες τη μεγαλύτερη ίσως κρίση που γνώρισε μεταπολεμικά ο τόπος. Ποτέ άλλοτε δεν κινδυνεύσαμε να καταντήσουμε οι απόβλητοι της Ευρώπης. Αυτή την απειλή αντιμετωπίζουμε. Και δεν το κρύβουν οι εταίροι μας. Μας το επισημαίνουν με τον κατηγορηματικότερο και μη επιδεχόμενο την παραμικρή αμφισβήτηση τρόπο. Και κανένας σ’ αυτόν τον τόπο, πολιτικός ή και απλός πολίτης, δεν επιτρέπεται να υποδύεται ότι δεν αντιλαμβάνεται το μήνυμά τους.

Περισσότερο απ’ όλους δεν δικαιούται να το υποδύεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γνωρίζει καλά ο Α. Σαμαράς ότι το εθνικό του καθήκον είναι να συμβάλει ώστε ν’ αποτραπεί ο κίνδυνος αποπομπής της χώρας από την ευρωπαϊκή οικογένεια. Αλλά μια τέτοια συμβολή προϋποθέτει και αποδοχή των όποιων προσωπικών ή κομματικών θυσιών συνεπάγεται. Η συγκυρία επιβάλλει να προτάξει τον πατριωτισμό, τον οποίο αναμφίβολα διαθέτει.

Η μέχρι τώρα στάση του Α. Σαμαρά δείχνει ότι κινείται και αποφασίζει έχοντας πρωτίστως κατά νου την εκλογική αναμέτρηση, οποτεδήποτε διεξαχθεί αυτή. Αυτό υποδήλωνε η αρχική πρότασή του, αυτό επιβεβαιώνουν οι μέχρι τώρα κινήσεις του. Αποτελεί γενική εκτίμηση – και δεν έχει διαμορφωθεί άδικα – ότι κύρια φροντίδα του είναι να μη χρεωθεί μέτρα ή αποφάσεις που θα σκιάσουν το μεθοδικά καλλιεργούμενο επί ενάμιση χρόνο αντιμνημονιακό προφίλ του και δεν θα του επιτρέψουν ν’ αντλήσει τα εκλογικά οφέλη που προσδοκά.

Αλλά με τέτοιες λογικές και σκοπιμότητες η προσπάθεια που καθυστερημένα αναλαμβάνεται για μια συστράτευση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου τορπιλίζεται και δεν πρόκειται ν’ αποδώσει. Ο καθένας το αντιλαμβάνεται. Και ταυτόχρονα θα πρέπει ν’ αντιλαμβάνεται και τις συνέπειες που θα προκαλέσει μια τέτοια συμπεριφορά στην περίπτωση κατά την οποία το εγχείρημα της συγκρότησης μιας σοβαρής και αξιόμαχης πολιτικής κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας αποτύχει.

Είναι πολλά και μεγάλα τα λάθη που έχει διαπράξει το πολιτικό σύστημα της χώρας στις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης. Αυτή την ώρα τού δίνεται η ευκαιρία να εξιλεωθεί ως έναν βαθμό και να συμπαραταχθεί για τη σωτηρία της χώρας. Οποιος υπονομεύσει την προσπάθεια θα είναι υπόλογος στην Ιστορία και στο έθνος.

Τα προβλήματα παραμένουν, οι κίνδυνοι καραδοκούν, αλλά η απειλή της άμεσης κατάρρευσης έχει εκλείψει και διασφαλίστηκαν τα χρονικά περιθώρια για να ξεκινήσει η προσπάθεια ανάκτησης της αξιοπιστίας και του κύρους της χώρας.

Εκείνο που ουσιαστικά φαίνεται να επιτεύχθηκε είναι η εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Θα ολοκληρωθούν όλες οι προβλεπόμενες απ’ αυτή διαδικασίες, θα διασφαλιστεί η χρηματοδότηση της οικονομίας μας, θα καταβληθεί η 6η και εκκρεμούσα δόση και μετά θα πάμε σ’ εκλογές για ν’ αποφασίσει ο λαός ποιος ή ποιοι θα διαχειριστούν τις τύχες του στη συνέχεια.

Ενα νέο ξεκίνημα επιχειρείται, σε τελική ανάλυση, από χθες. Αν και κατά πόσο θ’ αποδειχθεί αποτελεσματικό, θα διαφανεί από τις πρώτες κιόλας μέρες. Και το κριτήριο θα είναι η διάθεση ειλικρινούς και γόνιμης συνεργασίας που θα επιδειχθεί και από τις δύο πλευρές. Κάτι που κάθε σώφρων πολίτης επιθυμεί και εύχεται. Γιατί αν δεν σταλεί από τις πρώτες κιόλας αποφάσεις που θα ληφθούν στο πλαίσιο του σχηματισμού της κυβέρνησης το μήνυμα της αγαστής συνεργασίας και της ανιδιοτελούς συμβολής στην κοινή προσπάθεια, το παιχνίδι θα έχει χαθεί πριν ακόμη ξεκινήσει.

Αναμφίβολα το βάρος για να εξελιχθούν όλα ομαλά πέφτει στους ώμους των δύο αρχηγών. Αυτοί είναι που με τις εντολές τους, αλλά και το παράδειγμά τους, θα διαμορφώσουν, εκτός από το κυβερνητικό σχήμα, και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν ο πρόεδρος και τα μέλη τής υπό σχηματισμό κυβέρνησης. Αν αυτοί, έστω και προς στιγμήν, υποκύψουν στον πειρασμό κινήσεων ή δηλώσεων μικροκομματικής υστεροβουλίας, θα πλήξουν, ίσως και ανεπανόρθωτα, το εγχείρημα το οποίο με κοινή απόφασή τους δρομολόγησαν χθες.

Για τον Γ. Παπανδρέου και τον Α. Σαμαρά άνοιξε χθες ένα νέο κεφάλαιο όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στην προσωπική τους πορεία. Μέχρι τώρα έχουν υπάρξει στενοί φίλοι και σκληροί πολιτικοί αντίπαλοι. Τώρα ήρθε η ώρα να λειτουργήσουν και ως συμμέτοχοι σε μια εθνική προσπάθεια. Ελπίζουμε να σταθούν έως το τέλος στο ύψος των ευθυνών τους.