Άρθρο του Άλκη Γαλδαδά

Ήταν κατά τη γνώμη μου η πιο αντιφατική γιορτή στο ελληνικό ημερολόγιο. Όπως και να προσπαθήσεις να την περιχαρακώσεις, μπάζει. Αν σκεφθείς τις ρίζες σου στην αρχαιότητα, είναι ξένο σώμα αυτή όλη η ιστορία με τη γέννηση του Χριστούλη στη θέση των γιορτών του φωτός, που συνηθιζόταν σε όλους τους λαούς με πολυθεϊστική πίστη, την πιο σκοτεινή εποχή του βορείου ημισφαιρίου. Σαν χριστιανός ορθόδοξος πρέπει να παραδεχθείς ότι η Γέννηση εκπληρώνει τις προφητείες των εβραϊκών γραφών, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που καθιερώθηκε πρώτα στη Δύση και επιβλήθηκε μετά, το 376 μ.Χ. στην Ανατολή ενώ είναι λίγο σαν παράσιτα σε εκπομπή το λευκό βρέφος σε μια φάτνη της Παλαιστίνης και το μπλέξιμο μετά, του ασκητικού Μεγάλου Βασιλείου με τον ερυθρόλευκα ντυμένο κοκα(λ)κολικό Σάντα Κλάους (=Άγιο Νικόλαο;). Από την πλευρά του ιστορικού, ο Ηρώδης και η αφήγηση της γέννησης αν το ψάξεις δύσκολα να συμπέσουν. Σαν κάτοικος της Μεσογείου, όλα αυτά τα ΒΠ (=Βόρειας Προέλευσης) έλατα, τάρανδοι, έλκηθρα, μπιχλιμπίδια αν δεν σε έβαζαν από μικρό κάθε χρόνο σπίτι, γονείς, σχολείο στο αντάξιο ενός Τρούμαν-Σόου σκηνοθετημένο έργο, θα καταλάβαινες εύκολα ότι δεν κολλάνε τέτοια εδώ. Σαν ορθολογιστής βέβαια χάνεις ακόμη πιο γρήγορα το λογαριασμό από τις αντιφάσεις και φαίνεται να φτιάχνουν τα κομμάτια που συνθέτουν τα «Χριστούγεννα εν Ελλάδι» το πολύ μια πολύχρωμη κουρελού. Όλους μας όμως, χριστιανούς, ελληνάρες, ορθολογιστές, τιποτόφρονες, μας ένωνε η καταναλωτική πλευρά των Χριστουγέννων. Η δυνατότητα να ξοδεύουμε και να απολαμβάνουμε ακριβώς αυτό. Χάρη στον (αείμνηστο) 13ο, τα εταιρικά μπουκώματα (=μπόνους), τα φακελάκια στην τσέπη μιας άσπρης μπλούζας, τα μυστικά κονδύλια, τα λαδώματα και οι άδηλοι «φόροι»(=μίζες). Και έτσι κυλούσαν κάθε χρόνο τα αντιφατικά Χριστούγεννα σαν (γ)ουίσκι στο λαρύγγι.

Τώρα όμως άρχισαν οι γιορτές αυτές να είναι πια πολύ οδυνηρές. Ανακαλύπτουμε ότι χάσαμε ακριβώς ό,τι σκέπαζε την αντιφατικότητά τους. Οι δήμαρχοι έκαναν διαγωνισμό για τον εντυπωσιακότερο στολισμό. Από αυτή τη χρονιά άρχισε να είναι πολιτικά ορθότερο το: κοιτάξτε εμένα, που δεν πολυστόλισα. Οι πολιτικοί φόρεσαν τη μάσκα που είχαν για χρήση μόνο όταν πήγαιναν στις κηδείες. Οι πολίτες ακόμη και αυτές τις ημέρες μιλούν για φόρους, πτώχευση, ανεργία, έχουν χάσει την όρεξή τους και για την πιο ελαφριά αμαρτία. Οι γιορτές μέσα στους αιώνες γίνονταν για να ξεφεύγουν οι άνθρωποι από τη μιζέρια της καθημερινής τους δύσκολης ζωής. Τώρα τα Χριστούγεννα ήλθαν για να μας θυμίσουν τις παλιές πολύ πιο ξέγνοιαστες εποχές. Η φωταγώγηση μερικών σπιτιών μας φαίνεται πως ταυτόχρονα πλέον εκπέμπει και αλαζονεία. Και είναι και αντιφατική τη στιγμή που κλαυθμηρίζουμε για τις αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Κανονικά μπαίνοντας η 1η Ιανουαρίου με τις ανατιμήσεις στο ρεύμα θα έπρεπε νομίζω να δώσει το σήμα να σβήσουν όλοι κάθε μη απαραίτητο φωτισμό, κυρίως εξωτερικό. Γλομπάκια, δεντράκια, στολιδάκια στα σπίτια μας και οι Δήμαρχοι την κούφια εορταστική φωταψία τους. Και στα κάπως πιο σκοτεινά κάτσουμε και να σκεφθούμε, τώρα που μας βούτηξαν το πορτοφόλι, τι στο καλό από εδώ και πέρα μένει για να γιορτάζουμε τα «Χριστούγεννα»;

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη για το protagon.gr

Την εποχή που οι κοιλιές ακολουθούσαν τους δείκτες του χρηματιστηρίου-φούσκωναν μέχρι να σκάσουν-οι επιχειρήσεις συνήθιζαν τα γενναιόδωρα εορταστικά δώρα προς τους δημοσιογράφους. Μαζί και μία απαραίτητη κάρτα που υπενθύμιζε ότι η επιχείρηση σκέφτεται και τα ορφανά. Ο επιτυχημένος συνάδελφος έβρισκε γύρω από το γραφείο του κάτι καλάθια που η Κοκκινοσκουφίτσα θα τα ποθούσε, αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να σηκώσει. Αυτή τη δουλειά την έκανε ο σεκιουριτάς. Μετέφερε τα καλάθια στο αυτοκίνητο του καλού συναδέλφου που άφηνε καμιά βότκα ως φιλοδώρημα. Αυτό δεν ήταν απαραιτήτως κακό. Τα καλάθια έφταναν στο σπίτι του δημοσιογράφου όπου όλο και κάτι θα περίσσευε για την καθαρίστρια και την κοπέλα που κρατάει τα παιδιά. Κάπως έτσι, όταν μία καλή κυρία επί των εταιρικών δημοσίων σχέσεων υπέγραφε την αποστολή των καλαθιών, μία οικογένεια των δυτικών προαστίων κέρδιζε το κρασί για το ταπεινό ρεβεγιόν της. Θεμιτό και καθόλα χριστουγεννιάτικο.

Όταν το χρηματιστήριο άρχισε να πέφτει σαν το παντελόνι του πεινασμένου, οι επιχειρήσεις ανακάλυψαν την κοινωνική προσφορά. Χάθηκαν τα καλάθια. Χάθηκαν και τα λευκώματα που έμεναν ανέγκιχτα να μαζεύουν σκόνη αλλά ούτε μία δαχτυλιά. Εμφανίστηκαν κάρτες ζωγραφισμένες από χέρια παιδιών, που φιλοξενούνται σε περίεργα ιδρύματα. Εννοείται ότι μέσα στις κάρτες έγραφαν κάτι γελοιότητες του τύπου «φέτος ας κάνουμε τη χαρά ευαισθησία, ας κρατήσουμε από το χέρι ένα παιδί.» Τόσο ο επιχειρηματίας που έστελνε την κάρτα, όσο και ο δημοσιογράφος που την παραλάμβανε δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να πουλήσουν το παιδάκι για όργανα. Όμως κάπως έπρεπε να τηρηθούν τα προσχήματα-άλλωστε ποιος διαβάζει κάρτες; Εκτός των άλλων, μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων έμαθε για την ύπαρξη ιδρυμάτων. Έτσι υπάρχουν παιδάκια σε ιδρύματα που κυκλοφορούν με Prada. Ήταν τυχερά και έπεσαν σε σακούλα με τα αποφόρια από παιδιά επιχειρηματιών και γνωστών δημοσιογράφων.

Αυτά τα Χριστούγεννα δεν αποκλείεται να διαβάσετε ότι στο Χαμόγελο του Παιδιού έβγαλαν δίσκο μήπως και συνδράμουν με κανένα ευρώ στο δράμα της ελληνικής βιομηχανίας. Δεν είναι παράλογο. Σε ένα περιβάλλον όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις αρνούνται να επωμιστούν το μερίδιο τους στο κοινωνικό κόστος της κρίσης, είναι εξαιρετικά πιθανό να κατατεθούν αγωγές κατά ορφανοτροφείων με αίτημα την επιστροφή παλαιότερων δωρεών. Λογικό, σε μερικές περιπτώσεις. Κάποιοι από αυτούς που έστελναν καλάθια, βρέθηκαν με χειροπέδες στα χέρια ή τους κυνηγούν οι εργαζόμενοί τους. Αλλά οι άλλοι; Οι άλλοι έβαλαν τη φιλανθρωπία στην αποθήκη τους μόλις τα κέρδη υποχώρησαν. Θα μου πείτε ότι είναι γελοίο να παριστάνεις τον φιλάνθρωπο όταν την ίδια στιγμή κάνεις απολύσεις. Θα δώσεις κάτι σε ένα ίδρυμα για παιδιά, όταν το παιδί του εργαζόμενου σου δεν θα πάρει αγκαλιά το κινέζικο παιχνίδι που περιμένει; Μέρα με τη μέρα αισθάνομαι ότι οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν δέχονται να αναλάβουν το κομμάτι της κοινωνικής ευθύνης που τους αναλογεί. 

Με εξαίρεση κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις που, ούτως ή άλλως, συνδέουν την κοινωνική προσφορά με την εταιρική τους ταυτότητα, οι υπόλοιποι επιβεβαιώνουν τον υστερόβουλο χαρακτήρα της φιλανθρωπίας. Η ανθρωπιά και η προσφορά είναι συνάρτηση των κερδών και, τέλος πάντων, αυτά που κάποτε περίσσευαν για τα ορφανά τώρα είναι στην Ελβετία. Γι’ αυτό και η ελληνική αστική τάξη προτιμά τις Άλπεις για διακοπές. Θέλει να κάνει Χριστούγεννα με τα λεφτά της.   

Πηγή : protagon.gr

 1. Πριν από 3 μέρες περίπου στα «Νέα των 8», γνωστότατος τηλεπαρουσιαστής, όταν του επεσήμαναν πως «τα σπρεντ των Ελληνικών ομολόγων άγγιξαν τις 3.500 μονάδες βάσης» (που σημαίνει πως οι αγορές για να δανείσουν την Ελλάδα θα απαιτούσαν τουλάχιστον 35% υψηλότερο επιτόκιο απ’ ό,τι απαιτούν για τα αντίστοιχα δεκαετή Γερμανικά ομόλογα), απάντησε με αυτάρεσκο ύφος: «Και τι μας νοιάζει! Αφού η Ελλάδα δεν δανείζεται πλέον από τις αγορές!!» Αγνοούσε δηλαδή, (α) τις καταστροφικές επιπτώσεις της νέας αύξησης των σπρέντ σε όσους είχαν την ατυχία να επενδύσουν σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, και (β) πως οι αγορές πλέον μας έχουν ακόμα πιο ξεγραμμένους. Οι μήνες περνάνε και οι προοπτική επανόδου στις αγορές (δηλαδή η εμπιστοσύνη τους στο αύριο της οικονομίας μας), είναι στο μηδέν.

2. ‘Οπως δείχνει ο παραπάνω πίνακας, οι αγορές έχουν ήδη «κουρέψει» τα Ελληνικά ομόλογα, όχι κατά 50%, αλλά κατά 80%! Για παράδειγμα, Τα 30-ετή ομόλογα που είχα εκδώσει όταν ήμουν στο Γενικό Λογιστήριο (βλέπε το ’13’ στον Πίνακα), μπορεί να τα πουλήσει κανείς μόνο στο 19,5% της αξίας τους (και να υποστεί μια απώλεια της τάξης του 80,5%). Όταν τα εκδώσαμε, η Ελληνική Δημοκρατία εισέπραξε το 100% της αξίας τους (δηλαδή ας πούμε 1 δισ. ευρώ), ενώ σήμερα θα εισέπραττε για την ίδια ακριβώς έκδοση μόνο 195 εκατομμύρια!

3. Και πως να μην αντιδρούν έτσι οι αγορές όταν η Κυβέρνηση είναι ένα συνονθύλευμα 50 Υπουργών, με δύο Αντιπροέδρους (όταν η Αμερική έχει μόνον έναν), με Υπουργούς πολλοί από τους οποίους δεν έχουν γνώση του αντικειμένου, με άλλους Υπουργούς να ασχολούνται κυρίως με τα εσωκομματικά τους. Ακόμη και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος είναι Υπουργός! Χρειάζεται παραδειγματική μείωση του μεγέθους και του κόστους της Κυβέρνησης.

4. Πρέπει σαν έθνος να αποφασίσουμε αν θα παραμείνουμε ουραγοί και θα επικαλούμαστε «την Ελληνική ιδιαιτερότητα», αν θα δηλώνουμε «εξουθενωμένοι», ή αν θα τους κάνουμε «να τρίβουν τα μάτια τους»! Πρέπει να αναδείξουμε ένα νέο δυναμισμό. Να γίνουμε πρωτοπόροι και όχι να κοιτάμε πως θα αναβάλλουμε τις απαραίτητες ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις!

5. Οι μήνες περνάνε και αντί να απομακρυνόμαστε από την κατάρρευση βρισκόμαστε πιο κοντά παρά ποτέ και στην κατάρρευση και στη δραχμή. Οι τράπεζες τροφοδοτούνται με ρευστό «με φορτηγά» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Τράπεζα Ελλάδος) για να καλύψουν τις συνεχείς αναλήψεις κεφαλαίων. Η κατάστασή τους είναι πολύ κακή. Η Έκθεση της BlackRock για την ποιότητα και τις προβλέψεις για τα δάνειά τους δεν θα είναι καθόλου ενθαρρυντική.

6. Και όμως: Στα περισσότερα τηλεπαράθυρα, όλοι οι επιφανείς παρουσιαστές «αποδίδουν» την κρίση στην προσπάθεια περιμαζέματος των ελλειμμάτων και στην πίεση των αγορών σε βάρος του «κοινωνικού κράτους». Θεωρούν δηλαδή, πως οι αγορές (οι αποταμιευτές όλου του κόσμου δηλαδή, μικροί και μεγάλοι) είναι υποχρεωμένοι να δανείζουν χωρίς όριο κάθε Κυβέρνηση, της οποίας οι, κατά κανόνα, άσχετοι με το αντικείμενο Υπουργοί μπορούν να μοιράζουν παροχές και να παριστάνουν τους Αγιοβασίληδες, χωρίς κανείς τους να σκοτίζεται πως θα αποπληρωθούν όλα αυτά!

7. Το πρόβλημα, δημιουργήθηκε επειδή, πολύ χονδρικά, κάθε χρόνο το Δημόσιο εισπράττει μόνο 55 δισ. ευρώ και ξοδεύει 80-90 δισ.. Χρόνο με το χρόνο το χρέος μαζεύτηκε και έφθασε στα 370 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζουμε τουλάχιστον 45 δισ. εγγυήσεις που έχει εκδώσει το δημόσιο για να μην κλείσουν οι κρατικές και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι αγορές τρόμαξαν, το ‘βαλαν στα πόδια, υπέστησαν τεράστιες ζημίες από την κατάρρευση της αξίας των ομολόγων τα οποία είχαν αγοράσει και σταμάτησαν να μας δανείζουν.

8. Θεωρούν δηλαδή πως οι αποταμιευτές ανά την υφήλιο έχουν την υποχρέωση να συνεχίζουν να δανειοδοτούν άσωτα πολιτικά συστήματα και Κυβερνήσεις. Να στηρίζουν αυτήν την «πυραμίδα» όσο πάει! Και όταν τρομάξουν -ομαδικά-, τότε όλοι μαζί (οι αγορές δηλαδή) να υποστούν απίθανες ζημίες…

9. ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ να επιστρέφαμε, δεν θα μπορούσαμε να εισπράττουμε 55 δισ. και να ξοδεύουμε 80-85 δισ. Κανείς μη παλαβός δεν θα μας δάνειζε. Όσοι θεωρούν πως με κάποια εξυπνάδα θα αποφύγουμε την νομοτέλεια για συμμάζεμα, προσφέρουν πολύ κακή υπηρεσία στην Πατρίδα μας!

10. Οι αγορές έχουν ήδη χάσει τεράστια ποσά από τις επενδύσεις τους στην Ελλάδα. Όχι μόνο όσοι επένδυσαν στο Χρηματιστήριο και σε ακίνητα, αλλά κυρίως όσοι επένδυσαν σε Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου! Όταν στο Γενικό Λογιστήριο έβλεπα τις επερχόμενες δυσχέρειες, υιοθετήσαμε τη στρατηγική της δραστικής επιμήκυνσης της μέσης διάρκειας του χρέους. Δανειστήκαμε για 20-ετείς και για πρώτη φορά στην ιστορία της Πατρίδας μας για 30-ετείς και 50-ετείς διάρκειες…. Και ξέρετε με τι κόστος; Μόνο 29 μονάδες βάσης, δηλαδή 0,29% πάνω από το αντίστοιχο κόστος δανεισμού της Γερμανίας!! Όχι 20% παραπάνω όπως απαιτούν οι αγορές σήμερα… Το όφελος της Χώρας μας από αυτό τον δανεισμό είναι σήμερα της τάξης των 15 δισ. ευρώ. Αντίστοιχα, οι «αγορές» που επένδυσαν σε αυτά το ομόλογά έχασαν 15 δισ. ευρώ! Γι’ αυτά τα δάνεια, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ «με τρέλαναν» στις Επερωτήσεις στη Βουλή, διότι, τάχα, αν δανειζόμασταν μόνο για διάρκειες 1- ή 2-ετών, το επιτόκιο θα ήταν 0,20% φθηνότερο! Αν είχαμε ακολουθήσει τις ανοησίες τους σήμερα θα μας κόστιζε η αναπλήρωση των δανείων αυτών 30% παραπάνω… Για πλήρη απολογισμό του έργου μου στο www.petrosdoukas.gr. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, την επερχόμενη κρίση δεν την προέβλεψε ούτε η Wall Street, ούτε τα golden boys, ούτε η Ευρ. Κεντρ. Τράπεζα (που αύξανε τα προεξοφλητικά της επιτόκια όταν είχε ήδη αρχίσει η κατάρρευση), ούτε η ΕΕ.]

11. Αλλά το πρόβλημά μας δεν είναι μόνο τα δομικά ελλείμματα και το χρέος: Ας μην ξεχνάμε πως

(1) Η παραγωγικότητά μας είναι σχετικά χαμηλή (γι’ αυτό και κανείς μα κανείς δεν επενδύει στη Χώρα μας. Γι’ αυτό και οι εξαγωγές μας είναι λιγότερες και από το 1/3ο των εισαγωγών μας! Αν ήμασταν παράδεισος κερδοφορίας και αποτελεσματικότητας, προφανώς θα υπήρχε ‘ουρά’ επενδυτών!

(2) Συνηθίσαμε -έχουμε εθιστεί- να καταναλώνουμε πολύ περισσότερα απ’ όσα παράγουμε! Οι Ευρωπαίοι αρνούνται πλέον να μας δανείζουν για να συντηρούμε μισθούς και εισοδήματα που να επιτρέπουν τέτοια ύψος συνολικής κατανάλωσης που δεν ανταποκρίνεται σε αντίστοιχης αξίας παραγωγή! Στο παρελθόν μπορούσαμε, γιατί οι αγορές είχαν μια κάπως «μυωπική» αντίληψη της κατάστασης και μας δάνειζαν. Μάλιστα υπήρχε και ανταγωνισμός για το ποιος θα μας πρωτοδανείσει, για να μην χάσουν οι τραπεζίτες «τη δουλειά» και μείνουν πίσω στα League Tables! Τώρα που οι αγορές αντελήφθησαν πως τεράστια ποσά δανείων δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν (όχι μόνο στην Ελλάδα), τα πράγματα άλλαξαν και ‘φυσάν και το γιαούρτι’!

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ

12. Ο Πρωθυπουργός να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλία σε όλη την Ευρώπη να σταματήσει κάθε συζήτηση για επάνοδο στη δραχμή. Η ψυχολογία της αγοράς καταρρέει. Κανείς στα συγκαλά του δεν θα φέρει ένα ευρώ στην Ελλάδα, όσο επικρέμεται το φάσμα της επανόδου στη δραχμή. Να περάσει το μήνυμα έχουμε φύγει από τη «Ζώνη του Λυκόφωτος» και πως θα είμαστε στη πρώτη γραμμή της νέας εποχής και όχι ουραγοί.

13. Θεωρώ πως πρέπει να την στηρίξουμε την Κυβέρνηση Παπαδήμου, έστω και αν δείχνει αργόστροφη και πλαδαρή. Δείχνει τι συμβιβασμοί γίνονται όταν αναγκάζονται τα Κόμματα να συνεργασθούν. Δεν προσπάθησαν καν να αξιοποιήσουν άριστους Έλληνες που δεν είναι μέσα στα κομματικά κυκλώματα. Πάραυτα, να την στηρίξουμε γιατί δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή. Τον Μάρτιο λήγουν περίπου 15 δισ. ευρώ. Πώς θα βρεθούμε μέσα σε προεκλογική περίοδο αν δεν έχουν ρυθμιστεί όλα τα σχετικά με τα νέα δάνεια;

14. ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: Πέρα από την νομισματική ένωση, η Ευρώπη προχωράει και στην δημιουργία «δημοσιονομικής» ένωσης, με το κέντρο βάρους τον αποφάσεων και τον κεντρικό συντονισμό να γίνεται όχι στις Βρυξέλλες, αλλά στο Βερολίνο! Αντί να αντιδρούμε σαν ουραγοί, να κάνουμε ό,τι πρέπει για να βρεθούμε στην πρώτη ταχύτητα.

15. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να βρει τρόπο να επεμβαίνει πιο έγκαιρα στις αγορές και να ενισχύει το EFSF. Aυτό θα σήμαινε και τύπωμα χρήματος. Αλλά λιγότερο απ’ όσο θα υπολόγιζε κανείς! Γιατί; Διότι όταν οι αγορές αντιληφθούνε πως η ΕΚΤ «μπορεί να τυπώσει χρήμα», θα ηρεμήσουν κάπως από μόνες τους και θα μειωθεί η ένταση των επιθέσεων στις αγορές ομολόγων. Όπως αντίστοιχα στην Αμερική με το Federal Reserve.
 Τα τελευταία δυο χρόνια, η νομισματική κυκλοφορία Μ1, έχει αυξηθεί κατά 21% περίπου στις ΗΠΑ και μόνο κατά 6% στην ΕΕ. [Πολλοί δεν αντιλαμβάνονται όπως όταν μιλάμε για «επίθεση» των αγορών, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι αγορές, κυριολεκτικά, όχι μόνο δεν επιτίθενται, αλλά το βάζουν στα πόδια. Ξεπουλάνε με ζημία όσο-όσο για να μην εγκλωβιστούν με ακόμα μεγαλύτερες ζημιές. Πουλώντας όσο-όσο ρίχνουν τις τιμές και έτσι αυξάνεται η απόδοση των ομολόγων. Για να μπορεί να δανειστεί ένα κράτος πρέπει να πληρώσει επιτόκιο μεγαλύτερο από την απόδοση των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, γιατί η ήδη υψηλή απόδοση αφορά αυτά τα ομόλογα που ήδη κυκλοφορούν στην αγορά. Αν θες να εκδώσεις και άλλα, πρέπει να πληρώσεις ακόμα παραπάνω!]

16. Να διαλαλήσουμε στις αγορές ότι θα κάνουμε ότι πρέπει να κάνουμε για να βάλλουμε σε τάξη τα δημόσια οικονομικά μας και για να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητά μας. Δεν μπορεί να εισάγουμε τριπλάσια απ’ όσα εξάγουμε.

17. Να συντονιστούμε με τις ενέργειες της Ιταλίας, δεδομένου ότι η κατάσταση χειροτερεύει διεθνώς. Αν η Ιταλία «πέσει», δύσκολα θα γλιτώσουμε τα χειρότερα.

18. Ο νέος Πρωθυπουργός να δημιουργήσει ένα Οικονομικό Συμβούλιο στο οποίο να συμμετέχουν αξιόλογοι Έλληνες όπως πολύ ενδεικτικά ο Αλέκος Παπαδόπουλος, οΣπύρος Θεοδωρόπουλος, ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, ο Λουκάς Τσούκαλης, ο Στέφανος Μάνος, ο Ιάκωβος Γεωργάνας, ο Μιχάλης Ιακωβίδης, κ.α., οι οποίοι θα μπορούν να συζητούν μαζί του εναλλακτικές ιδέες και προτάσεις.

19. Έστω και μέσα σε αυτή την ιδιαίτερα αρνητική διεθνή συγκυρία, να εντατικοποιήσουμε την προσπάθεια να δημιουργήσουμε πλεονάσματα στη δημόσια διαχείριση, -δηλαδή να ξοδεύουμε λίγο λιγότερα απ´ όσα εισπράττουμε- ώστε έτσι να μειώσουμε την εξάρτησή μας από τους ξένους και τον δανεισμό… ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΑ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΟΥΡΑΓΟΣ, ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ, ΥΠΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ.

20. Το πρόβλημα ΔΕΝ είναι τόσο τα φορολογικά έσοδα, όσο οι δαπάνες. Το Δημόσιο πρώτα ξοδεύει δεξιά και αριστερά και μετά ψάχνει να δει πως θα χρηματοδοτήσει τις δαπάνες! Αυτό έπρεπε και πρέπει να σταματήσει. Ούτε έχει, ούτε της δανείζει κανείς. Ούτε ανέχονται τα πιο νοικοκυρεμένα κράτη να ζούμε συνέχεια σε βάρος των δικών τους φορολογουμένων. Πρέπει να αντιληφθούμε πως οι «εταίροι» μας δεν πρόκειται να μας δανείζουν για να συντηρούμε υψηλά ελλείμματα, ώστε να μπορέσει η δική μας Κυβέρνηση να χαλαρώσει την προσπάθεια και να ρίξει χρήμα στην αγορά, μήπως και πάρει μπρος η οικονομία. Η οικονομία δεν θα πάρει μπρος αν δεν λυθεί το πρόβλημα της υπερχρέωσης, των ελλειμμάτων και της ανταγωνιστικότητας. Μια μηχανή που έχει «μπουκώσει» δεν πρόκειται να πάρει μπρος αν απλά χύσεις απάνω της ένα κουβά βενζίνη!

Πρέπει να «επαναλειτουργήσει» το κράτος. Η χώρα δείχνει σχεδόν «μη κυβερνήσιμη»! Μέτρα ψηφίζονται και δεν μπορούν να εφαρμοσθούν. Ο νόμος για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας δεν εφαρμόζεται γιατί ο αρμόδιος Υπουργός δεν υπογράφει τις σχετικές εφαρμογές! Και πολλοί, δυστυχώς, ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα. Ποια είναι η φύση και η ουσία του, όπως δίδασκε ο Αριστοτέλης.

Οι πληροφορίες λοιπόν δεν είναι ενθαρρυντικές. Ο κ.Παπαδήμος δείχνει υπερβολικό σεβασμό στους υπουργούς που έχουν ορίσει οι τρεις αρχηγοί. «Να φανταστείς», μου είπαν «ότι στο προηγούμενο υπουργικό συμβούλιο, ένας υπουργός ζήτησε τον λόγο για πέντε λεπτά και μιλούσε μια ώρα χωρίς ο Παπαδήμος να τολμήσει να τον διακόψει». «Και να πεις ότι έλεγε τίποτε ενδιαφέρον. Απλώς επαναλάμβανε όλες τις αερολογίες που λένε τα τελευταία 20 χρόνια όλοι οι υπουργοί». Δεν μπορούν πια να τις πουν στην κοινωνία και τις λένε μεταξύ τους. Αντίστοιχες είναι οι εικόνες που έρχονται από τα υπόλοιπα «μέτωπα». Υποχωρητικός με τον Βορίδη και τον Παπουτσή,  ανεκτικός με τον Πάγκαλο και τον Αβραμόπουλο.

Δεν ξέρω ίσως και να ζητάμε πολλά από έναν άνθρωπο που δεν είχε βρεθεί ποτέ ανάμεσα σε τόσους πολιτικούς αλλά η εποχή δεν δικαιολογεί την άμυνα. Απαιτεί επίθεση.
Χθες περπατούσα στην Πανεπιστημίου. Κάτι ξεμπρατσωμένοι τύποι μοίραζαν δόσεις στους κατάδικους της πρέζας στα Προπύλαια. Η μαφία των ναρκωτικών έχει αφήσει προ πολλού την Αχαρνών και την Πατησίων και οδεύει προς το Σύνταγμα. Απέναντι τους, στην Κοραή κάτι ψοφοδεείς δημοτικοί υπάλληλοι έδιναν κλήσεις στα παπάκια που ήταν παρκαρισμένα παράνομα. Και ποιο δίπλα ένα περιπολικό και δύο αστυνομικοί φρουρούσαν την είσοδο μιας τράπεζας αδιαφορώντας για τα εγκλήματα στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Στα ενδότερα ο πρύτανης και οι συγκλητικοί φαντάζομαι θα απολάμβαναν το καφεδάκι τους. Το ξέρω, ίσως να μην είναι το σοβαρότερο που συνέβη χθες στην χώρα, είναι όμως ενδεικτικό της εγκατάλειψής της. Και χαρακτηριστικό του νεοελληνικού μας πολιτισμού. Κάποιοι εγκληματούν, ο νόμος πιάνει μόνο «μαρίδες», οι «αρχές» σφυρίζουν αδιάφορα και οι ρήτορες περί άλλων τυρβάζουν.

Ο Παπαδήμος άμα τη εμφανίσει του απέσπασε τις θετικές γνώμες του 80% των πολιτών. Μετά από σαράντα μέρες το ποσοστό του έχει «πέσει» στο 60. Δεν είναι λίγο, έχασε όμως την δυναμική του. Ενδεικτική είναι και η δημοσκόπηση που ξεκίνησε χθες στο protagon.gr. Το 56% των χιλιάδων αναγνωστών μας θέλει περισσότερο Παπαδήμο για το 2012. Και ταυτόχρονα θέλει λιγότερο Παπανδρέου, λιγότερο Σαμαρά, λιγότερο Καρατζαφέρη. Αυτή είναι η κατάσταση και στην κοινωνία. «Υψηλά ποσοστά για την Νέα Δημοκρατία» διαφήμιζε την Κυριακή ένα «μέσο» που κάποτε έπινε νερό στο όνομα του Παπανδρέου. Και ποια ήταν τα υψηλά ποσοστά; Το 20% του κόσμου που θα ψήφιζε στις εκλογές Σαμαρά. Ο Παπαδήμος λοιπόν πρέπει να τολμήσει. Πρέπει να «σκοτώσει» τους αρχηγούς πριν τον «σκοτώσουν» εκείνοι. Πρέπει να συγκρουστεί και εν ανάγκη να αποπέμψει αυτούς που τον σαμποτάρουν ή που κοιμούνται στις καρέκλες τους. 

Δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρει, δεν είμαι σίγουρος ότι θέλει. Και ακόμη χειρότερο δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί να κυβερνήσει αυτή την γαλέρα. Θέλω όμως να το ζήσω. Είναι το μόνο μη αναμενόμενο σενάριο που δείχνει να έχει κάποιο ενδιαφέρον. 

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών…του Σταύρου Θεοδωράκη

Πηγή : protagon.gr