Αρχείο μηνός Δεκέμβριος 2011

Χωρίς κατηγορία

Η νταντά

Σχολιάστε

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη

Έχει δικαίωμα ο Λουκάς Παπαδήμος να κάνει ανασχηματισμό; Η απάντηση αποτελείται από μία αυτονόητη κατάφαση, αλλά το θέμα συζητείται περίπου ως ταμπού. Λογικό. Κάθε πρωτοβουλία που προστίθεται στο χαρτοφύλακα του πρωθυπουργού αφαιρείται από την πολιτική ισχύ των κυβερνητικών εταίρων. Όμως ένας ανασχηματισμός από τον Λουκά Παπαδήμο δεν είναι, απλώς, αποδεκτός. Είναι και επιβεβλημένος.

Ο Παπαδήμος πρέπει να είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που, έστω ως εντολοδόχος, έκανε κυβέρνηση βάσει λίστας. Για την ακρίβεια δεν διοικεί ακριβώς κυβέρνηση, κρατάει από λουράκι ένα δυσκίνητο τέρας που προσπαθεί να διατηρήσει ισορροπίες. Αν η εικόνα δεν σε τρομάζει, τότε σου φαίνεται γελοία. Ο αριθμός των μελών της κυβέρνησης γεμίζει πούλμαν, χρειάζονται σκαμπό στο υπουργικό συμβούλιο. Όχι για να διοικήσουν, αλλά για να χωρέσουν όλοι στο ίδιο κλαδί. Αν θέλετε είναι μία κυβέρνηση που δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από εκείνα που λύνει. Μέχρι στιγμής η διαχείριση Παπαδήμου μπορεί να επιδείξει τη λήψη της έκτης δόσης που, όσο σημαντική και αν είναι, δεν αρκεί για να καλύψει την υστέρηση σε όλους τους άλλους τομείς. Και κάπου εδώ τελειώνει η κατανόηση και αρχίζουν οι ευθύνες του πρωθυπουργού.

Σήμερα η σχέση του Λουκά Παπαδήμου με τους κυβερνητικούς εταίρους θυμίζει περισσότερο τη σχέση που διατηρεί η νταντά με τους γονείς των παιδιών. Η ισχύς της είναι απόλυτη, αρκεί οι γονείς να μη βρίσκονται σπίτι. Τα όρια της κυριαρχίας της είναι προσδιορισμένα με σαφήνεια, δύναται να επιπλήξει, αλλά δεν μπορεί να τιμωρήσει. Στην περίπτωση του πρωθυπουργού τα παιδιά έχουν μετατρέψει το σαλόνι σε αρένα για λόγους που όλοι γνωρίζουμε, ασχέτως αν δεν κατανοούμε και, φυσικά, δεν σεβόμαστε. Το υπουργικό συμβούλιο έχει έναν επικεφαλής και πενήντα ατζέντες. Κατά βάση αυτό συνέβαινε πάντα, αλλά μόνο και μόνο η ύπαρξη αυτής της κυβέρνησης ορίζει και την ένταση των ειδικών συνθηκών.

Ο Λουκάς Παπαδήμος οφείλει να ακολουθήσει την πρόκληση, αλλιώς σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει κανείς για να ακολουθήσει εκείνον. Είτε θα διεκδικήσει το ρόλο του πρωθυπουργού, είτε θα περιοριστεί στη θέση του αμήχανου διαχειριστή. Ακόμα και αν ο ίδιος διατηρεί προσωπική ατζέντα φιλοδοξιών, η στιγμή είναι κατάλληλη για να την ανοίξει-θα ήταν έντιμο για τον ίδιο και ξεκάθαρο για όλους μας. Βέβαια εδώ εγείρεται ένα ερώτημα ηθικής βάσης: έχει το δικαίωμα να δαγκώσει τα χέρια που τον στηρίζουν; Φυσικά και το έχει, από εκεί ξεκινάει η περιγραφή της δουλειάς που πρέπει να κάνει ο πρωθυπουργός. Ας τολμήσει λοιπόν. Ανασχηματισμός το συντομότερο δυνατό με ένα σχήμα στα μέτρα και στο μοντέλο διοίκησης που θεωρεί καλύτερο. Και στη συνέχεια ο χρόνος διάρκειας της κυβέρνησης είναι κάτι συζητήσιμο, θεωρητικά ακόμα και χωρίς τη Ν.Δ. Όμως πρώτα ο πρωθυπουργός πρέπει να πατήσει με δύναμη στο χαλί που τραβάνε κάτω από τα πόδια του. 

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Η ώρα της μεταποίησης

Σχολιάστε

Άρθρο – γνώμη της Λώρης Κέζα για το “ΒΗΜΑ”
Oλα αυτά που ακούγονται περί ιδρύσεως νέου κόμματος ανήκουν στη σφαίρα της κοπτοραπτικής. Θυμίζουν ένα φθαρμένο κοστούμι που δίδεται για φρεσκάρισμα στη μοδίστρα της γειτονιάς. Εκείνη θα βάλει μπαλώματα στους αγκώνες, θα στενέψει τους γιακάδες για να γίνουν μοδάτοι, θα κοντύνει τα μπατζάκια. Εντούτοις όποιος το φορέσει θα έχει επίγνωση ότι το ρούχο είναι μεταχειρισμένο – πόσω μάλλον αν προέρχεται από την ντουλάπα του πεθαμένου παππού. Κάπως έτσι θα γίνει και με το νέο κόμμα όπου ανακατεύονται έμπειρα στελέχη (που ευθύνονται δηλαδή για την κρίση), επαγγελματίες πολιτικοί (που δεν έχουν δουλέψει μια μέρα στη ζωή τους), φιλόδοξοι βουλευτές (που θα συμμαχούσαν με τον Σατανά) και κάποιοι που κινούνται από αλτρουισμό, αίσθημα ευθύνης, πολιτικό προβληματισμό (LOL).

Για το απόδειπνο συγκεντρώνονται διάφοροι, σε διάφορους σχηματισμούς και διαφορετικές προοπτικές. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι υπάρχει κινητικότητα της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου και των κ. κ. Γ. Ραγκούση, Άρη Σπηλιωτόπουλου, Κυριάκου Μητσοτάκη, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, Ευάγγελου Αντώναρου. Ποιος από όλους αυτούς τους κορυφαίους θα μπορούσε να ηγηθεί στο χιλιομπαλωμένο ρούχο; Θα σταθούμε μόνο σε μια επίσημη εκτίμηση, από τα έγκυρα χείλη του κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου, τομεάρχη Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος μέσα στη Βουλή μίλησε για «κόμμα Παπαδήμου» το οποίο θα διεμβολίσει τα δυο μεγάλα κόμματα. Ο κ. Παναγιωτόπουλος είπε ότι κάπου το διάβασε αυτό και χωρίς να αναφερθεί στην πηγή, αποφάσισε να διαδώσει τη φήμη.

Όλη αυτή η κινητικότητα είναι βολική: έχουμε κάτι να ασχολούμαστε, να περνάει η μέρα. Κουβέντα να γίνεται. Εικασίες για τις προθέσεις Παπαδήμου, η πιθανότητα να «καεί» από την πρόωρη συζήτηση, η προοπτική μιας ανατροπής της τελευταίας στιγμής. Τα εσωκομματικά αίφνης απέκτησαν μεγάλο ενδιαφέρον. Πέρα από εκείνους που κινούνται στα φανερά υπάρχουν κι αυτοί που συζητούν στα κρυφά, προβληματίζονται για το μέλλον (το ατομικό τους μέλλον) και αποτελούν τον άγνωστο παράγοντα. Η επικαιρότητα γίνεται ακόμη πιο συναρπαστική επειδή καθημερινά αλλάζουν τα δεδομένα. Αρκεί ένα στρωμένο τραπέζι και ολίγοι διάσημοι συνδαιτυμόνες για να αρχίσει ένας νέος κύκλος συζητήσεων. Ωστόσο δεν γίνεται λόγος για το φθαρμένο της ιστορίας. Δεν τους λέει κανείς ότι τα παρτάλια όσο κι αν σιδερωθούν, δεν μετατρέπονται σε τόπι από καινούργιο ύφασμα.

Να πούμε και κάτι άλλο. Ο κ. Παπαδήμος ασχολείται προς το παρόν με άλλα πράγματα. Προσπαθεί να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της χώρας όπως δηλώνει ο ίδιος. Είναι όμως πολύ βολικό για τους επίδοξους προέδρους μελλοντικών κομμάτων να χρησιμοποιούν αποπροσανατολιστικά το όνομά του. Όλα αυτά δεν αλλάζουν τα βασικά. Πρώτον: Ο κόσμος καίγεται και ορισμένοι έχουν αφιερωθεί στη σωτηρία του σαρκίου τους και στον απεγκλωβισμό τους από τα κόμματα που υπηρέτησαν με πειθαρχία. Δεύτερον: προωθείται το ανακάτεμα των προσώπων αλλά όχι η ανανέωση του προσωπικού. Τρίτον: προθυμοποιούνται να σώσουν τη χώρα εκείνοι που την κατέστρεψαν. 

Πηγή : tovima.gr
Χωρίς κατηγορία

Της ελπίδας το… σωματίδιο

Σχολιάστε
Άρθρο – γνώμη του Π.Φ.Κακούρη
Δεν υπάρχει πιο ασφαλές επάγγελμα από αυτό του οικονομολόγου και του πολιτικού προϊσταμένου της οικονομικής πολιτικής μιας χώρας, όπως η Ελλάδα. Μπορούν να κάνουν άπειρα λάθη, χωρίς ποτέ να «πληρώσουν» οι ίδιοι. Πληρώνουν άλλοι.
Με άνεση μπορούν να καταστρέψουν μια χώρα και να επιμένουν στην ίδια αδιέξοδη πολιτική. Δεκαοκτώ μήνες μετά την έναρξη εφαρμογής της πολιτικής του μνημονίου, το αποτέλεσμα που βιώνουμε όλοι, είναι ένα κατεστραμμένο κράτος που δεν μπορεί να εισπράξει έσοδα, παρά τις αλλεπάλληλες έκτακτες εισφορές.
Εχουν καταρρεύσει τα ασφαλιστικά Ταμεία, έχουν οδηγηθεί στην ανεργία 400.000 εργαζόμενοι, χιλιάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο και χιλιάδες άλλες φυτοζωούν.
Οι τράπεζες δεν δανείζουν ούτε τους υπαλλήλους τους, τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζες και τα παιδιά στα σχολεία, τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, δεν έχουν ακόμα βιβλία.
Είναι τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που οδήγησε την οικονομία σε βαθιά ύφεση και η οποία δεν έχει τέλος. Θυμόμαστε όλοι τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, που κάθε τρίμηνο έβλεπε «φως στο τούνελ» από «πρόδρομες αναπτυξιακές ενδείξεις». Ακόμα τις ψάχνουμε. 
Σήμερα, ενώπιον του αδιεξόδου αυτού, θα περιμέναμε προτάσεις και πολιτικές ανάπτυξης, αφού χωρίς ανάπτυξη δεν μπορεί να αποδώσει καμία άλλη πολιτική.
Τι ακούμε όμως; Τα ίδια από τους ίδιους, τα λάθη των οποίων πληρώνουν οι Ελληνες πολίτες και όχι οι εμπνευστές της πολιτικής.
Ο δικός μας (πλέον) άνθρωπος, Πολ Τόμσεν, παραδέχεται ότι η ύφεση στην ελληνική οικονομία είναι μεγαλύτερη της προβλεπόμενης, τα μέτρα που ελήφθησαν μέχρι τώρα δεν πέτυχαν το στόχο τους και χρειάζονται και πρόσθετα, που θα επιτείνουν την ύφεση. Συμπληρώνει ότι δεν μπορεί να αυξηθούν άλλο οι φόροι.
Αυτό όμως δεν μας καθησυχάζει, γιατί τα ίδια είπε και τον Ιούλιο του 2010 και έκτοτε ακολούθησε «καταιγίδα». Εκτός και αν, από τότε, η τρόικα δεν ζητούσε αυξήσεις φόρων αλλά περικοπές δαπανών και η κυβέρνηση επέλεγε τις αυξήσεις των φόρων. Οπως λόγου χάρη, το χαράτσι στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ. Ελληνικής έμπνευσης ήταν και αποτέλειωσε τα… εξουθενωμένα νοικοκυριά.
Η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου έδωσε κάποιες, αμυδρές, ελπίδες για αλλαγή ρότας. Αποτελείται όμως κατά 80% από τα ίδια πρόσωπα της προηγούμενης κυβέρνησης, ενώ το 20% που προστέθηκε, δεν δείχνει… ορεξάτο να αναλάβει ευθύνες για μια κατάσταση που δημιούργησαν οι προηγούμενοι, ενώ έρχονται και εκλογές.
Κοντολογίς, από τις εκθέσεις του ΔΝΤ και της Ε.Ε., που προηγήθηκε, αλλά και τις πρακτικές της κυβέρνησης, δεν ανιχνεύεται ακτίνα ελπίδας. Πιο εύκολα θα βρουν οι αστροφυσικοί το «σωματίδιο του Θεού» παρά οι πολίτες αυτής της χώρας τη διέξοδο από την κρίση.
Πηγή : naftemporiki.gr
  
Χωρίς κατηγορία

Οι πολιτικοί δύσκολα φυλακίζουν φοροφυγάδες, ενώ εύκολα κόβουν μισθούς

Σχολιάστε
Άρθρο του Θανάση Λυρτσογιάννη για το “ΕΘΝΟΣ”

Κοχλάζει η οργή για την απελευθέρωση των φοροφυγάδων που συλλαμβάνονται. Οι πολίτες είναι έτοιμοι να ξεσπάσουν γιατί πιστεύουν ότι εμπαίζονται με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο και τη θεωρούν πρόσθετη απόδειξη της σαπίλας και της λαμογιάς που κυριαρχούν στον δημόσιο βίο.

Αν αυτό συμβεί, τότε η επιχείρηση «χειροπέδες» που με τόσο κόπο φέρνουν εις πέρας ΣΔΟΕ και οικονομική αστυνομία, θα γυρίσει μπούμερανγκ για το πολιτικό σύστημα.
Γιατί οι πολίτες τους πολιτικούς υποδεικνύουν ως υπευθύνους (πολλοί μιλούν για συνενοχή), γιατί με διάφορες υπεκφυγές αφήνουν ανοιχτά πόρτες και παράθυρα για τους φοροφυγάδες και συντηρούν την ατιμωρησία επωνύμων και ισχυρών οικονομικά.

Τη μία κρύβονται πίσω από την Αρχή προσωπικών δεδομένων, την άλλη από την ελαστικότητα δικαστών που σχεδόν προκλητικά στέλνουν στο σπίτι τους κλέφτες του δημοσίου χρήματος (γιατί τέτοιοι είναι όσοι παρακρατούν τον ΦΠΑ).
Αυτοί που τόσο εύκολα κόβουν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα από τους απλούς πολίτες, καμώνονται πως δυσκολεύονται να βάλουν φυλακή εκείνους που ευθύνονται για την καταστροφή της χώρας. Οσο δεν το κάνουν τόσο θα κοχλάζει η οργή, τόσο θα πυκνώνουν οι υποψίες για συνενοχή (όμοιος ομοίω κλπ.), λένε οι πολίτες που πληρώνουν φόρους, εισφορές, χαράτσια και γονατίζουν από το βάρος που άδικα τους φορτώνουν οι πολιτικοί.

Επιτέλους, τόσο δύσκολο είναι να κλείσουν ερμητικά πόρτες και παράθυρα και να μην ξεφεύγει από τη Δικαιοσύνη ούτε ένας φοροφυγάς ή φοροκλέφτης; Ενας νόμος με ένα άρθρο είναι αρκετός. Αρκεί, βεβαίως, να υπάρχει πολιτική βούληση…
Πηγή : ethnos.gr