Αρχείο μηνός Ιανουάριος 2012

Χωρίς κατηγορία

Vada a bordo, cazzo!

Σχολιάστε

Άρθρο του Θανάση Σκόκου για το protagon.gr

«Πήγαινε στο πλοίο, γαμώτο!»

Είναι η παγκοσμίως γνωστή πλέον τελευταία εντολή του λιμενάρχη του Λιβόρνο Ντε Φάλκο προς στον λιπόψυχο και μοιραίο πλοίαρχο του Costa Concordia, Σκετίνο. Όταν την έδινε σίγουρα δεν θα περίμενε ότι μέσα σε λίγες ώρες θα εξελίσσονταν σε πανεθνικό σύνθημα στη χώρα του. Δεν ξέρω αν οι δικηγόροι του θα τον συμβουλέψουν να κατοχυρώσει  τη φράση και να διεκδικήσει συμμετοχή στα κέρδη της εταιρείας που έσπευσε να την τυπώσει σε μπλουζάκια κάνοντας χρυσές δουλειές.

Οι συμπατριώτες του τον θεωρούν ήρωα. Σε τι συνίσταται όμως ο ηρωισμός του Ντε Φάλκο; Η λογική λέει ότι έκανε το καθήκον του σε ένα απίθανο και τραγικό ναυάγιο. Το ίδιο δηλώνει με σεμνότητα και ο ίδιος.

Κατ’ αρχήν το να κάνει κανείς το καθήκον του δεν είναι αυτονόητο αλλά ζητούμενο στην εποχή μας. Ο Ντε Φάλκο πιστεύει ότι σε ένα πλοίο με χιλιάδες επιβάτες που ναυαγεί, τα θύματα μπορεί να είναι πολλά. Θέλει να συντονίσει τη διάσωση, να μάθει τι ακριβώς συμβαίνει στο πλοίο και ο καπετάνιος την έχει κοπανήσει. Όταν τον «βρίσκει» στη βάρκα γίνεται έξω φρενών γιατί καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με έναν δειλό που δεν θα  βοηθήσει στη διάσωση. Ο διάλογός τους, όπως δόθηκε στη δημοσιότητα, δεν αφήνει περιθώρια πολλών ερμηνειών. Η φωνή του καθήκοντος στηλιτεύει την λιποταξία. Ο λιμενάρχης παρατάει το πρωτόκολλο και προσπαθεί με απειλές να γυρίσει τον καπετάνιο στο πλοίο. Ο Σκετίνο ψελλίζει δικαιολογίες. Ο μαχητής και ο κιοτής.

Για τους Ιταλούς ο λιμενάρχης είναι ήρωας γιατί ξεπλένει ένα μέρος της «εθνικής ντροπής». Ένας ανεύθυνος, ερωτύλος λατίνος πλοίαρχος πνίγει  τον κόσμο επειδή χαριεντίζεται με κάποια και κάνει φιγούρες σ’ έναν φίλο του στη στεριά. Στο τέλος το εγκαταλείπει πρώτος σαν ποντίκι. Αυτό είναι ο Ιταλός;  Όχι απαντούν! Υπάρχει και ο αφοσιωμένος στο καθήκον Ντε Φάλκο που τον βάζει στη θέση του. Η στάση του λυτρώνει. Ο κόσμος ταυτίζεται με αυτόν.

Το θέμα παίρνει καθημερινά ευρύτερους εθνικούς συμβολισμούς. Αυτό φαίνεται κι από  τις σελίδες με την φράση- σύνθημα  που έχουν ανοίξει στο facebook.

Αν ο Σκετίνο συμβολίζει τον Μπερλουσκονισμό, τα πάρτι μπούγκα-μπούγκα, την παρανομία και το στερεότυπο της «ιταλικής ελαφρότητας», αν το βυθισμένο πλοίο είναι η δοκιμαζόμενη Ιταλία, τότε ο Ντα Φάλκο παραπέμπει  στον θαρραλέο ηγέτη που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, παίρνει την κατάσταση στα χέρια του  και αναλαμβάνει  την ευθύνη της διάσωσης της χώρας. Η στάση του μεγεθύνεται λυτρωτικά στα μάτια ενός λαού που γνωρίζει ταπείνωση και αναζητεί προσανατολισμό, διέξοδο και έναν ικανό ηγέτη για μπροστάρη.

Και όχι μόνο η Ιταλία.


Πηγή: protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Η ώρα της αλήθειας

Σχολιάστε

Άρθρο του Τάκη Μίχα για το protagon.gr

Από τότε που ξέσπασε η κρίση μέχρι σήμερα τόσο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όσο και η κυβέρνηση Παπαδήμου ακολουθούν την ίδια πολιτική, αυτό που θα ονόμαζα το «δόγμα Τσίπρα»: δεν κάνουμε καμιά μεταρρύθμιση εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι πιστωτές θα συνεχίσουν να μας χρηματοδοτούν, πιστεύοντας στις καταστροφικές επιπτώσεις μιας ελληνικής χρεοκοπίας/εξόδου από το ευρώ. Σε μεγάλο βαθμό αυτή η τακτική απέδωσε μέχρι σήμερα. Ποτέ ίσως στην ιστορία της ανθρωπότητας ένα κράτος δεν έχει πει τόσα ψέματα όπως φαίνεται από τις πράξεις του. Σε αντίθεση με τις κυβερνητικές επαγγελίες στα τελευταία δυόμιση έτη κανένας κρατικός οργανισμός δεν  έκλεισε, κανένας δημόσιος υπάλληλος δεν απολύθηκε, καμιά ιδιωτικοποίηση δεν έγινε, καμιά απελευθέρωση επαγγέλματος ή άνοιγμα αγορών δεν πραγματοποιήθηκε. Και όταν ψηφίζονται νόμοι αυτοί δεν εφαρμόζονται, όπως αποδεικνύει ατράνταχτα η «απαγόρευση» του καπνίσματος.
Αν λοιπόν το δόγμα στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν «προσποιούμεθα ότι δουλεύουμε και εσείς προσποιείσθε ότι μας πληρώνετε», το δόγμα στην σχέση Ελλάδος –ΕΕ είναι «προσποιούμεθα ότι κάνουμε μεταρρυθμίσεις και εσείς προσποιείσθε ότι μας πιστεύετε».
Όμως φαίνεται ότι αυτή η χαρούμενη ιστορία φτάνει στο τέλος της. Αυτό που ίσως δεν έχει γίνει ευρύτερα αντιληπτό είναι ότι από την στιγμή που επιτευχθεί η συμφωνία για το PSI ανοίγει πλέον διάπλατα ο δρόμος για την χρεοκοπία και την έξοδο  της χώρας από την ευρωζώνη στην περίπτωση που δεν γίνουν οι μεταρρυθμίσεις. Διότι αν υποθέσουμε ότι επιτυγχάνεται μια συμφωνία για το PSI, οι ιδιώτες θα είναι πια «έξω από το παιχνίδι» και η Ελλάδα θα γίνει ένα εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα της Ευρώπης, το οποίο δυνητικά θα εμπεριέχει μικρότερες πιθανότητες μετάδοσης καθώς η πλειοψηφία των απωλειών στους ιδιώτες θα έχει ήδη καταμεριστεί.
Όπως αναφέρει  ο αναλυτής Γιάκομπ Κιρκεργκαρντ του γνωστού ερευνητικού κέντρου της Ουάσιγκτον Peterson Institute of International Economics το πιο σημαντικό πρόβλημα  δεν είναι η επίτευξη συμφωνίας ανταλλαγής ομολόγων όσο «η ανικανότητα της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου να εφαρμόσει το πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Αν δεν προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις   μια συμφωνία για το PSI απλά «θα αναβάλλει για μερικούς μήνες μια αναπόφευκτη οικονομική κατάρρευση». Όμως τότε μια οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας θα έχει λιγότερο σοβαρές επιπτώσεις για την ευρωζώνη. Καθώς δεν θα υπάρχουν πια ιδιώτες πιστωτές η πιθανότητα μετάδοσης των συνεπειών στον ιδιωτικό τομέα θα έχει μειωθεί σημαντικά.
«Μετά την επίτευξη της συμφωνίας για την ανταλλαγή των ομολόγων ο κίνδυνος μετάδοσης θα έχει μειωθεί σημαντικά, κάτι που σημάνει ότι η Ελλάδα θα χάσει το διαπραγματευτικό της όπλο έναντι των εταίρων της στην Ευρωζώνη. Όσο θα μειώνονται οι πιθανότητες μετάδοσης των επιπτώσεων μιας ελληνικής κατάρρευσης στις υπόλοιπες χώρες τόσο θα μειώνονται και οι δυνατότητες της Αθήνας να αποσπά πολιτικές υποχωρήσεις από τους εταίρους της. Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα βρεθεί στο έλεος των «γερακιών» της ευρωζώνης που θα ενδιαφέρονται μόνο να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και το EFSF-χωρίς να τους καίγεται καρφί τι θα συμβεί στην Ελληνική οικονομία και στους πολίτες της χώρας. Σε τελική ανάλυση» καταλήγει ο ερευνητής «θα τεθεί το πολιτικό ερώτημα στην ευρωζώνη: Μπορεί η νομισματική ένωση να συνεχίσει να έχει ως μέλος της μια χώρα που είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να μεταρρυθμιστεί;»
Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Επικίνδυνες οι εμμονές της τρόικας

Σχολιάστε
Άρθρο του Θανάση Λυρτσογιάννη για το “ΕΘΝΟΣ”

Η σκηνή είναι αποκαλυπτική. Η Ελλάδα διασωληνωμένη στην εντατική και η τρόικα να εκβιάζει πως θα τραβήξει τον σωλήνα, αν δεν μπει, και μάλιστα με τη θέλησή του, όλος ο λαός -πλην φοροφυγάδων και κατεχόντων μεγάλες περιουσίες- στην εντατική. Καταντάει εξοργιστικό πλέον. Τι επιζητούν άραγε με τους ωμούς εκβιασμούς οι κύριοι της τρόικας που μαζί με το πολιτικό σύστημα απέτυχαν και μετέτρεψαν μία κρίση χρέους σε οικονομική και κοινωνική κρίση τεραστίων διαστάσεων; Δεν καταλαβαίνουν πως δεύτερη αποτυχία θα κοστίσει πανάκριβα στον λαό;
Γιατί τεχνοκρατικά μπορεί να αποτραπεί η χρεοκοπία του κράτους, αλλά ουσιαστικά έχει ήδη επέλθει για 1 εκατομμύριο ανέργους και το ίδιο θα συμβεί σε πολλούς άλλους πολίτες αν οι μισθοί υποτιμηθούν σε επίπεδο Βουλγαρίας. Και δικαιολογημένα μπορεί να αναρωτηθούν: Τι χειρότερο θα μας προκαλούσε η χρεοκοπία ή η έξοδος από το ευρώ; Τότε ίσως ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.
Εξάλλου, αν η ανταγωνιστικότητα μειώθηκε στα χρόνια του ευρώ κατά 25% περίπου, γιατί να μη γίνει προσπάθεια να βελτιωθεί κατά 35% ας πούμε με πάταξη της γραφειοκρατίας, μείωση της φορολογίας, άρση αντικινήτρων, δημιουργία ευνοϊκού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, βελτίωση των υποδομών, νέες επενδύσεις και άλλα πολλά που θα καταστήσουν πραγματικά ανταγωνιστική την οικονομία. Τόσο δύσκολο είναι; Οχι βεβαίως.
Ο ιδεολογικός τυφλοσούρτης της τρόικας προτάσσει τη μείωση μισθών και όχι η ανάγκη για ανταγωνιστικότητα. Κι αυτό είναι άκρως επικίνδυνο και το χειρότερο αναποτελεσματικό όσο οι μεταρρυθμίσεις παραμένουν στα συρτάρια.
Πηγή : ethnos.gr
Χωρίς κατηγορία

[Ανορθόδοξα] Οι κληρονόμοι

Σχολιάστε

Άρθρο – Γνώμη του Τάκη Θεοδωρόπουλου για “ΤΑ ΝΕΑ”
Όσοι ανθέλληνες εξακολουθούν να ισχυρίζονται πως δεν είμαστε απευθείας απόγονοι των αρχαίων ημών προγόνων, δεν έχουν παρά να διαβάσουν το παρακάτω απόσπασμα από τον Γ’ Ολυνθιακό λόγο του Δημοσθένη – το μεταφράζω πρόχειρα:
«Το ψήφισμα (ο νόμος) δεν έχει καμιά αξία αν δεν προστεθεί σε αυτό και η θέληση να εφαρμόσετε όσα με τόση προθυμία αποφασίσατε. Διότι αν έφταναν τα ψηφίσματα και μπορούσαν να σας υποχρεώσουν να κάνετε αυτά που προστάζουν, ή αν τα ίδια ήταν σε θέση να τα εφαρμόσουν από μόνα τους, τότε δεν θα ήταν δυνατόν ύστερα από τόσα ψηφίσματα που εκδώσατε να έχουν γίνει τόσα λίγα, ή μάλλον να μην έχει γίνει τίποτε […] διότι μπορεί οι πράξεις να ακολουθούν τα λόγια και τις ψηφοφορίες χρονικά, έχουν όμως μεγαλύτερη δύναμη και είναι ισχυρότερες».
Είναι ηλίου φαεινότερον λοιπόν πως η προθυμία των πολιτικών ανδρών μας να ψηφίζουν νόμους για τη σωτηρία της χώρας, η οποία συνοδεύεται από την απροθυμία τους να τους εφαρμόσουν, δεν οφείλεται ούτε σε δειλία ούτε σε ανικανότητα. Είναι πανάρχαια ελληνική παράδοση που εμείς, οι απόγονοι του Δημοσθένη, τη φέρουμε ως εγγραφή στο DNA μας, αυτό το οποίο είναι ειδικά προγραμματισμένο για να θριαμβεύει κυρίως επί του εαυτού μας. Οπως, ως γνωστόν, συνέβη και με τους Αθηναίους στους οποίους απευθύνεται ο ρήτορας και οι οποίοι αποφάσιζαν συνεχώς να οργανωθούν για να αντιμετωπίσουν τον Φίλιππο χωρίς ποτέ να εφαρμόσουν τις αποφάσεις τους. Ως γνωστόν, η Αθήνα αναγκάστηκε να παραδοθεί στους Μακεδόνες εντέλει, αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι εμείς παραμένουμε πιστοί στις πολιτισμικές μας παραδόσεις. Κρίμα που δεν ζει σήμερα ο Φαλμεράιερ για να σκίσει το κατάπτυστο πόνημά του.
Λέει κι άλλα ο Δημοσθένης για τους πολιτευόμενους της εποχής του που είχαν χτίσει σπίτια πολυτελέστερα κι από τα δημόσια κτίρια και τους ναούς, για τους εύπορους που δεν επιθυμούσαν να φορολογηθούν και άλλα πολλά. Δεν θα σταθώ όμως σε όλα αυτά γιατί μπορεί να θεωρηθεί ότι ηθικολογώ ή πως, απελπισμένος από το παρόν, αναζητώ καταφύγιο στο παρελθόν για να υπεκφύγω ή να παρηγορηθώ.
Απλώς αισθάνθηκα την ανάγκη να απαντήσω σε όσους απόρησαν επειδή στο πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνεται και το άνοιγμα καμιάς εκατοστής επιτηδευμάτων ήδη ορθάνοιχτων βάσει προηγουμένων ψηφισμάτων – νόμων, τους οποίους η ίδια Βουλή ψήφισε πανηγυρικά. Και αν ήταν μόνον τα κλειστά, κάτι πάει κι έρχεται θα μου πεις. Είναι και όλα τα άλλα που αν καθήσεις να τα απαριθμήσεις θα πνιγείς στις λεπτομέρειες και θα χάσεις την ουσία.
Και η ουσία είναι ότι ενώ ζεις στον 21ο αιώνα και νομίζεις πως είσαι ένα τίποτε, ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως είσαι κληρονόμος. Κι όσο κι αν ο 4ος αι. π.Χ. στον οποίον έζησε ο Δημοσθένης θεωρείται αιώνας παρακμής για την Αθήνα, οφείλεις να αναγνωρίσεις πως σε αυτόν έζησαν και ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης. Κάθε κληρονομιά έχει και τα καλά της, έχει και τα κακά της. Κι εμείς, για να διατηρήσουμε τα δικαιώματά μας, διαλέξαμε τα χειρότερα.
Πηγή : tanea.gr