ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ που η χώρα περνάει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που έχει γνωρίσει, τα καταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, εταιρείες ζητούν την υπαγωγή τους στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα και οι άνεργοι φτάνουν και ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο, η είδηση που συνετάραξε το πανελλήνιο, απασχόλησε τα κανάλια και έγινε και πρωτοσέλιδο σε εφημερίδες ήταν η 22χρονη δασκάλα που «αποπλάνησε» νεαρό μαθητή.

Ο «αποπλανηθείς» μαθητής δεν ήταν μαθητής της. Η «αποπλάνηση» δεν έγινε στο σχολείο. Ο νεαρός έψαχνε σε ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook) για γκόμενες κι έπεσε πάνω στη δασκάλα. Η δασκάλα γούσταρε πιτσιρικάδες και λέγοντάς του πως θα τον βοηθήσει στα μαθήματά του, τον γνώρισε, τον συνάντησε και του έκανε -και μάλιστα δωρεάν- το καλύτερο μάθημα: σεξουαλική πρακτική! Τον έβαλε στον σωστό δρόμο! Και στη συνέχεια, στέλνοντάς του μηνύματα, στα οποία του έλεγε πόσο καλός εραστής ήταν, πως τη συνετάραξε και πως θα ήθελε να το ξανακάνουν, του εδραίωσε και την πίστη στον ανδρισμό του, κάτι το ανεκτίμητο.

Αν τα μηνύματα που του έστελνε τα έβρισκε ο πατέρας του, πρώτον θα ήταν καταχαρούμενος και υπερήφανος και δεύτερον ίσως να έφτανε μέχρι και να στείλει στη δασκάλα γλυκά και λουλούδια. Δυστυχώς, όμως, για τη δασκάλα και τον μαθητή, τα βρήκε η μαμά! Η οποία όχι μόνο δεν χάρηκε, όπως θα έπρεπε, αλλά, ενοχληθήσα σφόδρα διά το ότι μία 22χρονη είχε «αποπλανήσει» το παιδί της και το είχε «βεβηλώσει», προσέφυγε στην Αστυνομία! Και ζήτησε και την ποινική δίωξη της δασκάλας!

Μια μάνα, η οποία πιστεύει πως ένας 15χρονος ή 16χρονος χρειάζεται να «αποπλανηθεί», προκειμένου να έχει μια σεξουαλική εμπειρία με μια 22χρονη είναι τόσο βαθιά νυχτωμένη και εκτός πραγματικότητος, που θα μπορούσε ακόμη και να πιστέψει πως ο Παπαδήμος θα σώσει τη χώρα!

Συμπέρασμα: Ο Θεός να μας φυλάει από μανάδες που προτιμούν να ακούνε τον γιο τους να βογγάει πίσω από την κλειστή πόρτα της τουαλέτας, στην οποία μπήκε κρατώντας ένα περιοδικό με γυμνές, παρά να περνάει ωραίες στιγμές στην αγκαλιά μιας δασκάλας. Η οποία, ως δασκάλα, μετά την ολοκλήρωση της πράξης, θα του λέει: «Ωραία το έκανες! Ας κάνουμε τώρα μια επανάληψη, για να το εμπεδώσεις!».

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 16/01/12

Πηγή : real.gr

Μέρα με την μέρα, η πίστη μου στην δύναμη των πολλών και κατά συνέπεια στην αποτελεσματικότητα των σχεδιασμών, μειώνεται. Τελευταίο πλήγμα, η αποκάλυψη ότι η πιο πολυδιαφημισμένη λέξη της εποχής, δεν είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής δουλειάς και ενός σχεδίου, αλλά είναι η τυχαία έκρηξη ενός ηθοποιού.

Εξηγούμαι. Όλοι έχουν δει τον Μαυροματάκη να αναφωνεί «ομορφάντρα μου», παριστάνοντας τον «καντινιέρη» έξω από το Ολυμπιακό Στάδιο. Και πολλοί θα έχουν πιστέψει ότι κάποιος εγκέφαλος σε μια εταιρία έδωσε την εντολή να βρεθεί μια λέξη που θα καλύψει λίγο την φασαρία που είχε δημιουργήσει ο «κελεμπίας» του Τάκη Σπυριδάκη. Άλλωστε οι δύο διαφημίσεις – ο «κελεμπίας» και ο «ομορφάντρας» – «εκπορεύονται» από διαφορετικές εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, επιχειρήσεις οι οποίες στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους εφευρίσκουν λέξεις που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου και να γίνουν σλόγκαν. Πρώτος το νήμα έκοψε ο αγαπούλας Σπυριδάκης με τον «κελεμπία». Όπως όμως εξομολογήθηκε πριν μερικές εβδομάδες ο Τάκης Σπυριδάκης στους «Πρωταγωνιστές», ο «κελεμπίας» δεν υπήρχε σε κανένα σενάριο αλλά ξεπήδησε αυθόρμητα την ώρα των γυρισμάτων. Ενδιαφέρον, σκέφθηκα.

Πριν από λίγες μέρες είδα και τον «ομορφάντρα» και τον θεώρησα ως μια έξυπνη απάντηση του «ανταγωνισμού». Το σαββατοκύριακο όμως έμαθα, ότι ούτε ο «ομορφάντρας» ήταν στο σενάριο. Και αυτός από μια στιγμιαία έμπνευση ενός ηθοποιού βγήκε. Του Μανώλη Μαυροματάκη εν προκειμένω. Ούτε μάνατζερ, ούτε σεναριογράφοι, είχαν σχεδιάσει την νέα διαφημιστική επιτυχία. Αυτοσχεδιάζοντας ο Μανώλης φώναξε «ομορφάντρας», όπως αυτοσχεδιάζοντας ο Τάκης είχε φωνάξει «κελεμπίας». Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Την έμπνευση του ενός ή καλύτερα, την δύναμη του ενός, που ξεπερνά τους σχεδιασμούς των πολλών και επικρατεί.

Κι αν είστε επιφυλακτικοί με το συμπέρασμά μου προσπαθήστε να σκεφθείτε την ίδια διαφήμιση χωρίς την εμπνευσμένη κραυγή του «ομορφάντρα». Υπάρχει; Δεν υπάρχει. Ούτε η σκηνοθεσία τη σώζει, ούτε η τσίκνα στο ντεκόρ, ούτε το σωστά φωτισμένο γήπεδο. Ο Μαυροματάκης κάνει τη διαφορά. Ένας κλασικός ηθοποιός που δεν είχε μέχρι πρότινος και πολλή σχέση με τη διαφήμιση. Στο Εθνικό παίζει, αυτή είναι η «λόξα» του. Όπως και ο Σπυριδάκης άλλωστε που έκανε τη διαφήμιση για να βρει λεφτά να χρηματοδοτήσει τη νέα του ταινία. Δύο «επισκέπτες» δηλαδή που εμφανίστηκαν από το πουθενά και έσωσαν την τιμή της ελληνικής διαφήμισης αυτόν τον ανέμπνευστο χειμώνα.

Θα μου πείτε γιατί το παιδεύω τόσο πολύ. Για δύο διαφημίσεις πρόκειται. Η σκέψη μου είναι ύπουλη. Προσπαθώ να σκεφθώ αν το ίδιο που συνέβη στη διαφήμιση μπορεί να συμβεί και στην πολιτική. Να βγουν ξαφνικά και από το πουθενά δυο πρόσωπα – έστω ένα – και να φωνάξουν μια λέξη που θα μας απογειώσει. Ούτε σενάριο να σεβαστούν, ούτε σκηνοθεσία, ούτε τίποτα. Δύσκολο; Έτσι νόμιζαν και στις διαφημιστικές. Άλλωστε όπως έχουν πει οι θεωρητικοί, στις μέρες μας δεν είναι η διαφήμιση που αντιγράφει τη ζωή αλλά η ζωή που αντιγράφει τη διαφήμιση.

Πηγή : protagon.gr

Θεωρείται πλέον πιθανό να μπουν και οι υπογραφές κάτω από μία καταληκτική συμφωνία για το PSI. Όχι επειδή στο μάτι του Νταλάρα θα λάμψουν οι καλές προθέσεις, αλλά επειδή το μάτι της Μέρκελ γυαλίζει επικινδύνως. Ο Τσαρλς γνωρίζει ότι καλόν είναι να μη βάζεις το κεφάλι κοντά στο στόμα ενός λιονταριού ακόμα και όταν αυτό χασμουριέται. Το PSI θα κλείσει, όπως φαίνεται, θετικά, επειδή είναι μία διεθνής υπόθεση. Ελληνική είναι η υπόθεση που ξετυλίγεται σαν μπλεγμένο κουβάρι στη Θεσσαλονίκη.

Υποθέτω ότι θα έχετε πληροφορηθεί το γεγονός. Στη γλώσσα του αστυνομικού ρεπορτάζ περιγράφεται κάπως έτσι: κύκλωμα πενήντα ατόμων, αρκετά εξ αυτών υπεράνω κάθε υποψίας, εξαρθρώθηκε από τις αστυνομικές αρχές στη Θεσσαλονίκη. Το κύκλωμα ελέγχεται για τοκογλυφία, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και πλήθος φορολογικών παραβάσεων με τη συνεργασία τουλάχιστον ενός επίορκου δημοσίου λειτουργού. Μία δικογραφία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να πέσεις από τα σύννεφα και να τσακιστείς έκπληκτος στο έδαφος. Πώς είναι δυνατόν ένας κορμός ευυπόληπτων πολιτών να αποκτά τα μακριά χέρια του υποκόσμου και την κεφαλή της νύχτας; Είναι. Διότι για αρκετούς από αυτούς μπορεί να δοκιμάζεται η σχέση τους με τον νόμο, αλλά όχι και η σχέση με τα ήθη της Πόλης μας. Εντάξει, δεν σας λέω για τον Εφοριακό που τα έπιανε. Θα σας πω, όμως, για τον τύπο που άκουσε πως γίνονται διευθετήσεις αν λαδώσεις το σωστό πρόσωπο και κανόνισε να γίνει η επαφή. Δίπλα του θα βάλω τον άλλον που έστελνε πελάτες στον τοκογλύφο επειδή-και αυτός-εξυπηρέτηση έκανε. Και λίγο πιο κάτω εκείνος με τις επαφές στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ, να αγοραστούν δελτία που ξεπλένουν χρήμα της νύχτας αφού, εντάξει, όλοι κλέβουν πια την Εφορία.

Μη νομίζετε ότι υπάρχουν πενήντα άνθρωποι που λειτουργούν κάτω από ένα κοινό κέντρο. Φανταστείτε διαφορετικά κομμάτια από παζλ που, απλώς, ταιριάζουν το ένα με το άλλο. Και η Θεσσαλονίκη είναι ένα ιδανικό θερμοκήπιο για να ανθίσει το λουλούδι της διαφθοράς. Αρκετά μικρή για να είναι «λειτουργική» και αρκετά μεγάλη για να τηρούνται τα προσχήματα. Μεταξύ μας, είναι μία πόλη όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, οι αμοιβαίες «εξυπηρετήσεις» θεωρούνται απαραίτητες για να κινηθούν τα γρανάζια και όταν η έννοια του ελέγχου εξαντλείται στην παράνομη στάθμευση, τότε ένα παράλληλο σύστημα αρχίζει και λειτουργεί. Δεν είναι ούτε παραοικονομία, ούτε παρακράτος. Είναι παρακοινωνία. Και αν θέλετε, είναι το πραγματικό πρόβλημα που έχει να λύσει αυτή η χώρα. Ζούμε σε μία πατρίδα που κάνει διπλή ζωή. Σκεπάζει με σεντόνια τους καθρέφτες της και λέει ψέματα στον εαυτό της. Όμως αυτός ο κόμπος δεν λύνεται στο Μαξίμου. Λύνεται σπίτι σου.

Πηγή : protagon.gr  

Αρχίζεις πια να τους χωρίζεις αλλιώς τους ανθρώπους. Κάθε εποχή και οι διαχωριστικές γραμμές της. Μεθυσμένες γεωμετρίες οι παλιές ευθείες, σαν αρμοί σε παζλ. Τώρα υπάρχουν εκείνοι που βγαίνουν σαν πράσινοι μίσχοι μέσα από πέτρα και οι άλλοι, εκείνοι με το ασήκωτο βάρος στα μάτια, στο σώμα, στα λόγια. Δεν είναι εκείνος ο βαρετός διαχωρισμός του life style ανάμεσα σε ανθρώπους “θετικής ενέργειας” και σε κατσούφηδες. Τον είδαμε αυτόν. Το πρωί ουρλιάζαν στην τηλεόραση για το πόσο καλά περνάνε και το βράδυ στις συνεδρείες τους και τα group therapy λυγίζαν μέχρι το γόνατο, έτρεφαν το κενό με κενό και φεύγαν πιο πεινασμένοι.

Το σώμα μου αρχίζει πια να διαλέγει ανθρώπους. Χωρίς σκέψη, ενστικτωδώς, γυρίζουν τα φυλλαράκια μου προς το φως, μόνα τους, πώς το εμποδίζεις αυτό; Ας τους ονομάσω αποφασισμένους. Με απλήρωτους λογαριασμούς ή όχι, με καλή δουλειά ή όχι, με σακατιλίκια στα προσωπικά τους ή όχι, αποφασισμένοι για όλο τον δρόμο που τους αναλογεί. Χωρίς αυτιστικές παρηγοριές ότι “όλα θα πάνε καλά”, δίχως στερεότυπα χτυπήματα κουράγιου στην πλάτη, μακριά από τις ζωούλες που τρέχουν σαν σκίουροι στο δάσος να κρυφτούν στην ζεστή κουφάλα ενός καλύτερου μέλλοντος. Παραμένουν έξω στο δάσος, πίνουν το νερό τους τρεχούμενο, φτιάχνουν παρέες με άλλους “ξεχασμένους” έξω, και τα πρωινά τους ξυπνήματα τα ζουν σαν μικρά πάρτυ που δεν τους τα υποσχέθηκε κανένας.  Με συνθλίβει η ακινησία των παραλυμένων. Πλακούντες σε κρυψώνες μέχρι να περάσει η μπόρα, ξεραμένα αίματα. Πάντα είχα το ένα μου μάτι επάνω στους ανυπεράσπιστους. Θέλεις από ιδιοτέλεια; Για να με κοιτάξουν κι εκείνοι όταν θα είμαι κάτω και δεν θα έχω κουράγιο να χαρώ ούτε μια μέρα του Ιούλη; Εντάξει, έστω.

Ξέρεις, πολλές φορές γίνεσαι ο καλύτερος αγωγός ενός πράγματος χωρίς εσύ ο ίδιος να είσαι αυτό το πράγμα. Συμβαίνει. Κάποια στιγμή καλείσαι να τα διαχωρίσεις αυτά τα δύο. Και πρέπει να είσαι απόλυτα ειλικρινής και είναι επώδυνο και επικίνδυνο. Δεν είσαι ψεύτης αν μπορείς να εκφράσεις την θλίψη των άλλων δίχως εσύ να είσαι θλιμμένος. Δεν έχεις κοροϊδέψει κανέναν αν κατάφερες κάποτε να δώσεις αληθινό σώμα στην μελαγχολία, αλλά εσύ χαιρόσουν το κάθε τι μικρό μέσα στη μέρα σου. Ήσουν καλός αγωγός της μελαγχολίας, αλλά δεν ήσουν η μελαγχολία. Πολλοί το βρίσκουν ύποπτο αυτό. Ενώ δεν βρίσκουν καθόλου ύποπτο το αντίθετο. Εννοώ, την βαριά θλίψη που σε πλακώνει όταν διαβάζεις συνεντεύξεις μεγάλων κωμικών του παλιού κινηματογράφου, ή όταν μαθαίνεις για την ζωή τους, έξω από το πανί. Δεν ξέρω τι είναι αληθινό και τι φτιαχτό. Μπορώ μόνο να ορκιστώ ότι γίνεται. Χαρούμενοι άνθρωποι με ταλέντο στην λύπη. Μελαγχολικοί, με χάρισμα στο γέλιο. Σαν καρναβάλι, σαν μεγάλο λούνα παρκ με δύο μόνο παιδάκια.

Πλατιάζω. Ήθελα μόνο να πω πως θέλω να είμαι με όσους είναι έξω, στο δάσος. Στις κουφάλες θα μπούμε μια και καλή…