Άρθρο του Κώστα Μίντζηρα για το protagon.gr

Οι 2 πρώην πρόεδροι της ΕΦΕΕ (Τζουμάκας και Παπουτσής) δεν θα είναι τελικώς υποψήφιοι για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος δεν έστερξε, όπως αναμενόταν, στην πρόταση να γίνει -χάριν της δημοκρατικότητας της διαδικασίας και της ευγενούς άμιλλας- δεκτή η υποψηφιότητά τους μολονότι αντίθετη στο  καταστατικό  του κινήματος, κατά το άρθρο 41 παρ. 5 του οποίου «Υποψήφιος Πρόεδρος αναδεικνύεται όποιος προταθεί από το 1/4 τουλάχιστον των μελών του Εθνικού Συμβουλίου ή το 1/3 των Περιφερειακών Επιτροπών του Κινήματος ή το 10% τουλάχιστον του συνόλου των Μελών του Κινήματος. Κάθε Μέλος προτείνει μόνον έναν (1) υποψήφιο».

Η Επιτροπή Καταστατικού αποφάνθηκε ότι «υποψήφιος Πρόεδρος αναδεικνύεται όποιος, πρώτον, προταθεί από το ¼ τουλάχιστον των μελών του Εθνικού Συμβουλίου, το 1/3 των Περιφερειακών Επιτροπών και το 10% τουλάχιστον του αριθμού των μελών. Τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου είναι 377 και επομένως ο ελάχιστος αριθμός για την πρόταση  είναι ο αριθμός των ενενήντα τεσσάρων μελών.  Περιφερειακές Επιτροπές είναι 15, άρα το 1/3 είναι πέντε και τα μέλη μας όταν κλείσαμε προ ημερών το μητρώο το ηλεκτρονικό που έχουμε είναι 390.000, που σημαίνει ότι το μέτρο ήταν 39.000». Ο Βενιζέλος κατέθεσε αίτηση με 189 υπογραφές, ο Παπουτσής αυτοπροτάθηκε κι ο Τζουμάκας υπέβαλε ένα κείμενο. Ως εκ τούτου μόνο ο Βενιζέλος τρέχει στην κούρσα.

Στις δηλώσεις αμφοτέρων των παρ΄ολίγον υποψηφίων προτάχθηκε -με άλλα λόγια- το ίδιο επιχείρημα: Η (ορθή) πολιτική αντιμετώπιση του θέματος επέβαλε να μην εφαρμοσθεί ο γραφειοκρατικός και διαδικαστικός καταστατικός τύπος, η τήρηση του οποίου απονευρώνει τη δημοκρατική διαδικασία στερώντας τους την ευκαιρία να είναι υποψήφιοι αν και δεν πληρούσαν τις τυπικές προϋποθέσεις. Αρα είναι πολιτική η επιλογή του αποκλεισμού τους. Αυτός ο τρόπος σκέψης αποτέλεσε την ραχοκοκκαλιά της μεταπολιτευτικής κουλτούρας.  Παπουτσής και Τζουμάκας, ως εξέχοντα στελέχη της μεταπολίτευσης, δεν ήταν εύκολο να τον αγνοήσουν, ενώ το ίδιο ακριβώς έκανε κι ο Βενιζέλος.

Γνώριζαν και γνωρίζουν άριστα κι οι 3 ότι κάθε μάχη επί της διαδικασίας είναι μάχη επί της ουσίας. Κι ό,τι μαθαίνεται στα φοιτητικά αμφιθέατρα, δύσκολα λησμονιέται ακόμη κι αν περάσουν χρόνια.

Πηγή: protagon.gr

Άρθρο της Μαργαρίτας Μυτιληναίου για το protagon.gr

Η πρώτη είδηση που διάβασα προχτές στο ίντερνετ αφορούσε στο θάνατο της Δόμνας Σαμίου. Ένα «ωωωωω» έφυγε από μέσα μου αβίαστα, αυτόματα. Ίσως γιατί, με χαρακτηριστική αφέλεια, νόμιζα ότι θα είναι πάντα εκεί. Πάντα παρούσα. Πάντα υπερκινητική και γεμάτη όρεξη, όπως τη θυμόμουν. Έκανα λάθος. Είχα πάνω από δυο χρόνια να μιλήσω μαζί της. Σχεδόν από τότε που έφυγα από την ΕΡΤ.

Σταματάω να γράφω για λίγο. Σκέφτομαι τα μάτια της. Δυο μικρές φωλιές ζωής. Δυο πηγές εξυπνάδας. Αεικίνητα μάτια. Που μιλούσαν πριν από ‘κείνη. Σαν να μαρτυρούσαν τη σκέψη της, την ανάγκη της, τη δίψα της να μαθαίνει.
Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος. Δεν έζησε εύκολη ζωή. 1928, Καισαριανή -2012, Νέα Σμύρνη. Πάντα η Μικρά Ασία και η προσφυγιά κυλούσαν στις φλέβες της. Όπως ακριβώς και η παράδοση, οι σκοποί, οι στίχοι, τα τραγούδια και οι φωνές.

Από το ’63 γυρνούσε την Ελλάδα με ένα μπομπινόφωνο (να το πω μαγνητόφωνο για να συνεννοούμαστε). Σχεδόν σε όλη της τη ζωή ταξίδευε, ερευνούσε, κατέγραφε και στην ουσία διέσωζε τη μουσική μας ιστορία. Ποιο κράτος και ποια πολιτιστική υποδομή, μου λέτε εσείς. Μια γυναίκα με πείσμα, όρεξη και πίστη ήταν η κυρία Δόμνα. Απέναντι σε όλους και όλα, όταν χρειαζόταν. Ακόμη και στον ίδιο της τον εαυτό. Γιατί, ναι, πρέπει να χρειάστηκε πολλή δύναμη- εν μέσω Χούντας- για να σηκωθεί μέσα από ένα πλήθος γιεγιέδων και να ανέβει στη σκηνή του Ροντέο για να τραγουδήσει δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο. Το έκανε. Τραγούδησε με μια ψυχή άλλο πράγμα και κατάφερε από εκείνη την πρώτη μέρα της ουσιαστικής της εξωστρέφειας να βάλει σιγά-σιγά τη δημοτική, την παραδοσιακή μουσική μέσα στις καρδιές των νέων ανθρώπων.

Δεν έμοιαζε να φοβάται η κυρία Δόμνα. Δεν έμοιαζε να σταματά μπροστά σε τίποτα. Νομίζω πως ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν στην ιδιωτική πρωτοβουλία τόσο πολύ. Εδώ και 30 χρόνια ένας σύλλογος με το όνομά της, και στηριζόμενος κυρίως σε χορηγούς, τη βοήθησε να ξεμπλέξει από τα γρανάζια της δισκογραφίας, να διασώζει και να προβάλει την παραδοσιακή μουσική, να διοργανώνει εκδηλώσεις μόνο έτσι όπως εκείνη ήθελε: απλά κι αληθινά. Κι όλα αυτά αθόρυβα. Δεν ενοχλούσε, δε ζητούσε ατέλειωτες κρατικές επιχορηγήσεις, δε φόρτωνε τους δίσκους της με φανταχτερά στολίδια.

Μια φορά, οι επιτήδειοι την πάτησαν μαζί της. Ήταν το ’93 ή ’94, νομίζω. Κυκλοφόρησε ένα δίσκο με αποκριάτικα αθυρόστομα τραγούδια και οι σεμνότυφοι κριτές της πήγαν να τη φάνε. Εκείνη γέλαγε, το διασκέδαζε με την ψυχή της. Ήξερε καλά πως οι βιαστικοί αρπακολατζήδες θα προσπαθούσαν να τη διασύρουν. Έλα όμως που οι δικές τους ανίερες κατηγορίες εξέπεσαν! Όλος ο δίσκος, που μάλιστα έγινε και best seller, βασίστηκε πάνω σε ιερούς/ σατυρικούς στίχους και σκοπούς της παράδοσης.

Αν τώρα κλείσω τα μάτια μου είμαι σίγουρη πως θα τη δω να χαμογελάει. Μπορεί και να την ακούσω να μου ψιθυρίζει «Τι έγινε, βρε Σπίθα; Τον άκουσες το δίσκο με τα κάλαντα;» Ναι, κυρία Δόμνα, τον άκουσα και μ’ άρεσε. Πες μου τώρα μια από τις ιστορίες σου… Τις έλεγε ωραία τις ιστορίες της ζωής της, ακόμη κι αν προς το τέλος δε θυμόταν καλά τα ονόματα και τις χρονολογίες.
Ποιος νοιάζεται γι’ αυτά;

Καλό ταξίδι κυρία Δόμνα. Καλό ταξίδι.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Στέλιου Σοφιανού για το tovima.gr

Δεν νομίζω να τέθηκε ποτέ θέμα ματαίωσης των παρελάσεων στις 25 Μαρτίου. Αυτό δα έλειπε – αν και από τούτη την Πολιτεία όλα να τα περιμένεις…Το ερώτημα είναι πώς θα γίνουν. Υπό ποια μέτρα, δηλαδή, που θα αποτρέψουν ή θα καταστείλουν εκδηλώσεις αγανακτισμένων (ή απλώς «κτισμένων») πολιτών σε βάρος πολιτικών, δημάρχων κ.α…

Το περιστατικό της Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Οκτώβριο, δεν επιτρέπει στις αρχές χαλάρωση, πολύ περισσότερο που σε δύο εβδομάδες θα βρισκόμαστε, εκτός απροόπτου, σε προεκλογική περίοδο. Ουδείς υποψήφιος ή απερχόμενος βουλευτής, υπουργός κ.α., επιθυμεί να διακινδυνέψει τη φήμη, τη σωματική του ακεραιότητα, ή έστω ένα καλοραμμένο κοστούμι, επειδή τα γιαούρτια και τα νεράντζια είναι της μόδας. Κατανοητό.

Υποθέτω ότι τα αστυνομικά μέτρα της 25ης Μαρτίου θα αποτελούν και μια πρόβα τζενεράλε εν όψει εθνικών εκλογών. Το μεγάλο άγχος των υποψηφίων των δύο μεγαλύτερων κομμάτων είναι ακριβώς ο φόβος εκτρόπων κατά τις εκδηλώσεις που θα προηγηθούν της κάλπης – ούτε για την εκλογή τους δεν αγχώνονται τόσο…

Θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί, «όπως έστρωσαν ας κοιμηθούν».Δεν διαφωνώ, μόνο που υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι: οι εκλογές γίνονται για να αναδειχθούν οι επόμενοι που θα μας κυβερνήσουν. Έχει, λοιπόν, ο καθένας την ευκαιρία να επιδοκιμάσει και να αποδοκιμάσει με την ψήφο του όποιον επιθυμεί – όπως και να κατέλθει ο ίδιος υποψήφιος αν πιστεύει ότι θα μας σώσει…

Κυρίως, όμως, έχει ο καθένας την υποχρέωση να σεβαστεί το αποτέλεσμά τους – εκτός αν είναι από εκείνους που θέλουν να κυβερνούν οι μειοψηφίες, ενίοτε και με τη χρήση βίας, οπότε μάλλον τζάμπα μιλάμε (τουλάχιστον, όμως, μπορούμε…).

Το αποτέλεσμα των εκλογών προκύπτει μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες, που προβλέπουν ο νόμος και η δημοκρατία μας. Αν δεν σέβεσαι τις διαδικασίες αυτές, δεν σέβεσαι ούτε τις εκλογές, δηλαδή την κρίση του λαού.

Μία από τις διαδικασίες των εκλογών είναι και οι προεκλογικές συγκεντρώσεις. Μικρές ή μεγάλες. Για δεκαετίες ταλαιπώρησαν τις αισθήσεις, την αισθητική και το περιβάλλον, αλλά τις ανεχόμασταν.

Τώρα, που ελπίζω ότι (λόγω κρίσης, αλλά και τεχνολογικών εξελίξεων) θα είναι πιο μαζεμένες, δεν αρκεί να τις ανεχθούμε. Επιβάλλεται να τις προστατέψουμε.

Όχι με «δρακόντεια» μέτρα, που θα προκαλέσουν και θα επιβαρύνουν τις δικές μας τσέπες, αλλά με συνείδηση της υποχρέωσης προστασίας της ελευθερίας του λόγου. Συν του ότι, σε αυτή τη χώρα, το δικαίωμα στο συναθροίζεσθαι το κατήργησαν μόνο οι χούντες και οι Ναζί.

Έτσι θα θωρακίσουμε τις εκλογές, τη δημοκρατία και εν τέλει τη χώρα. Μαζί, και το «δικαίωμα» κάποιων να γιαουρτώνουν (και) στο μέλλον. Οξύμωρο; Καθόλου, αν αναλογιστείτε ποια είναι η εναλλακτική…

Πηγή : tovima.gr

Άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη για το protagon.gr

Αναρωτιέμαι τι είναι ή πως νιώθουν; Υπεύθυνοι, ανεύθυνοι, μάγκες, τσάμπα μάγκες ή Πόντιοι Πιλάτοι; Στις διοικήσεις και τα Διοικητικά Συμβούλια όσων ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων αρνήθηκαν να μπουν στην διαδικασία εθελοντικού κουρέματος των ομολόγων τους, αναφέρομαι. Δύσκολο ν’ απαντήσει κανείς, καθώς η πολυπλοκότητα του ζητήματος δεν επιδέχεται απλοϊκές αναλύσεις. Θεωρώντας πάντως ότι το PSI πέτυχε τους στόχους του (το κείμενο γράφεται με βάση βραδινές δημοσιογραφικές πληροφορίες περί επιτυχίας του), προσπαθώ ν’ αντιληφθώ πώς σκέφτηκαν όσοι αρνήθηκαν να συναινέσουν δια της ψήφου τους σ’ αυτή τη διαδικασία, πριν ακόμα ξεκαθαριστεί αν η ιστορία οδεύει επιτυχώς ή όχι.

Η μία πιθανότητα είναι να θεώρησαν δεδομένο πως όλοι οι υπόλοιποι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων ανά την υφήλιο θα αποδέχονταν το κούρεμα των ομολόγων που κατείχαν. Άρα η συνολική διαδικασία θα στεφόταν ούτως ή άλλως μ’ επιτυχία, η χώρα δεν θα φαλίριζε, η χρηματοδότηση της οικονομίας θα συνεχιζόταν και συνεπώς μέσα σ’ αυτό το ευνοϊκό πλαίσιο αυτοί θα έχουν εξασφαλίσει το 100% της απόδοσης των ομολόγων που είχαν στα χέρια τους. Αυτό προϋπέθετε βέβαια την πεποίθηση τους ότι η συνολική πορεία του PSI δεν επηρεαζόταν από τη δική τους άρνηση.

Η δεύτερη πιθανότητα είναι να αρνήθηκαν την υπογραφή τους κάτω από μια τέτοια απόφαση, θεωρώντας ότι δυνητικά στο μέλλον μπορεί να τους οδηγήσει σε ποινικές περιπέτειες, παρά την κάλυψη νομιμότητας που έχει προσφέρει η ελληνική κυβέρνηση με τρεις διαδοχικούς νόμους. Υπάρχει και προϊστορία σ’ αυτό, με τα τοξικά ομόλογα. Η πολιτική εξουσία τους έβαλε τότε να συναινέσουν σε μια ακατανόητη γι’ αυτούς διαδικασία, τα αποθεματικά των ταμείων χάθηκαν, κάποιοι (προφανώς) οικονόμησαν και τελικά στα δικαστήρια σύρθηκαν όσοι έβαλαν την υπογραφή τους. Η σημερινή ένσταση τους λοιπόν ακούγεται λογική, στηρίζεται όμως πάλι σε μια ιδιόμορφη παραδοχή, εφόσον επίσημα χείλη εξηγούσαν πως μια συνολική αποτυχία θα οδηγούσε σε μηδενισμό της αξίας των ελληνικών ομολόγων. Ότι κάποιος που θα αποδεχόταν 50% μείωση μπορεί να είχε ευθύνη (επειδή έβαλε την υπογραφή του), ενώ δεν θα είχε καμία ευθύνη (επειδή δεν υπάρχει πουθενά υπογραφή του) αν με την άρνηση του οδηγούσε στην απώλεια του 100% της αξίας του ομολόγου.

Η τρίτη πιθανότητα είναι να θεωρούσαν ότι το κούρεμα έπρεπε να το κάνει η κυβέρνηση για λογαριασμό τους, με το υποχρεωτικό τρόπο που ορίζει η δεύτερη φάση. Αυτή η περιβόητη ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής δράσης, μεταφέρει την τελική ευθύνη στην κεντρική εξουσία και απαλλάσσει τους παρακάτω από ποινικές ή πολιτικές ευθύνες, ενώ τους δίνει τη δυνατότητα να συνεχίσουν τον καταγγελτικό τους λόγο. Αυτό όμως είχε πάλι ως προϋπόθεση τη βεβαιότητα ότι υπήρχαν εκείνοι που θα έμπαιναν εθελοντικά στη πρώτη φάση, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του αρχικού 75% που απαιτείται για να ενεργοποιηθεί η δεύτερη φάση.

Η τέταρτη πιθανότητα είναι να το έκαναν για λόγους καθαρά ιδεολογικούς και πολιτικούς. Να πίστευαν δηλαδή με ειλικρίνεια ότι το σύνολο της διαδικασίας του PSI είναι καταστροφική για τη χώρα και συνεπώς να προσπάθησαν να την οδηγήσουν σε αποτυχία, από το σημείο ευθύνης που έτυχε να βρεθούν οι ίδιοι. Αρνήθηκαν συνεπώς να πάρουν μέρος στη διαδικασία και έστειλαν αρνητικά μηνύματα όπου μπόρεσαν, με στόχο να τη σαμποτάρουν. Αυτό τους μετέτρεψε σε εν δυνάμει μικρούς πρωθυπουργούς. Από πού όμως είχαν λάβει την πολιτική νομιμοποίηση για να αναλάβουν τέτοια ευθύνη;

Η πέμπτη και έσχατη πιθανότητα είναι να μην είχαν καταλάβει τίποτα, να τους φαίνονταν όλα αυτά εξαιρετικά πολύπλοκα για τις δυνατότητες και το διαχειριστικό βεληνεκές τους, οπότε να κατέβασαν ρολά μέσα από μια εύκολη άρνηση. Στο κάτω-κάτω, κομματικοί κολλητοί και συνδικαλιστές που εκλέγονται σε σωματεία διότι έχουν καλή πρόσβαση στις διοικήσεις και κάνουν μεταθέσεις, βρίσκονται ξαφνικά ως ex officio μέλη σε διοικητικά συμβούλια ασφαλιστικών ταμείων με τερατώδη διαχειριστικά και πολιτικά προβλήματα. Τι να ξέρουν κι αυτοί.

Όλα αυτά θα λυθούν τις επόμενες μέρες. Απλώς  προβληματίζομαι, προσπαθώντας να μπω στα μυαλά τους. Λειτουργούν συντεχνιακά ως κωλοπετσωμένοι φύλακες των στενών επαγγελματικών συμφερόντων του κλάδου τους, θεωρώντας τους άλλους λιγότερο ικανούς φύλακες των δικών τους συμφερόντων; Λειτουργούν ως πολιτικοί ινστρούχτορες που αποφασίζουν μόνοι τους τι συμφέρει τη χώρα μέσα στην κρίση, ανεξάρτητα από το τι λένε η βουλή και η κυβέρνηση; Λειτουργούν ως υπεύθυνοι άνθρωποι που έτυχε να βρεθούν σε μια πολύ κρίσιμη θέση την πιο κρίσιμη στιγμή ή ως ανεύθυνοι που προσπαθούν να φυλάξουν μόνο τα νώτα τους; Λειτουργούν μέσα στην κρατική διοίκηση ως μοχλοί των κομμάτων που αρνούνται επισήμως τη διαδικασία του PSI; Λειτουργούν ως κατά περίπτωση αναλυτές, που όσο κατέχουν ένα ομόλογο του ελληνικού δημοσίου διαφυλάττουν την αξία του ως κόρη οφθαλμού, αλλά μόλις αυτό πετάξει σε μια Γερμανική τράπεζα το θεωρούν αποδεικτικό διεθνούς τοκογλυφίας και ζητούν επιτακτικά όχι μόνο να κουρευτεί, αλλά και να μην πληρωθεί καν; Μακάρι να ήξερα, όμως θαρρώ πως συμβαίνουν όλα αυτά μαζί.

Πηγή : protagon.gr