Γράφει ο Άγγελος Αθανασόπουλος για το “ΒΗΜΑ”

Το γεγονός της Μεγάλης Εβδομάδας δεν ήταν η ανακοίνωση της ημερομηνίας των εκλογών. Ήταν η σύλληψη του άλλοτε πανίσχυρου Άκη που κυριάρχησε στα στόματα πολιτικών και στις οθόνες τηλεοράσεων. Πόσο βολικό… Η χώρα άλλωστε έχει ξεφύγει από τα οικονομικά της προβλήματα και έχει την πολυτέλεια να ασχολείται με μία υπόθεση – σίριαλ που τίποτα δεν δίδαξε τους ανεύθυνους ταγούς μας!

Ο εκφυλισμένος ελληνικός δικομματισμός παίζει τα ρέστα του. Γνωρίζουν τα πρωτοπαλίκαρά του ότι αν δεν τη βγάλουν καθαρή (και) τούτη τη φορά, θα τους στείλει η Ιστορία στο «πυρ το εξώτερον». Για τον λόγο αυτό, όλα τα όπλα έχουν βγει στη φόρα. Και ως γνωστόν, τα αποτελεσματικότερα πολιτικά όπλα είναι τα εκβιαστικά διλήμματα με κορυφαίο αυτό που ακούει στο ερώτημα «ευρώ ή δραχμή».

Όσοι τα επικαλούνται και τα υποστηρίζουν διαπρυσίως, ίσως πρέπει να δουν ξανά τις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Εκεί θα βρουν τις απαντήσεις που ψάχνουν. Η πλειοψηφία δεν ετάχθη ποτέ υπέρ μιας επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Άλλωστε, μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί που συγκροτημένα έχουν υποστηρίξει ότι η λύση στον οικονομικό Αρμαγεδδώνα που σαρώνει τη χώρα είναι η δραχμή. Οι πιο πολλοί υπερασπιστές μίας επιστροφής στην προ-ΟΝΕ κατάσταση δεν είναι παρά απολειφάδια μίας ελιτίστικης Αριστεράς, επαναστάτριας εκ του ασφαλούς…

Οι εκλογές της 6ης Μαϊου θα είναι εκλογές οργής. Όχι χωρίς λόγο. Τα δύο μεγάλα κόμματα ζητούν από τους πολίτες ψήφο ευθύνης – εννοείται με κερδισμένα τα ίδια. Από ποιους πολίτες όμως; Από αυτούς που έπλασαν καθ’ εικόνα και ομοίωσή τους σε όλη τη Μεταπολίτευση; «Κομματάκι δύσκολο» που λένε και οι μικρότεροι.

 Περίπου 20 ημέρες πριν τις κάλπες, οι αρχηγοί του ΠαΣοΚ και της ΝΔ εξαντλούνται σε επικοινωνιακές ακροβασίες. Ανασύρουν από το μπαούλο το «κοστούμι της πόλωσης». Δυστυχώς, είναι πλέον «μικρό» για τα προβλήματά μας. Νομίζουν ότι οι πολίτες έχουν πιστέψει ότι αποφάσισαν να συνεργαστούν επειδή ειλικρινά το ήθελαν και όχι επειδή οι περιστάσεις το επέβαλαν. Τόσο τους λείπει η σοβαρότητα που δεν αφήνουν τα στελέχη τους στην κυβέρνηση Παπαδήμου να κάνουν το παραμικρό. Ακόμη και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για την οποία κόπτονταν, θέλουν τώρα να αφήσουν για μετά τις εκλογές.

Οι κκ. Βενιζέλος και Σαμαράς πορεύονται στις εκλογές δεμένοι πισθάγκωνα από το Μνημόνιο, αγωνιζόμενοι μάταια να αποδείξουν ότι αυτό δεν συμβαίνει. Αν είχαν το πολιτικό σθένος θα έπρεπε να έχουν ήδη αρχίσει να παρουσιάζουν στους ψηφοφόρους τις απόψεις τους για τα προβλήματα που καίνε. Θα μειωθούν πάλι οι μισθοί και οι συντάξεις και πόσο; Είναι διατεθειμένοι να πατάξουν τη φοροδιαφυγή και με ποιο τρόπο; Έχουν τα κότσια να απολύσουν τους «χαϊδεμένους» που επί χρόνια βόλεψαν στο Δημόσιο; Διαθέτουν εναλλακτικές ιδέες στις ανάλγητες προτάσεις περικοπών της τρόικας ή απλά αντιδρούν, μακαρίως, σε αυτές; Μπορούν να χειριστούν υπεύθυνα τα εθνικά θέματα χωρίς φαντασιώσεις περιφερειακών αξόνων και απώλειες; Τι πιστεύουν ότι θα συμβεί με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που αναζωπυρώνεται στην Ισπανία; Αν θέλουν το ευρώ, πως φαντάζονται μελλοντικά την ευρωζώνη και τη θέση της Ελλάδος σε αυτήν;

Όσοι ζητούν από τον λαό να ψηφίσει με το βλέμμα στο μέλλον, πρέπει πρώτα να προσφέρουν μία σαφή στρατηγική πρόταση. Αυτό πράττουν οι ελίτ σε ένα κράτος: να καθοδηγούν. Αν όμως μέχρι σήμερα έχουν αποδειχθεί παντελώς αναξιόπιστες, ποια εγγύηση προσφέρουν για την επόμενη ημέρα; Το παρελθόν δεν διαγράφεται μεμιάς επειδή ορισμένοι το θέλουν. Οι ηγέτες και τα συστήματα που τους στηρίζουν απαντούν πρώτοι στα μεγάλα διλήμματα. Χωρίς υπαναχωρήσεις, χωρίς αριβισμό, χωρίς φαντασιώσεις μεγαλείου και ρητορική χωρίς ειρμό.

Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχουν κρατικές ελίτ – μόνο κομματικές, που επιβίωσαν 40 χρόνια μέσα στο συντεχνιακό κουκούλι που οι ίδιες με επιμέλεια φιλοτέχνησαν. Τώρα που αυτό έσπασε δεν έχουν τα κότσια ούτε για αυτοκριτική. Πώς θα πείσουν ότι μπορούν να συνεργαστούν μετεκλογικά, όπως όλοι ιδιωτικώς παραδέχονται; Δεν είναι ότι τα δύο μεγάλα κόμματα δεν μπορούν να αλλάξουν. Δεν θέλουν. Και μεταθέτοντας, κυνικά, την ευθύνη στο εκλογικό σώμα, βρίσκουν βολικό άλλοθι ώστε να μην απαντήσουν στα δικά τους, αμείλικτα, διλήμματα.  

Πηγή : tovima.gr

Γράφει η Λίλα Σταμπούλογλου για το protagon.gr

Ιδού πώς έχει το πράμα για τους περισσότερους Έλληνες. Οι προετοιμασίες αρχίζουν αρκετές μέρες πριν την Ανάσταση. Ο υπεύθυνος πρώτης ύλης και αγορών φροντίζει να φτάσουν στο σπίτι οι απαραίτητες προμήθειες. Μετά, η οικογένεια χωρίζεται σε ομάδες. Άλλοι βάφουν αυγά, άλλοι φτιάχνουν τσουρέκια, άλλοι ετοιμάζουν τη μαγειρίτσα κι άλλοι τον οβελία. Ξημερώματα Κυριακής, όταν τα νεότερα μέλη επιστρέφουν σπίτι απ’ το καθιερωμένο ξενύχτι μετά την Ανάσταση, τα γηραιότερα βρίσκονται ήδη επί το έργον. Η θράκα είχε κάψει και πάνω της στριφογυρίζει το αρνάκι με μεγαλοπρέπεια.

Και το μεσημέρι, ο καθένας παίρνει τη θέση του στο στρωμένο πασχαλινό τραπέζι. Αυτό που μαζεύει γύρω του μπαμπάδες και μανάδες, παππούδες και γιαγιάδες, αδέλφια, ξαδέλφια, ανίψια, θείους, μπατζανάκηδες, συννυφάδες, κουνιάδους, νονούς, βαφτιστήρια, κουμπάρους και φίλους.

Το τραπέζι που μας υπενθυμίζει τελετουργικά ότι δεν είμαστε μόνοι, αλλά μέλη μιας συμμορίας που στο πέρασμα των χρόνων αποδεικνύεται άφθαρτη. Σα μια σχεδία από ατσάλι, φτιαγμένη για να μας περνάει από τη μια όχθη στην άλλη και αρκετά ανθεκτική ώστε να μας βγάζει στη στεριά όταν το πλοίο της ζωής μας ναυαγεί.

Αθάνατη ελληνική οικογένεια, που λέγεσαι και σόι γιατί περικλείεις στους κόλπους σου όχι μόνο δεσμούς αίματος, αλλά και σχέσεις ζωής. Εσύ είσαι η αφετηρία κι ο προορισμός μας. Σ’ εσένα καταφεύγουμε στις χαρές, σ’ εσένα και στα ζόρια. Εσύ, υποστηρίζουν ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι, είσαι το πιο ισχυρό στήριγμα του Έλληνα σε καιρούς κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε. Μια μάσκα οξυγόνου που πέφτει από πάνω του, όταν οι δυσκολίες κι η απελπισία του φέρνουν ασφυξία. «Ευτυχισμένο σπίτι είναι εκείνο μέσα στο οποίο βρίσκονται ενωμένα η κούνια του παιδιού κι η πολυθρόνα της γιαγιάς» είπε ο Βίκτωρ Ουγκώ. Οι Έλληνες κάνουμε πράξη το συλλογισμό του και τον πάμε ένα βήμα παραπέρα με το μεγάλο, ανυπόφορο κάποιες φορές ίσως, αλλά πάντα υπέροχο σόι μας.

Αυτό που την Κυριακή του Πάσχα θα μαζωχτεί γύρω απ’ το φτωχότερο μεν αλλά γεμάτο αγάπη τραπέζι, για να φάει, να πιει, να τραγουδήσει και να χορέψει. Μα πάνω απ’ όλα για να σχολιάσει το πάθημα της κυρά Μαρίας, την καψούρα του Θωμά, τα σαρδάμ του Γιώργου, τις κοκορομαχίες ΝΔ και Πασόκ, τη φράου Μέρκελ και τον μπαμπούλα Σόιμπλε που μας φόρτωσαν χαράτσια. Και με τα γέλια και τις φωνές του, να ξορκίσει το κακό.

Η Λίλα Σταμπούλογλου είναι ηθοποιός και θεατρολόγος

Πηγή : protagon.gr

Γράφει ο Σπύρος Σεραφείμ για το protagon.gr

Το μεσημέρι της Μεγάλης Πέμπτης παρήγγειλα στο αγαπημένο μου καφέ, απέναντι απ’ τη δουλειά μου, «παρακαλώ, θα ήθελα τον καφέ μου κι ένα σάντουιτς με ζαμπόν, χωρίς τυρί, όπως πάντα».

Κάποιοι από τους θαμώνες του μαγαζιού με κοίταξαν με τόσο αποτροπιασμό, μα με τόσο αποτροπιασμό τον αμαρτωλό, λες και τους έκλεισα την τηλεόραση, ακριβώς τη στιγμή που έβλεπαν ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ».

Έτσι – μέσα στα νεύρα, επιστρέφοντας στο ραδιοφωνικό σταθμό που εργάζομαι – έκανα μια σειρά από σκέψεις, χωρίς αξιολογική σειρά, από τα όσα έχω δει-καταλάβει εσχάτως, γύρω μου.

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί που ισχυρίζονται ότι κάνουν νηστεία και τηρούν τα έθιμα με ευλάβεια, «όσοι στην πατρίδα μας δεν κάνουν νηστεία είναι αμαρτωλοί» και τους περιθωριοποιούμε, που «τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα ιερά και τα όσιά μας, οι βλάσφημοι». Σε αυτή τη χώρα, αντίστοιχα, κανείς δεν διάβασε lifestyle περιοδικά επειδή «μέσα έχουν αυτές τις ξετσίπωτες», κανείς δεν ψήφισε τα δύο μεγάλα κόμματα αφού «όλοι τους μασόνοι είναι», σε αυτή τη χώρα σχεδόν όλοι ουρλιάζουν «δεν θα τους ξαναψηφίσω ποτέ», όλα τα στραβά μόνα τους έγιναν, «μπήκε ο Διάβολος, ο εξαποδώ». (Ναι, είναι μια λέξη!).

Σε άλλη περίπτωση, για όλα φταίνε οι εξωγήινοι, όχι εμείς, ποτέ. Εμείς «έχουμε τον Θεό μας που μας σώζει», «η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει», «ο Θεός είναι με τη χώρα μας». Όλοι ήξεραν τα όσα έκανε ή δεν έκανε ο τάδε λαμόγιο προφυλακισθείς, όπως και ποιοι «πρέπει να μπουν φυλακή επειδή είναι διεφθαρμένοι», οι ίδιοι δεν «λάδωσαν» και δεν «λαδώθηκαν» ποτέ, ούτε υπέπεσε στην αντίληψή τους κάποια υπόθεση διαφθοράς. Η αδικία, βλέπετε, «είναι αμαρτία, δεν τη θέλει ο Θεός».

Το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής πολλοί δεν θα φάνε κρέας, αλλά θα πλακωθούν στα ούζα και στα τσίπουρα τρώγοντας νηστίσιμα και μέσα στη ζάλη τους θα κοιτάξουν τον κώλο της σερβιτόρας που «καλή είναι, αλλά είναι από την Αλβανία». Το βράδυ, όμως, όταν ξενερώσουν, για να πράξουν το θρησκευτικό τους καθήκον, θα πάνε «στη γύρα του Επιταφίου, όλο και κάποιο κορμί θα παίζει».

Θεωρώ ότι, σε ένα μεγάλο ποσοστό, είμαστε ένα έθνος που είναι κατ’ επίφαση θρήσκο, ορθόδοξο, πιστό. Η μειοψηφία μόνο έχει εντρυφήσει στην πίστη, γνωρίζοντας επακριβώς τα της θρησκείας. Οι υπόλοιποι είναι κάλπικοι πιστοί, κατ’ επίφαση, για τα μάτια των άλλων, «επειδή έτσι πρέπει».

Δεν είναι τυχαίο ότι πάρα πολλοί εδώ στην Ελλάδα πιστεύουν ότι ο Υιός του Κυρίου έχει τη μορφή του Ρόμπερτ Πάουελ, του ηθοποιού που υποδύθηκε τον Χριστό στην τηλεοπτική μίνι σειρά ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ», που προβάλλεται κάθε χρόνο από τα ελληνικά κανάλια.

Ευτυχώς, το γράφω και πάλι, φυσικά και υπάρχουν πολλοί Έλληνες που δεν είναι όπως ανέφερα πιο πάνω και ξέρουν τι πιστεύουν, είναι πραγματικά θρήσκοι και όχι θρησκόληπτοι. Εν κατακλείδι, όμως, στο τέλος, το Καλό κερδίζει μόνο στις ταινίες; Δεν ξέρω, δεν έχω καταλήξει.

Σας αφήνω τώρα, αρχίζει ξανά, άλλο ένα επεισόδιο του Ιησού. Ναι, από τη Ναζαρέτ. Η οποία μοιάζει σαν χωριό της Επαρχίας μας…

Πηγή : protagon.gr

Γράφει ο Γρηγόρης Καλφέλης για το “ΒΗΜΑ”

«Η ατιμωρησία συχνά γεννάει μιμητές παρόμοιων πράξεων» έλεγε χαρακτηριστικά ο Σαίξπηρ ( Ερρίκος Ε΄).

Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί στις επόμενες εκλογές δεν θα επιλέξουμε ανάμεσα στους διάφορους μεσσίες που επαγγέλλονται και πάλι απαράδεκτα ότι  θέλουν να μας σώσουν από την καταστροφή ( απλώς και μόνο για να ικανοποιήσουν τις άρρωστες προσωπικές τους φιλοδοξίες).

Στις επόμενες εκλογές είναι αναγκαίο να αγγίξουμε κάποια δομικά ζητήματα που δηλητηριάζουν την καθημερινή μας ζωή.

Και τέτοιο κεντρικό πρόβλημα είναι η ανομία με τις ποικίλες εκφάνσεις της , η οποία  εκκολάπτει ένα επικίνδυνο κλίμα ατιμωρησίας μέσα στην κοινωνία.

Θα αναφέρω ορισμένα παραδείγματα αυτής της αποπνικτικής κατάστασης που επικρατεί στη σύγχρονη ( χρεοκοπημένη) Ελλάδα.

Ο νόμος για τα πανεπιστήμια , παρότι ψηφίστηκε από τα 2/3 της ελληνικής Βουλής , δεν εφαρμόζεται. Και αυτό μπορεί να οφείλεται σε ποικίλους παράγοντες .

Δηλαδή, είτε σε μια αυταρχική συνδικαλιστική  ελιτ φοιτητών και καθηγητών που εμποδίζει την εφαρμογή του , είτε στην αποχώρηση της προηγούμενης Υπουργού Παιδείας , η οποία κυνικά «πρόδωσε» τη δικιά της θεσμική επιλογή ( για να εξυπηρετήσει τις προσωπικές της στοχεύσεις).

Ένα άλλο ηχηρό παράδειγμα ανομίας ( που αποδεικνύει καταφανώς ότι δεν είμαστε νεωτερική ή σύγχρονη δυτική δημοκρατία) είναι και το εξής:

Έξω από τη Νομική Σχολή Αθηνών συνωστίζονται καθημερινά τοξικομανείς, έμποροι ναρκωτικών, μικροπωλητές που διακινούν παράνομα τα προιόντα τους ( και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς μπροστά από ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο διδάσκεται η  «συνείδηση της νομιμότητας»).

Και όλες αυτές οι αξιόποινες αθλιότητες εξακολουθούν να κυοφορούνται , παρά το γεγονός ότι υποβλήθηκε σαφής καταγγελία από  καθηγητές της παραπάνω Σχολής.

Και ο θλιβερός αυτός κατάλογος της ανομίας έχει και άλλες εκφάνσεις.

Το γεγονός λ.χ ότι οι συλλαμβανόμενοι φοροφυγάδες δεν μπαίνουν ποτέ στη φυλακή ή το γεγονός ότι καταλαμβάνονται συχνά δημόσια κτίρια  και δεν γίνεται τίποτε ( παρότι οι προκείμενες καταλήψεις  συνιστούν αξιόποινες πράξεις) .

Κορυφαία συμπυκνωση αυτής της ιδεολογίας είναι το πανό κάποιων αγανακτισμένων με το μοιραίο σύνθημα « Το Σύνταγμα είμαστε εμείς και είμαστε παντού»!

Και το κρίσιμο ερώτημα – που πρέπει να ανιχνεύσουμε στις επόμενες εκλογές- είναι το εξής:

Θέλουμε επιτέλους να αποτελούμε ένα πρότυπο δυτικής δημοκρατίας , όπου οι εντάσεις της κοινωνίας θα συνιστούν αντικείμενο σταθεροποιητικών διαδικασιών και θα επιλύονται από το νόμο;

Με απλά λόγια : Θέλουμε να εφαρμόζονται οι νόμοι ( έστω και αν αυτοί εκφράζουν τους ιδεολογικούς συσχετισμούς μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου);

Η απάντηση σε αυτό το κομβικό ζήτημα συσχετίζεται με αυτά που έλεγε ο Κάφκα στη « Δίκη» ( στη συζήτηση ανάμεσα στον Κ. και τον ιερέα):

« Όχι είπε ο ιερέας. Δεν είμαστε αναγκασμένοι να τα θεωρήσουμε όλα αυτά σαν αληθινά , αλλά σαν αναγκαία» .

Υπό αυτή την έννοια οφείλουμε να υπακούμε στους νόμους, όχι γιατί είναι πάντοτε καλοί ή ευεργετικοί, αλλά επειδή είναι αναγκαίοι για τη διατήρηση της κοινωνικής ευταξίας ( αφού διαφορετικά θα πηγαίναμε ραγδαία στο χάος και την αναρχία).

Δυστυχώς στην πατρίδα μας η συνείδηση της νομιμότητας δεν εμπεδώθηκε σχεδόν ποτέ .

 Είτε γιατί η συντηρητική παράταξη μετά τον εμφύλιο πόλεμο εφάρμοσε «το δίκαιο»  με ένα μονοκομματικό και ανώμαλο τρόπο (που οδήγησε και σε πολιτειακές εκτροπές) .

 Είτε γιατί η Αριστερά – επειδή τέθηκε καταρχήν υπό παρανομία- εξακολουθεί και σήμερα να πιστεύει ότι ένας βαθμός περιφρόνησης των «αστικών νόμων» μπορεί να έχει αριστερό χαρακτήρα!

Και η συζήτηση τούτη έχει και διεθνή διάσταση , αφού η ευρωπαική Αριστερά υπερασπίστηκε πολλές φορές μονοδιάστατα τα δικονομικά δικαιώματα των υπόπτων και των κατηγορουμένων , όχι όμως και των θυμάτων.

Όπως έλεγε συμβολικά ο δυσαρεστημένος αριστερός δήμαρχος μιας ιταλικής πόλης : « Δεν είναι καθόλου δεξιό να συλλαμβάνεις ένα κλέφτη»  (Simone , Γιατί η Δύση δεν πηγαίνει προς τα αριστερά)!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; ‘Η θα γίνουμε ένα σύγχρονο ευρωπαικό κράτος,   εφαρμόζοντας τους ψηφισμένους νόμους!

Ή θα μεταβούμε σε ένα βαλκανικό περιβάλλον ανομίας  , όπου ο καθένας θα κάνει ότι θέλει.

Και αυτό το ζήτημα πρέπει να το συζητήσουμε επειγόντως στις επερχόμενες εκλογές!

Πριν είναι πολύ αργά για τη αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία !

Ο  Καλφέλης   Γρηγόρης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ

 kalfelis@law.auth.gr


Πηγή : tovima.gr