Γράφει ο Δημήτρης Σκαρμούτσος για το protagon.gr

ρεπορτάζ: Δημήτρης Μπούτος

Πώς θα μας φαινόταν αν σήμερα είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά σπάνια άλογα, αγελάδες και χοίρους που βρίσκονταν στην ελληνική ύπαιθρο έως και πριν από 10.000 χρόνια;

Στο χωριό Αύρα Τρικάλων, 13 μόλις χιλιόμετρα από την πόλη της Καλαμπάκας, βρίσκεται ένα ξεχωριστό αγρόκτημα, που φιλοξενεί σπάνιες, αρχέγονες ελληνικές φυλές βοοειδών και οικόσιτων ζώων. Τα τελευταία 28 χρόνια, σε μία καταπράσινη έκταση 300 στρεμμάτων, που συμπληρώνεται από 5.000 στρέμματα κοινοτικού βοσκότοπου, ο κύριος Δημήτρης Δήμου ουσιαστικά διατηρεί ζωντανό ένα μέρος της ελληνικής αγροτικής ιστορίας. Ωστόσο η «κιβωτός του Δήμου», όπως ονομάζεται το αγρόκτημα, δεν αποτελεί μόνο ένα ζωντανό μουσείο αλλά και την πηγή αμιγώς ελληνικών αλλαντικών και κρεάτων.

Οι περίπου 200 χοίροι της φάρμας ανήκουν στη φυλή του μαύρου χοίρου, που μέχρι πρότινος χαρακτηριζόταν εξαφανισμένη από το χώρο της Μεσογείου εδώ και πολλές δεκαετίες. Πρόκειται για μία ράτσα που παράγει το μοναδικής γεύσης και ποιότητας ελληνικό αλλαντικό «μέλαν ακροκώλιο». Το όνομά του βασίστηκε σε αναφορές του αλλαντικού στα ομηρικά κείμενα, που σε συνδυασμό με τις αναπαραστάσεις μαύρων χοίρων στα αρχαία ελληνικά αγγεία, αποδεικνύουν την ελληνικότητα του προϊόντος.
Όσοι το έχουν δοκιμάσει, το βρίσκουν εφάμιλλο του ιταλικού προσούτο και του ισπανικού χαμόν!

Τα τελευταία χρόνια ο κύριος Δήμου ταξίδεψε σε Ιταλία, Ισπανία και Σικελία και αφού παρακολούθησε σχετικά σεμινάρια, εκπαιδεύτηκε στην παραγωγή προϊόντων ωρίμανσης από χοίρους, δηλαδή αλλαντικών, γνωρίζοντας έτσι τη σύγχρονη τεχνογνωσία του επαγγέλματος. Ως αποτέλεσμα, τον Απρίλιο του 2011 τα προϊόντα της φάρμας Δήμου κατέκτησαν τη δεύτερη θέση σε διαγωνισμό αλλαντικών στη Σικελία.

Στη συνέχεια παρασκεύασε με παραδοσιακό τρόπο 300 κιλά του συγκεκριμένου αλλαντικού, σε συνεργασία με το αλλαντοποιείο Χρ. Στρεμμένου στον Προυσό Ευρυτανίας, ενώ διένειμε μεγάλο μέρος της παραγωγής και σε ελληνικά εστιατόρια.
Όσον αφορά τα βοοειδή του αγροκτήματος, ο κύριος Δήμου εκτρέφει περί τις 146 αγελάδες της σπάνιας στεππικής φυλής. Η παρουσία της φυλής αυτής καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1930 στην περιοχή της Κατερίνης και φαίνεται να επιβίωσε για χιλιάδες χρόνια στον ελλαδικό χώρο. Δεν έχει καμία σχέση με τις… καλοαναθρεμμένες ευρωπαϊκές αγελάδες, είναι κοκκαλιάρικη με ιδιαίτερα στεφανοκέρατα. Οι πρώτες αναφορές του ζώου βρίσκονται επίσης στα έργα του Ομήρου και είναι «φτιαγμένο για τον ελληνικό βοσκότοπο» σύμφωνα με τον κύριο Δήμου. Όπως εξηγεί «οι αρχαίες φυλές αυτών των ζώων εκμεταλλεύονται τις ειδικές συνθήκες του περιβάλλοντος με αποτέλεσμα να έχουν λίγες απαιτήσεις, ν’ αρρωσταίνουν σπάνια, να είναι πιο παραγωγικές και να δίνουν υψηλής ποιότητας προϊόντα».

Στο κομμάτι της ποιότητας, ο ιδιοκτήτης του αγροκτήματος αφήνει τη φύση να κάνει τη δουλειά της. Πιστεύει πως τα προϊόντα που παράγονται σύμφωνα με τους φυσικούς τους ρυθμούς, χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση με σκοπό την αύξηση της ποσότητας, είναι ένα «δώρο» στον ανθρώπινο οργανισμό. Ο φυσικός τρόπος ωρίμανσης ενός σαλαμιού αέρος ή ενός τυριού για παράδειγμα χαρίζει ένα τρόφιμο προβιοτικό, που από θρεπτικής αξίας μπορεί να αντικαταστήσει στη διατροφή μας μέχρι και το γιαούρτι!

Πέρα από την προσφορά του στο διατροφικό πεδίο, ο κύριος Δήμου έχει βραβευτεί δύο φορές από το κίνημα Slow Food (2002): την πρώτη για την «υπεράσπιση της διατροφικής βιοποικιλότητας» και τη δεύτερη για τη συμβολή του στη «διατήρηση της αγροτικής βιοποικιλότητας του πλανήτη».

Ταυτόχρονα είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που βραβεύτηκε από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης για την καινοτόμο δράση του στον πρωτογενή τομέα.

Διαθέτει τα προϊόντα του σε εστιατόρια και αλλαντοποιεία και παράλληλα διατηρεί το αγρόκτημά του άκρως επισκέψιμο, ώστε όλοι να έρθουν σε επαφή με τη φυσική ιστορία και την αγροτική ζωή του τόπου μας.

Δημήτρης Δήμος, «Η κιβωτός του Δήμου»
Διεύθυνση: οικισμός Αύρα, Καλαμπάκα, Τρίκαλα
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6977608755
E-mail: bous.rare@gmail.com

Πηγή : protagon.gr

ΣΗΜΕΡΑ -κατ’ εξαίρεση- δεν θα ασχοληθώ με τη μιζέρια της πολιτικής μας σκηνής, παρότι οι αφορμές για να το κάνω είναι και πολλές και σημαντικές. Από την αυτοκτονία του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού στην πλατεία Συντάγματος, που συγκλόνισε το πανελλήνιο, εκτός ίσως από τον Μπεγλίτη και τον Κουκουλόπουλο, μέχρι τον βαρύ τραυματισμό του προέδρου των φωτορεπόρτερ από τα ΜΑΤ, που μας εξόργισε όλους και από τη βιομηχανία των ρουσφετολογικών τροπολογιών, που πέρασαν νύχτα από τη Βουλή, μέχρι την προκλητική ρύθμιση της τελευταίας στιγμής για τις οικονομικές επιδοτήσεις και τα χρέη των κομμάτων, το πολιτικό μας σύστημα απέδειξε για πολλοστή φορά τις τελευταίες ημέρες πόσο γηρασμένο, παρηκμασμένο, αυτιστικό και αναξιόπιστο είναι!

Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ που πέρασε, όμως, είχε και μια μικρή αφορμή αισιοδοξίας και ανάτασης. Το δίκτυο ellines.com που ίδρυσε και διαχειρίζεται ο φίλος και συνεργάτης μου Χρήστος Μπάρλας, διευθυντής του Real FM, πραγματοποίησε στην Αθήνα ένα πολύ επιτυχημένο συνέδριο, με θέμα «Ελληνες – Από την κρίση στη διάκριση» (ρεπορτάζ στη σελ. 48). Ομιλητές επτά ξεχωριστοί Ελληνες, που διακρίθηκαν εκτός των ελληνικών συνόρων. Κοινό χαρακτηριστικό όλων τους η βαθειά και ανυπόκριτη αγάπη για την Ελλάδα και η αντίληψη ότι αν εργαστούμε ενωμένοι και σκληρά, μπορούμε όχι μόνο να βγούμε από την κρίση, αλλά και να φτάσουμε πάλι στη διάκριση.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΜΟΥ ομιλία στο συνέδριο αυτό, παραθέτω λίγες γραμμές: «Η περιδίνηση της κρίσης, το άγχος για τις δημοσιονομικές επιδόσεις και η βαριά εθνική κατάθλιψη που σκεπάζει τη χώρα συσκοτίζουν τον πιο ουσιαστικό διάλογο που ακόμα δεν έχουμε ξεκινήσει στη χώρα μας. Ελληνες. Ποιοι είμαστε; Πιστεύουμε στον εαυτό μας; Μπορούμε συλλογικά και οργανωμένα ως έθνος να τα καταφέρουμε στην παγκόσμια εποχή; Μπορούμε να περάσουμε από την εποχή της κρίσης στην εποχή της διάκρισης; Και με αφετηρία αυτά τα βασικά ερωτήματα για την εθνική μας ταυτότητα, να δώσουμε απαντήσεις και σε άλλα, που σχετίζονται άμεσα με τον εθνικό μας χαρακτήρα, την πολύπλευρη κρίση που αντιμετωπίζουμε και την προοπτική εξόδου από αυτή; Πώς γίνεται να αγαπάμε τόσο πολύ σε ατομικό επίπεδο την πατρίδα μας και την κληρονομιά μας, αλλά να μισούμε τόσο πολύ το κράτος που έχουμε οικοδομήσει; Πώς είναι δυνατό να έχουμε κρατήσει ζωντανές τις κοινότητες των Ελλήνων εδώ και 3.000 χρόνια, αλλά να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε ως λαός ούτε για τα αυτονόητα; Πώς φτάσαμε στο σημείο εμείς που ανακαλύψαμε την αξία του νέου, της προόδου και της εξέλιξης να πιστεύουμε σήμερα ότι η παγκοσμιοποίηση και ο ξέφρενος ρυθμός εξέλιξης που τη συνοδεύει είναι μία συνωμοσία που απειλεί την εθνική μας ύπαρξη; Πώς γίναμε από παραγωγοί μεγάλων ιδεών, παράτολμοι έμποροι και μεγάλοι ανθρωπιστές, μιμητές, παθητικοί καταναλωτές, δογματικοί, λάτρεις του παλιού, του σίγουρου, του εξαρτημένου;

ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ σε αυτά τα βασικά ερωτήματα, που σχετίζονται άμεσα με την εθνική μας ταυτότητα, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσουμε να συνδιαμορφώσουμε ως κοινωνία το πολυπόθητο εθνικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου μας. Αλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οποιοδήποτε στρατηγικό σχέδιο ξεκινάει από τη στοχοθέτηση και την ανάπτυξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων. Ξεκινάει από την ξεκάθαρη διατύπωση ενός οράματος και μίας αποστολής. Ξεκινάει από το επίπεδο των αξιών και των μοναδικών χαρακτηριστικών που επιθυμούμε να δούμε να αναπτύσσονται. Από την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους δεν τον κάναμε ποτέ αυτό τον διάλογο για την ταυτότητά μας. Δεν κάναμε τον διάλογο και δεν αποκτήσαμε ποτέ το δικό μας σχέδιο, τη δικιά μας πολιτεία, το δικό μας παραγωγικό μοντέλο. Καταφύγαμε στην αντιγραφή, στον μιμητισμό, στον συνεχή δανεισμό. Τώρα, λοιπόν, που ολοκληρώνεται με τον πιο ηχηρό τρόπο όχι μόνο ο κύκλος της μεταπολίτευσης, αλλά και ο κύκλος του ’21, ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε στον καθρέπτη και να ανοίξουμε τον πιο ουσιαστικό διάλογο».

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ το σημείωμα αυτό με ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό βιβλίο του Στέλιου Παρασκευόπουλου, που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Ηττηθήκαμε; Νομίζω πως ναι!». Γράφει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας: «Στην Ελλάδα, δεν της αξίζει η αποτέφρωση που την οδηγούν οι πολιτικοί της. Στην Ελλάδα, δεν της αξίζει να σκεπαστεί με δαμασκηνό σάβανο. Αλικο αίμα είναι το ανάβρυσμα αυτού του λαού στην ιστορική του πορεία. Ο γόος της μάνας συνόδευε πάντα τα παιδιά της πατρίδας στις πεπρωμένες θυσίες τους. Οι οιμωγές της ψυχής των πολεμιστών ήταν πάντα το τραγούδι της λευτεριάς αυτής της ηλιογέννητης χώρας. Αυτά τα άγια κειμήλια του λαού, το αίμα του, το δάκρυ του, τον κοπετό του, τον μόχθο του, δεν είχαν το δικαίωμα οι πολιτικοί να τα κηλιδώσουν, αν δεν ήθελαν να τα σεβαστούν. Και τα σπίλωσαν. Και τα βεβήλωσαν ανερυθρίαστα, οδηγώντας τους πολίτες στην απόγνωση και την πενία». Και λίγο πιο κάτω υπογραμμίζει: «Παρ’ όλα αυτά, πάντα θα υπάρχει η απαντοχή μιας οικουμενικής μορφής, η “απότομη σπαθιά” του Αξελού και πάντα θα υπάρχει η ελπίδα, κατά τον Οδυσσέα Ελύτη, “ν’ ακουστεί ένα βήμα ελεύθερο, ν’ ανατείλει μία φωνή ξεκούραστη». Είθε!

Άρθρο της Κατερίνας Γκίκα για το protagon.gr

“Θα τα κάνουμε μπουρδέλο”, έλεγε με απειλητική διάθεση στέλεχος του κόμματος του Kαμμένου στο εντευκτήριο της Bουλής αμέσως μετά από έναν τρικούβερτο καυγά που είχε ρίξει στην Ολομέλεια. “Tην Δευτέρα θα ρίξω μπουρλότο και θα τα κάψω όλα”, προειδοποιούσε εκτός εαυτού αγανακτισμένο στέλεχος του ΠAΣOK. Pώτησα να μάθω για την αιτία του θυμού του και μου είπε χλωμός σχεδόν από ένταση ότι “την ώρα που πέρασαν όλες οι ρυθμίσεις και οι τροπολογίες των υπουργών που αλλάζουν δραματικά τη ζωή πολλών ανθρώπων, με παρέμβαση του Mαξίμου αποσύρθηκαν όλες οι φιλολαϊκές τροπολογίες”.  

Tις τελευταίες μέρες η Bουλή, έχει μετατραπεί σε θεατρικό σανίδι προεκλογικών συγκρούσεων. Όλοι υποδύονται ρόλους προκειμένου να εμφανιστούν με αξιώσεις και να εξευμενίσουν τις άγριες διαθέσεις με τις οποίες τους περιμένουν οι πολίτες. Kάποιοι ελπίζουν πως μετακομίζοντας σε καινούργιο πολιτικό σπίτι με νέο αέρα και πολλά υποσχόμενοι, θα τους μπερδέψουν και θα εκτελωνίσουν χωρίς συνέπειες τις παλιές πολιτικές τους αποσκευές.

Eίμαι πλέον αρκετά υποψιασμένη για να πιστέψω πως ό,τι συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Bουλή γίνεται επειδή οι “αγανακτισμένοι” πολιτικοί “καίγονται” για να υπερασπιστούν το δίκιο των ψηφοφόρων τους. Για την πάρτη τους νοιάζονται και ανάλογα με τις εκλογικές προοπτικές τους και τη βολή τους αποφασίζουν. “H συνείδηση μου, μου υπαγόρευσε να πω όχι στο μνημόνιο”, λέει βουλευτίνα που εσχάτως μετακόμισε σε άλλο πολιτικό στρατόπεδο, χωρίς όμως να με πείθει. Διαβάζοντας μια επιστολή που δέχτηκα στο mail μου υποψιάζομαι πως το πιο πιθανό είναι να θύμωσε γιατί ο αρχηγός του κόμματος που ανήκε, έχει άλλον εκλεκτό στην περιφέρεια που εκλέγεται και επομένως μειώνονταν οι πιθανότητες να εκλεγεί ξανά. Τι κι αν είχε η ίδια κάνει κουμπαριά με στέλεχος από πολιτικό τζάκι. Aν ο… “αντίπαλος” έχει φίλο τον αρχηγό, παίζει αλλιώς μπάλα.

Επιμύθιο: Mετακομίζοντας κανείς σε ένα νέο κόμμα έχει περισσότερες ελπίδες, να είναι μέσα στη Βουλή ακόμα και με ελάχιστες ψήφους. Βέβαια από την πλευρά τους όποιοι το κάνουν, καλά κάνουν αν ο κόσμος χάφτει τα κόλπα των πολιτικάντηδων που “καίγονται” δήθεν για το καλό του τόπου. Nα κρατήσουν την δουλειά τους παλεύουν κι αυτοί οι έρμοι. Έστω κι αν χρειάζεται κάποιες φορές να μετακινηθούν πότε λίγο δεξιά και πότε αριστερότερα…

Tο λυπηρό είναι πως παρακολουθώντας την εικόνα της σημερινής βουλής λίγες ώρες πριν κλείσει για να ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος βλέπω την προσομοίωση της επόμενης βουλής της 7ης Mαϊου. Aν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, στην Eθνική αντιπροσωπεία θα εισέλθουν οχτώ ίσως και εννέα κόμματα μεταξύ των οποίων ακραίοι εκφραστές του πολιτικού φάσματος. Aν αυτό λέγεται δημοκρατία δεν γνωρίζω, πάντως ανησυχώ!

Πηγή : protagon.gr