Αρχείο ετικέτας Ελλάδα

Wall Street Journal: «Αθλια η συμφωνία για την Ελλάδα»

Άρθρο Της Ζέζας Ζήκου για την ” ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

Εγώ τώρα τι να πω… Το δράμα συνεχίζεται, καθώς η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο των πειραματισμών όσων παίζουν με το μέλλον της χώρας μας και τα ποικίλα «παιχνίδια» που προσφέρει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κόντρα σε όλες τις επίσημες δηλώσεις, οφείλουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα μιας οικονομίας που συσσωρεύει οδυνηρό κόστος για τους εργαζομένους, αλλά και για το μέλλον του έθνους μας. Δυστυχώς, πρόκειται για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με καλυμμένη πτώχευση… Ουδείς σχεδόν το ομολογεί ενώ οι ξένες πένες «τεμαχίζουν» το πτώμα της Ελλάδας.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει στοιχεία δραματικής κατάρρευσης. Στο 7% επιδεινώθηκε η ύφεση στην Ελλάδα το τέταρτο τρίμηνο του 2011, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2010, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες. Την ίδια περίοδο στην Ευρωζώνη σημειώθηκε ανάπτυξη 0,7% και στους «27» ανάπτυξη 0,9%.

«Είναι εύκολο να χαθεί κανείς στις λεπτομέρειες, στις συντομογραφίες και στα ακρωνύμια που περιβάλλουν το πακέτο διάσωσης των 130 δισ. μαζί με το PSI…» επισημαίνει ο αρθρογράφος της Wall Street Journal και προσθέτει: «Αλλά μην κάνετε λάθος, παραμένει μια άθλια συμφωνία τόσο για την ίδια την Ελλάδα όσο και για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους»!

Ο συντάκτης του άρθρου υποστηρίζει ότι η συμφωνία αυτή συνιστά «μια τεράστια πολιτική και οικονομική ωρολογιακή βόμβα που μπορεί να εκραγεί τα επόμενα χρόνια». «Μια λεπτομέρεια», αναφέρει το άρθρο, «το σχέδιο δεν θα σώσει στην πραγματικότητα την Ελλάδα. Με τη συμφωνία, οι περικοπές δαπανών του ελληνικού προϋπολογισμού θα αγγίξουν το 20% του ΑΕΠ, τις μεγαλύτερες που έχει κάνει ποτέ χώρα στην ιστορία».

Παράλληλα, το Reuters αποκαλύπτει εμπιστευτικό του έγγραφο του IIF, στο οποίο αναφέρεται ότι το κόστος της χρεοκοπίας της χώρας μας θα προκαλούσε ένα ντόμινο κατάρρευσης στην παγκόσμια οικονομία που ξεπερνά το ένα τρισ. ευρώ! Αντιλαμβάνεται ο καθείς, λοιπόν, το συμφέρον κυβερνήσεων και ξένων τραπεζών να «διασώσουν» την Ελλάδα.

Ο επικεφαλής του IIF, Τσαρλς Νταλάρα, στη συνάντηση υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών του G20 στην Πόλη του Μεξικού, στις 24 Φεβρουαρίου 2012, αποκάλυψε τις σοβαρές και εξαιρετικά έντονες συνέπειες μιας πιθανής ανεξέλεγκτης ελληνικής χρεοκοπίας στην παγκόσμια οικονομία. «Οι ζημίες είναι δύσκολο να υπολογιστούν με οποιοδήποτε βαθμό ακρίβειας, αλλά δύσκολα δεν θα ξεπερνούσαν το ένα τρισ. ευρώ», αναφέρει χαρακτηριστικά το έγγραφο, γνώση του οποίου επικαλείται το Reuters.

Tο έγγραφο υποστηρίζει πως ελληνικό χρεοστάσιο θα οδηγούσε πιθανότατα στην ανάγκη εξωτερικής στήριξης προς την Ιταλία και την Ισπανία για την ανάσχεση του κινδύνου διάχυσης. Οι επιπτώσεις θα ήταν σημαντικές και για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, που θα χρειάζονταν ένα «τείχος» σχεδόν 380 δισ. ευρώ για τα επόμενα πέντε χρόνια, αναφέρει το κείμενο.

Η ζημία θα ήταν τεράστια και για την ΕΚΤ, καθώς, υποστηρίζει το έγγραφο, η έκθεση της κεντρικής τράπεζας ξεπερνά το 200% της κεφαλαιακής της βάσης, ενώ θα εγείρονταν και υψηλότερες ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης του ιδιωτικού τραπεζικού τομέα. Το έγγραφο φέρει ημερομηνία 18ης Φεβρουαρίου και διαβάθμιση «εμπιστευτικό».

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, που επικαλείται αξιωματούχο με γνώση της πορείας της διαδικασίας του PSI, η συμμετοχή στην ανταλλαγή των ομολόγων αναμένεται να φθάσει στο 75% έως 80%. Οπως σημειώνει ο αξιωματούχος, «η ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής δράσης (CAC’s) είναι σχεδόν βέβαιη». Σε αυτήν την περίπτωση, η συμμετοχή στο PSI θα φθάσει το 90% έως 95%, προσθέτει ο ίδιος.

Είναι προφανές πως το εμπιστευτικό έγγραφο επίτηδες διέρρευσε ώστε η συμμετοχή στο «κούρεμα» να είναι μεγάλη. Αλλωστε, μια παγκόσμια κρίση, μια κατάρρευση της Ελλάδας και στη συνέχεια της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, θα έφερνε πολύ μεγαλύτερες ζημίες στους ομολογιούχους.

Ενώ ζητούν εξαίρεση από το «κούρεμα» της Ελλάδας οι Ιάπωνες! Εξαίρεση των ελληνικών ομολόγων με νόμισμα αναφοράς το γιεν, αξίας περίπου 1 δισ. ευρώ, οι κάτοχοι των οποίων ζουν στην Ιαπωνία, από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους ζητεί η ιαπωνική τράπεζα Shinsei. Το πρόγραμμα ανταλλαγής ελληνικών ομολόγων (PSI) δεν εφαρμόζεται στους κατόχους αυτούς, λόγω χρονικών περιορισμών και των νομικών απαιτήσεων που ισχύουν στην Ιαπωνία, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η τράπεζα – μία εκ των τριών που διαχειρίζεται τους συγκεκριμένους τίτλους στην Ιαπωνία.

Πηγή : kathimerini.gr

Τέλος στις αυταπάτες

Άρθρο του Θανάση Σκόκου για το protaagon.gr

Δεν με άγγιξε το «we are all Greeks». Δεν φούσκωσε το στήθος μου από τον αναιμικό ακτιβισμό της συμπόνιας. Για να πω την αλήθεια στην αρχή το είχα δει με κάποια συμπάθεια. Μπαίνοντας όμως στην διαδικτυακή σελίδα αυτό άλλαξε. Ένας αχταρμάς από  συρτάκι, κουκουλοφόρους, αρχαίο πνεύμα αθάνατο, Μελίνα, «δωσίλογους», η γλυκανάλατη κοινοτοπία του keep walking, μια χαζοχαρούμενη δήλωση της Αντυ Μακ Ντάουελ, παραληρήματα του λαϊκοδεξιού Nigel Farage και άλλα παρόμοια.

Όσο κι αν προσπάθησαν να το φουσκώσουν τα κανάλια δεν ήταν, με εξαίρεση ίσως τα 1000 άτομα του Τροκαντερό, παρά μικρές παρεϊστικες  συγκεντρώσεις μερικών ατόμων, Ελλήνων κυρίως της διασποράς. Καλά έκαναν, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι ότι δεν ωφελούν πλέον οι μύθοι και ό,τι τους συντηρεί. Το «φταίνε οι άλλοι» κι όχι η τύφλα μας, ο ηλίθιος χωρισμός της υφηλίου σε φιλέλληνες και ανθέλληνες, το τεράστιο χρέος της ανθρωπότητας στην «κοιτίδα της δημοκρατίας και του πολιτισμού», τα συρτάκια και οι λεβεντοζορμπάδες, η συμψηφιστική λογιστική για τα θύματα και τις θηριωδίες του πολέμου και άλλα παρόμοια.

Ακόμη κι αν γινόταν, δεν θα ήθελα να γίνουμε «μόδα της συμπόνιας». Η πραγματικότητα είναι οτι αιτία της τραγωδίας μας είναι κυρίως οι επιλογές μας, ότι οι ξένοι σήμερα δεν μας έχουν σε καμία εκτίμηση και ότι η όποια λύση θα είναι πρώτα και κύρια αποτέλεσμα των δικών μας κυρίως επιλογών και πάλι. Αν δεν τα καταφέρουμε πιο πιθανό είναι να ξεχαστούμε, παρά να μας σώσουν στρατιές φιλελλήνων.

Ας εγκαταλείψουμε οριστικά τις αυταπάτες.

Πηγή : protagon.gr

Η Ελλάδα μετράει και μπορεί να ζήσει

Άρθρο του Γεωργίου Π. Μαλούχου για το “ΒΗΜΑ”

Την ώρα που η Ελλάδα χάνεται μέρα με τη μέρα στην κινούμενη άμμο της γερμανικής εξόντωσης, στη Λευκωσία, συντελούνται μείζονες μεταβολές που ανατρέπουν τη γεωπολιτική διάταξη δεκαετιών και χτίζουν ένα νέο μέλλον ασφάλειας και ευημερίας για το πολύπαθο κράτος. Θα πει ίσως κανείς, τι σημασία έχει τώρα αυτό για μας που χανόμαστε; Εχει τεράστια. Όχι μόνον γιατί η εξασφάλιση της Κύπρου μας αφορά εξίσου με την εξασφάλιση της Ελλάδας, αλλά και επειδή μέσα από αυτό το δρόμο που χάραξε η Λευκωσία ανοίγει άμεση ελπίδα φωτός και για τη χώρα μας: «Όσους περισσότερους εταίρους έχουμε, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα υπάρξουν – γι’ αυτό θελήσαμε την περιφερειακή μας προσέγγιση να τη μετατρέψουμε και σε περιφερειακή συνεργασία»: αυτή ήταν η χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου από τη Λευκωσία, όπου συναντήθηκε σε εγκάρδιο κλίμα με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια.

Τι σημαίνει αυτή η πολύ σαφής δήλωση του πρωθυπουργού του Ισραήλ; Και σε ποιον απευθύνεται; Δεν απευθύνεται πρωτίστως, αν όχι περίπου αποκλειστικά στην Ελλάδα; Δεν σημαίνει ότι η χώρα μας καλείται, μπορεί και επιβάλλεται να καταστεί άμεσα ο τρίτος πόλος σε μια διαδικασία που μπορεί να αλλάξει τα πάντα; Τόσο σαν κόμβος διανομής του κυπριακού και του ισραηλινού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, όσο και σαν εταίρος στην παραγωγή μέσα από τα ελληνικά κοιτάσματα νότια από την Κρήτη, η Ελλάδα πρέπει τώρα να κινηθεί με τις ταχύτητες του φωτός προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν οι συμφωνίες που έχουν συναφθεί μεταξύ της Κύπρου και του Ισραήλ επεκταθούν άμεσα και στην Ελλάδα, αν η Αθήνα δώσει επιτέλους το πράσινο φως να αρχίσουν οι έρευνες νότια από την Κρήτη ή και, γιατί όχι, στο Αιγαίο, θα είναι ζήτημα λίγων μηνών η δημιουργία ενός ενεργειακού, οικονομικού και γεωπολιτικού άξονα σταθερότητας και ασφάλειας στη μείζονα περιοχή. Και αυτός, θα φέρει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω.

Δεν αντιλαμβάνονται οι ηγεσίες των Αθηνών ότι αν όλα αυτά προχωρήσουν, η μοίρα αυτού του τόπου θα μπορέσει να αλλάξει άμεσα και δραστικά; Δεν βλέπουν ότι η Κύπρος, από εκεί που ήταν έρμαιο στην τουρκική βία, έχει σήμερα θωρακιστεί όσο ποτέ στην ιστορία της και χτίζει ήδη ένα αδιανόητο μέχρι χθες μέλλον; Δεν κατανοούν ότι μια τέτοια μορφή συνεργασίας θα συμβάλλει τα μέγιστα στην ανάγκη να μείνει η Ελλάδα όρθια και θα κινητοποιήσει ισχυρότατες δυνάμεις στήριξης που θα κάνουν ότι μπορούν για να την κρατήσουν ζωντανή; Δεν βλέπουν ότι η σημασία της χώρας θα μεγιστοποιηθεί άμεσα;

Η τετραμερής ενεργειακή συμμαχία Κύπρου Ισραήλ Ελλάδας και, φυσικά, Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελεί όχι απλώς τον μόνο αλλά τον ιδανικό δρόμο για την εξασφάλιση της χώρας.

Πρώτον, αυτόματα, όπως συνέβη και με την Κύπρο, μια τέτοια ενεργειακή συνεργασία, θα οδηγήσει σε θωράκιση της Ελλάδας από τους εξωτερικούς κινδύνους από την Τουρκία.

Δεύτερον, θα αποτρέψει τους κινδύνους του εσωτερικού χάους: όταν η χώρα αποκτήσει ρόλο αυτού του βεληνεκούς, ποιος μπορεί να τη φανταστεί να αφήνεται στην τύχη της και να απειλείται από εσωτερική διάλυση;

Τρίτον, αυτοί οι δεσμοί, θα φέρουν μαζί τους και τη δυνατότητα άλλων επενδύσεων σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Η Ελλάδα, θα έχει και πάλι από κάπου να πιαστεί. Θα έχει συμμάχους που θα νοιάζονται άμεσα για την ευστάθειά της. Θα έχει προσβάσεις σε διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος που σήμερα ούτε τα φαντάζεται.

Οποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι σήμερα η Ελλάδα αντιμετωπίζει κάτι πολύ περισσότερο από μια οξύτατη κρίση χρέους, δεν έχει συναίσθηση της πραγματικότητας. Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στο γεωπολιτικό ζήτημα αν και «ανήκει» ακόμα στη Δύση, ή στην ολοένα και περισσότερο γερμανοποιούμενη Ευρώπη.

Όμως, η χώρα, ουδέποτε στην ιστορία της υπήρξε προσαρτημένη στη γερμανική σφαίρα επιρροής. Όποτε αυτοί «κατέβηκαν» προς την περιοχή μας, η χώρα υπέφερε – ποιος δεν θυμάται τον διχασμό του 1915; Η Ελλάδα υπήρξε πάντοτε στενότατα δεμένη με τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις. Η συμμαχία με αυτές τη γέννησε ως κράτος μέσα από τις στάχτες της εθνικής επανάστασης, η συμμαχία με αυτές τη διπλασίασε στους Βαλκανικούς Πολέμους, η συμμαχία με αυτές την κράτησε ελεύθερη, έστω και με μεγάλο κόστος, στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου.

Η Ελλάδα μετράει. Και έχει διεξόδους και λύσεις. Αρκεί να θελήσει να τις αντιληφθεί και να τις ενεργοποιήσει. Και σήμερα, μετράει ακόμα περισσότερο, καθώς η αστάθεια γύρω της απλώνεται ταχύτατα, από τη Βόρειο Αφρική και την Αίγυπτο, ως τη Συρία και το Ιράν, ακόμα και από το γεγονός ότι η Τουρκία χάνει μέρα με την ημέρα όλο και περισσότερο το ρόλο του σταθερού και αξιόπιστου συμμάχου της Δύσης.

Η αληθινή πρόκληση για τη χώρα μας δεν είναι να πείσει τον κάθε κ. Σόιμπλε να μην την πατήσει κάτω σα σκουλήκι. Η αληθινή πρόκληση, είναι να κρατηθεί με ενεργό ρόλο στη δυτική σφαίρα. Την ίδια ημέρα που η καγκελάριος της Γερμανίας επέλεξε να υποδεχθεί τον πρωθυπουργό των Σκοπίων στο Βερολίνο (αλήθεια, μέσα σε αυτό το χαμό, που τον θυμήθηκε;… ), την ίδια ημέρα, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ επαναλάμβανε για πολλοστή φορά ότι η ένταξή της χώρας στον Οργανισμό περνά μέσα από την επίλυση του θέματος του ονόματος. Ακόμα και από αυτή τη λεπτομέρεια γίνεται ξεκάθαρο ποιος στηρίζει και ποιος υπονομεύει σήμερα ολόκληρη την ελληνική υπόσταση.

Αυτά οφείλει άμεσα να σταθμίσει η ελληνική κυβέρνηση. Κι αντί να σέρνεται επαιτώντας στους διαδρόμους των γερμανικών αποφάσεων που σκοτώνουν μέρα με τη μέρα τη χώρα, ο πρωθυπουργός πρέπει αμέσως να απευθυνθεί στην Ουάσιγκτον, στο Τελ Αβίβ, στο Λονδίνο, αλλά και στο Παρίσι, που μόλις ανοίξει η συζήτηση για τα ενεργειακά ζητήματα, αμέσως θα δει την Ελλάδα με άλλο μάτι. Αυτό σημαίνει πολιτική. Και σήμερα, η χώρα έχει όσο ποτέ ανάγκη μια μεγάλη πολιτική. Και έχει και τις αντικειμενικές προϋποθέσεις να τη θέσει σε κίνηση για να σωθεί από την, σε άλλη περίπτωση, με βεβαιότητα επικείμενη καταστροφή.

Πηγή : tovima.gr

Ο νόμος του Έλληνα

Άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά για το protagon.gr

Αν αναρωτιόμαστε τι πήγε στραβά τα τελευταία 20-30 χρόνια και φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση ο κάθε αναγνώστης μπορεί να βρει σίγουρα από ένα μικρό παράδειγμα. Και μάλιστα όχι από περιγραφές άλλων, αλλά από δική του εμπειρία. Για μένα, ένα κλασσικό παράδειγμα για το τι σημαίνει εφαρμογή των νόμων στην Ελλάδα είναι ο αντικαπνιστικός νόμος.

Ο αντικαπνιστικός νόμος εφαρμόζεται σε όλη την Ευρώπη. Η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους ξεκίνησε σαν ένα είδος «υστερίας» στην Αμερική πριν από καμιά 25αριά χρόνια. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε, όχι με τον ίδιο φανατισμό όπως στις ΗΠΑ, αλλά με σταθερή αποφασιστικότητα. Έτσι σήμερα σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζεται ο αντικαπνιστικός νόμος. Σε όλες; Όχι. Υπάρχει μια μικρή χώρα στο νοτιοανατολικό της άκρο που ακόμα αντιστέκεται…

Στην Ελλάδα ο αντικαπνιστικός νόμος ψηφίστηκε με πολλά ταρατατζούμ ως μια ακόμη εναρμόνισή μας με τις Ευρωπαϊκές οδηγίες. Πήραμε μάλιστα και κάποιες περιόδους χάριτος για την προετοιμασία του εγχειρήματος. Από τον Σεπτέμβριο του 2010 άρχισε η καθολική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους. Σε όλους; Όχι ακόμα. Τα καταστήματα άνω των 300 τ.μ. (καζίνο και κέντρα διασκέδασης δηλαδή) εξαιρέθηκαν αρχικά του νόμου, αλλά από τον Ιούνιο του 2011 ισχύει (τυπικά πάντα) και σε αυτά.

Η ψήφιση ήταν τελικά το εύκολο, αλλά η εφαρμογή του νόμου το δύσκολο. Τις περισσότερες φορές η απροθυμία των ιδιοκτητών να δυσαρεστήσουν τους καπνιστές πελάτες, τους έκανε να κάνουν τα στραβά μάτια. Τα στραβά μάτια όμως πολλές φορές κάνουν και οι αρμόδιοι αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του Έλληνα θεριακλή ως εθιμικό δίκαιο. «Έχουν κρίση τα μαγαζιά, μην τους διώξουμε και τους τελευταίους πελάτες», «Ο κόσμος έχει βάσανα με την κρίση και το τσιγάρο τον βοηθάει να τα ξεχάσει» είναι κάποια από τα «επιχειρήματα» που ακούγονται. Σήμερα έχουμε καταλήξει να μην απαγορεύεται πουθενά το τσιγάρο. Κι αν κάποιος παθητικός καπνιστής επικαλεστεί τη νομοθεσία τον κοιτάνε σαν UFO που ήρθε από τον Άρη. Και παθητικός καπνιστής και αντιπαθητικός αντικαπνιστής.  Τελικά, ο νόμος 3868/2010 υπάρχει μόνο και μόνο για να του βγάζει τη γλώσσα κάθε τσιγάρο που ανάβει σε δημόσιο χώρο.

Το πρόβλημα λοιπόν (κι εδώ…) δεν είναι ότι δεν υπάρχουν νόμοι. Το πρόβλημα είναι ότι υπερισχύει η βολή μας επί της εφαρμογής των νόμων. Τελικά φαίνεται ότι ο αντικαπνιστικός νόμος ήταν μια υποχρέωση μας να εναρμονιστούμε με τους κουτόφραγκους, χωρίς όμως να προχωρήσουμε και στην πραγματική εφαρμογή του (κάτι μου θυμίζει αυτό…). Φαίνεται σαν το κράτος να έχει παραιτηθεί και να μην θέλει να εφαρμόσει τους νόμους που ψηφίζει γιατί πολύ πιθανόν (1) δεν τους πολυπιστεύει ή (2) έχουν πολιτικό κόστος ή (3) τους ψηφίζει για να μπορεί να ασκεί εξουσία επιτρέποντας την ad hoc καταστρατήγησή τους, πουλώντας εξυπηρέτηση.

Το κάπνισμα σε κλειστό δημόσιο χώρο πρέπει να καθιερωθεί στη συνείδησή μας ως αντικοινωνική συμπεριφορά, όπως η επικίνδυνη οδήγηση. Ας μειώσουμε λίγο τη δική μας απόλαυση υπέρ του σεβασμού των άλλων. Θεωρώ λοιπόν ότι είναι λιγότερο ισχυρό το δικαίωμα κάποιου να καπνίζει από το δικαίωμα του διπλανού του να αναπνέει καθαρό αέρα. Ξέρω ότι είμαι έξω από το χορό γιατί δεν έχω νιώσει ποτέ την ηδονή του τσιγάρου στο στόμα και δεν μπορώ να καταλάβω αυτόν τον εθισμό. Ξέρω επίσης ότι μπορεί να στενοχώρησα κάποιους καπνιστές αναγνώστες που θεωρούν δικαίωμά τους να καπνίζουν όπου θέλουν. Όμως, ξέρω επίσης, ότι το μέτρο της απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους είναι ακόμα ένα παράδειγμα αποτελεσματικότητας της μικροπολιτικής που προσπαθεί να φτιάξει ομελέτα χωρίς να σπάσει αυγά. Μια έντεχνη διάχυση της ευθύνης και η αναποτελεσματικότητα του μέτρου είναι εγγυημένη.

Για δοκιμάστε τώρα, όπου αντικαπνιστικός νόμος βάλτε εσείς αυθαίρετη δόμηση, φοροδιαφυγή, οδική συμπεριφορά και θα δείτε ότι είμαστε ένας λαός – case study. Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Ότι νόμοι υπάρχουν, αλλά το έλλειμμα είναι στην οργάνωση άρα στη βούληση να εφαρμοσθούν. Όταν η εφαρμογή των νόμων γίνεται εθελοντική, τότε μοιραία θα υπερισχύει πάντα το δίκιο του πιο δυνατού. Είναι γεγονός ότι φτάσαμε πλέον σε μια κατάσταση που χρειαζόμαστε restart σαν κοινωνία, σαν οικονομία, σαν πολιτική. Μήπως θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι δεν μπορεί να είμαστε μονίμως η εξαίρεση στον κανόνα, όπου για μας όλα επιτρέπονται;

Η ελληνική πραγματικότητα είναι γεμάτη από τέτοια μικρά παραδείγματα που ξεκινάει κάτι και μένει στη μέση γιατί υπάρχουν αντιδράσεις (στα ελληνικά «πολιτικό κόστος»). Ξεβολεύει κάποιους, οπότε αντί για αποφασιστικότητα κι επιμονή αφήνουμε τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του, δηλαδή να υποτονίσει το όποιο μέτρο και να ξεχαστεί. Η ατολμία όμως μπροστά σε μικρές θυσίες οδηγεί σε πολύ μεγαλύτερες. Κι όπως δυστυχώς πολύ οδυνηρά αντιλαμβανόμαστε τον τελευταίο καιρό, όταν αναβάλεις την επίλυση των προβλημάτων τότε γίνεσαι κι εσύ μέρος του προβλήματος…

Πηγή : protagon.gr