Αρχείο ετικέτας τρόικα

Χωρίς κατηγορία

Όλα Ξαναγίνονται

Σχολιάστε

Άρθρο του Άρη Δαβαράκη για το protagon.gr

Από την Κυριακή το βράδυ που δεν είχα ύπνο περιμένοντας πως η Δευτέρα θα μας έφερνε επιτέλους «μια κάποια λύση», να μην κρεμόμαστε πια τόσο πολύ από αυτή την βασανιστική αβεβαιότητα, πέρασαν τρία 24ωρα χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα. Πάνε – έρχονται οι αρχηγοί των τριών κομμάτων τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, οι Τροϊκανοί, οι υπουργοί  και οι Γ.Γ, που καλούνται εκτάκτως να δώσουν επιπλέον στοιχεία, έγινε και μια απεργία, λέμε-λέμε-λέμε στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα – κουρκούτι πια το μυαλό μας, έτοιμο να δεχτεί τα πάντα.
Πώς να μην αναρωτηθώ: Τι σόϊ κυβέρνηση ήταν αυτή του ΓΑΠ ο οποίος, πριν εκλεγεί ακόμα, πριν ορκιστεί πρωθυπουργός, είχε ήδη πάει στο ΔΝΤ, εν αγνοία της ΕΕ (που δεν το ήθελε το ΔΝΤ τότε με τίποτα μέσα στα πόδια της) να δώσει Γή και Ύδωρ – για λόγους που ποτέ δεν μάθαμε (σε μια man-to-man συνέντευξη της δικής του σχολής, της Αμερικάνικης, όπου όλα ρωτιούνται) – στους «Φακέλους», στους «Πρωταγωνιστές», σε μια κοινή συνέντευξη τύπου όπου θα μπορούσα και εγώ ακόμα (ναι –και εγώ ακόμα) να τον ρωτήσω να μου λύσει ένα σωρό απορίες που έχουνε στριμωχτεί στον εγκέφαλό μου και, κακά τα ψέματα, με στεναχωρούν και με βαραίνουν.
«Τιτανικός, Τιτανικός, βυθιζόμαστε», είχε εντολή να φωνάζει ο κ. Παπακωνσταντίνου για κάποιο λόγο. Και ας πούμε ότι ήταν έτσι και είχε δίκιο. Χρειαζόμασταν την «βοήθεια των φίλων» μας. Εντάξει. Συμβαίνουν αυτά. Μας την δώσανε λοιπόν –και σε πρώτη φάση μας την δώσανε ανεξέλεγκτα και με προθυμία σχεδόν, ζητώντας απλώς να βάλουμε μια τάξη επιτέλους στα του οίκου μας με αυτά τα λεφτά. Τα πήραμε. Δεν ξέρω τι τα κάναμε –αλλά δεν κάναμε τίποτα. Η πιο αδρανής, μαλθακή, άχρηστη κυβέρνηση της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας – η κυβέρνηση του ΓΑΠ, δυό χρόνια και. Η Μπιρμπίλη στην αρχή και η πράσινη ενέργεια, opengov.gr, αλλάζουμε ή βουλιάζουμε – αλλά μέτρο κανένα, λογαριασμοί μηδέν, διαχείριση ανύπαρκτη. Φούσκες πολλές, ανοησίες, ελαφρότητες, σαχλαμάρες, «Η Δανία του Νότου» και τα λοιπά. Και ταξίδια. Πολλά ταξίδια. Πάρα πολλά ταξίδια.
Και μετά η παραδοχή της αποτυχίας, η ανακοίνωση (ουσιαστικά) της πτώχευσης (από το Καστελλόριζο, μέσω ΑΟΖ), το «δεν μπορώ να κάνω τίποτα» – και άντε πάλι «θέλουμε κι’ άλλα, δεν μας φτάνουν αυτά». Όλη η Ευρώπη άνω-κάτω με την Ελλάδα, όλος ο κόσμος άνω κάτω με την Ελλάδα. Εκεί που λίγο είχαμε φτιάξει την εικόνα μας, πίσω Γιάννη τα καράβια σου, οι Έλληνες, οι τεμπέληδες, οι απατεώνες, οι τζάμπα μάγκες.
Και τραβάει η ιστορία και ξημερώνει 9 Φεβρουαρίου του ’12 τώρα που γράφω και λύσεις, πολύ απλά, δεν υπάρχουν. Η υπογράφουμε και ζούμε μια δεκαετία (χοντρά-χοντρά) τεραστίων στερήσεων και αναπροσαρμογών που θα πονέσουν όσο δεν έχουμε ακόμα καν διανοηθεί, ή δεν υπογράφουμε για να  ζήσουμε πια  «με ότι έχουμε», ότι παράγουμε και όσα λεφτά τυπώσουμε – όπως όταν πηγαίναμε στην Τουρκία το 1990 και αγοράζαμε ένα πακέτο τσιγάρα πέντε εκατομμύρια λίρες. Και δουλειά γιοκ. Ποιος να επενδύσει; Γιατί να επενδύσει; Κάποια έσοδα από τον τουρισμό μας θα τα έχουμε – θα είναι και πιο φτηνός με τη δραχμή του ομορφάντρα (πάει αυτό, «έγραψε»). Δεν το θέλουμε αυτό –κανείς λογικός άνθρωπος δεν το θέλει. Θα διαλυθούν τα πάντα. Η εγκληματικότητα θα μας ρημάξει –και με τι λεφτά θα πληρώνεται η αστυνομία, ο στρατός, οι λιμενοφύλακες –τα παιδιά μας που θα τους ζητάμε να τα βάζουν κάθε μέρα με οργανωμένες συμμορίες που θα αλωνίζουν παντού;
Ας τελειώνουν επιτέλους αυτές οι διαπραγματεύσεις, ας εγκατασταθεί και ένας επίσημος επίτροπος – θα μας βοηθήσει πολύ να ξεμπερδεύουμε μια ώρα αρχύτερα. Τι συζητάμε; Τι διαπραγματευόμαστε; Δεν έχουμε κανένα χαρτί στο χέρι μας για να διαπραγματευτούμε οτιδήποτε. Ας υπογράψουμε επιτέλους και ας πάμε για εκλογές.
Σ’ αυτές τις εκλογές, όσο ύπουλος κι’ αν είναι ο εκλογικός νόμος των Πασοκονουδού, θα απολύσουμε το 70% (υπολογίζω εγώ προχείρως) του «πολιτικού μας προσωπικού». Τελειώσαμε με αυτούς, να πάνε σπίτια τους –και αν πρέπει να πάνε και φυλακή –όποιοι πρέπει. (Δεν είναι τίποτα. Αντέχεται. Έχω πάει). Και αν θα μείνει και το 30% , θάναι από τα Επικρατείας και από κάποιες εξαιρέσεις εντίμων και εργατικών πολιτικών –που επιβεβαιώνουν απλά τον κανόνα της υπερκομματικής μίζερης ανεπάρκειάς, της ανικανότητας τους, της αναισθησίας και των εγκληματικών τους προθέσεων και πράξεων.
Ας τελειώνουμε όμως. Να υπογράψουμε. Να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια, έστω και με σκυμμένο το κεφάλι όσο χρειαστεί για να ανακάμψουμε. Να κάνουμε εκλογές και να βάλουμε στόχους. Να σηκώσουμε τα μανίκια και να ξαναδουλέψουμε όπως ξέρουμε να δουλεύουμε – όταν δεν δουλεύουμε τους «κουτόφραγκους». Να φύγει το Πασοκονουδού μακριά από μας, όσο πιο μακριά γίνεται –να συρρικνωθεί στο ρεαλιστικά ελάχιστο εφικτό. Και να ορκιστεί μια κυβέρνηση φτιαγμένη από τους νεοεκλεγμένους «άλλους» –πολυκομματική, με πρωθυπουργό τον ικανότερο να επικοινωνήσει σε όλους τους Έλληνες πως, στ’ αλήθεια τώρα πια, χτίζουμε μια Νέα Ελλάδα. Όχι τις παπαριές του ΓΑΠ. Αλήθειες, κανονικές. Πρακτικά πράγματα. Ενέργεια, αιολική, ηλιακή, εκμετάλλευση (μάλλον συν-εκμετάλλευση)  των φυσικών μας υποθαλασσίων «οικοπέδων». (Πώς η Κύπρος συνεργάζεται στο τρυπάνι με ΗΠΑ, Ισραήλ και Ρωσία); Επιστροφή στην σύγχρονη αγροτική ζωή, αλλιώς πια, με χαρά και δημιουργικότητα που θα πιάνει κόκκινο. Και τουρισμό –τον πρώτο στον κόσμο σε καλές τιμές (όχι «φτηνές», καλές λέω)  και υψηλότατη ποιότητα – value for money.
Θέλουμε και μπορούμε και θα φτιάξουμε μια Ελλάδα για την οποία τα παιδιά μας και τα τρισέγγονά μας θα είναι πάρα πολύ υπερήφανα. Φτάνει να γλυτώσουμε απ’ αυτό το πολιτικό προσωπικό που είναι για τον Καιάδα.
Να υπογράψουμε – ό,τι θέλουν. Να κάνουμε εκλογές και να βάλουμε μπρός. Άλλη λύση δεν υπάρχει.
Χωρίς Πασοκονουδού και χωρίς παλαιολιθικά μορφώματα σαν το ΚΚΕ – που δεν έχει να προτείνει τίποτα και περιμένει ακόμα να κάνουμε επανάσταση να φτιάξουμε σοβιέτ. Και χωρίς άλλους πολλούς. Τους ξέρετε – δεν θα τους ονοματίσω. Να φύγουν. Ξεφορτώματα. Μακριά – σε μαγικά νησιά, όπου θέλουν.
Υ Γ 1: Και μη μου πείτε «οι Γερμανοί είναι κι’ αυτοί απατεώνες γιατί μας πουλούσαν όπλα άχρηστα και πανάκριβα». Ποιος τα παρέλαβε; Ποιανού η υπογραφή είναι από κάτω;
Y Γ  2:Το κείμενο γράφτηκε περασμένες δύο. Δεν θα άλλαζα τίποτα. Μόνο “καλή δύναμη ” να ευχηθώ.

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Αλίμονο στους νέους

Σχολιάστε

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη για το protagon.gr

Υπάρχουν μερικά εκατομμύρια συμπατριωτών μας που ουδόλως συγκινήθηκαν από τις νυχτερινές μανούβρες, τις φορτισμένες δηλώσεις και τις πατριωτικές φούσκες. Δεν συγκινήθηκαν διότι, απλώς, είχαν βυθιστεί στον ύπνο που τραβάτε και εσείς κάθε βράδυ πάνω από τα μάτια σας. Το μαξιλάρι πήρε το σχήμα της αγωνίας τους και το πρωί ήταν ποτισμένο από αριθμούς και άγχη.
Οι άνθρωποι αυτοί ξύπνησαν σε μία καινούργια χώρα. Βγήκαν από το σπίτι κοιτώντας με φόβο το γραμματοκιβώτιο, ζέσταναν τα χέρια με την ανάσα τους, κάποιοι γλίστρησαν στην παγωνιά και αρκετοί ξεκίνησαν με το βλέμμα πιο κάτω και από τις σόλες των παπουτσιών τους. Αυτοί είστε εσείς ή ο διπλανός σας. Είναι ο μέσος Έλληνας. Το πιθανότερο είναι να μην έχει και σπουδαία πληροφόρηση για όσα έγιναν τη νύχτα. Κακώς! Διότι έτσι δεν εκτίμησαν την ευρηματικότητα των τριών πολιτικών αρχηγών που, ενώ συναίνεσαν αμέσως στη μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22%, έσκυψαν πάνω από τον πόνο του συνταξιούχου. «Να λιγοστέψουμε τον πόνο» είπε ο Σαμαράς. Ο Καρατζαφέρης κάτι πήγε να πει με στίχους του Καβάφη. Ο ΓΑΠ έπρεπε να απαντήσει με στίχους του Γιάννη Πλούταρχου.
Αν δεν είσαι Έλληνας, το απολαμβάνεις. Οι αρχηγοί μας συμφώνησαν εύκολα να ανεβάσουν τις εργασιακές σχέσεις σε ρωμαϊκή γαλέρα. Αποδέχθηκαν χωρίς ιδιαίτερη διαπραγμάτευση βασικό μισθό που δείχνει ενδιαφέρων μόνο αν τον πάρεις σε κέρματα. Έστειλαν 15.000 πρώην ψηφοφόρους τους στην ανεργία. Συνυπέγραψαν τη μείωση των κοινωνικών δαπανών. Όμως η εμπλοκή παρουσιάστηκε στις συντάξεις. Όλα και όλα, στην Ελλάδα ο συνταξιούχος είναι βαρόμετρο πολιτικής ευαισθησίας. Είναι άλλο να αρχίζεις τη ζωή σου με 300 ευρώ και άλλο να την τελειώνεις με χαμηλή επικουρική σύνταξη. Ούτως ή άλλως, αν, ως νέος, καταφέρεις να βρεις δουλειά, η ευτυχής συγκυρία αναπληρώνει το χαμένο εισόδημα. Αν, όμως, ως συνταξιούχος υποστείς μείωση της σύνταξης, τότε κάποιοι στα ραδιόφωνα θα καθαρίζουν λαρύγγι πριν πιάσουν μικρόφωνο.
Το πολιτικό σύστημα που αναδείξαμε και ανεχθήκαμε οδήγησε τη χώρα σε αυτή τη μέρα. Και το μόνο που είχε να δείξει στην οριακή, υποτίθεται, διαπραγμάτευση ήταν προσχηματικές αντιρρήσεις. Όντως, τα βλέπει η μέρα και γελάει.   

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Η χώρα των ηρώων

Σχολιάστε

Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη για το protagon.gr
Αυτή η χώρα μπορεί να μην έχει πολιτικούς, έχει όμως ήρωες. Καπεταναίους ξακουστούς που καλπάζουν στους δρόμους της Αθήνας ολημερίς και ολονυχτίς και δεν αφήνουν σε ησυχία τους Τροϊκανούς. Ακόμη και όταν ξεπεζεύουν από τα άλογα – ή τέλος πάντων από τα τζιπ και τις λιμουζίνες – η περπατησιά τους μαρτυρά ότι είναι λεβέντες άντρες. 
Ο ένας θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τα δώρα μας. Τα καλοκαίρια μας και τα Χριστούγεννα μας θα έχουν πια το όνομά του. Σαμαράς ο δωροσώστης. Κουραμπιέδες, μελομακάρονα και σαμπρέλες (μπάνιου) θα έχουν πια κάτι από το σχήμα του ηρωικού του προσώπου. Ο άλλος ο Καρατζαφέρ αγάς θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τις συντάξεις και τα Ταμεία. Μην σας ξεγελά το όνομά του, παραπλανητικό είναι για να νομίσουν οι Ευρωπαίοι ότι είναι Τούρκος υποτακτικός αλλά αυτός την κρίσιμη ώρα θα μπει μπροστά και οι καημενούλες οι συντάξεις και τα Ταμεία θα κρυφτούν πίσω του. Και ο τρίτος ο κοσμογυρισμένος θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τους κατώτερους μισθούς, τους καταφρονεμένους. Έτσι με Παπανδρέου θα ξεκινάει ο μήνας, με Παπανδρέου θα τελειώνει, καθότι μπορεί οι μέρες να περνούν, τα λεφτά όμως στις τσέπες δεν θα σώζονται. Ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού μη σοσιαλιστών, μπορεί να υποχώρησε για δύο χρόνια αλλά δεν κιότεψε.
Αλλά έτσι είναι οι Έλληνες, στα δύσκολα δίνουν τα χέρια και μάχονται. Και ό,τι δεν καταφέρουν οι ΣαμαροΠαπανδρεοΚαρατζαφέρηδες θα το αποτελειώσει το αντάρτικο. Η ηρωική Αλέκα (της βροχής) θα μας βγάλει εν ανάγκη από την Ευρώπη για να γίνουμε επιτέλους η κυρίαρχη δύναμη του Νοτιανατολικού Βαλκανικού Συμφώνου που θα ιδρύσουμε μόνοι μας καθότι οι παλιοί, του Συμφώνου, την έκαναν από καιρό (οι χέστες). Και στον λόφο του Λυκαβηττού (από την πλευρά των Εξαρχείων βέβαια) είναι η σπηλιά του Αλέξη. Εκεί που δεν θα τολμήσει να πατήσει κανείς από τους δανειστές όταν τους κόψουμε τις πληρωμές. Και αν μας κόψουν και αυτοί τα αγαθά, δεν πρέπει να μας μέλλει. Το τσούρμο του καπετάν Αλέξη έχει προνοήσει και έχει σπείρει όλο τον λόφο, λάχανα και μαρούλια. Στην άλλη μεριά του Λυκαβηττού (προς το Κολωνάκι) είναι η σπηλιά του Φώτη. Ήπιος φαίνεται αλλά το όπλο του είναι στην ρητορεία του. Θα αποκοιμίσει τους κακούς και θα τους μπερδέψουμε στο μέτρημα των ελλειμμάτων. Πιο κάτω στα πεδινά του Κολωνακίου αναλαμβάνουν οι άτακτοι. Ντόρα, Δημαράς, Καμένος, Κατσέλη. Χτυπούν και χάνονται. Γι’αυτό σας λέω αδέλφια: Βγάλτε τα λάβαρα απ’ τα σεντούκια. Το Έθνος επιτέλους ξαναζεί τις παλιές του δόξες. Ελευθερία ή θάνατος. Ή καλύτερα και Ελευθερία και Θάνατος μαζί. Για να τους μπερδέψουμε τους άπιστους.
Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Εξωπραγματικές απαιτήσεις…

Σχολιάστε
Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ”

Ο κίνδυνος από την υιοθέτηση εξωπραγματικών δεσμεύσεων, όπως πιέζει αφόρητα η τρόικα, είναι μεγάλος. Μας ζητούνται να κάνουμε περισσότερα πράγματα απ’ όσα είναι οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά εφικτά. Εάν υιοθετηθούν άκριτα, δεν είναι ότι για ακόμα μία φορά θα αποδειχθούμε, ως χώρα που αναλαμβάνει δεσμεύσεις, αναξιόπιστοι. Αλλά υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούμε ταχύτερα σε μία ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να βρεθούμε εκτός ευρώ. Κάτι που για εμάς θα είναι εντελώς καταστροφική εξέλιξη, αλλά εκτιμώ ότι ούτε οι εταίροι – δανειστές μας επιδιώκουν, γιατί και γι’ αυτούς θα είναι ένα μείζον ευρωπαϊκό πρόβλημα…
Το μέγεθος και η ταχύτητα των δημοσιονομικών προσαρμογών, αλλά και τα λάθος μέσα με τα οποία μας ζητούνται να υλοποιηθούν κάνουν ακόμα πιο αδιέξοδη την πορεία στην οποία έχουμε μπει με το «πρώτο μνημόνιο». Δυστυχώς, δεν βγήκαν τα αναγκαία συμπεράσματα… Προφανώς αιτία είναι το δημοσιονομικό και οργανωτικό χάλι του ελληνικού κράτους, η στρεβλή παραγωγική δομή της χώρας, που μετά την είσοδο στο ευρώ «μπλόκαρε» εντελώς, και οι τεράστιες ευθύνες του πολιτικού μας συστήματος που περί άλλα τύρβαζε… Η αιτία δεν είναι το «μνημόνιο». Αυτό μας «δόθηκε» ως «φάρμακο», αλλά απεδείχθη όχι μόνο αναποτελεσματικό αλλά και επιβλαβές. Το υλοποιήσαμε και μεις στραβά και με λάθος μέσα και ήρθε το αδιέξοδο. Αλλά για όλα αυτά έπρεπε να υπάρχει πρόβλεψη και από μας και από τους εταίρους μας. Επρεπε να υπήρχε δικό μας εθνικό σχέδιο και σοβαρή εξαρχής διαπραγμάτευση. Δυστυχώς τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Λόγου χάρη, τώρα είναι σαφές ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η αναδιαπραγμάτευση του χρέους, όπως υποστήριζαν πολλοί ειδικοί, αλλά στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένη λέξη… κ.ο.κ. Τα λάθη και οι καθυστερήσεις κόστισαν.
Χωρίς να προηγηθούν διαρθρωτικές αλλαγές, τα «μέτρα» έφερναν αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Το ίδιο πάει να γίνει και τώρα, με ακόμα πιο «βαρύ πακέτο μέτρων». Μπορούν, να ανατάξουν την ελληνική οικονομία; Τα αντέχει η ελληνική κοινωνία; Τα αντέχει το πολιτικό μας σύστημα; Οσο φθαρμένο κι αν είναι, αυτό έχουμε… Δεν μπορεί να αγνοούνται αυτές οι παράμετροι. Ούτε λύνονται προβλήματα με εθνικές προσβολές, τελεσίγραφα και προκλητικούς εκβιασμούς που δεν τηρούν ούτε καν τα… προσχήματα μιας διαπραγμάτευσης! Στον βαθμό που αυτά γίνονται, τροφοδοτείται ο λαϊκισμός, οι… ποικιλώνυμοι «σωτήρες» και τα συμφέροντα των «κερδοσκόπων της δραχμής». Εάν οι εταίροι μας δεν τροποποιήσουν τις προσεγγίσεις τους για την ελληνική κρίση και το ευρωπαϊκό πρόβλημα χρέους, κακά ξεμπερδέματα θα ‘χουμε… Η κυβέρνηση πρέπει να ‘ναι καθαρή για το τι μπορεί να κάνει, έστω και… «εις ώτα μη ακουόντων»!
Πηγή : ethnos.gr