Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ”

Προτού καν οριστεί η ημερομηνία των εκλογών και χωρίς τα… εκλογικά αποτελέσματα, άρχισαν οι συζητήσεις και οι «ζυμώσεις» για την κυβέρνηση της… επόμενης ημέρας! Πολλοί σπεύδουν και βάζουν το «κάρο» μπροστά απ’ τ’ άλογα». Δεν πρόκειται, φυσικά, για «αθώες» πολιτικά συζητήσεις. Λόγου χάρη, ο προεξοφλούμενος κίνδυνος ακυβερνησίας που -αν προσέξει κανείς και τα πρώιμα δημοσκοπικά αποτελέσματα- δεν είναι σοβαρός, «ποντάρει» στη διευκόλυνση της μεγαλύτερης δυνατής συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Οσο για τη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, απορρίπτεται για διαφορετικούς λόγους και από τις δύο ηγεσίες, έστω κι αν έχει πολλούς υποστηρικτές στο εσωτερικό και των δύο κομμάτων. Στη ΝΔ γιατί υπονομεύει τον εκλογικό στόχο της «αυτοδυναμίας», στο ΠΑΣΟΚ γιατί δυσκολεύει τη συσπείρωσή του. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια ανυπέρβλητη αλήθεια. Το οικονομικό πρόγραμμα της επόμενης τριετίας είναι δεδομένο και ψηφισμένο και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ και οι ηγεσίες τους έχουν δεσμευτεί στους εταίρους – δανειστές μας πλήρη τήρηση και εφαρμογή.

Αυτό είναι το δεδομένο. Από κει και πέρα η μορφή της συνεργασίας θα εξαρτηθεί από τις λεπτομέρειες του εκλογικού αποτελέσματος. Τα «παιχνίδια» με την ακυβερνησία μπορεί να λειτουργούν «ψηφοθηρικά» για τα δύο κυρίαρχα κόμματα της μεταπολίτευσης, ευρύτερα όμως βλάπτουν τη χώρα. Εκτός αυτού, οι προφανώς ανεφάρμοστες και εκτός πραγματικότητας στρατηγικές, όπως λ.χ. η στρατηγική της ΝΔ για «αυτοδυναμία» με «επιθέσεις κατά της Αριστεράς», αυτοϋπονομεύουν την ίδια, καθώς στερούνται ρεαλισμού. Κάτι που ο κόσμος το αντιλαμβάνεται πλήρως.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκφράζοντας προσωπική άποψη, ιεράρχησε ως πρώτη επιλογή την κυβερνητική συνεργασία της ευρύτερης κεντροδεξιάς παράταξης, συμπεριλαμβάνοντας τη ΝΔ, τον ΛΑΟΣ, τη Δημοκρατική Συμμαχία και το κόμμα του κ. Καμμένου, εάν βέβαια όλα τα σχήματα αυτά μπουν στη Βουλή και δίνουν κυβέρνηση.Αυτό, όμως, είναι κάτι άλλο… Να κάτι που επίσης οφείλει η ΝΔ να διευκρινίσει. Προτιμά, λ.χ., μια συνεργασία με τον ΛΑΟΣ και τον κ. Καμμένο από μία συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, παρότι έχουν δεσμευτεί εκατέρωθεν στην εφαρμογή του τριετούς προγράμματος;
Οφείλει βέβαια και το ΠΑΣΟΚ, μετά την εκλογή της νέας ηγεσίας του, να διευκρινίσει τι θέλει σε σχέση με την κυβέρνηση της επόμενης ημέρας. Ορθά σχολίασε ο κ. Βενιζέλος ότι αυτό θα το πει ο λαός με την ψήφο του, αλλά πέραν αυτής υπάρχει και η προεκλογική θέση κάθε κόμματος. Ψυχραιμία χρειάζεται και στοχασμός. Οχι μικροκομματισμός… και καλλιέργεια φοβίας προκαταβολικά!

Πηγή : ethnos.gr

Άρθρο της Ιωάννας Μπλάτσου για το protagon.gr

Δεν μπορείς να τον κατατάξεις εύκολα. Και αυτό είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον για έναν καλλιτέχνη. Και «ποιοτικός», και «εμπορικός». Και «βαθιάς καλλιέργειας», και με «ποπ εξάρσεις». Ο Δημήτρης Λιγνάδης διατηρεί αναλλοίωτο το δικαίωμά του να μην επιλέγει καλλιτεχνικά «στρατόπεδα» και να αυτοπροσδιορίζεται κάθε φορά κατά το δοκούν. Για την πρώτη σκηνοθετική ενασχόλησή του με το λυρικό θέατρο στην «Εύθυμη Χήρα» του Φραντς Λέχαρ στην Εθνική Λυρική Σκηνή λέει χαρακτηριστικά: «Εδώ έκανα ό,τι μπορούσα. Η μάλλον ό,τι δεν μπορούσα. Μια φωνή μέσα μου, μού έλεγε: ‘Άσε την  Εύθυμη χήρα να… τραγουδήσει μόνη της!’ Ίσως να ήταν η φωνή ενός σαρανταπεντάρη καλλιτέχνη, που κουράστηκε να βλέπει την αποδόμηση του… μη δομημένου, το μαγικό μύθο της σκηνής να γίνεται καθημερινό ντοκιμαντέρ της διπλανής πόρτας, την κορνίζα να φωτίζεται καλυτέρα από τον ίδιο τον πίνακα!». Για να γνωρίσουμε όμως καλύτερα αυτό το ιδιοσυγκρασιακό «παιδί» του ελληνικού θεάτρου.

1. Μικρό παιδί σαν ήμουνα
Δεν μου έλειψε η αγάπη και η φροντίδα. Μου λείψανε κάποιες οικογενειακές νόρμες, π.χ. δεν πηγαίναμε όλοι μαζί εκδρομή. Τη γιαγιά, την Άννα Λιγνάδη, μια Σμυρνιά αρχόντισσα, τη λάτρευα και έζησα πολύ μαζί της. Ουσιαστικά, μεγάλωσα με τη μάνα μου αλλά με την οικογένεια του πατέρα μου. Όσο για τον κατά ένα χρόνο μικρότερο αδερφό μου Γιάννη, φιλόλογο με διατριβή στο αρχαίο δράμα, μικροί τσακωνόμαστε πολύ αλλά άλλο τόσο αγαπιόμαστε. Τώρα, πια, ο Γιάννης είναι μπαμπάς. Εχει ένα 2χρονο κοριτσάκι, την Ευγενία, που έχει πάρει το όνομα της μαμάς μου, και είναι η χαρά της ζωής μου. Και ναι, δηλώνω χαζοθείος και χαζονονός.

2. Μια ζωή θέατρο
Η πρώτη ανάμνηση που έχω από το θέατρο είναι μια έντονη μυρωδιά κλεισούρας όταν παιδί είχα μπει στο «Κεντρικόν» στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Για μένα θέατρο σημαίνει παιχνίδι για μεγάλους. Εκρηκτικό. Σα να παίζεις σε ένα χημικό εργαστήριο με υλικά που μπορεί να γίνουν ένα θεαματικό πυροτέχνημα αλλά μπορεί και να σκάσουν στα χέρια σου. Οσο περνάει ο χρόνος, όμως, τα αισθήματά μου προς το θέατρο κυμαίνονται από το ότι «είναι-ένα-τίποτα» μέχρι ότι «είναι-όλη-μου-η-ζωή». Και τα δύο σε ίσες δόσεις. Επίσης, όσο μεγαλώνω, τόσο συνειδητοποιώ πως στη δουλειά σου δεν πρέπει να γίνεσαι status. Κι αν γίνεσαι, να μην το πολυκαταλαβαίνεις ή να το ανατρέπεις. Δεν μπορείς να είσαι καθεστωτικός στην τέχνη. Μάλλον μονίμως άναρχος ως προς τον εαυτό σου.

3. Αρχίζει το ματς
Παρακολουθώ, πια, όχι συχνά ποδόσφαιρο λόγω θεάτρου όπως επίσης δεν παίζω συχνά λόγω μηνίσκου. Παλιότερα έπαιζα στην επίθεση, μετά 5Χ5 και τώρα πηγαίνω όποτε μπορώ για τρέξιμο ή κολύμπι παρότι καπνίζω πάρα πολύ –περί τα δυόμιση πακέτα την ημέρα. Επίσης, είμαι ΑΕΚτζής αλλά μην το γράψεις! (Είναι «άρρωστος»!).

4. Sex & the city
Είμαι εθισμένος στο σεξ. Και το θεωρούσα απολύτως φυσιολογικό. Μέχρι που με πληροφόρησαν ότι δεν είναι ακριβώς έτσι για όλους. Δεν είναι τόσο η πράξη αυτή καθαυτή, όσο η ερωτική πορεία προς αυτήν. Το σεξ λοιπόν είναι βασικό στοιχείο στη ζωή μου.

5. Δείξε μου τον φίλο σου
Μόνο δύο καλούς φίλους έχω. Την Ελένη Κούρκουλα και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Είμαι δύσκολος στο να κάνω φίλους και νομίζω και στο να με έχουν φίλο. Φυσικά, καλός μου φίλος είναι και ο γάτος μου ο Παρασκευάς, που είναι 16 ετών τώρα, δηλαδή 100 χρόνων στην ανθρώπινη ηλικία.

6. Δύσκολες στιγμές
Εκτός από μια φορά που κινδύνευσε άμεσα η ζωή μου, δύσκολες είναι οι στιγμές όταν χάνω ανθρώπους που με αγαπούν.

7. Ο τολμών νικά;
Ως νεαρός δεν ήμουν ούτε τολμηρός, ούτε ακραίος. Ήμουν υπολογιστής και «σωστός». Το θέατρο μού ξύπνησε έναν άλλον εαυτό, ίσως τον πραγματικό, και πλέον, τώρα που μεγάλωσα, μπορώ σαν παιδί να κάνω παράτολμα πράγματα χωρίς παράλληλα να φοβάμαι να «ξοδευτώ» στην υπόλοιπη ζωή μου.

8. Σπίτι μου, σπιτάκι μου
Εχω ένα καινούργιο σπίτι στο κέντρο της Αθήνας, στο Μεταξουργείο, με πολύ όμορφη θέα. Μένω εκεί τα τελευταία πέντε χρόνια και δεν το έχω βαρεθεί στιγμή, πράγμα περίεργο για μένα καθώς βαριέμαι εύκολα. Μάλλον έχω κουραστεί με τα σούρτα-φέρτα. Το σπίτι μου με ηρεμεί. Και με κρύβει.

9. Ο χρόνος, του χρόνου
Η σχέση μου με τον χρόνο, τον ωρολογιακό αλλά και τον βιολογικό, είναι γενικώς κακή. Είναι γνωστό ότι ποτέ δεν είμαι στην ώρα μου. Επίσης, φοβάμαι να μεγαλώσω, φοβάμαι που νιώθω νέος, φοβάμαι τη φθορά. Όχι το τέλος, τον θάνατο, αλλά τη φθορά των πραγμάτων.

10. Η κρίση μέσα μας
Για μένα κρίση είναι να καταμαρτυρείς στον άλλον λάθη, αμαρτίες, αστοχίες όταν εσύ ο ίδιος συνήθως τις διαπράττεις. Κρίση είναι να κραδαίνεις έναν καθρέφτη στον απέναντι χωρίς να τον έχεις γυρίσει ποτέ προς το μέρος σου. Βαθιά κρίση είναι να μη σε νοιάζει ο Άλλος ως πρόσωπο, ομάδα, κοινωνία, πατρίδα. Όλα τα άλλα είναι συμπτώματα της κρίσης.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου για το ‘ΕΘΝΟΣ”

Επανειλημμένα έχω υποστηρίξει ότι η μοναδική σοβαρή μεταρρύθμιση που έγινε μεταπολιτευτικά είναι τα ΚΕΠ που δημιούργησε ο Μπένος για τον περιορισμό της γραφειοκρατίας. Ωστόσο, εδώ και μερικές μέρες βιώνουμε και μία άλλη, η οποία μάλιστα δεν προβλέπεται από τα Μνημόνια της τρόικας, ούτε και προωθείται από την κυβέρνηση. Εννοώ το «Κίνημα της Πατάτας». Γιατί δεν είναι υπερβολή πως η παρέα που το ξεκίνησε από την Κατερίνη, δρομολόγησε διαδικασίες και πρωτοβουλίες που οδηγούν στην επίλυση ενός προβλήματος, το οποίο όλες οι κυβερνήσεις, οι αρμόδιοι υπουργοί αλλά και το συνεταιριστικό κίνημα της μεταπολίτευσης αποδείχθηκαν ανίκανοι ν’ αντιμετωπίσουν.

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που έγινε προσπάθεια να «επικοινωνήσουν» οι παραγωγοί με τους καταναλωτές χωρίς την παρέμβαση των μεσαζόντων, αλλά αυτήν τη φορά το εγχείρημα διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις να επιτύχει και να συμβάλει στη διαμόρφωση μιας αγοράς που θα εξασφαλίζει σημαντικά μεγαλύτερες τιμές στους παραγωγούς και εξίσου σημαντικά χαμηλότερες στους καταναλωτές. Και η βασικότερη από τις προϋποθέσεις αυτές, ο καταλύτης σ’ όλη αυτή την ιστορία, είναι το Διαδίκτυο.

Λογικό δεν είναι; Οταν μια ιδέα που ξεκινά από κάπου στον κόσμο καταφέρνει να κινητοποιήσει μέσω του Διαδικτύου εκατομμύρια πολίτες ανά την υφήλιο, δεν είναι φυσιολογικό να έχει αναλογικά το ίδιο αποτέλεσμα μια πρωτοβουλία που επιτρέπει σε παραγωγούς και καταναλωτές ν’ απαλλαχθούν από την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων; Συχνά η λύση στο πιο δύσκολο πρόβλημα είναι τόσο απλή όσο και το αβγό του Κολόμβου.
Πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η κρίση θ’ αποδεικνυόταν η αφορμή, αν όχι και η ευκαιρία, να λυθούν προβλήματα δεκαετιών. Η πράξη τούς δικαιώνει. Ιδιαίτερα όταν αποδεικνύεται ότι σ’ αυτό τον τόπο υπάρχουν άνθρωποι που πασχίζουν να βρουν -και βρίσκουν- εποικοδομητικές διεξόδους στα προβλήματα όχι μόνο τα δικά τους, αλλά του τόπου γενικότερα.

Τέτοιους ανθρώπους και τέτοια κινήματα χρειαζόμαστε αν θέλουμε όχι μόνο να βγούμε από τα σημερινά μας αδιέξοδα αλλά και να οργανωθούμε μ’ έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, που θα έχει ως κύρια προτεραιότητα το συμφέρον των πολλών και όχι των λίγων, αλλά και τη δυνατότητα της χώρας να σταθεί και να προκόψει κοιτάζοντας προς το μέλλον κι αφήνοντας οριστικά πίσω πρακτικές και λογικές που τις πληρώνουμε πανάκριβα.

Πηγή : ethnos.gr

Άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά για το protagon.gr

Θα έχετε παρακολουθήσει εδώ και καιρό το σκετς που παίζεται σχετικά με τις εκλογές των  ιδρυματικών συμβουλίων στα διάφορα πανεπιστήμια και τις (προαναγγελθείσες) ματαιώσεις τους. Τα ιδρυματικά συμβούλια είναι με τον νέο νόμο 4009/2011 τα κέντρα διοίκησης των ΑΕΙ και αποτελούνται από μέλη του Διδακτικού και Επιστημονικού Προσωπικού (ΔΕΠ) κατά πλειοψηφία, έναν εκπρόσωπο των φοιτητών και από εξωτερικά μέλη (που τους επιλέγουν τα προαναφερθέντα εσωτερικά μέλη). Οι εκλογές που ματαιώνονται λόγω της δυναμικής παρέμβασης μελών ΔΕΠ, φοιτητών κλπ, είναι αυτές που αφορούν στην εκλογή των μελών ΔΕΠ που θα συμμετέχουν στα ιδρυματικά συμβούλια. Η επιχειρηματολογία αυτών που εμποδίζουν τις εκλογές είναι ότι θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην εφαρμοστεί ο νόμος 4009 και ότι επίσης η πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι με το μέρος τους (;). Σε ότι αφορά τα αίτια, υπάρχει ένα σύνολο μελών ΔΕΠ που αντιδρά λόγω ιδεολογικών απόψεων (ιδιωτικοποίηση, παγκοσμιοποίηση, Πανεπιστήμιο της αγοράς κλπ) και άλλο ένα σύνολο που αντιδρά επειδή μοιραία σε κάθε αλλαγή υπάρχει ένα πρόσκαιρο «ξεβόλεμα» (το κοινό υποσύνολο των δύο αυτών συνόλων δεν είναι απαραίτητα το κενό σύνολο).

Ο νόμος 4009 έχει πολλά νέα στοιχεία και αλλάζει ριζικά θα έλεγα το πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως έκανε στην εποχή του και ο νόμος πλαίσιο 1268 του 1982 ο οποίος φέτος κλείνει 30 χρόνια. Πολλά από τα στοιχεία του νέου νόμου τα βλέπουμε με επιφύλαξη αλλά και πολλά είναι κατά τη γνώμη μου αναγκαία. Στα αναγκαία θα κρατήσω δύο στοιχεία: Πρώτον, η αποκομματικοποίηση που θα επέλθει με την μείωση της ισχύος των κομματικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια και δεύτερο η αυξημένη αυτονομία που θα αποκτήσουν. Αντιλαμβάνομαι όμως και τις ενστάσεις διαφόρων συναδέλφων σε συγκεκριμένα σημεία του νόμου (με κυριότερο τα πιο ολιγομελή κέντρα αποφάσεων αλλά και την γενικότερη κατασυκοφάντηση των πανεπιστημιακών που προηγήθηκε). Πιστεύω όμως ότι το πανεπιστήμιο είναι ικανό να εκλέξει ορθολογικά τα καλύτερα δυνατά σχήματα  που θα είναι και λειτουργικά. Η ανησυχία για τον κατακερματισμός των αντικειμένων ακούγεται σε μένα λίγο υποκριτικός, από τη στιγμή που στην παρούσα κατάσταση κανείς και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την μη λειτουργία των προαπαιτούμενων μαθημάτων. Κι εμφανίζεται το οξύμωρο κάποιος φοιτητής να έχει π.χ. περάσει Θερμοδυναμική ΙΙ, χωρίς να έχει περάσει Θερμοδυναμική Ι. Και στο ισχύον λοιπόν καθεστώς τα μαθήματα μπορεί να καταλήγουν να είναι τελικά αποσπασματικά και να μην έχουν την συνέχεια που θα έπρεπε. Συνεπές  λοιπόν θα ήταν όσοι αντιτίθενται στον «κατακερματισμό των επιστημονικών αντικειμένων» να υποστηρίζουν με την ίδια θέρμη και την ύπαρξη προαπαιτούμενων μαθημάτων.

Ο νέος νόμος προσπαθεί να προσαρμόσει μοντέλα διοίκησης που υπάρχουν στο εξωτερικό στην ελληνική πραγματικότητα (και ιδιαιτερότητα). Δεν θεωρώ ότι είναι κακό να παραδειγματιστούμε και να ευθυγραμμιστούμε με αυτά που γίνονται έξω. Καλώς ή κακώς (καλώς κατά τη γνώμη μου) είμαστε μέλος μιας ευρύτερης οικογένειας κρατών κι ενός παγκόσμιου ακαδημαϊκού συστήματος. Η μόνιμη επωδός που ακούω από τους φοιτητές μου που πηγαίνουν στο εξωτερικό είναι ότι υπερτερούμε σε μυαλά αλλά υστερούμε στην οργάνωση. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε σε έμψυχο υλικό από τα καλά πανεπιστήμια. Αυτό που έχουμε να ζηλέψουμε είναι θέματα οργάνωσης και θεσμών.

Αν κάποιος ενδιαφερόταν πραγματικά για το καλό του πανεπιστημίου του, το καλύτερο που θα είχε να κάνει θα ήταν να βάλει υποψηφιότητα για τις εκλογές του ιδρυματικού συμβουλίου. Με την αυξημένη αυτονομία που δίνει στα ΑΕΙ ο νόμος 4009, πολλά πράγματα μετά θα περνούσαν και από το χέρι του. Θα μπορούσε να δώσει το στίγμα του, να πολεμήσει για τις ιδέες του, για το που θέλει να πάει το πανεπιστήμιο μέσα από θέσεις ευθύνης. Ο νέος νόμος δίνει τη δυνατότητα μέσω της κατάρτισης του οργανισμού και του εσωτερικού κανονισμού το κάθε ΑΕΙ να διευθετεί τα του οίκου του κι όχι να φοράνε όλα το ενιαίο κουστούμι του υπουργείου (κάτι το οποίο πάντα ζητούσε η πανεπιστημιακή κοινότητα). Όσοι λοιπόν επικαλούνται ότι αποτελούν την πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ, τι πιο τίμιο από το να ζητήσουν την ψήφο τους και όταν με το καλό βγουν να εφαρμόσουν τις ιδέες τους. Μήπως όμως αυτοί που εμποδίζουν τις εκλογές ξέρουν ότι σε μια ομαλή εκλογική διαδικασία δεν έχουν τύχη; Τώρα που το κάθε πανεπιστήμιο μπορεί να αυτονομηθεί περισσότερο και να αναλάβει πραγματικά τις τύχες στα χέρια του, τώρα φοβόμαστε την ευθύνη;

Μέσα στη γενικότερη κοινωνική αναταραχή λόγω των δύσκολων ημερών που περνάει η κοινωνία μας, το υπουργείο παιδείας προσπαθεί να παίξει «κατενάτσιο» (ως τις εθνικές εκλογές;). Εν τω μεταξύ στη σχετική φρασεολογία, όσοι (όπως π.χ. εγώ) είναι εναντίον της βίαιης αποτροπής των εκλογών ανήκουν στη συμμαχία των «προθύμων» και είναι «τσιράκια της Διαμαντοπούλου». Έτσι κάποιοι στοχοποιούνται (μέχρι και φωτογραφίες με «Καταζητούνται» εμφανίστηκαν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο) και  καλλιεργείται ένα επικίνδυνο κλίμα πόλωσης μέσα στα πανεπιστήμια όπου «όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου είναι εχθρός μου». Δεν υπάρχει μόνο το «ναι» και το «όχι» στο νέο νόμο. Υπάρχει και το «εφαρμόζουμε, αξιολογούμε και αλλάζουμε».

Η κοινή βάση από την οποία πρέπει να ξεκινάει η όποια συζήτηση για το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ότι χρειάζεται σήμερα αλλαγές. Ο νόμος πλαίσιο, μετά από 30 χρόνια, έκανε τον κύκλο του και οι εξελίξεις γύρω μας τρέχουν. Δεν είμαι ανεπιφύλακτα υπέρ του νέου νόμου, έχω κι εγώ τις ενστάσεις μου. Είμαι όμως ανεπιφύλακτα υπέρ της ομαλής λειτουργίας των θεσμών. Αν λειτουργήσουν οι θεσμοί, οι αστοχίες του νέου νόμου (που σίγουρα υπάρχουν) θα φανούν στην πράξη και θα διορθωθούν με την προϋπόθεση ότι έχουμε επιλέξει τους άριστους κι όχι τους αρεστούς στη διοίκησή τους. Αν δεν λειτουργήσουν όμως οι θεσμοί, θα αρχίσουμε σιγά-σιγά να ολισθαίνουμε προς το νόμο της ζούγκλας. Και στη ζούγκλα ξέρετε δεν υπάρχει δημοκρατία…

Πηγή : protagon.gr