Αρχείο ετικέτας Ελλάδα

Χωρίς κατηγορία

Ατίθασε, τρελέ Έλληνα, πάντα μπροστά μου σε βρίσκω!

Σχολιάστε

Άρθρο του Χρήστου Πασαλάρης για τη real.gr

ΚΑΤΑΚΑΗΜΕΝΗ Ελλάδα, τι σου ’μελλε να τραβήξεις από τότε που (σαν σήμερα, στις 22 Ιανουαρίου του 1830), οι ξένοι «προστάτες» υπέγραφαν στο Λονδίνο το περίφημο «πρωτόκολλο της ανεξαρτησίας σου»! Ανεξαρτησίας πάντα πνιγμένης στις αγκαλιές των «προστατών» σου, πότε της Αγγλίας, πότε της Αμερικής και πότε της Ρωσίας, όπως και σήμερα…
ΠΟΥ ΝΑ ΗΞΕΡΕΣ ότι το 2012 θα είχες να ξεσηκωθείς εναντίον μιας ξένης πολυμερούς κατοχής, που σου επιβλήθηκε όχι πια με κανονιοφόρους και με «σημειώματα» (όπως εκείνα μεταξύ Τσώρτσιλ – Στάλιν τον Οκτώβριο του 1944 που όριζε 90% Αγγλία, 10% Ρωσία), αλλά με θηριώδη δάνεια και Μνημόνια…
ΠΟΙΑ άλλη χώρα έζησε τις δικές σου περιπέτειες αυτά τα 192 χρόνια; Ξεφύλλισα την ιστορία των δύο αιώνων και την παραθέτω εδώ περιληπτικά με 600 περίπου λέξεις, για χάρη των νέων που την αγνοούν λόγω της τρισάθλιας διδασκαλίας στα σχολεία.
ΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟ βγαίνει από το ξεφύλλισμα; Βγαίνει ότι ήθελες δεν ήθελες, μπλέχτηκες σε δύο παγκόσμιες συρράξεις (του 1914 και του 1939), με σπουδαία κέρδη αλλά και οδυνηρές θυσίες. Βγαίνει ότι θριάμβευσες στους δύο βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), έχασες όμως σε άλλους δύο με τους Τουρκαλάδες (1897 και 1922)… Βγαίνει ότι δοξάστηκες στα αλβανικά βουνά πολεμώντας ενάντια στους Ιταλούς (1940), ότι κέρδισες τις μάχες του Ρούπελ και της Κρήτης ενάντια στους χιτλερικούς (1941), ότι έμαθες τον κόσμο να αντιστέκεται με το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη (1941) και με το ηρωικό αντάρτικο (1941-44), ότι έκανες τον Τσώρτσιλ να λέει ότι «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» και τον Χίτλερ να ομολογήσει ότι «μόνον οι Έλληνες μας αντιστάθηκαν γενναία»!..
ΒΓΑΙΝΕΙ ότι, με μπουρλοτιέρη τον ελληνικό Τύπο, κήρυξες τέσσερις δημοκρατικές επαναστάσεις: Του 1843 για την επιβολή Συντάγματος, του 1863 για διώξιμο του Όθωνα (σαν σήμερα και αυτό), του 1909 για την ανατροπή της σαπίλας και τον ερχομό του Βενιζέλου, του 1922 μετά τη μικρασιατική καταστροφή, με επίλογο την εκτέλεση των έξη στο Γουδί. Και του Πολυτεχνείου το 1973 που οδήγησε στην ανατροπή της χούντας…
ΒΓΑΙΝΕΙ ότι κέρδισες σπουδαίες διπλωματικές μάχες (συνθήκες Σεβρών, Λωζάνης και Ζυρίχης – Λονδίνου), ότι αγωνίζεσαι με νύχια και με δόντια για την Κύπρο, ότι μπήκες με το σπαθί σου στην ΕΟΚ, ότι οργάνωσες με επιτυχία τους Ολυμπιακούς του 2004, ότι έδωσες και δίνεις εξετάσεις «πλέριας δημοκρατίας», αλλά…
ΑΛΛΑ και ότι σε αυτά τα 192 χρόνια έχυσες άφθονο αδελφικό αίμα σε 4 εμφυλίους σπαραγμούς (1824, 1916, 1944, 1946), ότι ντροπιάστηκες με τρεις δικτατορίες (Πάγκαλου το 1925, Μεταξά το 1936 και Παπαδόπουλου – Ιωαννίδη το 1967 και 1973) και με αναρίθμητα κινήματα. Ότι χρεωκόπησες τρεις φορές (1893, 1932, 2010), ότι λερώθηκες με… πελώρια σκάνδαλα και κυκλώματα διαφθοράς (όπως, καλή ώρα, αυτό των 54 της Θεσσαλονίκης) και ότι σήμερα βουλιάζεις στη χειρότερη οικονομική κρίση της ιστορίας σου, με ένοχο σύσσωμο το φαύλο πολιτικό σύστημα..
ΒΓΑΙΝΕΙ ότι δολοφόνησες ή εξόντωσες άξιους κυβερνήτες, όπως ο Καποδίστριας, ο Τρικούπης και ο Βενιζέλος, ότι άλλαζες τα καθεστώτα σου σαν πουκάμισα, ότι φόρεσες στέμματα ή ημίψηλα σε επτά βασιλιάδες, οκτώ Προέδρους Δημοκρατίας και 90 πρωθυπουργούς, με τελευταίο τον σημερινό, φυτεμένο και αυτόν από την ξενοκρατία, Λουκά Παπαδήμο…
ΤΕΛΕΙΩΝΩ όμως τη σημερινή γραφή με τα λίγα λόγια που μου έστειλε από τη Θεσσαλονίκη των αυτοκτονιών ο αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, διάκονος απόρων κρατουμένων…
«Ο ΝΕΟΣ ΧΙΤΛΕΡ», μου γράφει, «ενσαρκωμένος στη φράου Μέρκελ, βάλθηκε να μας αφανίσει όλους. Ήδη αφάνισε τους πρώτους 1.727 τίμιους και φιλότιμους Έλληνες, που μπροστά στην πείνα των παιδιών τους και στις πιέσεις των τοκογλύφων, αυτοκτόνησαν. Αύριο πόσοι ακόμη; Και ώς πότε; Σας ευχαριστώ και μη με κακιώνετε για τα αισθήματά μου. Εύχομαι η πένα σας να μας κάνει να ελπίζουμε κάτι καλύτερο, όπως και εγώ ήλπιζα όταν στην κατοχή, με καμένο το σπίτι μου, έτρωγα ψημένα στη φωτιά βελανίδια για να επιζήσω…»
ΑΡΑ; Άρα δεν απομένει παρά η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Με το κεφάλι ψηλά, με το κορμί στητό, με το βλέμμα λαμπερό, περήφανο πέρα για πέρα, ΕΛΛΗΝΙΚΟ! Έτσι που η φράου Μέρκελ να θυμηθεί τα λόγια του μεγάλου συμπατριώτη της, του ποιητή Φρήντριχ Σίλλερ:
«ΕΛΛΗΝΑ, ατίθασε! Όπου και αν γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και αν στρέψω την ψυχή μου, πάντα μπροστά μου σε βρίσκω»!

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 23/01/12

Πηγή : real.gr
Χωρίς κατηγορία

Επικίνδυνες οι εμμονές της τρόικας

Σχολιάστε
Άρθρο του Θανάση Λυρτσογιάννη για το “ΕΘΝΟΣ”

Η σκηνή είναι αποκαλυπτική. Η Ελλάδα διασωληνωμένη στην εντατική και η τρόικα να εκβιάζει πως θα τραβήξει τον σωλήνα, αν δεν μπει, και μάλιστα με τη θέλησή του, όλος ο λαός -πλην φοροφυγάδων και κατεχόντων μεγάλες περιουσίες- στην εντατική. Καταντάει εξοργιστικό πλέον. Τι επιζητούν άραγε με τους ωμούς εκβιασμούς οι κύριοι της τρόικας που μαζί με το πολιτικό σύστημα απέτυχαν και μετέτρεψαν μία κρίση χρέους σε οικονομική και κοινωνική κρίση τεραστίων διαστάσεων; Δεν καταλαβαίνουν πως δεύτερη αποτυχία θα κοστίσει πανάκριβα στον λαό;
Γιατί τεχνοκρατικά μπορεί να αποτραπεί η χρεοκοπία του κράτους, αλλά ουσιαστικά έχει ήδη επέλθει για 1 εκατομμύριο ανέργους και το ίδιο θα συμβεί σε πολλούς άλλους πολίτες αν οι μισθοί υποτιμηθούν σε επίπεδο Βουλγαρίας. Και δικαιολογημένα μπορεί να αναρωτηθούν: Τι χειρότερο θα μας προκαλούσε η χρεοκοπία ή η έξοδος από το ευρώ; Τότε ίσως ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.
Εξάλλου, αν η ανταγωνιστικότητα μειώθηκε στα χρόνια του ευρώ κατά 25% περίπου, γιατί να μη γίνει προσπάθεια να βελτιωθεί κατά 35% ας πούμε με πάταξη της γραφειοκρατίας, μείωση της φορολογίας, άρση αντικινήτρων, δημιουργία ευνοϊκού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, βελτίωση των υποδομών, νέες επενδύσεις και άλλα πολλά που θα καταστήσουν πραγματικά ανταγωνιστική την οικονομία. Τόσο δύσκολο είναι; Οχι βεβαίως.
Ο ιδεολογικός τυφλοσούρτης της τρόικας προτάσσει τη μείωση μισθών και όχι η ανάγκη για ανταγωνιστικότητα. Κι αυτό είναι άκρως επικίνδυνο και το χειρότερο αναποτελεσματικό όσο οι μεταρρυθμίσεις παραμένουν στα συρτάρια.
Πηγή : ethnos.gr
Χωρίς κατηγορία

Ε, ώρα δεν είναι να μιλήσει ο «καλός Θεός της Ελλάδας»;

Σχολιάστε



Το άρθρο Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 16 Ιανουαρίου     2012 – 7:00
 Εγραψε ο Χρήστος Πασαλάρης

ΑΠΟΡΕΙ ο κυρ Γιώργης από την Κρήτη. Απορεί και ο καπετάν Ανδρέας από τον Γράμμο: «Γιατί, ωρέ κυρ Χρήστο, δεν ξεσηκωνόμαστε με τόσα που τραβάμε; Ποια είναι η δύναμη που μας κρατά καρφωμένους στον καναπέ;».

ΑΠΟΡΩ και του λόγου μου, αλλά θυμάμαι πάλι τη σατανική μέθοδο που εφάρμοζαν οι Γερμανοί βασανιστές τα χρόνια της Κατοχής στις φυλακές του Χαϊδαρίου και Γουδιού. Μας στοίβαζαν όλους τους μελλοθάνατους σε έναν μικρό θάλαμο, όρθιους μέρα – νύχτα, να μην μπορούμε να ανασάνουμε, ούτε να φάμε ούτε να κοιμηθούμε. Και όταν κάποιοι τα τίναζαν από το μαρτύριο, έβγαζαν έξω τους μισούς και ύστερα άλλους μισούς. Ετσι που αυτοί οι λίγοι που απέμεναν να ευλογούν την τύχη τους γιατί επιτέλους ανάσαιναν, έστω και περιμένοντας την εκτέλεση…

ΚΑΤΙ ανάλογο κάνουν οι σημερινοί κατακτητές της δόλιας πατρίδας, με επικεφαλής την αδυσώπητη φράου Μέρκελ και με υπηρέτες της τα εγχώρια ανδράποδά τους (τους αυριανούς δωσίλογους), αυτούς που φόρτωσαν την τρόικα στην καμπούρα του λαού μας. Τι κάνουν; Με φόβητρα πότε την 6η δόση και πότε τη νέα δανειακή σύμβαση, μαστιγώνουν τους Ελληνες με βάναυσα «μέτρα» και τους πνίγουν μέχρις ασφυξίας με φόρους και περικοπές. Στη συνέχεια αποσύρουν κάποια από τα «μέτρα», οπότε και ακούν τους φουκαράδες των εκκλησιαστικών συσσιτίων να ψιθυρίζουν: «Δόξα τω Θεώ, θα ζήσουμε και σήμερα!». Αλλά να μην ξεσηκώνονται…

ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ εξεγέρσεις, όμως, είναι σαν τις μεγάλες επιδημίες: έρχονται βαδίζοντας και προχωρούν καλπάζοντας. Εδώ σε εμάς ξεκίνησαν με τα συλλαλητήρια στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες πέρυσι τον Μάιο. Οι ερίφηδες της εξουσίας τα χρειάστηκαν και άνοιξαν όλες τις… εξατμίσεις. Εριξαν δραστικά αναισθητικά μέσα από τα κανάλια, κάρφωσαν τον κόσμο στον καναπέ, ακόμη και με τουρκικά σίριαλ, έστρεψαν αλλού την προσοχή του… Και τι δεν έκαναν!..

Οι ΛΑΪΚΟΙ ξεσηκωμοί όμως μοιάζουν με τις αμπώτιδες και τις παλίρροιες. Η ομαδική χλεύη, τα «γιαουρτώματα», τα «ούούού» στα υψηλά και τα… πανύψηλα πρόσωπα, οι αποδοκιμασίες και τα φασκελώματα στις γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και στα Θεοφάνεια, η οργίλη αντίδραση των νέων στο Παγκράτι εναντίον καπεταναίων του ΠΑΣΟΚ, είναι μπουμπουνητά που προοιωνίζουν θύελλες. Το οσφραίνονται οι δερβίσηδες του πολιτικού συστήματος και δεν τολμούν να ξεμυτίσουν στους δρόμους. Ακόμη και οι άνθρωποι της τρόικας τρέμουν μη και βρεθούν τίποτε θαυμαστές του Γλέζου και… κατεβάσουν τις σημαίες τους…

ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ όλα αυτά; Δείχνουν ότι άλλη, εντελώς άλλη, είναι η Ελλάδα του 2012: αγνώριστη, καταγγελτική, ανατρεπτική. Αλίμονο στα κόμματα που θα βγουν να αναμετρηθούν στις εκλογές. Αλίμονο στους «Νενέκους» που κιοτεύουν μπροστά στους σημερινούς Ιμπραήμηδες. Αλίμονο όμως και στη δόλια πατρίδα που δεν έχει αυτή την ώρα έναν «γέρο του Μοριά» να φωνάξει «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!». Και που δεν έχει έναν υπουργό Οικονομικών (όπως είχαν οι Γάλλοι πολίτες στις παραμονές της επανάστασης του 1789 τον Ζακ Νεκέρ) να τους ταρακουνήσει: «Βρε, μη σας τρομάζουν με την 6η δόση και με τα νέα δάνεια. Θα σας τα δώσουν, θέλετε δεν θέλετε. Θα σας μπουκώσουν με το ζόρι γιατί με αυτά θα πληρώνετε τους τόκους τους. Και με ό,τι περισσεύει θα αγοράζετε τα ψυγεία τους, τις Μερσεντές τους, τα υποβρύχιά τους, λαδώνοντας εν ανάγκη τους Τσουκάτους σας»…

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ, όμως, σήμερα με το εξής αναπάντεχο: ανάμεσα στους στενούς φίλους μου είναι και ένας ονομαστός επιχειρηματίας, αγνός πατριώτης, φανατικός δημοκράτης, υποδειγματικός πατέρας. Με εξέπληξε προχθές όταν μου είπε: «Άκουσέ με προσεκτικά: ό,τι έχω και δεν έχω το έχω μοιράσει στα παιδιά μου. Κράτησα μόνο τη σύνταξή μου, 1.350 ευρώ. Για να σωθεί η πατρίδα μου, για να μη φύγουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου στο εξωτερικό, για να αλλάξουν τα πάντα σε αυτή τη χώρα, είμαι αποφασισμένος και πρόθυμος να κατέβω ακόμη και στο Σύνταγμα!.. Το εννοώ, κατάλαβες;».

ΣΕ ΛΕΕΙ τίποτε αυτό; Μήπως ότι είναι ένα από τα πρωτόγνωρα φαινόμενα που σηματοδοτούν ριζοσπαστικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στην πατρίδα των μεγάλων επαναστάσεων; Μήπως προμηνύει εθνική ενότητα εκ των κάτω, από εκείνες που ζει η πατρίδα μόνον όταν βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής; Μήπως πλησιάζει η ώρα να μιλήσει επιτέλους «ο καλός Θεός της Ελλάδας;».
Πηγή : real.gr

Χωρίς κατηγορία

Πέρα από τον «καηµό του ενός»

Σχολιάστε

Άρθρο του Αντώνη Καρακούση για το “ΒΗΜΑ”

Είναι αλήθεια ότι η οικονοµική κρίση και τα όσα ατελή ανεπτύχθησαν τα προηγούµενα χρόνια για την αντιµετώπισή της επέδρασαν καταλυτικά στο σώµα της ελληνικής οικονοµίας και κοινωνίας.

Η βαθιά ύφεση, τα άπειρα λουκέτα και ο πολλαπλασιασµός των ανέργων κλόνισαν την πίστη των πολιτών, διαµόρφωσαν κλίµα απαξίας για τα κόµµατα και το ευρωπαϊκό ιδεώδες ξέφτισαν.

Ορισµένοι, αρκετοί για την ακρίβεια, εξαιτίας ακριβώς της οικονοµικής περιδίνησης, των εισοδηµατικών απωλειών και άλλων δυσκολιών, συζητούν µε ευκολία πλέον την επιστροφή στο εθνικό νόµισµα.

Και έναντι αυτής είναι έτοιµοι ακό µη και να διαγράψουν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Κάποιοι µάλιστα δηλώνουν υπέρµαχοι της αυτάρκειας, της εθνικής περιχαράκωσης και ενός ιδιότυπου αποµονωτισµού, που καθόλου δεν ταιριάζει στις παραδόσεις και στα ήθη του ελληνικού λαού.

Ωστόσο στη µακραίωνη ιστορία τους οι Ελληνες έχουν να επιδείξουν µόνο εξωστρέφεια, κινητικότητα και δηµιουργία. Ουδέποτε συµφιλιώθηκαν µε την ιδέα της κλειστής και αποµονωµένης επικράτειας.

Υπό αυτή την έννοια, η µάχη της παρούσης περιόδου δεν µπορεί να διεξάγεται απλώς για το ευρώ, για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόµισµα, αλλά για όσα ευρύτερα απορρέουν από τη συµµετοχή µας στην ευρωζώνη.

Η παραµονή µας δεν είναι απλώς ζήτηµα οικονοµικό, αλλά ταυτόχρονα κουλτούρας και αντίληψης πολιτισµικής.

Τα άυλα και µη αποτιµώµενα αγαθά, όπως αυτά της ελεύθερης επιλογής, των ατοµικών και ανθρώπινων δικαιωµάτων, της ασφάλειας εντέλει, ατοµικής, συλλογικής και εθνικής, όλα αυτά δηλαδή που συνδέονται και διασφαλίζονται από τη συµµετοχή µας στο προηγµένο και εξελισσόµενο ευρωπαϊκό σχήµα προόδου, έχουν πολύ µεγαλύτερη αξία από τις πρόσκαιρες απώλειες που η παρούσα κρίση επιφέρει.

Είναι, µε άλλα λόγια, το ευρώ υπέρτερο του νοµίσµατος αγαθό και το διακύβευµα πολύ µεγάλο για να προσπερνάται.

Κάτι που µπορούν να αντιληφθούν και όσοι από τους άδολους – γιατί υπάρχουν και υποχθόνιοι και δόλιοι που φαντάζονται την εποχή όπως οι µαυραγορίτες της Κατοχής – υπερασπιστές της δραχµής αξιολογούν µονοσήµαντα την τρέχουσα κρίση και τις συνέπειές της.

Θα έλεγε κανείς ότι η εποχή είναι ιδιαίτερη, ξεχωριστή και επιβάλλεται, παραφράζοντας τον Στέλιο Ράµφο, να υπερβούµε «τον καηµό του ενός» και να πορευθούµε µε βάση τους συλλογικούς καηµούς του έθνους, του λαού, των πολιτών, των περισσοτέρων εν τέλει που πριν από δέκα χρόνια είδαν τις προσδοκίες τους να εκπληρώνονται και τώρα νιώθουν ότι µπορεί να επιστρέψουµε στην εποχή των σπηλαίων…

Πηγή : tovima.gr