Άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη

Νέος γύρος κουτσομπολιών και αποκαλύψεων παρασκηνίου, αναμένεται να ξεκινήσει μετά την καταγγελία του πρώην πρωθυπουργού ότι και ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που ελέγχεται από γνωστό εκδοτικό συγκρότημα, υπονομεύει το ΠΑΣΟΚ και τις διαδικασίες διαδοχής.

Νέα στρατηγική εγκαινίασε χθές ο προέδρος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ουσιαστικά έδωσε το δαχτυλίδι της διαδοχής στον Σταύρο Ψυχάρη, αναγνωρίζοντάς του ευθέως την δυνατότητα να ρίχνει κυβερνήσεις με το να μην τις υποστηρίζει! Αποδίδοντάς του δηλαδή μια ικανότητα που δεν διαθέτει κανένας από τους πρώην υπουργούς του και υποψήφιους διαδόχους του.

Ταυτόχρονα, βλπεποντας πόσο μικρή ανταπόκριση έχουν στο κοινό οι δηλώσεις των «δελφίνων», υιοθέτησε την επικοινωνιακή τεχνική της τηλεπαρουσιάστριας: Φρόντισε να στρέψει την προσοχή σε κουτσομπολιά με πολέμους συμφερόντων, ώστε να σταματήσει το κοινό να ασχολείται μαζί τους και να θυμάται συνέχεια πόσο αδιάφοροι είναι.

Στα πλαίσια μάλιστα της νέας παράστασης με τίτλο «Άδικε Ντουνιά με τα Συμφέροντα σου» παρουσίασε χθες στο πολιτικό συμβούλιο και ένα επιτραπέζιο παιχνίδι (φωτό), με ξεκάθαρους πολιτικούς υπαινιγμούς, που ονομάζεται «Τούμπα Λούμπα Πασοκάκια»! Πρόκειται για ένα παιχνίδι δεξιοτεχνίας και ισσοροπιών, όπου οι παίκτες καλούνται να αφαιρέσουν όσα περισσότερα συμφέροντα μπορούν, χωρίς να πέσει κανένα «πασοκάκι».

Έγκυροι αναλυτές που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ (προκειμένου να βοηθήσουν τον υποψήφιο της αρεσκείας τους), σχολίασαν σοκαρισμένοι, ότι με την κίνηση αυτή, ο πρόεδρος θέλει να δείξει ότι διατηρεί την πρωτοβουλία των κινήσεων και ότι προσπαθεί να συνεχίσει να επηρεάζει τις εξελίξεις από το παρασκήνιο.

Οι υποψήφιοι διάδοχοι πάντως, εκμεταλλευόμενοι την στροφή της κοινής γνώμης για άλλη μια φορά στα ίδια σενάρια με τα συμφέροντα, κερδίζουν χρόνο ώστε να καταλάβουν τουλάχιστον εκείνοι ποιά είναι η νέα πρόταση του ΓΑΠ για να τοποθετηθούν, μπας και καταφέρουν πάλι να θυμίσουν την παρουσία τους. 

Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως αυτή τη φορά δεν έλειψαν και οι οξείες αντιδράσεις όπως η δήλωση «κάποιοι δεν κάνουν κάτι που πρέπει!» (ειπωμένο όμως με ύφος τύπου «ξεπέρασα τα όριά μου»), όταν ο πρόεδρος άνοιξε το κουτί του παιχνιδιού για να κάνει μια γρήγορη επίδειξη.

Επίσης, μετά το τέλος της πολύωρης συνεδρίασης, δεν ήταν λίγα τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου που αποχωρούσαν κλαμμένα σιγοψυθιρίζοντας ότι «δεν αντέχουν άλλο» και «τι σου είναι ο Άνθρωπος, ένα τίποτα…» ενώ κάποιοι έδειχναν έτοιμοι να τα παρατήσουν προκειμένου να ξαναπεράσουν μια τέτοια «απάνθρωπα ματαίη» διαδικασία.

Βγαίνοντας από το κτίριο των γραφείων, πάντως ο ΓΑΠ, δήλωσε στους απεγνωσμένους δημοσιογράφους πως τώρα ξεκαθαρίζει σιγά σιγά ο ρόλος του καθένα και ότι στην επόμενη συνεδρίαση θα εξηγήσει τι εννοεί, γιατί θα φέρει και τις οδηγίες χρήσεως του παιχνιδιού που χθές τις είχε ξεχάσει.

Τέλος συμπλήρωσε ότι λόγω μιας επέμβασης που έκανε στο μάγουλο, βρίσκεται ακόμα υπο την επήρεια της νάρκωσης, οπότε αυτά που δήλωσε λίγο πριν στο συμβούλιο, ενδέχεται να μην ισχύουν και να είναι τελικά υποψήφιος!

Πηγή : protagon.gr

Ακουσα έναν τηλεοπτικό ρεπόρτερ να ρωτάει χθες τον Σαμαρά πότε βλέπει να γίνονται εκλογές. Και προηγουμένως είχα ακούσει έναν άλλο να λέει, υπό μορφή πληροφόρησης, ότι η ΝΔ δεν θα συναινέσει για να ληφθούν σκληρά μέτρα. Δυστυχώς εκείνο που καθημερινά αποδεικνύεται είναι ότι για κάποιους η ενημέρωση δεν είναι τίποτα περισσότερο από μετάδοση δηλώσεων ή «πληροφοριών» που κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να επεξεργαστεί ή ν’ αξιολογήσει, γιατί, αν το έκανε, θα ήταν τελείως διαφορετικό το ρεπορτάζ που θα μετέδιδε.

Και το ίδιο ισχύει και για τους πολιτικούς και τα κόμματα. Οταν ανοίγουν το στόμα τους ή διοχετεύουν κάποια πληροφορία θα πρέπει να έχουν συναίσθηση των όσων συνεπάγεται η ενημέρωση την οποία παρέχουν, γιατί διαφορετικά το μόνο που κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Εκείνο που και οι πολιτικοί, όπως και οι δημοσιογράφοι, οφείλουμε να έχουμε κατά νου είναι ποιο ακριβώς είναι σε κάθε περίπτωση το καθοριστικό για κάθε εξέλιξη γεγονός.

Σήμερα το καθοριστικό γεγονός είναι η διασφάλιση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Και συμφωνία χωρίς μέτρα δεν υπάρχει. Αρα όταν η ΝΔ διαρρέει ότι δεν θα συναινέσει σε σκληρά μέτρα, είναι υποχρέωση του δημοσιογράφου να ρωτήσει αν αυτό σημαίνει πως ο Σαμαράς αποδέχεται να φορτωθεί το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και τη χρεοκοπία που θα επακολουθήσει.

Κι όταν ο Σαμαράς λέει ότι οι εκλογές θα γίνουν πριν από το Πάσχα, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι μέχρι πρότινος έλεγε πως θα γίνουν στις 19 Φεβρουαρίου και πιο πριν τις τοποθετούσε στις 4 Δεκεμβρίου και ότι για να έχει αξία η όποια πρόβλεψή του θα πρέπει ν’ αποσαφηνιστεί ρητά και δεσμευτικά η στάση του στο θέμα της δανειακής σύμβασης και των δεσμεύσεων που θα χρειαστεί ν’ αναλάβουμε.

Αυτήν την ώρα οι μοναδικές ερωτήσεις που έχουν πραγματικό δημοσιογραφικό ενδιαφέρον είναι όσες συνδέονται με τη δανειακή σύμβαση και διερευνούν όχι μόνο προθέσεις αλλά και την αποδοχή των συνεπειών της όποιας απόφασης πάρει ο ένας ή ο άλλος πολιτικός ηγέτης. Ολα τα άλλα είναι κουβέντες του αέρα, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα. Και δημοσιογραφικά δεν αποτελούν είδηση, όπως θα συμφωνήσει όποιος ανατρέξει στις κωλοτούμπες που έχουν γίνει τους τελευταίους δύο μήνες.

Πηγή : ethnos.gr

Άρθρο του Τάκη Μίχα

Άλλη μια φορά στις γιορτές «φάγαμε του σκασμού». Άλλη μια φορά παραβήκαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε στους εαυτούς μας ότι αυτή την φορά δεν θα πλησιάζαμε τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες. Όμως όπως όλοι μας γνωρίζουμε πολλές φορές το τι υποσχόμαστε και το τι προγραμματίζουμε έχουν ελάχιστη σημασία. Ο οδηγός μας δεν είναι οι ορθολογικές επιλογές μας αλλά οι οδηγίες ενός λογισμικού του εγκεφάλου μας το οποίο διαμορφώθηκε στα εκατοντάδες χιλιάδες έτη της ανθρώπινης εξέλιξης. Εδώ βρίσκεται και το πρόβλημα της λαιμαργίας. Η διάθεσή μας να φάμε μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο και η ταυτόχρονη αδυναμία μας να ελέγξουμε την όρεξή μας δεν αποτελούν προσωπικές ιδιαιτερότητες αλλά αντανακλούν ολόκληρη την ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης. Αποτελούν μέρος της εξελικτικής ιστορίας.

Ας πάμε διακόσια πενήντα χιλιάδες χρόνια πίσω, τότε που οι πρόγονοί μας Homo Sapiens ζούσαν στη σαβάνα της Αφρικής και τρέφονταν κυρίως από το κυνήγι και τη συλλογή καρπών. Από το πρωί που θα ξυπνούσαν μέχρι το βράδυ που θα έπεφταν για ύπνο, δύο ήταν οι μεγαλύτερες έγνοιες τους. Πώς θα βρουν τροφή και πώς θα αποφύγουν όλους τους θανάσιμους κινδύνους που ελλόχευαν σε κάθε βήμα τους. Οι πρόγονοί μας αντιμετώπιζαν ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα το οποίο οι περισσότεροι από εμάς δεν αντιμετωπίζουμε σήμερα: Τη διατροφική αβεβαιότητα. Δεν μπορούσαν να προβλέψουν τις μελλοντικές πηγές τροφής τους. Σήμερα οι κυνηγοί μπορεί να σκότωναν ένα μεγάλο θήραμα το οποίο θα έφτανε για όλη την ομάδα. Όμως δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι αύριο ή τη μεθεπόμενη θα είχαν την ίδια επιτυχία στο κυνήγι τους. Θα μπορούσε να περάσει μια εβδομάδα προτού σκοτώσουν ένα άλλο θήραμα. Ούτε είχαν τις δυνατότητες τότε να συντηρήσουν το κρέας, αυτή την πολύτιμη πηγή πρωτεΐνης. Άρα η λογική στρατηγική επιβίωσης από τη σκοπιά τους ήταν να φάνε «μέχρι σκασμού» ελπίζοντας ότι θα επιβίωναν μέχρι το επόμενο γεύμα τους το οποίο ήταν άγνωστο πότε θα εμφανιζόταν. Εδώ λοιπόν, στις στρατηγικές που επέτρεψαν στους προγόνους μας να επιβιώσουν για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια θα πρέπει κανείς να αναζητήσει τις ρίζες της λαιμαργίας και της αδυναμίας αυτοελέγχου στο φαγητό των απογόνων τους.

Σήμερα παρά το γεγονός ότι εμείς -ακόμα και με την σημερινή κρίση – δεν αντιμετωπίζουμε  το πρόβλημα της διατροφικής αβεβαιότητας, συνεχίζουμε να τρώμε και να συμπεριφερόμαστε όπως ακριβώς οι πρόγονοί μας. Στο βαθμό που η ανθρώπινη εξέλιξη αφορά αλλαγές στην ανατομία και στη συμπεριφορά που λαμβάνουν χώρα με αργό ρυθμό και απαιτούν χιλιάδες γενιές, οι υπάρχοντες ανά πάσα στιγμή άνθρωποι έχουν σχεδιασθεί για το προηγούμενο περιβάλλον. Το κρανίο του ανθρώπου της σύγχρονης εποχής φιλοξενεί έναν εγκέφαλο της Παλαιολιθικής Εποχής. Αυτό εξηγεί και για τη συνήθεια μας να τρώμε «του σκασμού». Ήταν λειτουργική στο περιβάλλον της διατροφικής αβεβαιότητας εποχής, όμως δεν είναι στο σύγχρονο περιβάλλον.

Γι’ αυτό ό,τι και να γίνει δεν θα μπορέσουμε να αρνηθούμε τον πειρασμό να πάρουμε άλλη μια κουταλιά γέμιση και λίγες ακόμη πατατούλες.

Πηγή : protagon.gr