Κείμενο της Λίνας Παπαδάκη

«Χρειάζεται ένα άλλο πολιτικό σύστημα για να κάνει την εξαίρεση της δεύτερης Ελλάδας, κανόνα» σημείωσε στην κατακλείδα του κειμένου του ο Ηλίας Μόσιαλος, έχοντας προηγουμένως αναλύσει τις παθογένειες του υπάρχοντος και τις δυνάμεις που συντηρούν τον λαϊκισμό, τον κρατισμό και την ισοπέδωση της πρώτης Ελλάδας.

Το πολιτικό σύστημα που αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του, δομήθηκε στην ουρά δυο ηγετών. Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν τα πρόσωπα που διέθεταν τα καλά και τα κακά για να χαλιναγωγήσουν και να φανατίσουν μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.

Διάλεξαν ονόματα, έφτιαξαν συνθήματα και αντιλήφθηκαν το λαϊκό αίσθημα που ακολούθησε της πτώσης της χούντας. Η Ελλάδα ετοιμαζόταν να χαρεί την ελευθερία και βιαζόταν να πάρει τον ευρωπαϊκό της αέρα . Οι ιδέες ξαναδιαβάζονταν, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός ξαναμπήκαν στο λεξιλόγιό μας και η επιλογή της κυβέρνησης ορίστηκε από τις βασικές αρχές και τα βιώματα της εποχής.

Οι ιδέες πέπλο λανθασμένης στρατηγικής απέτυχαν να φθάσουν το στόχο τους. Το όραμά τους απεδείχθη εικονικό και όσοι τις εκμεταλλεύτηκαν, βουλιάζουν τώρα μαζί με τους κόμπους του.

«Χρειάζεται ένα άλλο πολιτικό σύστημα» παραδέχεται ένας πολιτικός του σημερινού. Μα για να γεννηθεί κάτι νέο πρέπει πρώτα να σπάσει το παλιό, να κομματιαστεί και οι κόκκοι του να ενωθούν όχι με γνώμονα τις παραγράφους των καταστατικών αλλά τον μαγνητισμό της στιγμής. Τα επίκαιρα ζητήματα.

Ποιος νοιάζεται πια για τη  φόρμα μιας σκέψης παρελθοντικής; Τώρα είναι η ευκαιρία να βγουν απ’ τα παραδοσιακά κόμματα όσοι μπορούν να δουν καθαρά, ψύχραιμα και μακριά. Να ξεχωρίσουν, να κάνουν ένα βήμα μπροστά, κρατώντας σφιχτά την εμπειρία και τολμώντας για την ευκαιρία. Η αλλαγή δεν θέλει ούτε ήλιο ούτε δάδα ούτε σφυροδρέπανο. Θέλει ενόραση στην πολιτική και διορατικότητα στην πράξη.

Άρθρο του Γιάννη Μπασκόζου για το “ΒΗΜΑ”

∆ιάβασα πρόσφατα στα «Νέα» µια αναφορά στο υπόγειο του Νικολάκη, χωρίς πολλές πληροφορίες. Ας πούµε δυο λόγια παραπάνω για όσους το αγνοούν. Πρόκειται για έναν ιστορικό χώρο, από αυτούς που δεν θα ξαναγίνουν. Στέκι λογοτεχνών, παλαιοβιβλιοπωλείο, χώρος πνεύµατος και οινοπνεύµατος. Ο Κωστής Νικολάκης ξεκίνησε ως τσιγκογράφος, δουλεύοντας για ιστορικά «µαγαζιά» – Ασπιώτη – ΕΛΚΑ, εφηµερίδα «Εστία», περιοδικό «Θέατρο» του Κώστα Νίτσου, τυπογραφείο Γιάννη Μακρή, τυπογραφείο «Κωνσταντινίδη – Μιχαλά» – αλλά και για ζωγράφους και χαράκτες όπως ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Τάσος.

Γνωστός στους βιβλιόφιλους έγινε µε το περίφηµο καρότσι του που αλώνιζε µε καλά και σπάνια βιβλία στο Μοναστηράκι. Εγώ πρόλαβα το καρότσι στην τελευταία στάση του, στην αρχή της οδού Χέυδεν. Ηταν ένα ενηµερωµένο βιβλιοπωλείο, γι’ αυτό και έγινε στέκι ανθρώπων που αναζητούσαν το καλό βιβλίο. «Μίαν πρωίαν όµως εθεάθη µε εν καρότσιον πλήρες βιβλίων, κυλιόµενο µεν, αλλά σταθµευµένο επί πεζοδροµίω, έχοντας µπλοκαρισµένη την δεξιάν ρόδαν δι’ ενός ζεύγους υποδηµάτων, άτινα εχρησιµοποίει ως σφήνας, το νούµερο των οποίων δεν πρέπει να ήτο µικρότερον των τεσσαράκοντα πέντε τσαγκάρικων µονάδων. Οταν δε διερχόµενος χωροφύλαξ τού συνέστησε να αιχµαλωτίση την αριστεράν ρόδαν αντί της δεξιάς, ούτος ηρνήθη. ∆ιά την ενέργειάν του αυτήν εκατηγορήθη και εδιώχθη, όµως, δυστυχώς, ουδέποτε ανεγνωρίσθη η ηρωική του πράξις και ως εκ τούτου δεν του απενεµείθη εισέτι ο τίτλος του αντιστασιακού» όπως αναφέρει χιουµοριστικά ο Κώστας Εµµανουηλίδης.

Μ’ αυτά και µ’ αυτά η χούντα δεν του ανανέωσε την άδεια και ο Κωστής το 1972 αναζήτησε µόνιµη στέγη στο υπόγειο της 3ης Σεπτεµβρίου 91, απέναντι από τον ΟΤΕ. Μέσα στην πίεση και στη σύγχυση των καιρών το υπόγειο του Κωστή έγινε απάνεµο λιµανάκι για λογοτέχνες και λογοτεχνίζοντες. Πέρασαν πολλοί από το υπόγειο, όπως ο Μάριος Μαρκίδης, ο Κορνήλιος Καστοριάδης όταν βρισκόταν στην Αθήνα, ο Γιώργος Καραβασίλης, ο Γιάννης Βαρβέρης, ο Βασίλης Βασιλικός, ο Μένης Κουµανταρέας… Ακόµη και σήµερα κάποιες Τετάρτες θα βρεις µέσα τον Γιάννη Κοντό, τον Γιώργο Μαρκόπουλο, τον Κωστή Γκιµοσούλη κ.ά. Ο Νικολάκης δηµιούργησε παράλληλα εκδοτικό οίκο µε το όνοµα της σκοτεινής θεάς Εκάτης, εκδίδοντας σπάνια βιβλία όπως τον περίφηµο «Χρυσό κλώνο» του G. Fraser, ταξιδιωτικά κείµενα περιηγητών, έργα του Στάινερ, του Ελυάρ, του Λοτραµόν κ.ά.

Προχθές κατέβηκα ξανά τα δυο σκαλιά του υπόγειου. Ο Κωστής είναι πάντα εκεί, χαµογελαστός, έτοιµος να σε ξεναγήσει σε παλιά καλά βιβλία, έχοντας πια για βοηθό τον γιο του Χρήστο.

Ολα καλά.

Πηγή : tovima.gr

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ”

Τα μονομερή μέτρα λιτότητας, χωρίς ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό σχέδιο ρεαλιστικής χρηματοδότησης με αναπτυξιακή στόχευση των χωρών που έχουν πρόβλημα, θα αποδειχθούν μια “τρύπα στο νερό”…

Από κρίση χρέους μερικών χωρών της Ευρωζώνης, τελικά η “κρίση” έγινε “κρίση του ευρώ” και εν τέλει έθεσε υπό αμφισβήτηση την Ευρωζώνη στο σύνολό της και κατ’ επέκταση ακόμα και την ΕΕ! Αιτία γι’ αυτήν τη μετεξέλιξη είναι το γεγονός ότι οι “Μερκοζί” αρνήθηκαν εξαρχής και πεισματικά να δουν την ουσία της κρίσης, που είχε ως ένδειξη (πυρετό) τις εθνικές δημοσιονομικές αποκλίσεις ή ακόμα και τους εκτροχιασμούς, αλλά η βαθύτερη αιτία βρισκόταν στις γενετικές συστημικές ατέλειες του ευρώ, που η διεθνής κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος έφερε στην επιφάνεια οξύνοντας τις ευρω-εσωτερικές αντινομίες και ανισότητες.

Ετσι υιοθετήθηκε μια “κλασική” καταστροφική συνταγή βίαιης οριζόντιας λιτότητας, η οποία δημιουργεί με τη σειρά της μια ανεξέλεγκτη ύφεση, η οποία στη συνέχεια υπονομεύει την απόδοση των μέτρων της δημοσιονομικής προσαρμογής, οπότε απαιτούνται νέα περιοριστικά μέτρα κ.ο.κ.

Ετσι το έλλειμμα για να “μαζευτεί” χρειάζεται άντληση πολλαπλάσιων οικονομικών πόρων -μέχρι ασφυξίας- από την πραγματική οικονομία σε ένα περιβάλλον ραγδαία μειούμενης ρευστότητας. Ενώ παράλληλα, λόγω των υψηλών τόκων, το χρέος διευρύνεται και καθίσταται μη διαχειρίσιμο. Σταδιακά οι “αγορές” άρχισαν να “χτυπούν” μία – μία τις απροστάτευτες και με προβλήματα δανεισμού χώρες, αρχίζοντας από τις πιο ευάλωτες και πηγαίνοντας στις πιο ισχυρές, όσο οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης δεν “έχτιζαν” ένα αποτελεσματικό οικονομικό ανάχωμα. 

Αποτέλεσμα σήμερα το “κόστος δανεισμού” να χτυπάει την πόρτα σχεδόν όλων των χωρών της Ευρωζώνης, καθώς δεν αποτιμάται μόνο η αδυναμία μιας χώρας ή δύο ή τριών, αλλά συνολικά του ευρώ ως νομίσματος, σε συνδυασμό με “κινδύνους” που αφορούν την ύπαρξη της ίδιας της Ευρωζώνης!

Δραστικοί τρόποι αντιμετώπισης υπάρχουν (από το ευρωομολόγο μέχρι τη διαφορετική λειτουργία της ΕΚΤ). Ομως κάποιος πρέπει σε τελευταία ανάλυση να “πληρώσει” γιατί, ως γνωστόν, “τζάμπα γεύματα δεν υπάρχουν”. Αλλά δυστυχώς αυτοί που μπορούν διστάζουν λόγω “πολιτικής μυωπίας” παρ’ ότι η κρίση έρχεται καταπάνω τους! Ηδη, η κατάσταση τείνει να ξεφύγει και να γίνει ανεξέλεγκτη. Το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει τα χάλια του. Ο υπόλοιπος κόσμος δύσκολα το δανείζει. Τα κεφάλαια ζητούν καλύτερα “καταφύγια” εκτός Ευρώπης, πλην εκείνων που κάνουν σκληρά κερδοσκοπικά παιχνίδια. Οι δανειακές ανάγκες των ευρωπαϊκών χωρών για το 2012 είναι εξαιρετικά μεγάλες και οι “καχυποψίες” εκτινάσσουν τα επιτόκια στα ύψη. Αρα χρειάζονται συνολικές και συστημικού χαρακτήρα απαντήσεις από την Ευρωζώνη. Τα μονομερή μέτρα λιτότητας, χωρίς ένα ευρύτερο σχέδιο ρεαλιστικής χρηματοδότησης, αναπτυξιακού χαρακτήρα των χωρών της Ευρωζώνης, θα αποδειχθούν μια “τρύπα στο νερό”, με πολλά όμως ανθρώπινα θύματα…

Πηγή : www.ethnos.gr