Χωρίς κατηγορία

Επανεκκίνηση στην υγεία

Σχολιάστε
Γράφει ο Λυκούργος Λιαρόπουλος για το ΒΗΜΑ

Η νέα κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει, μέσα σε όλα τα άλλα, και το χάος στον τομέα της υγείας. Κυκεώνας χρεών, κλειστά φαρμακεία, ελλείψεις υλικών στα νοσοκομεία και φαρμάκων για σοβαρές αρρώστιες. Μία εκρηκτική κατάσταση που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην κακοδιοίκηση και όχι στην έλλειψη χρημάτων.

Σύμφωνα με αδρούς υπολογισμούς μας, κατά τη 10ετία 2000-2009, η Υγεία κόστισε στην Οικονομία περίπου 50 δισ. ευρώ σε σπατάλη, διαφθορά και παραοικονομία. Κατά… σύμπτωση, τόσο περίπου ήταν και το σωρευτικό δημοσιονομικό έλλειμμα που προστέθηκε στο χρέος κατά την τραγική 10ετία της «ανόδου και της πτώσης» του σύγχρονου ελληνικού ονείρου. Με άλλα λόγια, αν μόνο ο τομέας της Υγείας λειτουργούσε με πρωσική πειθαρχία προτεσταντική εντιμότητα, ορθολογισμό και οργάνωση, θα μπορούσαμε ακόμη να ελπίζουμε ότι με σοβαρές μεταρρυθμίσεις και σε άλλους τομείς, η Ελλάδα θα παρέμενε μία «κανονική» χώρα. Στη συνέχεια θα αναπτύξουμε ορισμένες σκέψεις για το πώς αυτή μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Κατ΄ αρχήν, θεωρώ ότι όσα έγιναν στη 2ετία 2010 -2011 έχουν δημιουργήσει ορισμένες βασικές προϋποθέσεις επιτυχίας. Η πίεση της Τροϊκας για μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και η ίδρυση του ΕΟΠΥΥ είναι δύο «κεκτημένα» πάνω στα οποία πρέπει και μπορούμε να χτίσουμε. Τα δύο δισ. ευρώ που πήγαιναν «στο βρόντο», δημιουργούσαν ασφυξία στις υπόλοιπες λειτουργίες του τομέα της υγείας. Η ίδρυση του ΕΟΠΥΥ απετέλεσε το πρώτο μεγάλο βήμα στην ομογενοποίηση της ζήτησης. Τα δύο αυτά κεκτημένα πρέπει να διαφυλαχθούν, να ενισχυθούν και να συμπληρωθούν. Τώρα, όμως, είναι ο καιρός να ασχοληθούμε και με την πλευρά της προσφοράς, ώστε να χτίσουμε ένα πραγματικά σύγχρονο σύστημα υγείας σε αρμονία με τις ανάγκες της κοινωνίας και τις δυνατότητες της οικονομίας

Σε προηγούμενο άρθρο μου πρότεινα τρόπο άμεσης αντιμετώπισης της ανατροφοδοτούμενης φούσκας χρεών από το κράτος και της αλυσίδας των προμηθευτών του. Τώρα πρέπει να πάμε ένα βήμα πιο κάτω για να διασφαλίσουμε ένα βιώσιμο σύστημα υγείας. Το πρώτο απολύτως απαραίτητο βήμα είναι η άμεση κατάργηση των κλάδων υγείας όλων των Ταμείων και η θέσπιση Εθνικής Ασφάλισης Υγείας για όλους, ανεξάρτητα από το αν και που εργάζονται. Προσωρινά, νομοθετημένες εισφορές εισπράττονται από την Εφορία, μέσω Τραπεζών, και αποδίδονται στον ΕΟΠΥΥ. Αυτό σημαίνει άμεση αύξηση εσόδων και μείωση εξόδων κατά 240 εκ. ευρώ, αφού οι υπάλληλοι των φορέων που ασχολούνται με την ασφάλιση υγείας καθίστανται περιττοί. Σταδιακά, οι εισφορές αντικαθίστανται από φορολογικά έσοδα. Σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία, ο παράγοντας εργασία δεν μπορεί και δεν είναι δίκαιο να σηκώνει το βάρος της ασφάλισης υγείας. Επίσης, το τεράστιο όφελος στο ΑΕΠ από την απελευθέρωση της κινητικότητας του ανθρώπινου δυναμικού δεν πρέπει να υποτιμάται, αλλά να συμπληρωθεί από αντίστοιχη κίνηση και στο χώρο της ασφάλισης γήρατος.

Ταυτόχρονα, πρέπει να ξεκινήσει η άμεση υπαγωγή νοσοκομείων και λοιπών δομών υγείας στον ΕΟΠΥΥ, που μετατρέπεται σε Εθνικό Οργανισμό Υγείας (κάτι σαν την NHS της Βρετανίας) με ανεξάρτητη διακομματική Διοίκηση μετά από διεθνή διαγωνισμό. Με τη συγχώνευση νοσοκομείων και υπηρεσιών και τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, ο ΕΟΠΥΥ αναλαμβάνει την ευθύνη ισοσκελισμού του προϋπολογισμού, αφού θα να μπορεί να μειώσει δαπάνες, αντί να επιδίδεται σε άσκοπη επαιτεία πόρων όπως σήμερα. Αυτό συνεπάγεται, φυσικά την ενίσχυση του ελεγκτικού του ρόλου με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, την Αξιολόγησης Τεχνολογίας και Υπηρεσιών Υγείας και την πρόσληψη Διοικητών νοσοκομείων μετά από κρίση. Εδώ είναι κρίσιμη η συνδρομή της Ομάδας του Horst Reichenbach. Τέλος, είναι απαραίτητη η μετεξέλιξη του Υπουργείου Υγείας σε επιτελικό όργανο με 400 υπαλλήλους αντί των 1.400 που έχει σήμερα. Πλήρες σχέδιο διοικητικής αναδιάρθρωσης της Υγείας  περιλαμβάνεται στην Έκθεση των Εμπειρογνωμόνων για την Παρακολούθηση του Μνημονίου. Θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και η βοήθεια των Γάλλων εμπειρογνωμόνων.

Όλα αυτά μπορούν να γίνουν σε διάστημα ελάχιστων μηνών. Τα οικονομικά αποτελέσματα θα είναι σημαντικά και η εκτίμησή μου είναι ότι ισοδυναμούν με 1 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση. Η άμεση διάθεση 500 εκ. ευρώ μέσα στον Ιούλιο από τα προβλεπόμενα για τη δόση του Ιουνίου, θα έδινε λύση στα σημερινά αδιέξοδα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και των ασφαλισμένων και επιχειρήσεων της υγείας. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι μόνο ανυπόφορη, είναι και αδικαιολόγητη. Τώρα που οι Εκλογές έπαψαν να απειλούν με καταστροφή και η ελπίδα… επιτρέπεται, ας μην αφήσουμε πάλι την Υγεία να «χαντακώσει τη χώρα» όπως έγινε στη δεκαετία του 2000 και ειδικότερα στην τραγική εξαετία 2004-2009. Για όλα αυτά, φυσικά, απαραίτητη είναι και η συμβολή του Υπουργείου Οικονομικών και του ίδιου του Πρωθυπουργού.

Ο κ. Λυκούργος Λιαρόπουλος είναι Ομ. Καθηγητής της Οικονομίας και Οργάνωσης Υπηρεσιών Υγείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Πηγή : tovima.gr

Χωρίς κατηγορία

Η διαλεκτική της ήττας

Σχολιάστε

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος για τα ΝΕΑ

Η Ιστορία πολλές φορές κάνει λάθη. Λάθη που ακόμη κι αν δεν αποβούν μοιραία την καθυστερούν στον δρόμο που έχει πάρει. Παράδειγμα, το Τείχος του Βερολίνου, ανάχωμα του ιμπεριαλισμού, η καταστροφή του οποίου όχι μόνον εμπόδισε την επίτευξη της αταξικής κοινωνίας και κατ’ επέκταση της παγκόσμιας ειρήνης αλλά άνοιξε τον δρόμο και στους συκοφάντες. Σε όλους αυτούς που άδραξαν την ευκαιρία και άρχισαν να μιλούν για ολοκληρωτισμούς, για Στάζι, για Κα Γκε Μπε και για γκουλάγκ. Οι περισσότεροι έπεσαν στην παγίδα, όμως υπήρξαν και μερικοί που αντιστάθηκαν σθεναρά, όπως το ΚΚΕ, που ξέρει πως η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω, απλώς ακολούθησε μια παρακαμπτήριο λόγω δημοσίων έργων στην περιοχή του Βερολίνου.


Οταν η Ευρώπη γιόρταζε την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η κ. Παπαρήγα στην Καισαριανή θρηνούσε γιατί έπεσε ο φράχτης που προστάτευε τους λαούς από τον ιμπεριαλισμό. Και επί τη ευκαιρία, το ΚΚΕ διόρθωσε μερικά ακόμη λάθη της Ιστορίας, όπως την αποκαθήλωση του Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (κατά κόσμον: Στάλιν) και του δικού μας Νίκου Ζαχαριάδη. Γιατί όταν έχεις την Ιστορία με το μέρος σου, έχεις και το δικαίωμα να παίρνεις ένα κόκκινο μολύβι και να επιμελείσαι την πρόζα της. Ή να αδιαφορείς για τις παρακαμπτηρίους που ακολουθεί. Οπως έλεγε ο Ροΐδης για την ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, αυτή δεν πρόκειται ποτέ να ασχοληθεί με τη θεωρία της εξέλιξης αφού ο Δαρβίνος δεν θίγει σε κανένα σημείο τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου της Νικαίας. Ετσι και το ΚΚΕ, μεταφράζοντας την εκλογική του ήττα, διαπιστώνει απλώς ότι «το συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα εκφράζει τάση ανάσχεσης του όποιου ταξικού ριζοσπαστισμού αναπτύχθηκε στη διάρκεια της κρίσης». Γιατί το ΚΚΕ ξέρει πως, όπως η Ιστορία πέφτει έξω, έτσι μπορεί να πέσει έξω κι ο λαός της. Ξέρει ακόμη πως σε μια κοινωνία, όπως η ελληνική, όπου ο χαρακτηρισμός «αντικομμουνιστής» συνεπάγεται ακόμη και σήμερα την πολιτική απαξίωση του χαρακτηρισμένου, οι συνιστώσες που λεηλάτησαν τη γνησιότητά του, και ο κ. Τσίπρας που αποφοίτησε απ’ το σχολείο του, τη στιγμή της δικής τους «ανάσχεσης» θα χρειαστούν την εγκυρότητα της δικής του υπογραφής.
Επιστημονική, πολιτική ή ιστορική φαντασία, δεν ξέρω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, όσο κι αν έχασε σε ποσοστά, ο λόγος του και η νοοτροπία του εξακολουθούν να ηγεμονεύουν την ελληνική Αριστερά. Κι επειδή δεν είχε ποτέ και καμιά ιδιαίτερη καούρα για τον κοινοβουλευτισμό, ξέρει ότι μπορεί να περιμένει. Αρκεί να μένει πιστό στην Ιστορία που κατέχει και να διορθώνει τα λάθη της. Κι αυτό κανείς δεν μπορεί να του το αρνηθεί. Γιατί ποτέ δεν ξεπέρασε το 10% που του έδωσαν ο Στάλιν με τον Τσώρτσιλ στη Γιάλτα και όποτε πήγε να το ξεπεράσει επανόρθωσε.
Με μία διαφορά: οι δύο ηγέτες πρόβλεψαν το ανώτατο όριο συμμετοχής του στα κοινά, αφήνοντας το κατώτατο να το κρίνει η συνέχεια.

Πηγή : tanea.gr

Χωρίς κατηγορία

Ίλιγγος

Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης protagon.gr

Mοιάζει να έχει την αγωνία του γεννημένου πρωταγωνιστή που οι ανάγκες της παράστασης τον καταδίκασαν σε ρόλο guest star και αυτό δεν μπορεί να το χωνέψει. Και τι κάνει; Παραγεμίζει τον φτωχό του ρόλο με σκηνικές επινοήσεις και προσθέτει λόγια στις ατάκες του για να κλέψει χρόνο από τους πρώτους ρόλους. Όλοι ξέρουμε άλλωστε ότι  ο κ.Βενιζέλος, στο να εμπλουτίζει με νέο περιεχόμενο παλιούς ρόλους, είναι μανούλα.


Στις διερευνητικές εντολές, την ώρα που όλες οι κανονικές πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να συγκροτήσουν κυβέρνηση, εκείνος κυρίως ενδιαφέρεται για την συγκρότηση της αντιπολίτευσης. Να μην έχει μέσα την αριστερά. Και αν αυτό δεν γίνεται, τουλάχιστον να προδιαγράψει την αντιπολιτευτική της ατζέντα. Αυτό δεν πρέπει να έχει ματαγίνει αλλά ο κ. Βενιζέλος δεν κάνει πράγματα που κάνουν οι υπόλοιποι. Στα σοβαρά του πιστεύει ότι αν καλέσει τον κ. Τσίπρα με τους υπόλοιπους αρχηγούς θα τον νουθετήσει και θα του θέσει το πλαίσιο της πολιτικής του δράσης στο εξής; Μάλλον δεν το πιστεύει, αλλά πάντως το πιθανότερο νομίζει ότι έτσι θα εκθέσει τον νέο αρχηγό της αντιπολίτευσης. Ότι μπορεί να εκτίθεται ο ίδιος όταν, συνταγματολόγος ων, δείχνει να αγνοεί τις βασικές δομές της λειτουργίας του πολιτεύματος και τους διακριτούς ρόλους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν περνάει απ’ το μυαλό του;

Ας είμαστε σοβαροί, η μετεκλογική εξέλιξη των πραγμάτων ήταν απολύτως φυσιολογική και όποιος προσπαθεί να την αμφισβητήσει εφευρίσκοντας ανύπαρκτες πολιτικές παραμέτρους γελοιοποιείται. Το να κατηγορεί τον Τσίπρα, ο οποίος λέει το αυτονόητο, ότι δηλαδή πρέπει να σχηματιστεί το ταχύτερο κυβέρνηση, είναι παραλογισμός. Δηλαδή τι θα του έλεγε αν ζητούσε να σχηματιστεί αργότερα ή καθόλου; Το να τον χαρακτηρίζει ανεύθυνο γιατί δεν συμμετέχει (για να εφαρμόσουν το κοινό τους πρόγραμμα προφανώς) αλλά προτιμά να ελέγχει με όποιον τρόπο νομίζει από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, προκαλεί την κοινή λογική. Ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος τι έκανε τα χρόνια που ήταν στην αντιπολίτευση, αέρα στην κυβέρνηση; Δεν καταλαβαίνει ότι, όσο και αν χρησιμοποιεί το επιβλητικό του γλωσσοπλαστικό καθηγητικό ύφος, δεν γίνεται να μας ξαναδιδάξει για ποιό λόγο βγάζουμε κυβέρνηση και αντιπολίτευση;

Ο ίλιγγος της ανόδου από το 4% στο 26% για τον οποίο τόσος λόγος έγινε για να ερμηνευθεί η συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα ισχύει και για την πτώση. Το ταξίδι των 30 ποσοστιαίων μονάδων μέσα σε 2,5 χρόνια έχει επίπτωση καταρχάς στην πολιτική αυτογνωσία. Είναι δύσκολο να συμπεριφέρεσαι ως κόμμα του 12% όταν έχεις μάθει στο τετραπλάσιο αλλά, εφόσον το χειρίζεσαι με τέτοιο σπασμωδικό τρόπο μάλλον σ’ εσένα απευθύνεται η κατηγορία που τόσο εύκολα εξαπολύεις εναντίον του Τσίπρα. Του μικρομεγαλισμού.

Πηγή : protagon.gr

Χωρίς κατηγορία

Φοβίες

Σχολιάστε

Γράφει ο Δημήτρης Μητρόπουλος για τα ΝΕΑ

«ΠΟΙΟΣ φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» ρωτούσε ο Εντουαρντ Αλμπι στο πιο διάσημο θεατρικό του. Το ερώτημα δεν είχε πραγματική σχέση με τη βρετανίδα συγγραφέα. Αποτελούσε ειρωνικό σχόλιο στον αλληλοσπαραγμό ενός ζευγαριού επί σκηνής.
ΚΑΘΩΣ ξημερώνει μια δεύτερη μετεκλογική Δευτέρα σε οκτώ εβδομάδες, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί με ανάλογο τρόπο: «Ποιος φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑ;». Ετσι λέγεται το έργο που βλέπουμε.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Βγαίνει η κοινοβουλευτική αριθμητική; Βγαίνει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αθροίζουν πάνω από 160 βουλευτές. Ετερο ερώτημα: Αποτυπώνει το αποτέλεσμα μια κοινωνική πλειοψηφία; ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ – τρεις δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως φιλευρωπαϊκές – αθροίζουν ένα ποσοστό κοντά στο 45%. Από το 1974 η Ελλάδα έχει κυβερνηθεί και με μικρότερο ποσοστό, και μάλιστα από ένα κόμμα. Αρα τρία κόμματα – που αντανακλούν ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό κόμμα – φθάνουν και περισσεύουν.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά, ένας μόνο πολιτικός αρχηγός θέλει να κυβερνήσει. Είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Οι άλλοι θέλουν και τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλοθι ότι και το κόμμα του Τσίπρα δηλώνει πως επιθυμεί την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Ωστόσο είναι προφανές ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Και ότι αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ είναι σε γραμμή ρήξης με τις πολιτικές του Μνημονίου. Εδώ δεν παίζουμε με τις λέξεις. Παίζουμε με τη μοίρα της χώρας. Το ένα τρίτο – αν αθροίσει κανείς και το ΚΚΕ – των ψηφοφόρων είναι διατεθειμένο να πάει τη διαπραγμάτευση με την Ευρώπη στα άκρα, ό,τι συνέπειες και αν έχει αυτό.

ΜΕ απλά λόγια, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι ψηφοφόροι του μπορούν να ενσωματωθούν στη λογική μια κυβέρνησης συνευθύνης – όπως την ορίζει ο γλωσσοπλάστης Ευάγγελος Βενιζέλος. Το θέμα είναι αν οι υπόλοιποι θα σταματήσουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Είναι προφανές ότι η χώρα είναι κομμένη στα δύο. Και ότι οι δυνάμεις που πιστεύουν στο ευρωπαϊκό πεπρωμένο της χώρας θα πρέπει να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση που τα επόμενα δύο χρόνια θα περάσει δύσκολα. Γιατί στη Βουλή, στο πεζοδρόμιο και στα πλατό της τηλεδημοκρατίας θα συναντήσει την ισχυρή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή θα πρέπει να καμφθεί με πολιτικούς όρους. Αλλά και να αποτελέσει ισχυρό επιχείρημα της κυβέρνησης των Αθηνών απέναντι στους ξένους εταίρους μας για την παράταση ή, κατά το δυνατόν, την αναθεώρηση του Μνημονίου, αλλά και για ένα γενναίο νέο πακέτο χρημάτων ώστε να ξαναπάρει μπροστά η χώρα.

ΑΝ η εμμονή να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση υποκρύπτει μικροπολιτικό υπολογισμό, τότε κλάψ’ τα, Χαράλαμπε. Το να ζητάνε Βενιζέλος και Κουβέλης μετά την 6η Μαΐου να μπει ο Τσίπρας στην κυβέρνηση οδήγησε στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ μίκρυναν, ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε. Μπορεί κανείς να υποθέσει τι θα γίνει αν πάμε σε τρίτες εκλογές. Το αίτημα να συμμετάσχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό σχήμα θα μπορούσε να εκφράζει έναν φόβο διακυβέρνησης. Αλλοι φοβούνται τα ύψη και άλλοι το σκοτάδι. Μήπως ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ φοβούνται να αναλάβουν τις τύχες της χώρας;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Πλειοψηφία βρήκαμε. Αρχηγούς ψάχνουμε. Εκτός αν πρόκειται για ελιγμό – δηλαδή για πολιτικό θέατρο που θα έχει κατάληξη ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Πηγή : tanea.gr

Περιοδική Συλλογή Ειδήσεων.