Αρχείο ετικέτας δικομματισμός

Χωρίς κατηγορία

Δεν είναι 1980! Είναι 2012…

Σχολιάστε

Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου για τη real.gr

ΤΑ 38 ΧΡΟΝΙΑ του δικομματισμού στην Ελλάδα φαίνεται ότι εκτός από την πολιτική, ηθική και οικονομική χρεωκοπία κληροδότησαν στη χώρα μας και τις παλαιές εκείνες πολιτικές συνήθειες και συμπεριφορές, που την οδήγησαν στο σημερινό της κατάντημα. Οσοι έζησαν την εξέλιξη των πολιτικών μας πραγμάτων τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 μπορούν εύκολα σήμερα να αναγνωρίσουν την προκλητική και εν πολλοίς ανιστόρητη αντιγραφή των παλαιοκομματικών πρακτικών και μεθόδων αυτής της περιόδου από τους σημερινούς μονομάχους της πολιτικής μας σκηνής. Η σφοδρή σύγκρουση Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ έφερε για πολλοστή φορά στην επιφάνεια τις μόνιμες αιτίες παθογένειας της πολιτικής μας ζωής. Λαϊκισμός και ανευθυνότητα, ακριβές υποσχέσεις και φτηνή ρητορεία, ανέξοδα λόγια που θα ξεχαστούν την επόμενη των εκλογών και κόντρα για την κόντρα, ακόμη και στα θέματα που επιβάλλεται αυτονοήτως εθνική συνεννόηση και συμφωνία… Και όλα αυτά για λίγες ψήφους παραπάνω, την ώρα που η πατρίδα μας διέρχεται τη μεγαλύτερη και ίσως πιο επικίνδυνη κρίση της ιστορίας της!

Ο «ΝΕΟΣ» δικομματισμός μοιάζει παρά πολύ στον παλαιό. Και δυστυχώς είναι πολύ πιθανόν να αποδειχθεί κακέκτυπό του. Η μίμηση για παράδειγμα της γλώσσας, του ύφους και της τακτικής του Ανδρέα Παπανδρέου από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα και η χρησιμοποίηση των παλαιών του συνθημάτων, πολλά από τα οποία εξελίχθηκαν στη συνέχεια σε πολιτικά κλισέ κενά περιεχομένου, δημιουργεί περίεργους συνειρμούς, ιδίως μάλιστα αν συνδυαστεί με την προσχώρηση πολλών «καθεστωτικών» στελεχών του ΠΑΣΟΚ της εποχής εκείνης στο ανερχόμενο κόμμα της Κουμουνδούρου. Συνθήματα όπως το… χρονοντούλαπο της ιστορίας και το… ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω, θα ενοχλούσαν πιθανόν πολύ λιγότερο και θα ήταν ίσως έως και… χαριτωμένη η αναβίωσή τους, αν δεν συνοδεύονταν από την προσχώρηση των Κοτσακάδων, των Φωτόπουλων και πλήθους παλαιών «Τσοχατζαραίων» και «Αρσένηδων» στον ΣΥΡΙΖΑ. Και ιδίως αν δεν συνοδεύονταν από πολιτικές προτάσεις και υποσχέσεις για την επόμενη μέρα, που στοχεύουν μόνο στο θυμικό των ψηφοφόρων, ενώ είναι βέβαιο ότι οι συνέπειες της πιθανής εφαρμογής τους θα είναι καταστροφικές για την οικονομία και επομένως για την πορεία της χώρας.

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, για παράδειγμα, να λέγεται και στο όνομα ποιας αριστερής ρητορείας που χαϊδεύει αυτιά ότι η αύξηση της ήδη εξαιρετικά υψηλής φορολογίας των επιχειρήσεων μπορεί να φέρει ανάπτυξη στη χώρα; Δεν βλέπουν οι εισηγητές αυτής της πολιτικής ότι το επιχειρείν στη χώρα μας βουλιάζει, ότι τα λουκέτα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και ότι καθημερινά χάνονται χιλιάδες θέσεις εργασίας; Εκλογικά προσοδοφόρος η παπανδρεϊκή συνθηματολογία των «ρετιρέ» της δεκαετίας του ’80, αλλά θυμόμαστε όλοι και πού οδήγησε και πόσο γρήγορα εγκαταλείφθηκε… Και ακόμη: Υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει για το ότι σε μια εποχή που όλοι παραδέχονται ότι χρήματα ΔΕΝ υπάρχουν, κάθε υπόσχεση και κάθε εξαγγελία πρέπει να «ζυγίζεται» προσεκτικά, να κοστολογείται και να συνοδεύεται από σαφή και αποδεδειγμένη εξήγηση για το πού θα βρεθούν τα χρήματα προκειμένου να υλοποιηθεί; Και αυτή η αυτονόητη αλήθεια δεν αφορά βέβαια μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον άλλο, τον παλαιό και σταθερό πόλο του «νέου» δικομματισμού, δηλαδή τη Ν.Δ. Ο Αντώνης Σαμαράς έχει χρέος να εξηγήσει αναλυτικά και κυρίως πειστικά πού θα βρει τα λεφτά για τις αποκαταστάσεις αδικιών που υποσχέθηκε στους πολίτες και για να αναπληρώσει τα έσοδα που θα χαθούν από τις μειώσεις φορολογικών συντελεστών που εξήγγειλε για τις επιχειρήσεις.

Η ΣΤΗΛΗ ΑΥΤΗ ισχυρίζεται ότι την επομένη των εκλογών η χώρα θα πρέπει να προχωρήσει με την ευρύτερη δυνατή κυβερνητική συμμαχία. Με οικουμενική αν είναι εφικτό και πάντως σίγουρα όχι με ολιγοκομματική ή μονοκομματική κυβέρνηση. Οι περιστάσεις απαιτούν τη μέγιστη δυνατή εθνική συνεννόηση και τη μέγιστη δυνατή εθνική ενότητα. Αυτό επιβάλλει άλλωστε και ο στρατηγικός στόχος της αναθεώρησης του μνημονίου, μέσα από μια σκληρή επαναδιαπραγμάτευση, που θα φέρει σημαντικές βελτιώσεις και ελαφρύνσεις ιδίως για τα ασθενέστερα εισοδηματικά στρώματα, χωρίς όμως να κινδυνεύσει η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Αυτή ήταν η εντολή των πολιτών στις 6 Μαΐου. Και όλα δείχνουν ότι αυτή θα είναι και στις 17 Ιουνίου. Ας προετοιμάσουν λοιπόν το έδαφος οι πολιτικοί μας ταγοί. Ας συμφωνήσουν από τώρα ότι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος θα είναι πρωθυπουργός και του δεύτερου αντιπρόεδρος. Και ας χαμηλώσουν τους τόνους. Η σημερινή τους σύγκρουση δεν πρέπει να υπονομεύσει την πιθανότητα μιας αυριανής τους συνεργασίας. Δεν είμαστε στο 1980, αλλά στο 2012…

Πηγή : real.gr

Χωρίς κατηγορία

Τα αμείλικτα διλήμματα του δικομματισμού

Σχολιάστε

Γράφει ο Άγγελος Αθανασόπουλος για το “ΒΗΜΑ”

Το γεγονός της Μεγάλης Εβδομάδας δεν ήταν η ανακοίνωση της ημερομηνίας των εκλογών. Ήταν η σύλληψη του άλλοτε πανίσχυρου Άκη που κυριάρχησε στα στόματα πολιτικών και στις οθόνες τηλεοράσεων. Πόσο βολικό… Η χώρα άλλωστε έχει ξεφύγει από τα οικονομικά της προβλήματα και έχει την πολυτέλεια να ασχολείται με μία υπόθεση – σίριαλ που τίποτα δεν δίδαξε τους ανεύθυνους ταγούς μας!

Ο εκφυλισμένος ελληνικός δικομματισμός παίζει τα ρέστα του. Γνωρίζουν τα πρωτοπαλίκαρά του ότι αν δεν τη βγάλουν καθαρή (και) τούτη τη φορά, θα τους στείλει η Ιστορία στο «πυρ το εξώτερον». Για τον λόγο αυτό, όλα τα όπλα έχουν βγει στη φόρα. Και ως γνωστόν, τα αποτελεσματικότερα πολιτικά όπλα είναι τα εκβιαστικά διλήμματα με κορυφαίο αυτό που ακούει στο ερώτημα «ευρώ ή δραχμή».

Όσοι τα επικαλούνται και τα υποστηρίζουν διαπρυσίως, ίσως πρέπει να δουν ξανά τις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Εκεί θα βρουν τις απαντήσεις που ψάχνουν. Η πλειοψηφία δεν ετάχθη ποτέ υπέρ μιας επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Άλλωστε, μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί που συγκροτημένα έχουν υποστηρίξει ότι η λύση στον οικονομικό Αρμαγεδδώνα που σαρώνει τη χώρα είναι η δραχμή. Οι πιο πολλοί υπερασπιστές μίας επιστροφής στην προ-ΟΝΕ κατάσταση δεν είναι παρά απολειφάδια μίας ελιτίστικης Αριστεράς, επαναστάτριας εκ του ασφαλούς…

Οι εκλογές της 6ης Μαϊου θα είναι εκλογές οργής. Όχι χωρίς λόγο. Τα δύο μεγάλα κόμματα ζητούν από τους πολίτες ψήφο ευθύνης – εννοείται με κερδισμένα τα ίδια. Από ποιους πολίτες όμως; Από αυτούς που έπλασαν καθ’ εικόνα και ομοίωσή τους σε όλη τη Μεταπολίτευση; «Κομματάκι δύσκολο» που λένε και οι μικρότεροι.

 Περίπου 20 ημέρες πριν τις κάλπες, οι αρχηγοί του ΠαΣοΚ και της ΝΔ εξαντλούνται σε επικοινωνιακές ακροβασίες. Ανασύρουν από το μπαούλο το «κοστούμι της πόλωσης». Δυστυχώς, είναι πλέον «μικρό» για τα προβλήματά μας. Νομίζουν ότι οι πολίτες έχουν πιστέψει ότι αποφάσισαν να συνεργαστούν επειδή ειλικρινά το ήθελαν και όχι επειδή οι περιστάσεις το επέβαλαν. Τόσο τους λείπει η σοβαρότητα που δεν αφήνουν τα στελέχη τους στην κυβέρνηση Παπαδήμου να κάνουν το παραμικρό. Ακόμη και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για την οποία κόπτονταν, θέλουν τώρα να αφήσουν για μετά τις εκλογές.

Οι κκ. Βενιζέλος και Σαμαράς πορεύονται στις εκλογές δεμένοι πισθάγκωνα από το Μνημόνιο, αγωνιζόμενοι μάταια να αποδείξουν ότι αυτό δεν συμβαίνει. Αν είχαν το πολιτικό σθένος θα έπρεπε να έχουν ήδη αρχίσει να παρουσιάζουν στους ψηφοφόρους τις απόψεις τους για τα προβλήματα που καίνε. Θα μειωθούν πάλι οι μισθοί και οι συντάξεις και πόσο; Είναι διατεθειμένοι να πατάξουν τη φοροδιαφυγή και με ποιο τρόπο; Έχουν τα κότσια να απολύσουν τους «χαϊδεμένους» που επί χρόνια βόλεψαν στο Δημόσιο; Διαθέτουν εναλλακτικές ιδέες στις ανάλγητες προτάσεις περικοπών της τρόικας ή απλά αντιδρούν, μακαρίως, σε αυτές; Μπορούν να χειριστούν υπεύθυνα τα εθνικά θέματα χωρίς φαντασιώσεις περιφερειακών αξόνων και απώλειες; Τι πιστεύουν ότι θα συμβεί με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που αναζωπυρώνεται στην Ισπανία; Αν θέλουν το ευρώ, πως φαντάζονται μελλοντικά την ευρωζώνη και τη θέση της Ελλάδος σε αυτήν;

Όσοι ζητούν από τον λαό να ψηφίσει με το βλέμμα στο μέλλον, πρέπει πρώτα να προσφέρουν μία σαφή στρατηγική πρόταση. Αυτό πράττουν οι ελίτ σε ένα κράτος: να καθοδηγούν. Αν όμως μέχρι σήμερα έχουν αποδειχθεί παντελώς αναξιόπιστες, ποια εγγύηση προσφέρουν για την επόμενη ημέρα; Το παρελθόν δεν διαγράφεται μεμιάς επειδή ορισμένοι το θέλουν. Οι ηγέτες και τα συστήματα που τους στηρίζουν απαντούν πρώτοι στα μεγάλα διλήμματα. Χωρίς υπαναχωρήσεις, χωρίς αριβισμό, χωρίς φαντασιώσεις μεγαλείου και ρητορική χωρίς ειρμό.

Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχουν κρατικές ελίτ – μόνο κομματικές, που επιβίωσαν 40 χρόνια μέσα στο συντεχνιακό κουκούλι που οι ίδιες με επιμέλεια φιλοτέχνησαν. Τώρα που αυτό έσπασε δεν έχουν τα κότσια ούτε για αυτοκριτική. Πώς θα πείσουν ότι μπορούν να συνεργαστούν μετεκλογικά, όπως όλοι ιδιωτικώς παραδέχονται; Δεν είναι ότι τα δύο μεγάλα κόμματα δεν μπορούν να αλλάξουν. Δεν θέλουν. Και μεταθέτοντας, κυνικά, την ευθύνη στο εκλογικό σώμα, βρίσκουν βολικό άλλοθι ώστε να μην απαντήσουν στα δικά τους, αμείλικτα, διλήμματα.  

Πηγή : tovima.gr