Αρχείο ετικέτας οικονομική κρίση

Χωρίς κατηγορία

Το έγκλημα της δασκάλας

Σχολιάστε

Άρθρο του Γιάννη Καλαμίτση

ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ που η χώρα περνάει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που έχει γνωρίσει, τα καταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, εταιρείες ζητούν την υπαγωγή τους στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα και οι άνεργοι φτάνουν και ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο, η είδηση που συνετάραξε το πανελλήνιο, απασχόλησε τα κανάλια και έγινε και πρωτοσέλιδο σε εφημερίδες ήταν η 22χρονη δασκάλα που «αποπλάνησε» νεαρό μαθητή.
Ο «αποπλανηθείς» μαθητής δεν ήταν μαθητής της. Η «αποπλάνηση» δεν έγινε στο σχολείο. Ο νεαρός έψαχνε σε ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook) για γκόμενες κι έπεσε πάνω στη δασκάλα. Η δασκάλα γούσταρε πιτσιρικάδες και λέγοντάς του πως θα τον βοηθήσει στα μαθήματά του, τον γνώρισε, τον συνάντησε και του έκανε -και μάλιστα δωρεάν- το καλύτερο μάθημα: σεξουαλική πρακτική! Τον έβαλε στον σωστό δρόμο! Και στη συνέχεια, στέλνοντάς του μηνύματα, στα οποία του έλεγε πόσο καλός εραστής ήταν, πως τη συνετάραξε και πως θα ήθελε να το ξανακάνουν, του εδραίωσε και την πίστη στον ανδρισμό του, κάτι το ανεκτίμητο.
Αν τα μηνύματα που του έστελνε τα έβρισκε ο πατέρας του, πρώτον θα ήταν καταχαρούμενος και υπερήφανος και δεύτερον ίσως να έφτανε μέχρι και να στείλει στη δασκάλα γλυκά και λουλούδια. Δυστυχώς, όμως, για τη δασκάλα και τον μαθητή, τα βρήκε η μαμά! Η οποία όχι μόνο δεν χάρηκε, όπως θα έπρεπε, αλλά, ενοχληθήσα σφόδρα διά το ότι μία 22χρονη είχε «αποπλανήσει» το παιδί της και το είχε «βεβηλώσει», προσέφυγε στην Αστυνομία! Και ζήτησε και την ποινική δίωξη της δασκάλας!
Μια μάνα, η οποία πιστεύει πως ένας 15χρονος ή 16χρονος χρειάζεται να «αποπλανηθεί», προκειμένου να έχει μια σεξουαλική εμπειρία με μια 22χρονη είναι τόσο βαθιά νυχτωμένη και εκτός πραγματικότητος, που θα μπορούσε ακόμη και να πιστέψει πως ο Παπαδήμος θα σώσει τη χώρα!
Συμπέρασμα: Ο Θεός να μας φυλάει από μανάδες που προτιμούν να ακούνε τον γιο τους να βογγάει πίσω από την κλειστή πόρτα της τουαλέτας, στην οποία μπήκε κρατώντας ένα περιοδικό με γυμνές, παρά να περνάει ωραίες στιγμές στην αγκαλιά μιας δασκάλας. Η οποία, ως δασκάλα, μετά την ολοκλήρωση της πράξης, θα του λέει: «Ωραία το έκανες! Ας κάνουμε τώρα μια επανάληψη, για να το εμπεδώσεις!».
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 16/01/12
Πηγή : real.gr
Χωρίς κατηγορία

Ε, ώρα δεν είναι να μιλήσει ο «καλός Θεός της Ελλάδας»;

Σχολιάστε



Το άρθρο Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 16 Ιανουαρίου     2012 – 7:00
 Εγραψε ο Χρήστος Πασαλάρης

ΑΠΟΡΕΙ ο κυρ Γιώργης από την Κρήτη. Απορεί και ο καπετάν Ανδρέας από τον Γράμμο: «Γιατί, ωρέ κυρ Χρήστο, δεν ξεσηκωνόμαστε με τόσα που τραβάμε; Ποια είναι η δύναμη που μας κρατά καρφωμένους στον καναπέ;».

ΑΠΟΡΩ και του λόγου μου, αλλά θυμάμαι πάλι τη σατανική μέθοδο που εφάρμοζαν οι Γερμανοί βασανιστές τα χρόνια της Κατοχής στις φυλακές του Χαϊδαρίου και Γουδιού. Μας στοίβαζαν όλους τους μελλοθάνατους σε έναν μικρό θάλαμο, όρθιους μέρα – νύχτα, να μην μπορούμε να ανασάνουμε, ούτε να φάμε ούτε να κοιμηθούμε. Και όταν κάποιοι τα τίναζαν από το μαρτύριο, έβγαζαν έξω τους μισούς και ύστερα άλλους μισούς. Ετσι που αυτοί οι λίγοι που απέμεναν να ευλογούν την τύχη τους γιατί επιτέλους ανάσαιναν, έστω και περιμένοντας την εκτέλεση…

ΚΑΤΙ ανάλογο κάνουν οι σημερινοί κατακτητές της δόλιας πατρίδας, με επικεφαλής την αδυσώπητη φράου Μέρκελ και με υπηρέτες της τα εγχώρια ανδράποδά τους (τους αυριανούς δωσίλογους), αυτούς που φόρτωσαν την τρόικα στην καμπούρα του λαού μας. Τι κάνουν; Με φόβητρα πότε την 6η δόση και πότε τη νέα δανειακή σύμβαση, μαστιγώνουν τους Ελληνες με βάναυσα «μέτρα» και τους πνίγουν μέχρις ασφυξίας με φόρους και περικοπές. Στη συνέχεια αποσύρουν κάποια από τα «μέτρα», οπότε και ακούν τους φουκαράδες των εκκλησιαστικών συσσιτίων να ψιθυρίζουν: «Δόξα τω Θεώ, θα ζήσουμε και σήμερα!». Αλλά να μην ξεσηκώνονται…

ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ εξεγέρσεις, όμως, είναι σαν τις μεγάλες επιδημίες: έρχονται βαδίζοντας και προχωρούν καλπάζοντας. Εδώ σε εμάς ξεκίνησαν με τα συλλαλητήρια στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες πέρυσι τον Μάιο. Οι ερίφηδες της εξουσίας τα χρειάστηκαν και άνοιξαν όλες τις… εξατμίσεις. Εριξαν δραστικά αναισθητικά μέσα από τα κανάλια, κάρφωσαν τον κόσμο στον καναπέ, ακόμη και με τουρκικά σίριαλ, έστρεψαν αλλού την προσοχή του… Και τι δεν έκαναν!..

Οι ΛΑΪΚΟΙ ξεσηκωμοί όμως μοιάζουν με τις αμπώτιδες και τις παλίρροιες. Η ομαδική χλεύη, τα «γιαουρτώματα», τα «ούούού» στα υψηλά και τα… πανύψηλα πρόσωπα, οι αποδοκιμασίες και τα φασκελώματα στις γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και στα Θεοφάνεια, η οργίλη αντίδραση των νέων στο Παγκράτι εναντίον καπεταναίων του ΠΑΣΟΚ, είναι μπουμπουνητά που προοιωνίζουν θύελλες. Το οσφραίνονται οι δερβίσηδες του πολιτικού συστήματος και δεν τολμούν να ξεμυτίσουν στους δρόμους. Ακόμη και οι άνθρωποι της τρόικας τρέμουν μη και βρεθούν τίποτε θαυμαστές του Γλέζου και… κατεβάσουν τις σημαίες τους…

ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ όλα αυτά; Δείχνουν ότι άλλη, εντελώς άλλη, είναι η Ελλάδα του 2012: αγνώριστη, καταγγελτική, ανατρεπτική. Αλίμονο στα κόμματα που θα βγουν να αναμετρηθούν στις εκλογές. Αλίμονο στους «Νενέκους» που κιοτεύουν μπροστά στους σημερινούς Ιμπραήμηδες. Αλίμονο όμως και στη δόλια πατρίδα που δεν έχει αυτή την ώρα έναν «γέρο του Μοριά» να φωνάξει «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!». Και που δεν έχει έναν υπουργό Οικονομικών (όπως είχαν οι Γάλλοι πολίτες στις παραμονές της επανάστασης του 1789 τον Ζακ Νεκέρ) να τους ταρακουνήσει: «Βρε, μη σας τρομάζουν με την 6η δόση και με τα νέα δάνεια. Θα σας τα δώσουν, θέλετε δεν θέλετε. Θα σας μπουκώσουν με το ζόρι γιατί με αυτά θα πληρώνετε τους τόκους τους. Και με ό,τι περισσεύει θα αγοράζετε τα ψυγεία τους, τις Μερσεντές τους, τα υποβρύχιά τους, λαδώνοντας εν ανάγκη τους Τσουκάτους σας»…

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ, όμως, σήμερα με το εξής αναπάντεχο: ανάμεσα στους στενούς φίλους μου είναι και ένας ονομαστός επιχειρηματίας, αγνός πατριώτης, φανατικός δημοκράτης, υποδειγματικός πατέρας. Με εξέπληξε προχθές όταν μου είπε: «Άκουσέ με προσεκτικά: ό,τι έχω και δεν έχω το έχω μοιράσει στα παιδιά μου. Κράτησα μόνο τη σύνταξή μου, 1.350 ευρώ. Για να σωθεί η πατρίδα μου, για να μη φύγουν τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου στο εξωτερικό, για να αλλάξουν τα πάντα σε αυτή τη χώρα, είμαι αποφασισμένος και πρόθυμος να κατέβω ακόμη και στο Σύνταγμα!.. Το εννοώ, κατάλαβες;».

ΣΕ ΛΕΕΙ τίποτε αυτό; Μήπως ότι είναι ένα από τα πρωτόγνωρα φαινόμενα που σηματοδοτούν ριζοσπαστικές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στην πατρίδα των μεγάλων επαναστάσεων; Μήπως προμηνύει εθνική ενότητα εκ των κάτω, από εκείνες που ζει η πατρίδα μόνον όταν βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής; Μήπως πλησιάζει η ώρα να μιλήσει επιτέλους «ο καλός Θεός της Ελλάδας;».
Πηγή : real.gr

Χωρίς κατηγορία

Μανιφέστο διετούς πόνου

Σχολιάστε

Άρθρο του Άρη Δαβαράκη για το protagon.gr

Ο πρωθυπουργός μας αναφέρθηκε στον «πόνο» που θα υποστούμε τα επόμενα δύο χρόνια με τόση γλυκύτητα, ηπιότητα και ψυχραιμία ώστε νοιώσαμε υπήκοοι μιας πολύ ευγενούς εξουσίας που στο τέλος θα μας ξαμολήσει να ζήσουμε πια στην ύπαιθρο, χαρούμενοι, κάτω  από τα εσπεριδοειδή και τις ελιές –τώρα που (σε λίγες εβδομάδες τελοσπάντων) μπαίνει η άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν. 
Τι τα θέλουμε τα σπίτια, τους ηλεκτρισμούς, τα καύσιμα και τις «κλειστές», κοινωνικά απομονωμένες ομάδες, σαν αυτές της οικογένειας, του ζευγαριού, της φοιτητικής ζωής, του εργένη, ή της μοναχικής γερόντισσας; Οι εξελίξεις μας δείχνουν τον δρόμο: όλοι μαζί, στην ύπαιθρο, αγκαλιασμένοι, στον καθαρό αέρα, κοντά στη φύση, τη γη, το οξυγόνο, τη θάλασσα. Εντάξει, μπορεί για λίγες μέρες να έχουμε κάπου λίγο χαμηλές θερμοκρασίες (Ιανουάριος στη Φλώρινα π.χ.), αλλά αυτά είναι εξαιρέσεις και επιβεβαιώνουν τον κανόνα: η φύση στην Ελληνική χλωρίδα και πανίδα είναι φιλική προς τον άνθρωπο. Αν μάλιστα, με την βοήθεια κάποιων ευγενών (πλην όμως ευαίσθητων) πλουσίων οικογενειών που ασχολούνται με τα φιλανθρωπικά, μπορέσει να εφοδιασθεί ο πτωχός και πένης Έλληνας με μια σουλουμπάμια της προκοπής, ένα sleeping-bag δηλαδή, δεν νομίζω να υπάρχει κάν θέμα. Μπορούμε σιγά-σιγά να αρχίσουμε να εγκαταλείπουμε τα άθλια αυτά τσιμεντένια ψωροδιαμερίσματα (που άρχισαν να χτίζονται, όπως θυμούνται όλοι οι σοβαροί αριστεροί Έλληνες, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή-του παλαιού- από στενούς του φίλους εργολάβους και κάνα δυό, πάντα φίλους του, αρχιτέκτονες). Αυτά τα διαμερίσματα έτσι κι’ αλλιώς είναι μικρές αποπνικτικές φυλακές όπου ο άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να δημιουργήσει ούτε να ονειρευτεί. Απλώς κάθεται σε καναπέδες (φτηνούς και συνήθως άβολους)  βλέποντας (συνήθως κακής ποιότητας) τηλεόραση. Στο ψυγείο του διατηρεί τροφές τίγκα στα χημικά τις οποίες συχνά καταναλώνει ακόμα και μετά την ημερομηνία που «λήγουν». Θερμαίνεται με κάτι άθλια καλοριφέρ που λειτουργούν με πετρέλαιο, συνεργώντας έτσι και στην υπερθέρμανση του πλανήτη  αλλά και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αφού προκαλούν όλο και μεγαλύτερη ζήτηση μαύρου χρυσού – γεγονός που, όπως είναι γνωστό, γίνεται αφορμή για ένα σωρό πολέμους στον πλανήτη. Είναι νομίζω ξεκαθαρισμένο πια σαφώς πως οι πόλεμοι στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τα λοιπά γίνονται «για το πετρέλαιο».

Η εξέλιξη λοιπόν που μάθαμε να τη λέμε «κρίση», μπορεί με λίγη φαντασία (και στην εξουσία αλλά και στον λαό), να μετατραπεί σε τεράστια ευκαιρία. Οι παλαιότεροι από σας θα θυμάστε ίσως τους hippies, γνωστούς και σαν «παιδιά των λουλουδιών» και εκείνο το τραγούδι που ήταν ο ύμνος τους και έλεγε πως αν έχεις σκοπό να πάς στο Σαν Φρανσίσκο, να μην ξεχάσεις να στολίσεις τα μαλλιά σου με λίγα λουλούδια (be sure to wear some flowers in your hair). Αν, λοιπόν, αντί να γκρινιάζουμε, όλοι οι άνεργοι, άστεγοι, χρεωμένοι, απελπισμένοι κ.λπ., προτιμήσουμε να το δούμε θετικά (think positive, Zen, φεγκ-σούϊ) και εφοδιαστούμε με σουλουμπάμιες για τις αμέσως επόμενες λίγες εβδομάδες (να ξεπεράσουμε το ελάχιστο αυτό εμπόδιο των χαμηλών θερμοκρασιών που, στην Ελλάδα, δεν είναι παρά ένα ευχάριστο μικρό διάλλειμα στη διάρκεια του οποίου έχουνε και την ευκαιρία και τα παιδιά μας να παίξουν χιονοπόλεμο, να φτιάξουνε χιονάνθρωπους και να χαρούνε τα έλκηθρά τους), τότε η εικόνα αυτή που μας φαίνεται τόσο απαισιόδοξη θα αλλάξει αμέσως: εγκαταλείποντας τις τσιμεντουπόλεις θα ξεχυθούμε οι Έλληνες στις παραλίες και τις καταπράσινες πλαγιές της Ελλάδας μας, με τις υπέροχες ξερολιθιές τους και τα γευστικότατα φραγκόσυκα, τις φράουλες, τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια, τις ντομάτες, τα φασολάκια –για να μην αναφερθώ στα ελαιόδεντρά μας που μας παρέχουν, εκτός από σκιά, και τις πιο νόστιμες ελιές του πλανήτη και το καλύτερο ελαιόλαδο για τις σαλάτες μας.

Δεν θέλω να επεκταθώ και στην κτηνοτροφία με την οποίαν θα ασχοληθούμε επιτέλους και πάλι σοβαρά, απολαμβάνοντας γάλα αγελαδινό αλλά και κατσικίσιο (όπως και τα αντίστοιχα τυριά), θαυμάσιο κρέας και αλλαντικά, γευστικότατα κοτόπουλα αλανιάρικα χωρίς καθόλου χημικά (και άλλες τέτοιες αθλιότητες), όπως και ολόφρεσκα αυγά χλιαρά ακόμα, καθώς θα προέρχονται κυριολεκτικά «κατ’ ευθείαν από το κώλο της κότας». Ούτε στον πλούτο των θαλασσών μας θα επεκταθώ, όπου με μια πετονιά κι’ ένα καμάκι θα μπορούμε να ψαρεύουμε ότι προτιμάει ο καθένας, από μαλάκια μέχρι λαβράκια και τσιπούρες, τόνους, ξιφίες ή και απλή μαριδούλα τραγανή και μυρωδάτη. Η Ελληνική φύση είναι γεμάτη μυρωδικά και μπαχάρια για να αναγεννήσουμε την πραγματική Ελληνική κουζίνα όπως μπορούσε να την γευτεί ο άνθρωπος πριν ενσκήψει αυτή η λαίλαψ του σύγχρονου πολιτισμού που μας ανάγκασε να ενδίδουμε σε κάθε είδους λαμογιά προκειμένου να εξασφαλίσουμε ένα κακό τραπέζι στα ακριβά gourmet εστιατόρια με τους σομελιέ και τα παρκαρισμένα φάτσα φόρα, διαφόρων μοντέλων και μεγεθών. Porsche ή Mercedes.

Αλλά ας μην τα θυμόμαστε αυτά, ας τα ξεγράψουμε επιτέλους από τη μνημόνιό μας και ας βάλουμε νέους στόχους –στόχους που μπορούν να επιτευχθούν εδώ και τώρα, στην Ελληνική ύπαιθρο, με προσωπική εργασία, χωρίς δάνεια, χωρίς χρηματοδοτήσεις, με μια απλή (αλλά ριζική) αλλαγή νοοτροπίας: να αποβάλλουμε από το μυαλό μας (και δι’ αυτού από το ίδιο το «σύστημα»)  την ιδέα του άστεως. Η ύπαιθρος, η φύση, η εξοχή, τα βουνά και οι θάλασσες μας, οι αγροί, οι ελαιώνες, τα δημητριακά, τα οπωροκηπευτικά, τα εσπεριδοειδή, οι κατσίκες, οι αγελάδες, τα ψάρια, τα γουρούνια μας είναι εδώ και μας περιμένουν.

Σας υπενθυμίζω ότι ήδη διανύουμε το πρώτο ήμισυ του (μεσογειακού ούτως ή άλλως) «χειμώνα» μας – και ότι απo τα μισά του μήνα Μάρτη , με τις αμυγδαλιές ανθισμένες, μπορούμε εμείς, εδώ, στα νοτιοανατολικά βαλκάνια, να εγκαινιάσουμε ένα εντελώς ανατρεπτικό lifestyle που θα αφήσει άφωνο όλον τον πολιτισμένο κόσμο – και θα ξαναφέρει την Ελλάδα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Όχι όμως πια για χρέη, CDS και σκάνδαλα αλλά για τη δύναμη και την προσαρμοστικότητα της Ελληνικής ψυχής που ενστικτωδώς οδηγείται στην αρετή και την ελευθερία, δίνοντας το παράδειγμα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, διασπείροντας παγκοσμίως το ουσιωδώς πολιτισμένο σύνθημα «επιστροφή στη φύση» και στις βασικές μας τις αρχές που είναι «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» – και όχι τοστ ζαμπόν-τυρί και φραπουτσίνο, ΤΕΙ και ψευτοπανεπιστήμια «Οικονομικών και Πολιτικοκοινωνικών Επιστημών» όπου το μόνο που μαθαίνεις είναι πώς να κλέβεις καλύτερα το ομόλογο του διπλανού σου και «ελευθερία» αστικού τύπου όπου η μόνη ελευθερία που λειτούργησε απρόσκοπτα  ήταν αυτή της αυτοδιαμόρφωσης των αγορών – με τα γνωστά αποτελέσματα που σήμερα απολαμβάνουμε.

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Πέρα από τον «καηµό του ενός»

Σχολιάστε

Άρθρο του Αντώνη Καρακούση για το “ΒΗΜΑ”

Είναι αλήθεια ότι η οικονοµική κρίση και τα όσα ατελή ανεπτύχθησαν τα προηγούµενα χρόνια για την αντιµετώπισή της επέδρασαν καταλυτικά στο σώµα της ελληνικής οικονοµίας και κοινωνίας.

Η βαθιά ύφεση, τα άπειρα λουκέτα και ο πολλαπλασιασµός των ανέργων κλόνισαν την πίστη των πολιτών, διαµόρφωσαν κλίµα απαξίας για τα κόµµατα και το ευρωπαϊκό ιδεώδες ξέφτισαν.

Ορισµένοι, αρκετοί για την ακρίβεια, εξαιτίας ακριβώς της οικονοµικής περιδίνησης, των εισοδηµατικών απωλειών και άλλων δυσκολιών, συζητούν µε ευκολία πλέον την επιστροφή στο εθνικό νόµισµα.

Και έναντι αυτής είναι έτοιµοι ακό µη και να διαγράψουν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Κάποιοι µάλιστα δηλώνουν υπέρµαχοι της αυτάρκειας, της εθνικής περιχαράκωσης και ενός ιδιότυπου αποµονωτισµού, που καθόλου δεν ταιριάζει στις παραδόσεις και στα ήθη του ελληνικού λαού.

Ωστόσο στη µακραίωνη ιστορία τους οι Ελληνες έχουν να επιδείξουν µόνο εξωστρέφεια, κινητικότητα και δηµιουργία. Ουδέποτε συµφιλιώθηκαν µε την ιδέα της κλειστής και αποµονωµένης επικράτειας.

Υπό αυτή την έννοια, η µάχη της παρούσης περιόδου δεν µπορεί να διεξάγεται απλώς για το ευρώ, για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόµισµα, αλλά για όσα ευρύτερα απορρέουν από τη συµµετοχή µας στην ευρωζώνη.

Η παραµονή µας δεν είναι απλώς ζήτηµα οικονοµικό, αλλά ταυτόχρονα κουλτούρας και αντίληψης πολιτισµικής.

Τα άυλα και µη αποτιµώµενα αγαθά, όπως αυτά της ελεύθερης επιλογής, των ατοµικών και ανθρώπινων δικαιωµάτων, της ασφάλειας εντέλει, ατοµικής, συλλογικής και εθνικής, όλα αυτά δηλαδή που συνδέονται και διασφαλίζονται από τη συµµετοχή µας στο προηγµένο και εξελισσόµενο ευρωπαϊκό σχήµα προόδου, έχουν πολύ µεγαλύτερη αξία από τις πρόσκαιρες απώλειες που η παρούσα κρίση επιφέρει.

Είναι, µε άλλα λόγια, το ευρώ υπέρτερο του νοµίσµατος αγαθό και το διακύβευµα πολύ µεγάλο για να προσπερνάται.

Κάτι που µπορούν να αντιληφθούν και όσοι από τους άδολους – γιατί υπάρχουν και υποχθόνιοι και δόλιοι που φαντάζονται την εποχή όπως οι µαυραγορίτες της Κατοχής – υπερασπιστές της δραχµής αξιολογούν µονοσήµαντα την τρέχουσα κρίση και τις συνέπειές της.

Θα έλεγε κανείς ότι η εποχή είναι ιδιαίτερη, ξεχωριστή και επιβάλλεται, παραφράζοντας τον Στέλιο Ράµφο, να υπερβούµε «τον καηµό του ενός» και να πορευθούµε µε βάση τους συλλογικούς καηµούς του έθνους, του λαού, των πολιτών, των περισσοτέρων εν τέλει που πριν από δέκα χρόνια είδαν τις προσδοκίες τους να εκπληρώνονται και τώρα νιώθουν ότι µπορεί να επιστρέψουµε στην εποχή των σπηλαίων…

Πηγή : tovima.gr