Άρθρο της Ρέας Βιτάλη για το protagon.gr

Από την ώρα που μας τέθηκε η ερώτηση…Τι είναι εθνικό σήμερα; Έσπασα το μυαλό μου. Πώς να δώσεις ένα και μόνο στίγμα, μια έννοια, ένα χρώμα σε κάτι τόσο απόλυτα ποικιλόμορφο, πολύπλοκο, πολύχρωμο;

Την ιδέα μου την έδωσε ο Peter Economides. Άστραψα σαν φωτεινός παντογνώστης των παιδικών μας χρόνων. Λαμπάκι άναψα! Η λέξη –μαλάκας- είναι εθνικό σήμερα. Σε όλες τις αποχρώσεις…Παντόν αποχρώσεων! Από το «εγώ ο μαλάκας» της αυτογνωσίας μέχρι το «κάτσε ρε μαλάκα!» της διαφωνίας. Το «τι έκανε ρε ο μαλάκας!» του ντελίριο θαυμασμού μέχρι το «μαλακοπίτουρας» της σιχασιάς. Από το «μη σκας ρε μαλάκα» της φιλίας και κατανόησης μέχρι το μακρόσυρτο «μαλάάάάκα!» της γιούχας. Από το «μαλάκα μου!» του μπράβο μέχρι το «τριμάλακας» της κατρακύλας. Τον μαλάκα λοιπόν των χιλίων εννοιών και διαθέσεων. Των εκατομμυρίων αναγνώσεων. Αυτό που «άντε να εξηγήσεις σε ξένο!»…Ίσως αυτός νάναι και ο λόγος…Άντε να εξηγήσεις σε ξένο!

Και λέω να το πάω και λίγο παραπέρα…Τώρα που με πήρε το ποτάμι της αισχρολογίας…Το είδα γραμμένο σε τοίχο…Γκράφιτι πέρα ως πέρα «Αγάπη, ρε μο*νιά!»…Αυτό κι αν… «Άντε να εξηγήσεις σε ξένο». Ωστόσο λίγωσε τη ψυχή μου!

Αυτό είναι εθνικό σήμερα. Ό,τι λιγώνει τη ψυχή μας…Και συγχωρήστε μου την αισχρολογία.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Χρήστου Ξανθάκη για το protagon.gr

Ναι, όντως, όλοι το ξέρουμε ότι η Ελλάδα δεν παράγει. Ούτε καν τα απαραίτητα, ούτε τα βασικά, όλα απέξω έρχονται, από τη γειτονιά μας κι ακόμη πιο μακριά. Υπήρχε όμως μια εποχή, υπήρχε ένας τομέας, όπου η χώρα μας έβαζε τα γυαλιά στην οικουμένη. Μιλάω για την περίοδο του μεσοπολέμου και την καλλιέργεια χασίς. Ως την ώρα που έβαλε το στοπ ο Μεταξάς, υπερδύναμη ήταν η μαμά πατρίδα και το προϊόν της χάλαγε κόσμο.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά τώρα που ήτανε να περάσει απ’ τη Βουλή ο νόμος για τη χρήση ναρκωτικών, αλλά είχε προτεραιότητα το PSI, πήραν ύστερα σειρά οι εκλογές, μπήκε σε δρόμο η εκλογή Βενιζέλου και πήγαν πίσω τα “ασήμαντα” ζητήματα. Για ένα σωρό κόσμο βέβαια είναι ιδιαιτέρως σημαντικά, αλλά η κοινή γνώμη δεν τρέφεται με παραμύθια πίσω από τα κάγκελα.

Να μην τα πολυλογώ, αναζήτησα βοήθεια στην βιβλιοθήκη μου και στο εμβριθές πόνημα “La croisière du hachich” (Grasset, 1933) του Γάλλου τυχοδιώκτη Henry de Monfreid. Εκεί λοιπόν, περιγράφεται η παλαβή οδύσσεια του συγγραφέα από το Τζιμπουτί στην Ελλάδα κι από την Ελλάδα  στην Αίγυπτο, παρέα με ένα φορτίο 400 οκάδων πρώτης ποιότητος χασίς. Αγορασμένο από το χωρίον Στενό, ολίγα χιλιόμετρα έξω από την Τρίπολη.

Οι λεπτομέρειες του ταξιδιού και της διαπραγμάτευσης είναι εξόχως γαργαλιστικές, όπως και οι συναντήσεις του de Monfreid με τους μεσάζοντες και τους παραγωγούς. «Oλα τα αγροκτήματα στην περιοχή της Τρίπολης καλλιεργούσαν χασίς», γράφει σε κάποιο σημείο του βιβλίου, προσθέτοντας χαρακτηριστικά: «Κάθε κτηματίας διέθετε ειδικό σήμα για το προϊόν του, ενώ η ποιότητα καθοριζόταν ανάλογα με τη χρονιά όπως στο κρασί.» Για την ιστορία το αγρόκτημα στο Στενό, είχε για σήμα τον ελέφαντα.

Χώρα υποδοχής; Μα φυσικά η Αίγυπτος, οι φελάχοι της οποίας ντουμάνιαζαν πρωί βράδυ. Με πληθυσμό μερικών εκατομμυρίων ψυχών, χρειάζονταν ετησίως 20 με 25 τόνοι χασίς για να διατηρείται η κοινωνική ειρήνη. Και όπως σημειώνει ο de Monfreid, τόσο το εμπόριο όσο και το παραεμπόριο της ψυχοτρόπου ουσίας πέρναγαν από τα χέρια των εξαιρετικά προκομμένων Ελλήνων.

Και πώς το χάσαμε παρακαλώ τέτοιο κελεπούρι; Η απάντηση έρχεται στο τέλος της μυθιστορίας. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η Βρετανία υπέδειξε στην Ελλάδα να απαγορεύσει την τόσο προσοδοφόρο καλλιέργεια γιατί ήθελε να την μεταφέρει αποκλειστικά και μόνο στις αποικίες της. Στην Ινδία συγκεκριμένα, που άρχισε τότε να παράγει χασίς για κόσμο και κοσμάκη. Κι έτσι οι Ελληνες εξετέλεσαν τις εντολές των ξένων, λαμβάνοντας μια πενιχρή αποζημίωση, πλήθος συμβουλών και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη. Οποιαδήποτε ομοιότητα με σύγχρονες καταστάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι απολύτως συμπτωματική.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ” 

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, εν όψει εκλογών, μοιάζει με τον «τερματοφύλακα πριν από το… πέναλτι». Ομως, το «πέναλτι» το ‘χει σφυρίξει ο διαιτητής και θα «χτυπηθεί»! Σ’ αυτές τις συνθήκες, το χειρότερο είναι η απώλεια της ψυχραιμίας τόσο του «τερματοφύλακα» όσο και της «ομάδας». Ιδίως όταν το «παιχνίδι» είναι ακόμα στην αρχή. Πολύ περισσότερο, η πρόκληση «κλίματος έντασης» με τον «αντίπαλο» ή η διάθεση αμφισβήτησης ή αλλοίωσης με… «κόλπα» του αποτελέσματος, εκ των προτέρων ή και μετά το «πέναλτι». Ολα αυτά, όπως καταλάβατε, συνιστούν πρόλογο σ’ ένα «κλίμα φόβου» που αρχίζει επιπόλαια να καλλιεργείται (αδιεξόδου, ταραχών κ.λπ.) πριν από τις εκλογές, με προφανή στόχο τον επηρεασμό των ψηφοφόρων και του εκλογικού αποτελέσματος.

Παλιά και σίγουρη μέθοδος. Δεν ξέρω όμως πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι στις ημέρες μας και πόσο ενδεχομένως επικίνδυνο είναι να φέρει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα… Κακό, επίσης, είναι να μεταδίδεται αυτό το κλίμα «πολιτικής ανασφάλειας» και στο εξωτερικό. Μοιάζει με παραλλαγή του «Τιτανικού»… Αντίθετα, πρέπει να καλλιεργηθεί ένα κλίμα ψυχραιμίας, σοβαρής συζήτησης των αντίθετων απόψεων, χωρίς περιττές «πολιτικές πολώσεις» και συστηματική προσπάθεια αποφυγής και περιορισμού των «χουλιγκάνικων συμπεριφορών». Αυτές, περισσότερο απ’ όλους, πλήττουν τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ακόμα και ιδίως όταν γίνονται στο όνομά της! Υπ’ αυτή την έννοια, είναι θετικότατο το γεγονός ότι οι διαδικασίες εκλογής του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ (παρά τις προβλέψεις και τους αντίθετους φόβους…) διεξήχθη σε γενικές γραμμές ομαλά και χωρίς παρατράγουδα.

Επίσης θετικό για το πολιτικό σύστημα είναι ότι υπήρξε μια αξιοπρεπής συμμετοχή μελών (με το παλαιό ΠΑΣΟΚ), με κριτήριο βέβαια την «κρίση ταυτότητας» και πολιτικής που το διαπερνά. Μακάρι το «συγνώμη» του κ. Βενιζέλου να λάβει συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο και να μη μείνει μια «κουβέντα» συναισθηματικού χαρακτήρα. Και μακάρι επίσης το ΠΑΣΟΚ να «ξαναανταμώσει» με τον «χαμένο» κεντροαριστερό χαρακτήρα του, χωρίς βέβαια τα πελατειακά ελαττώματά του. Σήμερα δεν είναι σαφώς η «κοίτη της κεντροαριστεράς», θα ήταν όμως εξαιρετικά θετικό αν μπορούσε στο μέλλον, ως μία συνιστώσα, να ξαναβρεθεί σ’ αυτήν την «κοίτη». Σε κάθε περίπτωση -παρά τις φοβίες που εκφράζονται-, η μέσω των εκλογών αποτύπωση των νέων κοινωνικών και πολιτικών ισορροπιών θα λειτουργήσει «εξυγιαντικά» για το πολιτικό σύστημα. Και οι «νέοι συσχετισμοί» θα παίξουν θετικό ρόλο στην καλύτερη κατανόηση του ελληνικού προβλήματος και από τους δανειστές-εταίρους μας. Προϋπόθεση βέβαια η ψυχραιμία και η σοβαρότητα απ’ όλες τις πλευρές, που σημαίνει ισχυρά «αντίβαρα» και «διορθώσεις» για να καταστεί, κατ’ αρχήν, «βιώσιμη» η ελληνική κοινωνία…

Πηγή : ethnos.gr

Το ντέρπι στο ΟΑΚΑ δεν τελείωσε ποτέ-αν τελείωνε το πιθανότερο ήταν να παραμείνει το 0-1 υπέρ του Ολυμπιακού. Ωστόσο τα επεισόδια κατά τη διάρκεια του αγώνα δεν επέτρεψαν την ολοκλήρωση του. Μετά από αυτό, ο Ολυμπιακός ουσιαστικά κατέκτησε το πρωτάθλημα. Όμως, αλήθεια, πόσο αξίζει το πρωτάθλημα Ελλάδας; Αγωνιστικά ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα που βρίσκεται τουλάχιστον ένα επίπεδο πιο πάνω από τους υπόλοιπους. Είναι, άλλωστε, μία ομάδα που αδικείται από τον τρόπο με τον οποίο τελείωσε η ευρωπαϊκή της περιπέτεια. Και έχει, αν θέλετε, όλες τις προοπτικές για να διατηρήσει τον ηγεμονικό της ρόλο στο ελληνικό πρωτάθλημα. Μόνο που το θέμα μας δεν είναι ο Ολυμπιακός. Είναι το πρωτάθλημα. Είναιτ ο πρωτάθλημα ως προβολή της ελληνικής κοινωνίας.

Σε μία οποιαδήποτε άλλη χώρα το δεύτερο ημίχρονο αυτού του αγώνα δεν θα είχε ξεκινήσει. Θα είχε διακοπεί υπέρ των φιλοξενουμένων, μετά τις συμπλοκές οπαδών του Παναθηναϊκού με τις δυνάμεις της αστυνομίας. Επρόκειτο για επεισόδια μεγάλης έντασης που ξεκίνησαν πριν την έναρξη του αγώνα συνεχίστηκαν στο ημίχρονο, με τους άνδρες των ΜΑΤ να επιχειρούν ακόμα και στις κερκίδες του γηπέδου κάνοντας χρήση χημικών. Αρκετοί από τους θεατές αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το γήπεδο και το δεύτερο ημίχρονο άρχισε με καθυστέρηση 60 λεπτών.  Εκεί, σε αντίθεση με το πρώτο μέρος, παίχτηκε ποδόσφαιρο και ο Ολυμπιακός έκανε τη φάση που του έδωσε το γκολ και το πρωτάθλημα καθώς και το δικαίωμα να σχεδιάζει την επόμενη χρονιά στο Champions League. Ωστόσο όλα τελείωσαν οκτώ λεπτά πριν την κανονική λήξη του αγώνα, όταν οπαδοί του ΠΑΟ άρχισαν να εκτοξεύουν αντικείμενα στο γήπεδο. Λίγο αργότερα ο διαιτητής αποφάσισε την οριστική διακοπή του αγώνα. Ο Ολυμπιακός επιστρέφει στον Πειραιά με το δικαίωμα να κάνει σχέδια για την επόμενη χρονια. Όλοι οι άλλοι που τον ακολουθούν θα βυθιστούν πάλι στην εσωστρέφεια, στη μιζέρια των οικονομικών προβλημάτων, στη γκρίνια. Όπως όλη η χώρα δηλαδή.

Πηγή : protagon.gr