Άρθρο της Ρέας Βιτάλη για το protagon.gr

Φοβάμαι θα χαλάσω το αγωνιστικό, ενθουσιώδες κλίμα της επανάστασης. Δε συμμερίζομαι το θρίαμβο της πατάτας ενάντια στους μεσάζοντες. Αν ακούσεις τα σχόλια πολιτών και δημοσιογράφων θαρρείς «πήραμε το Αργυρόκαστρο. Και πάμε παραπέρα» που τραγούδαγε και η Μαρινέλλα στο Άλμπουμ Αλβανία. Και ετοιμάζονται λέει για να διαθέσουν αμνοερίφια και φασόλια και ελιές και λάδια και ντομάτες. Να δεις, με τη φόρα που έχουμε πάρει, θα δούμε και κομμώτριες στα φανάρια με το πιστολάκι στα χέρια να χτενίζουν και να κουρεύουν, ενάντια στον μεσάζοντα Vital Sassoon.

Σε τούτη τη χώρα πιο πολύ από τον μεσάζοντα τρέμω αυτόν που αναλαμβάνει να με σώσει από τον μεσάζοντα. Έτσι την πάτησα και στην πλατεία Συντάγματος με την εξαιρετικά υπεύθυνη ομάδα πολιτών «Αγανακτισμένοι» μέχρι που ανέλαβαν «οι μεσάζοντες» να μεταφέρουν τη φωνή μου στους μεσάζοντες. Έτσι και τώρα. Ήρθαν οι μέχρι πρότινος  επιχορηγούμενοι κυρίως για να κάθονται (και να χαζεύουν λαθρομετανάστες να δουλεύουν στα χωράφια), που απέκτησαν αγροτικά Καγιέν, που ξόδεψαν περιουσίες στα μπαρ με τις ταμπέλες «εντός Βουλγάρες», που προσκύνησαν συντεχνίες και τακίμιασαν με συνδικαλιστές. Έρχονται να με σώσουν από την αδικία των μεσαζόντων. Πώς; Πουλώντας χωρίς απόδειξη. Χέρι με χέρι. Και βάζοντας την είσπραξη στη τσέπη του παντελονιού. Σωθήκαμε! Και χτυπάνε αγωνιστικά παλαμάκια οι δημοσιογράφοι και χτυπάνε παλαμάκια οι καταχρεωμένοι Δήμοι που δίνουν παραγγελίες πατάτας για τους συμπολίτες τους (μεγαλόψυχοι!) και χτυπάνε αγωνιστικά παλαμάκια και οι πολιτικοί και κάνει τα στραβά μάτια όλο το σύστημα (λες και υπάρχει σύστημα) και φορτώνονται σαν γαϊδούρια οι πολίτες πατάτα. Μιλάμε για τόνους πατάτας! Έχει να σαπίσει πατάτα!

Πώς την πατάμε έτσι ρε γαμώτο; Πώς καταφέρνουμε να ντελαπάρουμε ότι ξεκινάει με έντιμες προθέσεις; Η αρχική ιδέα, απευθείας διάθεσης της πατάτας, εμφανίστηκε ως μια σπουδαία όντως κίνηση αφύπνισης. Ως μια καμπάνα να ξυπνήσει μεσάζοντες και «οδηγούς» της αγοράς. Να δείξει το δρόμο για έναν εσωτερικό αποπληθωρισμό ως αναγκαστική διέξοδο στο δράμα που όλοι μας ζούμε. Να βρούνε έστω μια κλωστούλα άκρης άνθρωποι που έχουν πραγματικά ανάγκη. Και είναι όλο και πιο πολλοί! Οι περισσότεροι! Το δράμα μας όμως έχει πολλές αυλαίες και πτυχές. Μέσα σ΄αυτές, πρωτεύοντα ρόλο κατέχει η φοροδιαφυγή. Η αναρχία του «για πάρτη μου!». Η ανεντιμότητα του «εγώ και ας κόψουν το λαιμό τους όλοι οι άλλοι». Δηλαδή το θέμα μας με τους μεσάζοντες ήταν για να καταλήξουμε να νταραβεριστούμε χέρι με χέρι με τον αγρότη; Και αυτός να βάλει τα λεφτά στη δεξιά ή αριστερή του τσέπη; Και τελικά αυτός ο έρμος τόπος από πού θα εισπράξει;

Η ιστορία της πατάτας θα μπορούσε να γίνει όντως το εφαλτήριο μιας νέας τάξης πραγμάτων αλλά έσκασε και πάλι κεφαλάκι ο Ελληναράς! Καταφερτζής, δαιμόνιος, ο “έτσι γουστάρω και δεν δίνω αναφορά”. Φοβάμαι ότι εκεί καταλήγει η επανάσταση της πατάτας. Αύριο των αμνοεριφίων. Μεθαύριο των φασολιών, της ρέγκας. Κατεβάστε και ρόκα. Πουλάει. Να δω πώς  θ΄ανακόψεις! Αγωνιστές της δικής τους τελικά τσέπης υπό τη μουγκαμάρα κράτους και αρχών και τα μπρος πίσω του ΚΚΕ που δεν ήξερε σε ποιο ρεύμα να ψαρέψει πελάτες. Και όπως γίνεται μονίμως. Πώς γίνεται πάντα σε τούτον τον τόπο; Όλοι τους χειροκροτούν ηρωικά ! Μ΄ένα τσουβάλι φθηνές πατάτες, παροχή σε ανθρώπους δυστυχείς, εξαγόρασαν την ανοχή. Βρήκαν και πάλι ένα παραθυράκι ανομίας. Η αέναη μέθοδος του «φθηνά» που πληρώνουμε στο τέλος όλοι πολύ ακριβά.  

Από πατάτα Νευροκοπίου ξεσκαρτάραμε, πατριώτες. Να δω από κανόνες. Κανόνες υποχρεώσεων. Κανόνες αγοράς, εμπορίου. Κανόνες οφειλών. Γενικώς κανόνες. Πότε θα ξεσκαρτάρουμε. Δώστε πατάτα και ξενοιάσατε!

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Βασίλη Βενιζέλου για το protagon.gr

Μάχη δίνει το υπουργείο Υγείας προκειμένου να πείσει άπαντες ότι δεν υπάρχουν ελλείψεις φαρμάκων στην αγορά. Πρόκειται για μάχη η οποία εκθέτει πριν από όλους το ίδιο το υπουργείο Υγείας, αφού καθένας μας γνωρίζει από ένα τουλάχιστον φάρμακο, το οποίο ο φαρμακοποιός της γειτονιάς μας δηλώνει ότι βρίσκεται σε έλλειψη και δεν είναι σε θέση να μας το χορηγήσει.

Πρόκειται για μία μάχη οπισθοφυλακών, η οποία προκαλεί, συν τοις άλλοις, μεγάλη σύγχυση. Για 250 φάρμακα τα οποία λείπουν από τα ράφια τους κάνουν λόγο οι φαρμακοποιοί. Για μόλις 10 φάρμακα τα οποία λείπουν κάνει λόγο ο γενικός γραμματέας Δημοσίας Υγείας Αντ. Δημόπουλος. Για 26 τέτοια φάρμακα κάνει λόγο ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων…

Το υπουργείο Υγείας διαβεβαιώνει ότι οι λογιζόμενες ως ελλείψεις φαρμάκων στην αγορά δεν είναι τίποτε περισσότερο από κακόγουστα  παιχνίδια των ίδιων των φαρμακοποιών. Μάλιστα. Οι κυρώσεις πού είναι;

Οι φαρμακοποιοί διαβεβαιώνουν, με τη σειρά τους, ότι οι λογιζόμενες ως ελλείψεις φαρμάκων στην αγορά οφείλονται στο γεγονός ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν δίνουν πίστωση στις φαρμακαποθήκες και τους φαρμακοποιούς, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατόν σε αυτές τις δύο πλευρές της αγοράς να προμηθευθούν επαρκή ποσότητα φαρμάκων. Μάλιστα. Οι κυρώσεις πού είναι;

Εκείνο το οποίο είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς είναι γιατί  το υπουργείο Υγείας κλείνει τα μάτια μπροστά στο διογκούμενο φαινόμενο των ελλείψεων φαρμάκων, γιατί το υπουργείο Υγείας επιμένει στη μάχη των εντυπώσεων και επιθυμεί απλώς να διαβεβαιώνει τους ταλαίπωρους ασφαλισμένους ότι φάρμακα υπάρχουν…

* Ο Βασίλης Βενιζέλος είναι υγειονομικός συντάκτης.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Κώστα Μίντζηρα για το protagon.gr

Οι 2 πρώην πρόεδροι της ΕΦΕΕ (Τζουμάκας και Παπουτσής) δεν θα είναι τελικώς υποψήφιοι για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος δεν έστερξε, όπως αναμενόταν, στην πρόταση να γίνει -χάριν της δημοκρατικότητας της διαδικασίας και της ευγενούς άμιλλας- δεκτή η υποψηφιότητά τους μολονότι αντίθετη στο  καταστατικό  του κινήματος, κατά το άρθρο 41 παρ. 5 του οποίου «Υποψήφιος Πρόεδρος αναδεικνύεται όποιος προταθεί από το 1/4 τουλάχιστον των μελών του Εθνικού Συμβουλίου ή το 1/3 των Περιφερειακών Επιτροπών του Κινήματος ή το 10% τουλάχιστον του συνόλου των Μελών του Κινήματος. Κάθε Μέλος προτείνει μόνον έναν (1) υποψήφιο».

Η Επιτροπή Καταστατικού αποφάνθηκε ότι «υποψήφιος Πρόεδρος αναδεικνύεται όποιος, πρώτον, προταθεί από το ¼ τουλάχιστον των μελών του Εθνικού Συμβουλίου, το 1/3 των Περιφερειακών Επιτροπών και το 10% τουλάχιστον του αριθμού των μελών. Τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου είναι 377 και επομένως ο ελάχιστος αριθμός για την πρόταση  είναι ο αριθμός των ενενήντα τεσσάρων μελών.  Περιφερειακές Επιτροπές είναι 15, άρα το 1/3 είναι πέντε και τα μέλη μας όταν κλείσαμε προ ημερών το μητρώο το ηλεκτρονικό που έχουμε είναι 390.000, που σημαίνει ότι το μέτρο ήταν 39.000». Ο Βενιζέλος κατέθεσε αίτηση με 189 υπογραφές, ο Παπουτσής αυτοπροτάθηκε κι ο Τζουμάκας υπέβαλε ένα κείμενο. Ως εκ τούτου μόνο ο Βενιζέλος τρέχει στην κούρσα.

Στις δηλώσεις αμφοτέρων των παρ΄ολίγον υποψηφίων προτάχθηκε -με άλλα λόγια- το ίδιο επιχείρημα: Η (ορθή) πολιτική αντιμετώπιση του θέματος επέβαλε να μην εφαρμοσθεί ο γραφειοκρατικός και διαδικαστικός καταστατικός τύπος, η τήρηση του οποίου απονευρώνει τη δημοκρατική διαδικασία στερώντας τους την ευκαιρία να είναι υποψήφιοι αν και δεν πληρούσαν τις τυπικές προϋποθέσεις. Αρα είναι πολιτική η επιλογή του αποκλεισμού τους. Αυτός ο τρόπος σκέψης αποτέλεσε την ραχοκοκκαλιά της μεταπολιτευτικής κουλτούρας.  Παπουτσής και Τζουμάκας, ως εξέχοντα στελέχη της μεταπολίτευσης, δεν ήταν εύκολο να τον αγνοήσουν, ενώ το ίδιο ακριβώς έκανε κι ο Βενιζέλος.

Γνώριζαν και γνωρίζουν άριστα κι οι 3 ότι κάθε μάχη επί της διαδικασίας είναι μάχη επί της ουσίας. Κι ό,τι μαθαίνεται στα φοιτητικά αμφιθέατρα, δύσκολα λησμονιέται ακόμη κι αν περάσουν χρόνια.

Πηγή: protagon.gr

Άρθρο της Μαργαρίτας Μυτιληναίου για το protagon.gr

Η πρώτη είδηση που διάβασα προχτές στο ίντερνετ αφορούσε στο θάνατο της Δόμνας Σαμίου. Ένα «ωωωωω» έφυγε από μέσα μου αβίαστα, αυτόματα. Ίσως γιατί, με χαρακτηριστική αφέλεια, νόμιζα ότι θα είναι πάντα εκεί. Πάντα παρούσα. Πάντα υπερκινητική και γεμάτη όρεξη, όπως τη θυμόμουν. Έκανα λάθος. Είχα πάνω από δυο χρόνια να μιλήσω μαζί της. Σχεδόν από τότε που έφυγα από την ΕΡΤ.

Σταματάω να γράφω για λίγο. Σκέφτομαι τα μάτια της. Δυο μικρές φωλιές ζωής. Δυο πηγές εξυπνάδας. Αεικίνητα μάτια. Που μιλούσαν πριν από ‘κείνη. Σαν να μαρτυρούσαν τη σκέψη της, την ανάγκη της, τη δίψα της να μαθαίνει.
Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος. Δεν έζησε εύκολη ζωή. 1928, Καισαριανή -2012, Νέα Σμύρνη. Πάντα η Μικρά Ασία και η προσφυγιά κυλούσαν στις φλέβες της. Όπως ακριβώς και η παράδοση, οι σκοποί, οι στίχοι, τα τραγούδια και οι φωνές.

Από το ’63 γυρνούσε την Ελλάδα με ένα μπομπινόφωνο (να το πω μαγνητόφωνο για να συνεννοούμαστε). Σχεδόν σε όλη της τη ζωή ταξίδευε, ερευνούσε, κατέγραφε και στην ουσία διέσωζε τη μουσική μας ιστορία. Ποιο κράτος και ποια πολιτιστική υποδομή, μου λέτε εσείς. Μια γυναίκα με πείσμα, όρεξη και πίστη ήταν η κυρία Δόμνα. Απέναντι σε όλους και όλα, όταν χρειαζόταν. Ακόμη και στον ίδιο της τον εαυτό. Γιατί, ναι, πρέπει να χρειάστηκε πολλή δύναμη- εν μέσω Χούντας- για να σηκωθεί μέσα από ένα πλήθος γιεγιέδων και να ανέβει στη σκηνή του Ροντέο για να τραγουδήσει δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο. Το έκανε. Τραγούδησε με μια ψυχή άλλο πράγμα και κατάφερε από εκείνη την πρώτη μέρα της ουσιαστικής της εξωστρέφειας να βάλει σιγά-σιγά τη δημοτική, την παραδοσιακή μουσική μέσα στις καρδιές των νέων ανθρώπων.

Δεν έμοιαζε να φοβάται η κυρία Δόμνα. Δεν έμοιαζε να σταματά μπροστά σε τίποτα. Νομίζω πως ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν στην ιδιωτική πρωτοβουλία τόσο πολύ. Εδώ και 30 χρόνια ένας σύλλογος με το όνομά της, και στηριζόμενος κυρίως σε χορηγούς, τη βοήθησε να ξεμπλέξει από τα γρανάζια της δισκογραφίας, να διασώζει και να προβάλει την παραδοσιακή μουσική, να διοργανώνει εκδηλώσεις μόνο έτσι όπως εκείνη ήθελε: απλά κι αληθινά. Κι όλα αυτά αθόρυβα. Δεν ενοχλούσε, δε ζητούσε ατέλειωτες κρατικές επιχορηγήσεις, δε φόρτωνε τους δίσκους της με φανταχτερά στολίδια.

Μια φορά, οι επιτήδειοι την πάτησαν μαζί της. Ήταν το ’93 ή ’94, νομίζω. Κυκλοφόρησε ένα δίσκο με αποκριάτικα αθυρόστομα τραγούδια και οι σεμνότυφοι κριτές της πήγαν να τη φάνε. Εκείνη γέλαγε, το διασκέδαζε με την ψυχή της. Ήξερε καλά πως οι βιαστικοί αρπακολατζήδες θα προσπαθούσαν να τη διασύρουν. Έλα όμως που οι δικές τους ανίερες κατηγορίες εξέπεσαν! Όλος ο δίσκος, που μάλιστα έγινε και best seller, βασίστηκε πάνω σε ιερούς/ σατυρικούς στίχους και σκοπούς της παράδοσης.

Αν τώρα κλείσω τα μάτια μου είμαι σίγουρη πως θα τη δω να χαμογελάει. Μπορεί και να την ακούσω να μου ψιθυρίζει «Τι έγινε, βρε Σπίθα; Τον άκουσες το δίσκο με τα κάλαντα;» Ναι, κυρία Δόμνα, τον άκουσα και μ’ άρεσε. Πες μου τώρα μια από τις ιστορίες σου… Τις έλεγε ωραία τις ιστορίες της ζωής της, ακόμη κι αν προς το τέλος δε θυμόταν καλά τα ονόματα και τις χρονολογίες.
Ποιος νοιάζεται γι’ αυτά;

Καλό ταξίδι κυρία Δόμνα. Καλό ταξίδι.

Πηγή : protagon.gr