Άρθρο της Λίνας Παπαδάκη για το protagon.gr 

Θέλουμε να πάμε μπροστά κοιτώντας πίσω. Τελευταίο παράδειγμα τα Γιάννενα, η πόλη των ηρώων. Και αφορμή η μαθητική και στρατιωτική παρέλαση της 21ης Φεβρουαρίου, 99η επέτειος της Απελευθέρωσης από τον τούρκικο ζυγό.

Όλα ήταν προγραμματισμένα για τις 12 το μεσημέρι. Όλοι περίμεναν ότι κάτι θα συμβεί, με επίκεντρο την εξέδρα των επισήμων. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας – ίσως για πρώτη φορά – απουσίαζε, το ίδιο και οι τρεις από τους πέντε βουλευτές του νομού.

Το σκηνικό τα είχε όλα. ΜΑΤ παρατεταμένα επί του κεντρικού – εορταστικού δρόμου. Αγήματα, στρατιώτες, μαθητές, χορευτές, πρόσκοποι, Ερυθρός Σταυρός, φωτογράφοι, κάμερες και άρχοντες. Όλοι με τα καλά τους.

Το σόου ξεκίνησε με τους κτηνοτρόφους λίγο μετά τις 11. Τα έβαλαν με την Αστυνομία που τους απαγόρευσε να χύσουν στον δρόμο το γάλα. Και αυτοί από αντίδραση «περικύκλωσαν» τους μαθητές και άρχισαν την «κατήχηση».

Και μετά τη σκυτάλη πήραν οι μαθητές. Έστρεψαν το κεφάλι αριστερά, υποτιμητικά, «αποφεύγοντας» τους επισήμους. Μέχρι που ήρθε η σειρά των αγοριών του 4ου Γενικού Λυκείου, που μούτζωσαν κι έβρισαν τους «εκπροσώπους της εξουσίας» (τους «άρχοντες» που εξέλεξαν οι γονείς τους – κάποιοι μάλιστα γονείς χειροκρότησαν την «επαναστατική» πράξη των παιδιών τους).

Πολλοί στα Γιάννενα λένε ότι και οι καθηγητές γνώριζαν. Κάποιοι λένε ότι αυτοί τα οργάνωσαν κιόλας. Δίνουν στοιχεία και ονόματα που δεν έχει αξία να αναφερθούν. Όπως και να έχει, ακόμα και τα παιδιά να το είχαν σχεδιάσει, θα το είχαν πει στους φίλους τους, κάποιοι και στους καθηγητές τους και στους γονείς τους. Οι «μεγάλοι» όμως θέλουν να πάρουν εκδίκηση για την αλλαγή της ζωής τους. Για τις μειώσεις των μισθών τους και την αβεβαιότητα. Αυτό δείχνει να είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Η εκδίκηση. Τι καλύτερο λοιπόν να κρυφτούν πίσω από τα παιδιά. Να λύσουν οι μαθητές τις διαφορές τους με την 30ετία που τους κορόιδεψε. Και ποιόν νοιάζει τι διδάσκει η μούντζα στα παιδιά. Τι διδάσκει η βρισιά. Τι διδάσκει ο συνδυασμός σημαιοφόρου και χουλιγκάνου. Αυτό που προέχει – είπαμε – είναι να πάρει εκδίκηση ο κόσμος των μεγάλων από τους μεγάλους που τους πρόδωσαν. Όλα τα άλλα μπορούνε να καούν. Και όταν καούν θα τρέχουμε να ρωτάμε ποιος έκανε τους νέους εμπρηστές.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Βασίλη Χιώτη για το “ΒΗΜΑ”

Οι αποφάσεις των υπουργών Οικονομικών για την διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους και την νέα δανειακή σύμβαση, εκτός από τα οικονομικά δεδομένα, αλλάζουν σχεδόν ριζικά και τα πολιτικά δεδομένα που υπήρχαν μέχρι χθες στην Ελλάδα.

Οι μακρές διαπραγματεύσεις και το αποτέλεσμα που προέκυψε, αναδεικνύουν ορισμένους νικητές και ορισμένους ηττημένους στο πολιτικό δυναμικό της χώρας και μεταβάλλουν σημαντικά τους πολιτικούς συσχετισμούς που γνωρίζαμε.

Πρώτα από όλα, ο κ. Λ. Παπαδήμος, εγκαθίσταται πλέον στο πολιτικό σύστημα, καθώς πέτυχε την αποστολή που του είχαν αναθέσει οι πολιτικοί αρχηγοί και η Βουλή. Παρότι ο ίδιος αποφεύγει κάθε θριαμβολογία, αλλά και κάθε συζήτηση για το μέλλον, είναι πλέον αναμφισβήτητο ότι αποτελεί πια την «χρυσή εφεδρεία» που θα αναζητηθεί και πάλι, εφόσον δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Η παρουσία του οπωσδήποτε επηρεάζει την πορεία των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων, καθώς ο Αντ. Σαμαράς, αλλά και ο διάδοχος του Γ. Παπανδρέου θα έχουν πλέον απέναντί τους, ένα πρόσωπο που η κοινή γνώμη θα θεωρεί για καιρό «καταλληλότερο για πρωθυπουργό».

Σημαντικά ενισχυμένος βγαίνει από την διελκυστίνδα των διαπραγματεύσεων και ο κ. Ευ. Βενιζέλος, ο οποίος τώρα μπορεί να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠαΣοΚ χωρίς να μπορεί κανείς να τον υπερφαλαγγίσει. Οι όποιοι πιθανοί αντίπαλοί του στην εσωκομματική διαδικασία, δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν το προβάδισμα που απέκτησε από τον αγώνα που έδωσε απέναντι στην Τρόικα και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τολμήσουν να τον αμφισβητήσουν μέχρι τέλους, διαπιστώνοντας ότι θα δώσουν μια χαμένη μάχη.

Ενισχυμένος τέλος βγαίνει και ο Αντ. Σαμαράς, ο οποίος δικαιώνεται για τις τελευταίες επιλογές του και κυρίως για την αποφασιστικότητα με την οποία στήριξη την ψήφιση του μνημονίου. Κι οπωσδήποτε η Ντόρα Μπακογιάννη που υποστήριξε εξ αρχής την προσήλωση στο μνημόνιο και πλήρωσε την στάση της αυτή με διαγραφή από το κόμμα της.

Στην απέναντι όχθη χαμένος είναι ο κ. Γ. Καρατζαφέρης που διέγραψε δύο προβεβλημένους βουλευτές του και που προσπαθεί τώρα να δικαιολογήσει μια ξαφνική στροφή, μόνο και μόνο επειδή πίστεψε τις δημοσκοπήσεις.

Σε δύσκολη θέση βρίσκεται και ο Φ. Κουβέλης, επειδή η άρνησή του να στηρίξει το μνημόνιο πιθανώς θα του στοιχίσει αρκετές μονάδες δημοτικότητας στον πόλεμος των προεκλογικών εντυπώσεων. Και σε ακόμη δυσκολότερη ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος μάλιστα κατέφυγε τις τελευταίες ημέρες και σε ακραία φρασεολογία.

Με λίγα λόγια, όλα όσα καταγραφόταν μέχρι χθες στις δημοσκοπήσεις, σε λίγες ημέρες δεν θα υπάρχουν. Γιατί από εδώ και στο εξής το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» δεν υπάρχει. Το δίλημμα είναι, τώρα, ποιος θα διαχειριστεί τα 130 δις ευρώ που δανειζόμαστε.

Και στο δίλημμα αυτό, δεν έχουν ισχυρή θέση, όσοι ποντάρισαν πολιτικά στο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων και στην χρεοκοπία.

Πηγή : tovima.gr

Άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου για το protagon.gr

«Τα αποτελέσματα δεν θα φανούν άμεσα» έλεγε από ραδιοφώνου κυβερνητικός αξιωματούχος για την απόφαση του Γιούρογκρουπ. Άλλος  υπουργός την ανήγαγε σε λυτρωτική εξέλιξη. Και αυτό το «γαϊτανάκι της επιτυχίας», μάλλον θα τραβήξει κι άλλο- μέρες που είναι. Τι θέλουν να πουν οι ποιητές; Για ποια αποτελέσματα μιλούν, για ποια λύτρωση και πότε ακριβώς θα φανούν; Σε ένα χρόνο; Σε δυο; Σε δέκα; Θα ήταν χρήσιμο να δοθεί μια απάντηση από όσους θεωρούν ότι η διευθέτηση του ελληνικού χρέους θα καταλάβει περίλαμπρη θέση στην ελληνική ιστορία.

Δεν δίδεται γιατί ξέρουν ότι δεν υπάρχει τέτοια απάντηση. Για παράδειγμα ακόμη και οι απόρρητες εκθέσεις της τρόικας, που δημοσιεύθηκαν τελευταία, προβλέπουν ότι ανάπτυξη στην Ελλάδα πριν την παρέλευση δύο ετών δεν πρόκειται να υπάρξει. Περιττό να πούμε ότι οι διαβεβαιώσεις του πρώην Πρωθυπουργού για πρωτογενές πλεόνασμα μερικών δις ευρώ κατά το 2012,  μόνο ως ανέκδοτο ισχύουν. Ένα από τα πολλά ανέκδοτα εκείνης της περιόδου.

Ας δεχθούμε όμως ότι τηρούμενων όλων των συναφών προϋποθέσεων από το 2014 αρχίζει η πραγματική ανάσα για την ελληνική οικονομία. Μέχρι τότε τι γίνεται, αδέρφια; Τι θα γίνουν οι άνεργοι, δεδομένου ότι η ανεργία δεν έπιασε ακόμη ταβάνι; Τι θα γίνουν η δημόσια υγεία και η δημόσια παιδεία που συνεχίζουν να επιδεινώνονται; Τι θα γίνει η κοινωνική πρόνοια που σχεδόν εξαφανίζεται; Τι θα γίνουν οι συντάξεις και οι μισθοί που εξαϋλώνονται; Τι θα γίνουν οι φόροι που συνεχώς επεκτείνονται; Τι θα γίνει η ασφάλεια και η αστυνόμευση που δεν υφίστανται καν σε πολλές επιπτώσεις;

Μπορεί κανείς να απαριθμήσει πολλά ερωτήματα στα οποία οι αρμόδιοι δεν θέλουν να δώσουν απαντήσεις. Ενίοτε  γιατί δεν συνάδουν με το φωτοστέφανο που φιλοτεχνούν για τον εαυτό τους. Ας δεχθούμε ότι εκεί που έφτασαν τα πράματα αυτό που αποφάσισε το Γιούρογκρουπ ήταν το καλύτερο δυνατό. Και μάλλον έτσι είναι. Το άλλο ήταν η άμεση χρεωκοπία. Και ας συμφωνήσουμε ότι η ανάκαμψη χρειάζεται χρόνο. Λογικά ακούγονται. Και θα μπορούσε να τα προϋπογράψει κάνεις. Αλλά με δυο προϋποθέσεις για τις οποίες δεν ακούγεται λέξη.

Πρώτη προϋπόθεση. Ποιος εγγυάται ότι θα υπάρχει ανάπτυξη έστω σε βάθος  χρόνου; Δηλαδή με ποιο συγκεκριμένο μέτρο την επιδιώκουν; Πόσες φορές οι ίδιοι μηχανισμοί την προέβλεψαν και οι ίδιοι άνθρωποι την προπαγάνδισαν, αλλά αντί για ανάκαμψη προέκυψε επιδείνωση; Μήπως και με το πρώτο Μνημόνιο δεν έλεγαν ότι σε τρία χρόνια καθαρίζουμε; Συνεπώς για να γίνει δεκτός αυτός ο ισχυρισμός πρέπει τεκμηριωθεί με συγκεκριμένο τρόπο. Με συγκεκριμένα κονδύλια για συγκεκριμένα προγράμματα ανάπτυξης. Και προς το παρόν το μόνο που τεκμηριώνεται είναι ότι οι δανειστές θα πάρουν οπωσδήποτε τα λεφτά τους με τους τόκους. Τα υπόλοιπα παίζονται. Άρα δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι κουβέντες στον αέρα. Αν υπήρχαν πράξεις  και πραγματικά σχέδια ασφαλώς και θα έπρεπε να δώσουμε χρόνο. Αλλά εφόσον η ανάπτυξη επαφίεται σε τόσους αστάθμητους παράγοντες και τόσες μεταβλητές καταλήγουν στο «ζήσε Μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι». Ας  κάνουν κάτι χειροπιαστό λοιπόν σε αυτό το μέτωπο αν θέλουν να γίνουν πιστευτοί. Κάτι περισσότερο από αυτάρεσκες δηλώσεις υπουργών.

Δεύτερη προϋπόθεση. Ακόμη και  είναι βέβαιη η μέλλουσα ανάπτυξη- σε δυο, τρία χρόνια δηλαδή-  τι θα γίνει εν τω μεταξύ με αυτούς που πληρώνουν τώρα το κόστος του πρώτου Μνημονίου; Δηλαδή αυτοί που απολύονται, αυτοί που μένουν άστεγοι, οι νέοι που δεν βρίσκουν δουλειά, όσοι δεν βρίσκουν  ανταπόκριση στο καθημερινό πρόβλημά τους, όσοι κλείνουν την επιχείρησή τους, όσοι δεν μπορούν να επιβιώσουν στοιχειωδώς; Τι θα κάνουν όλοι αυτοί μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα; Θα περάσουν σε κατάσταση χειμερίας νάρκης και θα περιμένουν να έλθει η ανάπτυξη για να ξεκινήσουν πάλι τη ζωή τους; Η θα τρώνε στατιστικές και συμφωνίες; Ο μακαρίτης ο  Γεννηματάς έλεγε ότι για τον άνεργο η ανεργία είναι 100%- τα γενικά ποσοστά δεν τον ενδιαφέρουν. Ας σταματήσουν λοιπόν να αραδιάζουν αριθμούς για ύψος κουρέματος,  διαμόρφωση χρέους και εξέλιξη δημοσιονομικών μεγεθών. Αυτά είναι για τους τεχνικούς. Για τους πολιτικούς προέχει να δουν το σημερινό πρόβλημα του πολίτη και να τον πείσουν ότι κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για τον ανακουφίσουν.

Προς το παρόν δεν το κάνουν. Και αρκεί ένα μόνο παράδειγμα: η ανεξέλικτη διαμόρφωση των τιμών. Ενώ ισχυρίζονται ότι εφαρμόζουν πρόγραμμα εσωτερικών υποτίμησης, το εφαρμόζουν αποκλειστικά στις αμοιβές και τις δημοσιές παροχές. Για τις τιμές δεν κάνουν τίποτε. Η μάλλον κάνουν. Το ίδιο το κράτος δίνει το σύνθημα της ανόδου τους, αν ληφθεί υπόψη ότι η ΔΕΗ αύξησε τα τιμολόγια της κατά 12%

Συμπέρασμα: Η απόφαση του Γιούρογκρουπ για το χρέος έχει φυσικά την αξία της και θα κριθεί κατά την εφαρμογή της. Αλλά δεν προσφέρεται ούτε για αυτοεπαίνους, ούτε για επικοινωνιακό μπαλαμούτι. Και κυρίως δεν λύνει το άμεσο πρόβλημα εκατομμυρίων ανθρώπων. Τα πράγματα είναι δύσκολα και θα δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο για όλο και μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού. Και αυτή τη φόρα δεν μασάνε «επιτυχίες» σαν αυτές που είχαν οδήγησε προ καιρού στο θλιβερό θέαμα οι υπουργοί να χειροκροτούν στο υπουργικό συμβούλιο τον τότε πρωθυπουργό. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, λοιπόν. Εντάξει με τη συμφωνία, έκλεισε και μπράβο τους. Με τα υπόλοιπα τι θα γίνει;

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη για το protagon.gr

Της Μαρίας της πήρανε ξανά το κινητό. Καθόταν στα σκαλοπάτια του σπιτιού της περιμένοντας τους φίλους της. Στην Παπαδιαμαντοπούλου λέμε τώρα, μια ανάσα από τα θέατρα. Ώρα 7 το απόγευμα. Αυτός που της το άρπαξε ήταν 25αρης, με φόρμα και αθλητικά, ακριβό δερμάτινο μπουφάν και σκούφο παρδαλό. Φοιτητής θα έλεγες βορείων προαστίων. Η Μαρία τον κυνήγησε, φώναζε «βοήθεια κλέφτης» αλλά κανείς δεν άκουσε. Άκουσαν δηλαδή αλλά που να τρέχεις και πού να μπλέκεις. Για την επόμενη μια ώρα η Μαρία έκλαιγε. Δεν ήταν πρώτη φορά που την έκλεψαν. Την προηγούμενη φορά ήταν στο Σύνταγμα. Της άρπαξαν τη τσάντα, την έριξαν κάτω και έφυγαν. Ήταν βράδυ αργά όμως, και το δικαιολόγησε. Τώρα όμως ήταν απόγευμα.

Και μετά είναι η Ουρανία Ξυλούρη θα την ξέρετε. Του Νίκου η λεβέντισσα. Κάποιοι την Κυριακή – τη γνωστή Κυριακή – πήγαν να κάψουν τη στοά στην Πανεπιστημίου που είναι και το «δισκάδικό» της. Ξέρω, δεν λέμε πια «δισκάδικο», αλλά έτσι το λέγαμε πάντοτε. Η Ουρανία είχε πάντα έτοιμες τις τσικουδιές, τις ελιές και τα φιστίκια τα κρητικά. Ακούγαμε λίγο λύρα και φεύγαμε. Δυο τρεις φορές το χρόνο ψωνίζαμε καμιά κασέτα, μετά δίσκους, τώρα cd. Και αυτοί που δεν ξέρουν ούτε τον Ξυλούρη, οι άχρηστοι, πέταξαν μολότοφ να την κάψουν. Και η Ουρανία μετά από χρόνια επέστρεψε στο κλάμα. «Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και κλαίω συνεχώς». Όχι ότι τις φοβάται τις συμμορίες η Ουρανία – εδώ δεν φοβήθηκε τους αληθινούς παρακρατικούς, θα φοβηθεί τα τσικό; – αλλά δεν μπορεί να ακούει φωνές στο δρόμο και να πρέπει να τρέχει να κατεβάσει ρολά. Ούτε να παρακαλεί θέλει, ούτε να δίνει μπαξίσι στους χουλιγκάνους. «Να τους δώσουμε λεφτά γιατί στην επόμενη διαδήλωση είπαν ότι θα μας κάψουν», πρότεινε κάποιος άλλος από την στοά αλλά η Ουρανία ούτε που να το συζητήσει δεν θέλει.

Και μετά είναι ο εφημεριδοπώλης στην Μπενάκη. Ξελαρυγγιάστηκε να τους παρακαλεί να μην το κάψουν. «Ρε, παιδιά εφημερίδες πουλάω». Τον κλότσησαν – ένας άρπαξε τα ψιλά, τα κέρματα, άλλος πήρε μια κούτα με περιοδικά που είχε αφήσει έξω απ το σιδερένιο κουβούκλιο – και έφυγαν. Έστω και έτσι όμως σώθηκε. «Χουλιγκάνοι» είπε και αυτός. Είναι τυχαίο ότι την Κυριακή – την γνωστή Κυριακή – οι φωτιές μπήκαν όταν τελείωσαν οι αγώνες και ήρθαν τα μηχανάκια από τα γήπεδα;  «Εσύ τι λες;». Δεν λέω, μόνο «εσύ να ‘σαι καλά και τίποτα άλλο», του φώναξα και έφυγα. Άρχισα και εγώ τα συγκαταβατικά που κάποτε τα λέγανε οι γονείς μας και τους φωνάζαμε συνθήματα του Μάη.  «Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα».

Και μετά είναι ο Αλέξανδρος ο Αλβανός (ή μήπως ο Έλληνας); Οι γονείς του ήρθαν στην Ελλάδα από την «αρχή». «Τότε που οι πολιτικοί σας χόρευαν τσάμικο». Εδώ τον γέννησαν. Και τον είπαν Αλέξανδρο γιατί τότε όλοι οι Έλληνες Αλέξανδρο βγάζαν τα παιδιά τους. Αυτοί δεν ήταν Έλληνες αλλά ο γιός τους ήθελαν να γίνει. Οι φίλοι του βέβαια τον φωνάζουν Λεκ αλλά αυτός επιμένει: «Αλέξανδρο να με γράψεις». Η δουλειά του είναι ένα στενό πίσω από το Εθνικό. Μια τρύπα που πουλάει ψιλικά. Κάρτες για υπεραστικά τηλέφωνα, βιντεοκασέτες με αλβανικά και αιγυπτιακά σήριαλ, τσατσάρες και τσιγάρα.  «Έρχονται οι συμμορίες και μου το σπάνε». «Μαύροι, δικοί μας, δικοί σας, Αφγανοί, Ρουμάνοι, τι σημασία έχει; Θα φύγω ή θα μπω και εγώ σε συμμορία».

Ναι, αυτό είναι το δίλημμα για τους νόμιμους μετανάστες της Αθήνας. Να γυρίσουν όπως όπως στις πατρίδες τους ή να μπουν και αυτοί σε μια συμμορία να προστατεύονται. «Αυτοί ελέγχουν την πρέζα. Οι δίπλα τις γυναίκες. Τα κλοπιμαία πάνε στους άλλους». Μέσα σε 2 λεπτά έχω μάθει τον χάρτη όλης της εγκληματικότητας. Στις μισές συμμορίες υπάρχουν Έλληνες αρχηγοί, στις πιο εξελιγμένες, Έλληνες τσιλιαδόροι (κρίση αξιοπιστίας ακόμη και στο έγκλημα).Περάστε ένα απόγευμα από τα προαύλια του κυρίου Πελεγρίνη – του πρύτανη του ξακουστού – και θα καταλάβετε τι εννοώ. Μπρατσαράδες βολτάρουν στο άσυλο βγάζοντας τη γλώσσα στην αστυνομία που παρακολουθεί από την Κοραή.  Τα ίδια και στην Πατησίων. Διάταξη πυραμίδας. Πρεζάκια στο δρόμο, βαποράκια στο πεζοδρόμιο και «έμποροι» στο άσυλο.

«Και τι κάνουμε λοιπόν», ήρθε η ώρα να ρωτήσεις αναγνώστη. Η λύση, το έχω πει, είναι μία. Οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι αρχηγοί των κομμάτων να αφεθούν στο κέντρο χωρίς συνοδεία. Στο τέλος μιας πορείας ή στην δύση του ήλιου, ή στο ξημέρωμα, που όσοι δουλεύουν στην Ομόνοια πάνε με τα κλειδιά τους, το κινητό τους και τα λεφτά τους, κρυμμένα στα βρακί τους.  Να μην είναι όμως με τους συντρόφους του ο Τσίπρας, με τους μπράβους του ο Καρατζαφέρης και με τους μπάτσους του ο Παπουτσής. Και τότε να δούμε αν για τους πολιτικούς μας «υπάρχει ζωή χωρίς μπάτσους». Θα μπορούσα να γίνω πιο σκληρός. Να ζητήσω να περπατήσουν οι γυναίκες τους, μόνες τους, στο κέντρο. Μια ώρα μόνο και μετά να γυρίσουν μόνες τους στο σπίτι. Με το μετρό ή το λεωφορείο. Και τότε αυτές θα τους πουν αμέσως τι πρέπει να κάνουν.

ΥΓ: «Μα εδώ έχουμε εξελίξεις με το δάνειο και εσύ γράφεις για τις συμμορίες», ακούω μια φωνή στο βάθος. Ναι, γιατί εκτός από το να σώσουμε το σκάφος – αν σώζεται –πρέπει να δούμε τι ζωή (θα) έχουμε σε αυτή την πόλη, «σωσμένοι» ή «χρεωκοπημένοι».

Πηγή : protagon.gr