Χωρίς κατηγορία

Χρειάζονται «αντίδοτα»

Σχολιάστε


Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ”

Τα οικονομικά μεγέθη, κυρίως εκ των υστέρων, είναι ο πιο αμείλικτος απολογισμός κάθε «σχεδίου σωτηρίας». Το χρέος μας το 2009 ήταν 126% του ΑΕΠ. Το 2011 έφτασε το… 164% του ΑΕΠ. Και τώρα με το «κούρεμα» των 100 δισ., το δάνειο των 130 δισ. και τα σκληρότατα μέτρα της νέας συμφωνίας, ο στόχος είναι το… 2020 (αν επιτευχθεί) να… ξαναπάει το χρέος στο… 120% του ΑΕΠ! Δηλαδή εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε το… 2009, και ήταν η αιτία λόγω αδυναμίας δανεισμού, να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ΕΕ…
Ολα αυτά μάλλον δεν συνιστούν έναν επιτυχή απολογισμό ενός «σχεδίου σωτηρίας». Μειώσαμε επίσης σε χρόνο-ρεκόρ το πρωτογενές έλλειμμα κατά 20 δισ. χωρίς εξάρτηση των «μέτρων» και των συνεπειών τους από ένα ανεκτό επίπεδο ύφεσης, με συνέπεια μία ανεξέλεγκτη ύφεση, κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας και εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη (ένα εκατομμύριο άνεργοι). Φοβούμαι ότι, παρά το «κούρεμα» των 100 δισ. και τα 130 δισ. για την εξυπηρέτηση του χρέους και τη στήριξη των τραπεζών, το τίμημα που καλείται να «πληρώσει» η πραγματική οικονομία (και η κοινωνία) με την εξαιρετικά μεγάλη αφαίρεση πόρων (εσωτερική υποτίμηση, υπερφορολόγηση κ.λπ.) και την έλλειψη δανείων στην αγορά, θα γίνει «ασήκωτο». Τα οφέλη από το «κούρεμα» και το «δάνειο» είναι πολύ πιθανόν να αναιρεθούν. Και τα θηριώδη πλεονάσματα που απαιτεί το σχέδιο για την επιτυχία του να αποδειχθούν «όνειρα θερινής νυκτός»…
Μακάρι να επιβεβαιωθεί ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος, που στην ομιλία του στο Eurogroup εκτίμησε ότι το «πρόγραμμα» θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας και η νέα δανειακή σύμβαση καθώς και η υλοποίηση του PSI, θα ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και θα μειώσουν τις αβεβαιότητες για την προοπτική της οικονομίας. Ο Μάριο Μόντι, ο Ιταλός πρωθυπουργός, ανακοίνωσε ότι οκτώ ηγέτες χωρών της ΕΕ συνυπέγραψαν κοινή επιστολή, η οποία απευθύνεται στον Ρομπάι και στον Μπαρόζο, για ένα ισχυρό αναπτυξιακό ευρωπαϊκό πακέτο, ως αντίδοτο στην κρίση. Το λένε κι άλλοι… Χωρίς συγκεκριμένο αναπτυξιακό πρόγραμμα, ιδίως για τις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου που δοκιμάζονται, χωρίς εύλογη πιστωτική ροή και ρευστότητα στην αγορά, το «σχέδιο για τη σωτηρία της Ελλάδας» δεν θα «μακροημερεύσει», γιατί δεν θα το αντέξει κανείς. Ούτε η ελληνική κοινωνία, ούτε το πολιτικό μας σύστημα, ούτε οι δανειστές εταίροι μας…
Πηγή : ethnos.gr
Χωρίς κατηγορία

Η γνώση της ημέρας: Ψάχνοντας για πετρέλαιο (με το κερί)

Σχολιάστε

Άρθρο του Άλκη Γαλδαδά για το protagon.gr

Με την κατάθλιψη να μας έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι και τα αντικαταθλιπτικά στο κομοδίνο να σχηματίζουν ένα ολόκληρο βουνό είναι ευπρόσδεκτα οποιαδήποτε παραμύθια για να τα βγάλουμε πέρα. Ένα μας προσφέρει και το Υπουργείο για το Περιβάλλον. Έχει φτιαχτεί, μας λένε, ένας ολόκληρος μηχανισμός, που ήδη τον πληρώνουμε, για να διαθέσει άδεια, σε όποια εταιρεία το ζητήσει, για έρευνα σε διάφορα σημεία της ελληνικής επικράτειας. Για τι θα ψάχνει; Μα για το (άφθονο;) ελληνικό μας πετρέλαιο.

Το εξαιρετικά δραστήριο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στο τέλος της περασμένης εβδομάδας είχε την έμπνευση να οργανώσει μια ημερίδα με θέμα: «Λιγνίτης-Υδρογονάνθρακες: Δυναμική και Προοπτικές στον Ελλαδικό Χώρο». Ήταν αυτό ακριβώς που έπρεπε αυτές τις ημέρες που τόσα ακούγονται για τα κρυμμένα μέσα στη γη «πλούτη» μας. Είχαν προσκληθεί οι άνθρωποι του Υπουργείου που μας ενημέρωσαν για τον μηχανισμό που έχει δημιουργηθεί για να βάλει σε τάξη όλες αυτές τις εταιρείες που συνωστίζονται κατά εκατοντάδες (χα, χα) για να πάρουν άδεια και να αποκαλύψουν τον μαύρο θησαυρό της μαύρης πατρίδας μας.

Μας μίλησε όμως και κάποιος άνθρωπος που επί 36 χρόνια ήταν μέσα σε όλες τις έρευνες στον ελλαδικό χώρο. Σε αντίθεση με τους ψευταράδες που γυρίζουν στα κανάλια και εξάπτουν τη φαντασία του απελπισμένου Έλληνα τηλεθεατή μας διευκρίνισε ότι ακόμη και τα περίφημα «πετρέλαια» στο Κατάκωλο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κοίτασμα που οι Γεωλόγοι χαρακτηρίζουν ως «οριακό», δηλαδή με απόδοση τόσο μικρή που το σκέπτεσαι αν αξίζει τον κόπο να στήσεις μηχανισμό εξόρυξης. Ακόμη λιγότερες είναι οι ελπίδες για πιο βόρεια στο Ιόνιο πέλαγος. Όσο για τον περίφημο ωκεανό πετρελαίου στο πεδίο του Ηροδότου νότια της Κρήτης το πιο βέβαιο είναι ότι βρίσκεται λίγο έξω από την οικονομική ζώνη που μπορεί να διεκδικήσει η Ελλάδα εκεί κάτω. Αντίθετα, ακριβώς στα νότια της Κρήτης, όπου κάποιος Μυνγχάουζεν είπε ότι εκεί έχουμε όχι τρία στρώματα όπως στην περιοχή Κύπρου-Ισραήλ αλλά επτά(!), δεν έχει βρεθεί κάτι το ενθαρρυντικό.

Γενικά, για άλλη μια φορά θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Δεν μας έχει ραντίσει ο Θεός με πετρέλαιο, χωρίς να αγνοούμε πως φρόντισε να μας εφοδιάσει με άλλα αγαθά, όπως καλό κλίμα, θέση, ομορφιά του τοπίου μοναδική. Όποιος δεν συμφωνεί και ήθελε μαύρο χρυσό στο υπέδαφός μας για να αισθάνεται καλά ας συνεχίσει με τα αντικαταθλιπτικά του χάπια και ας διαβάζει και τις ανακοινώσεις του Υπουργείου που, κατά τη συνήθεια των πολιτικών, φροντίζουν να κρατούν ζωντανό το παραμύθι περί πετρελαϊκού πλούτου.

(Θα συνεχίσουμε αύριο με τα όσα ειπώθηκαν για τους Λιγνίτες που είναι ένα επίσης πολύ ενδιαφέρον θέμα).

 Πηγή : protagon.gr

Χωρίς κατηγορία

Μεταξύ πύρρειας διάσωσης και χρεοκοπίας η χώρα…

Σχολιάστε

Άρθρο της Ζέζας Ζήκου για την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

Οι πεφωτισμένοι ηγέτες του Eurogroup αναζητούσαν μέχρι αργά χθες το βράδυ να βρουν μια νέα «οριστική λύση». Οτι τελικά χρειάζεται ένα ακόμα βαθύτερο «κούρεμα» έως και 75%, έτσι ώστε και το ελληνικό χρέος να καταστεί βιώσιμο και να μη βάλει η Γερμανία και οι άλλες χώρες περισσότερα χρήματα. Το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, παρά το οργουελιανό ακρωνύμιο που του δόθηκε -PSI Νο 1 στις 21 Ιουλίου του 2011 και PSI Νο 2 στις 27 Οκτώβριου του 2011- ώστε να παραπλανά ότι δήθεν οι ίδιοι οι ιδιώτες δανειστές του ελληνικού κράτους το ζήτησαν, τώρα εκδικείται. Και οι δύο συμφωνίες της 21ης Ιουλίου και της 27ης Οκτωβρίου ναυάγησαν. Καθώς η ύφεση της ελληνικής οικονομίας πήρε νέα τροπή πολύ γρήγορα και μάλιστα τόσο ειδεχθή, που επιδείνωσε το πρόβλημα.

Η κεντρική ιδέα ακουγόταν λογική: Γιατί να πρέπει να σηκώσουν το βάρος της διάσωσης του ελληνικού (και αργότερα του ιρλανδικού, πορτογαλικού κ.λπ. Δημοσίου) μόνον οι φορολογούμενοι των πλεονασματικών κρατών; Γιατί να μην αναλάβουν μέρος του βάρους και οι άπληστοι τραπεζίτες οι οποίοι τόσα χρόνια δάνειζαν με το αζημίωτο τα ανόητα κράτη (την ώρα που γνώριζαν καλά την επισφαλή κατάσταση των δημοσιονομικών τους); Πώς αλλιώς θα τους δινόταν ένα μάθημα κι ένα κίνητρο την επόμενη φορά να προσέχουν σε ποιον δανείζουν; Αυτό το επιχείρημα ακουγόταν εύηχο στο Βερολίνο, στο Παρίσι και βεβαίως στην Αθήνα!

Το θρίλερ για το ποσοστό του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους, που αποδεικνύεται εξαιρετικά κρίσιμο για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, κορυφώθηκε χθες. Με τις δύο συμφωνίες, η πρώην κυβέρνηση Παπανδρέου δέχθηκε τη ρετσινιά της επιλεκτικής χρεοκοπίας που συνεπάγεται η «εθελοντική» αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Χωρίς εθνική στρατηγική για το χρέος, η χώρα πλέει σε ευρωπαϊκό κενό.

Οι τράπεζες που θα ενισχυθούν με δημόσια(!) χρήματα θα υποστούν συνέπειες σε πολλούς τομείς, όπως -για παράδειγμα- η παροχή των μερισμάτων τους. Η Κομισιόν παρουσίασε έναν φλου «οδικό χάρτη» για να σταματήσει η μετάδοση της κρίσης του χρέους, προτείνοντας τη «μεγιστοποίηση» της δύναμης πυρός του EFSF χωρίς τα κράτη να συνεισφέρουν περισσότερα χρήματα από αυτά που ήδη έχουν καταθέσει, χωρίς άλλες λεπτομέρειες. Ευρωπαίοι ειδικοί έχουν εργαστεί πάνω σε δύο βασικές επιλογές που είναι γνωστές ως «διαδικασία μόχλευσης» για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος. Και αυτή που θεωρήθηκε ως η πιο εφικτή θα μπορούσε να συμβάλει στην αύξηση της ικανότητας χρηματοδοτικής παρέμβασης του EFSF έως και στα 2.500 δισ. ευρώ τον χρόνο, έναντι μιας ικανότητας δανειοδότησης σήμερα που περιορίζεται σε 440 δισ. ευρώ.

Οπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Wall Street Journal, που επικαλείται ως πηγές «τρία πρόσωπα» που έλαβαν γνώση της «Εκθεσης για τη βιωσιμότητα του χρέους» του ΔΝΤ, το χρέος θα έχει εκτιναχθεί το 2020 στο 129% του ΑΕΠ. «Είναι ακόμη πιο μακριά από το επίπεδο που οι περισσότεροι οικονομολόγοι θεωρούν ότι είναι βιώσιμο το χρέος, καθιστώντας δυσκολότερη από ποτέ τη θέση ότι η χώρα αυτή μια ημέρα να αποπληρώσει το χρέος της», σχολιάζει η εφημερίδα. Προκειμένου να αποφύγει το ρίσκο, το ΔΝΤ έχει ως κανόνα να δανείζει μόνο χώρες που είναι σε θέση, σύμφωνα με αναλύσεις του, να αποπληρώσουν το χρέος τους.

Το ελληνικό χρέος αυξήθηκε στα τέλη του 2011 στο 166% του ΑΕΠ, σύμφωνα με την τελευταία εκτίμηση του ΔΝΤ τον Σεπτέμβριο. Υστερα από εκτιμήσεις του καθ’ όλη τη διάρκεια του 2010 και στις αρχές του 2011 ότι η Ελλάδα δεν χρειαζόταν να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση του χρέους της, το ΔΝΤ ζήτησε η Αθήνα να συμφωνήσει με τους ιδιώτες πιστωτές της για να το πράξει και να λάβει παράλληλα πρόσθετους πόρους από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Η συνεισφορά του ΔΝΤ σε ένα νέο σχέδιο διεθνούς βοήθειας παραμένει αβέβαιη, καθώς τα κράτη-μέλη του είναι διχασμένα ως προς την πιθανότητα για περαιτέρω χρηματοδότηση μιας χώρας που δεν έχει τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις της.

«Διαπραγματευόμαστε για να ελαφρύνουμε το χρέος», δήλωσε ο πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος… Παράλληλα, ο Ομπάμα, η Μέρκελ και οι λοιποί… ανταγωνίζονται σε προσπάθειες «σωτηρίας» για τη χώρα μας. Οπως, για την αποπληρωμή των χρεών μας, την ισορροπία στα δημόσια οικονομικά και τον περιορισμό της απληστίας των ιδιωτών δανειστών μας! Ομως, όλα αυτά πλήττουν την ανάπτυξη. Και το δεύτερο είναι ότι ο πανικός αποδεικνύεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφού η απώλεια της εμπιστοσύνης στα κρατικά ομόλογα αποδυναμώνει τις τράπεζες και οι αποδυναμωμένες τράπεζες αποδυναμώνουν με τη σειρά τους τα κράτη.

Πηγή : kathimerini.gr

Χωρίς κατηγορία

Το καλαθάκι

Σχολιάστε

Άρθρο του Θοδωρή Γκόνη για το protagon.gr

Ωραία να φύγεις, έχεις καθυστερήσει κιόλας, να πας στην ευχή του Θεού, ο δρόμος και τα μάτια σου. Να μην ξεχάσω να σου τυπώσω 10 φανελάκια με το πρόσωπό μου, να γράψω επάνω με γράμματα χρυσά, μέγας χορηγός, να τα φοράς, να τα βάζεις, κάτω, μέσα από το ρούχο της ξενιτιάς, να μην ξεχνάς. Ακούγεται εγωιστικό. Είναι το δίκαιο. Εκτός κι αν θέλεις τατουάζ, το προτιμούν οι αθλητές, είναι στη μόδα, εμένα δεν μου αρέσει.

Ωραία, να πας στα ξένα, να ξενιτευτείς, μετανάστης, πρόσφυγας, φυγάς, να σπουδάσεις αυτό που αγαπάς, που πονάς, που λαχταράς, που ερωτεύτηκες. Καταλαβαίνω, εδώ στένεψε, περιορίστηκε, έκλεισε, φτώχυνε, κόπηκε, χάθηκε, ξεράθηκε, στέρεψε η μεγάλη χαρά. Δεν έχει χλωρασιά, τσαΐρια δροσερά, δεν έχει νερά. Ξέρουμε το γιατί, δεν χάνουμε χρόνο σε αναλύσεις και άσκοπους θρήνους, βουτάμε στο πρόβλημα, φεύγουμε με τη ζωή, την πιάνουμε, την χουφτώνουμε, την αρπάζουμε από την μέση, της αρέσει, ξέρει αυτή.

Ωραία να φύγεις, δόξα τω Θεώ, υπάρχει η δυνατότητα, αλλά με έναν όρο. Να πάρεις μαζί σου και τη γλώσσα. Μην ανησυχείς, θα σου ετοιμάσω εγώ το καλαθάκι της θα το γεμίσω με τα απαραίτητα, τα βασικά, αυτά που πρέπει. Έχουμε μεγάλη παράδοση σε αυτόν τον τομέα. Αιώνες τώρα στην Αντιόχεια, στην Αλεξάνδρεια, στη Βηρυτό, στην Οδησσό, στο Ιάσιο, στην Τραπεζούντα, στη Μασσαλία, στη Βενετία στη Βιέννη, στον Βόλγα, στον Δούναβη, στον Τάμεση, στο Σηκουάνα με αυτό το καλαθάκι περάσαμε απέναντι. Εσύ το μόνο που πρέπει να κάνεις εκεί, μαζί με τη γεωμετρία, την αριθμητική, τη μουσική, την αστρονομία, τη φιλοσοφία, και ό,τι άλλο λαχταράς, είναι μια ώρα κάθε νύχτα –την ώρα που κοιμούνται  τα νερά- ν’ ανοίγεις το καλάθι. Θα ακούς τον ήχο, την αναπνοή, τη συμβουλή, την προτροπή, τον ορισμό, τον μηχανισμό, θα βλέπεις τη γραμμή, τον ορίζοντα, τον τεχνίτη, τον εργάτη, τον καλλιεργητή, τον ανασκαφέα τον ιερέα. Τη λέξη. Τη γλώσσα. Αυτό. Αρκεί.    

Πηγή : protagon.gr

Περιοδική Συλλογή Ειδήσεων.