Γράφει ο Τάσος Τέλλογλου για το protagon.gr

Το δημόσιο χρέος της χώρας είναι ταξικό χρέος. Είναι οι φόροι που δεν πλήρωσαν οι πλούσιοι. Με διαρκείς απαλλαγές και ελαφρύνσεις για τα μεγάλα εισοδήματα και τα κέρδη του κεφαλαίου, ανοχή της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής, μίζες της διαπλοκής, υπερβάσεις στα δημόσια έργα και λεηλασία των Δημόσιων Ταμείων, υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες και φαραωνικές διοργανώσεις σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες δημιουργήθηκαν τεράστιες περιουσίες, εξαγοράστηκαν δημόσιες επιχειρήσεις και συσσωρεύτηκε ένα δημόσιο χρέος που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί.

Το δημόσιο χρέος λοιπόν δεν προκλήθηκε από την έλλειψη μεταρρύθμισης του συστήματος των συντάξεων –πάνω από 140 δις επιβάρυνε το δημόσιο χρέος τα τελευταία 10 χρόνια  –και από τους εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που διορίσθηκαν στο κράτος τα τελευταία 20 χρόνια αλλά από σκάνδαλα, φοροδιαφυγή και φοροκλοπή, νούμερα δεν υπάρχουν, μην τα ψάχνετε. Το απόσπασμα της πρώτης παραγράφου είναι από το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «ποντάρει» στην δυναμική των εκλογών της 17ης Ιουνίου και στη δυνατότητά της να «λεηλατήσει» το ΠΑΣΟΚ. Αν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ πάει σε δεύτερες εκλογές πολώνοντας τα πράγματα τότε ίσως και άλλοι κάνουν το ίδιο. Ο κ. Καμμένος δεν θα μπορέσει να διατηρήσει το τόσο υψηλό ποσοστό του, ο ΛΑΟΣ, λογικά, θα προσχωρήσει στη ΝΔ και τα κόμματα του κέντρου θα συνεργαστούν. Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί απλώς να παίξει το παιχνίδι των «ευθυνών» για την αποτυχία του σχηματισμού κυβέρνησης. Αλλά το αργότερο στις 18 Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειρισθεί τη χώρα με οποιονδήποτε τρόπο. Και να κριθεί όχι μόνο για μία έκθεση ιδεών για το πώς μπορεί να διαχειρισθεί τις μοίρες πραγματικών ανθρώπων και τα οικονομικά τους.

Πηγή : protagon.gr

Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου για τη real.gr

ΕΙΝΑΙ πλέον κοινό μυστικό ότι τα ποσοστά που θα καταγράψουν σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα, που κυβέρνησαν διαδοχικά τη χώρα από το 1974 μέχρι σήμερα, θα είναι «κουρεμένα» και μάλιστα με την… ψιλή! ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μαζί, ακόμη και στις πιο αισιόδοξες για τον δικομματισμό εκτιμήσεις και προβλέψεις, μετά βίας συγκεντρώνουν τη δύναμη που μέχρι πριν από τρία χρόνια είχε μόνο του το πρώτο κόμμα… Μιλούμε για ένα βαθύ «κούρεμα» της τάξεως του 40%-50%! Η ελληνική κοινωνία χρεώνει στις δύο αυτές παρατάξεις, σε διαφορετικό βαθμό είναι η αλήθεια, αλλά πάντως χωρίς εξαιρέσεις, μεγάλες ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Και με την ψήφο της 6ης Μαΐου θα τους στείλει τον… λογαριασμό! Εγκλημα και τιμωρία!

ΠΡΑΓΜΑΤΙ, τα διαχρονικά λάθη, οι αστοχίες και οι παραλείψεις των κομμάτων εξουσίας και των ηγεσιών τους, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, οδήγησαν στην πολιτική, ηθική και οικονομική χρεωκοπία της χώρας. Και δεν εξαιρούνται ούτε οι πρώτες μεταδικτατορικές κυβερνήσεις. Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ εγκαθίδρυσαν ένα ιδιότυπο καθεστώς κομματοκρατίας και ευνοιοκρατίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, προωθώντας στρατούς «ημετέρων» και δημιουργώντας ρουσφετολογικούς μηχανισμούς, που καταστρατηγούσαν και σε μεγάλο βαθμό καταστρατηγούν ακόμη κάθε έννοια αξιοκρατίας και αντικειμενικότητας στις σχέσεις των πολιτών με το κράτος. Και βέβαια, κορυφαία στελέχη των δύο κομματικών σχηματισμών αναμείχθηκαν σε δεκάδες σκανδαλώδεις υποθέσεις, ενθυλακώνοντας τεράστια χρηματικά ποσά από μίζες και προμήθειες, χωρίς ποτέ κανείς να τιμωρηθεί. Το γαλαζοπράσινο πολιτικό σύστημα, που οικοδομήθηκε τα τελευταία 38 χρόνια, φρόντισε να δημιουργήσει ένα πανίσχυρο νομικό πλέγμα απόλυτης προστασίας και προκλητικής ασυλίας των επίορκων πολιτικών, ακόμη και σε περιπτώσεις που οι παρανομίες τους είναι σκαστές και αποδεδειγμένες! Κορυφαίο παράδειγμα, η υπόθεση της Siemens…

ΚΑΙ στον ιδιωτικό τομέα, όμως, οι κυβερνήσεις των δύο αυτών κομμάτων έκαναν μεγάλη, ανυπολόγιστη ζημιά. Ποινικοποίησαν την επιχειρηματικότητα, κατασυκοφαντώντας την υγιή και κερδοφόρα οικονομική δραστηριότητα, στο πλαίσιο ενός λαϊκίστικου και κοντόφθαλμου πολιτικού λόγου, που στον βωμό του πρόσκαιρου κομματικού οφέλους θυσίαζε το μακροπρόθεσμο συμφέρον της χώρας και των πολιτών της. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Πώς «έδιωξε» στη δεκαετία του ’70 ο Καραμανλής τον Ανδρεάδη από τη χώρα, κρατικοποιώντας την Εμπορική Τράπεζα; Ή την ΠΑΣΟΚική έκρηξη της δεκαετίας του ’80 κατά της επιχειρηματικότητας, που συνοδευόταν μάλιστα από ιδεολογήματα για τα… «νέα τζάκια», που εν τέλει οδήγησαν μόνο στην υπόθεση Κοσκωτά; Και βέβαια, θα χρειαζόμουν σελίδες επί σελίδων για να περιγράψω πώς η κρατική γραφειοκρατία έπνιξε εκατοντάδες υγιείς και αναπτυσσόμενες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και πώς το διαστρωματικά διεφθαρμένο και κομματοκρατούμενο κράτος μας προώθησε στη συνέχεια στη θέση τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, που μοναδικό εχέγγυο είχαν την κομματική τους ταυτότητα και τις τακτικές «ενέσεις» που έκαναν στα ταμεία των παρατάξεών τους…

ΟΙ ΔΥΟ ιστορικές παρατάξεις, που κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή του τόπου από το ’74 μέχρι σήμερα και που καταχρέωσαν τη χώρα, την οποία -σημειωτέον- παρέλαβαν με μηδενικές οφειλές από τη στρατιωτική δικτατορία, θα λάβουν από τις κάλπες ηχηρό λαϊκό μήνυμα καταδίκης των πράξεων και των παραλείψεών τους. Οι ψηφοφόροι θα τις τιμωρήσουν, μειώνοντας περίπου στο μισό το άθροισμα των εκλογικών τους ποσοστών. Τις θεωρούν υπεύθυνες κυρίως και πρωτίστως για την πολιτική και ηθική κρίση που μαστίζει τη χώρα και μετά για την οικονομική. Και βέβαια, οι πολίτες θεωρούν επίσης ότι το «πράσινο» και «γαλάζιο» πολιτικό προσωπικό που μας κυβέρνησε τις τελευταίες δεκαετίες, είναι στην πλειονότητά του ανίκανο και διεφθαρμένο. Και θα στείλουν πάρα πολλούς μεγαλόσχημους πρώην και νυν υπουργούς στα σπίτια τους, ανανεώνοντας σε μεγάλο βαθμό τη σύνθεση της νέας Βουλής. Οι νέες ηγεσίες των… μικρομέγαλων πλέον κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς, θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία, από τη Δευτέρα 7 Μαΐου, να αναλύσουν το μήνυμα της κάλπης και να αλλάξουν πολιτική. Διαφορετικά, την επόμενη φορά, η κοινωνία δεν θα «κουρέψει» απλώς την επιρροή των σχηματισμών αυτών, όπως σήμερα πράττει. Θα τους εξαφανίσει οριστικά από τον πολιτικό χάρτη…

Αρθρογραφία “ΕΘΝΟΣ”

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής είναι η κρισιμότερη της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και είναι αναμφισβήτητο ότι από την έκβασή της θα κριθεί το μέλλον του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Εκείνο που μένει ν’ αποδειχθεί είναι αν το εκλογικό σώμα συνειδητοποιεί τα διακυβεύματα αυτά και αν θ’ ανταποκριθεί στις ευθύνες που αυτονόητα του δημιουργούν.

Δεν αρκεί να διακηρύσσει η πλειονότητα της κοινής γνώμης την προσήλωσή της στο ευρώ και στο ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας. Τέτοιου είδους διαβεβαιώσεις έχουν αξία μόνο στην περίπτωση που συνοδεύονται και από την ανάλογη εκλογική συμπεριφορά. Και τέτοια συμπεριφορά οφείλει να επιδείξει την Κυριακή το εκλογικό σώμα. Διαφορετικά οι διαβεβαιώσεις αυτοακυρώνονται και το μόνο που κάνουν είναι ν’ αποδεικνύουν την ανικανότητα των ψηφοφόρων να στηρίξουν τις ίδιες τις επιλογές τους.

Είναι απλό το δίλημμα στο οποίο θα κληθεί ν’ απαντήσει την Κυριακή ο Ελληνας ψηφοφόρος. Από τη μία είναι η συμπόρευση με την Ευρώπη. Από την άλλη, η απομόνωση και η επιστροφή στο ευρώ. Περίπτωση συνδυασμού των δύο αυτών επιλογών δεν υπάρχει. Η μία ακυρώνει την άλλη. Και «λύσεις» τύπου «καταγγέλλουμε τη δανειακή σύμβαση, αλλά παραμένουμε στην Ευρωζώνη» αποτελούν απόπειρες συνειδητής εξαπάτησης της κοινής γνώμης. Ή -στην καλύτερη περίπτωση- απόδειξη βλακείας.

Αντίθετα, η συνειδητή επιλογή της συμπόρευσης με την Ευρώπη και της συνέχισης της δύσκολης προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση εξασφαλίζει, αν μη τι άλλο, το δικαίωμα στην ελπίδα και την προσδοκία ότι πολλά μπορεί ν’ αλλάξουν μέσα στους επόμενους μήνες στην Ευρώπη. Αν αυτό συμβεί -και κατά πάσα βεβαιότητα θα συμβεί- η Ελλάδα θα πρέπει να είναι όρθια και παρούσα στις εξελίξεις που μοιραία θα δρομολογηθούν. Κι αυτή η προοπτική διασφαλίζεται μόνο αν η διακυβέρνηση της χώρας ανατεθεί σε ανθρώπους που πιστεύουν στο ευρωπαϊκό όραμα και αποδέχονται τις θυσίες που συνεπάγεται η κατάκτησή του.
Διαφορετικά, το βάραθρο τη χρεοκοπίας και της απομόνωσης μας περιμένει.

Πηγή : ethnos.gr

Γράφει ο Στέλιος Σοφιανός για το “ΒΗΜΑ”