Αρχείο ετικέτας kathimerini.gr

Χωρίς κατηγορία

Το Μνημόνιο, ο φόβος και η δημοκρατία

Σχολιάστε





Άρθρο του Σταύρου Λυγερού για την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

Το 2010 έθεσαν στον ελληνικό λαό το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Το 2011 του έθεσαν το «Μεσοπρόθεσμο ή δραχμή» και τώρα του θέτουν το «διάσωση ή χρεοκοπία». Πρόκειται για παραλλαγές του ίδιου εκβιαστικού διλήμματος, που επιδέχεται μία μόνο απάντηση. Είναι ο γνωστός μονόδρομος της κυβερνητικής -και όχι μόνο- ρητορικής.

Ορισμένοι εξ αυτών δεν περιορίζονται στα όρια της φθηνής – αντιαισθητικής προπαγάνδας που στηρίζεται στην άμετρη κινδυνολογία. Καταφεύγουν και στην ιδεολογική τρομοκρατία, χαρακτηρίζοντας «εθνική προδοσία» τη διαφορετική άποψη! Δεν ακυρώνουν μόνο την έννοια της πολιτικής, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Αναμενόμενο. Η θεραπεία – σοκ στηρίζεται αποκλειστικά στην καλλιέργεια του φόβου και γι’ αυτό είναι από τη φύση της ασύμβατη με τη δημοκρατία. Υπενθυμίζουμε ότι πρωτοεφαρμόστηκε στη Χιλή με εργαλείο τα τανκς του Πινοσέτ. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει ο φόβος των τανκς. Καλλιεργείται συστηματικά, όμως, ο «μεταμοντέρνος» φόβος ότι το πιο μικρό «όχι» στην τρόικα θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να παραλύουν και να κατακερματίζουν την κοινωνία.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «χρεοκοπία ή διάσωση», αλλά εάν το νέο πακέτο (PSI, δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο) έχει τις προϋποθέσεις να αποτρέψει τη χρεοκοπία και να ανατάξει την οικονομία. Καθόλου τυχαίο ότι η επίσημη συζήτηση δεν εστιάσθηκε στο καθοριστικό για το μέλλον της Ελλάδας αυτό ερώτημα, αλλά σε επιμέρους πτυχές, όπως οι συντάξεις και ο κατώτατος μισθός. Καθόλου τυχαίο, επίσης, ότι οι σταυροφόροι του Μνημονίου προβάλλουν μονομερώς και με κραυγαλέα υπερβολή τις αρνητικές συνέπειες της παύσης πληρωμών, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να πουν πού οδηγεί το νέο πακέτο.

Στο σημείο που έχει φθάσει η Ελλάδα όλοι οι δρόμοι είναι δύσβατοι. Μία ορθολογική συζήτηση θα έπρεπε να βάλει νηφάλια στο τραπέζι τα συν και τα πλην κάθε πολιτικής, ώστε να επιλέξουμε το μικρότερο κακό, την πολιτική που έχει συνδυαστικά το μεγαλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα και το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Το πολιτικό σύστημα δεν διεξάγει μία τέτοια συζήτηση για τον ίδιο λόγο που δεν επεξεργάσθηκε ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο για την ανάταξη της οικονομίας.

Η άποψή μας επιγραμματικά είναι πως με το νέο πακέτο θα συμβεί ό,τι με το πρώτο Μνημόνιο. Θα αγοράσουμε πανάκριβα χρόνο, αλλά δεν θα αποτρέψουμε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως, θα τη βρούμε μπροστά με πολύ δυσμενέστερους όρους. Παρά τα αντικοινωνικά μέτρα, η οικονομία θα βυθισθεί βαθύτερα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό του προγράμματος. Ο εκτροχιασμός θα προκαλέσει δυναμική ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας – κατάρρευσης, η οποία πιθανότατα θα πετάξει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, γεμάτη οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, θα έχει στερηθεί τη δημόσια περιουσία και τα εργαλεία που είναι αναγκαία για την ανασυγκρότησή της. Με άλλα λόγια, θα καταστεί για πολλά χρόνια έρμαιο των δανειστών της. Κι αυτά, εάν δεν μεσολαβήσει κοινωνική έκρηξη.

Πηγή : kathimerini.gr

Χωρίς κατηγορία

Εθνική προδοσία

Σχολιάστε

Άρθρο Του Νικου Xρυσολωρα για την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”
«Προπαγάνδα», σύμφωνα με τα λεξικά, είναι η επιλεκτική μετάδοση πληροφοριών –ενίοτε εσφαλμένων– στο πλαίσιο οργανωμένης επιχείρησης χειραγώγησης της κοινής γνώμης προς ίδιον όφελος. Η προπαγάνδα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική, στη δημοσιογραφία, στον δημόσιο διάλογο. Αυτό που είναι πρωτοφανές είναι το περιεχόμενο, η στόχευση και η ένταση της προπαγανδιστικής επιχείρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας.
Οι πρωτεργάτες και ενορχηστρωτές της εν λόγω επιχείρησης γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μοναδικός λόγος χάρη στον οποίο μπορούμε ακόμη να βγάζουμε χρήματα από τα ΑΤΜ και τους –έστω συρρικνωμένους– τραπεζικούς λογαριασμούς μας είναι η στήριξη που παρέχει στις τράπεζές μας το Ευρωσύστημα. Ξέρουν επίσης ότι η άτακτη χρεοκοπία ισοδυναμεί με εκπαραθύρωση από το ευρώ και –στη συνέχεια– έξοδο από την Ε.Ε. Επομένως συνειδητοποιούν τις διπλωματικές, πολιτικές και αμυντικές συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Καταλαβαίνουν ότι η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα χωρίς καμία ανταλλακτική αξία θα δημιουργήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες στις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων, πετρελαίου και φυσικού αερίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική ειρήνη και τη δημοκρατία. Ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει ακόμη πρωτογενές έλλειμμα, άρα ακόμη και αν δεν πλήρωνε ούτε ευρώ σε τόκους από αύριο, πάλι «μέσα» θα έμπαινε. Γνωρίζουν ακόμη πως το ελληνικό κράτος συνεχίζει να λειτουργεί, να έχει καύσιμα για τα μαχητικά και τα πυροσβεστικά του, ρεύμα για τα σχολεία του και γάζες για τους ασθενείς του, χάρη στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Τους Ευρωπαίους φορολογούμενους –οικοδόμους, δασκάλους, αγρότες, ή υπαλλήλους– τους οποίους προτείνουν χωρίς αιδώ να φεσώσουμε, βάζοντάς τους στην ίδια μοίρα με τους κερδοσκόπους και τους ιδιώτες πιστωτές μας. Τέλος, γνωρίζουν ότι, όπως σε κάθε ναυάγιο, έτσι και στη χρεοκοπία, αυτοί που επιβιώνουν είναι οι επιβάτες της πρώτης θέσης.
Τα ξέρουν όλα αυτά, λοιπόν. Δεν μπορεί να μην τα ξέρουν. Είναι άνθρωποι με μεταπτυχιακά και διδακτορικά ή άνθρωποι που τέλος πάντων γνωρίζουν απλή αριθμητική. Κι όμως, τα αποκρύπτουν με τον πλέον δόλιο τρόπο. Στην καλύτερη περίπτωση ψιθυρίζουν κάτι αοριστολογίες του τύπου «ε, δεν λέμε και ότι θα ήταν εύκολη επιλογή η χρεοκοπία», χωρίς όμως να υπεισέρχονται στις εφιαλτικές λεπτομέρειες. Και το κάνουν φυσικά σκόπιμα. Οπως σκόπιμα δυναμιτίζουν το κλίμα, αναφέρονται σε φανταστικές συνωμοσίες, υποδύονται τα παλικάρια της φακής απέναντι στους εταίρους μας, παραπλανούν και υπόσχονται ανύπαρκτους παραδείσους, με Χιλιαστικές ανοησίες για ξανθά ή μελαψά γένη που θα μας σώσουν.
Το δηλητήριό τους έχει ποτίσει την κοινωνία μας. Το ακούς να ρέει στο ταξί, στο λεωφορείο, στις συζητήσεις του καφενείου, στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, στις εφημερίδες, στη Βουλή: οι ίδιοι που υπόσχονταν παλιότερα ότι μπορούμε να δανειζόμαστε εσαεί χωρίς να πληρώσουμε ποτέ, τώρα υπόσχονται ότι όλα θα λυθούν με ένα άλμα στο κενό. Οι ευκολόπιστοι τσιμπάνε μαζικά, αλλά «έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης»…
Ποιος είναι, όμως, ο στόχος των προπαγανδιστών; Ορισμένοι εξ αυτών θέλουν να επωμιστούν άλλοι το βάρος της προσαρμογής και εκείνοι να αποκομίσουν οφέλη, έχοντας διαχωρίσει τη θέση τους. Αλλοι να πάνε στον πόλεμο δηλαδή και άλλοι να μαζέψουν τα παράσημα.
Μερικοί καίγονται να διατηρήσουν τα προνόμια των πελατειακών τους δικτύων, έστω και με δραχμές. Διότι σε ένα περιβάλλον δημοσιονομικής πειθαρχίας, θα τους είναι δύσκολο να διορίζουν τους ψηφοφόρους τους και να βολεύουν «τα δικά τους παιδιά». Κανείς τότε δεν θα τους δίνει σημασία, μόνοι θα πίνουν τον εσπρέσο στην πλατεία, σπάνια θα χτυπάει το τηλέφωνο για παρακαλετά. Σε μία πραγματικά Ευρωπαϊκή Ελλάδα, τέτοιοι καταχραστές δεν θα έχουν άλλη θέση εκτός από το περιθώριο. Προκειμένου λοιπόν να μη βγάλουν το δάχτυλο από το μέλι της εξουσίας, υποκρίνονται ότι «προσπάθησαν αλλά δεν γίνεται τίποτα», ενώ η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε μέχρι σήμερα στην Ευρωζώνη όχι χάρη σε αυτούς, αλλά παρά τις προσπάθειές τους.
Τέλος, οι πλέον αχρείοι πρακτορεύονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους που έχουν βγάλει περιουσίες στο εξωτερικό και θέλουν να αγοράσουν στη συνέχεια την Ελλάδα με ψίχουλα. Για να επιτύχουν τον απαίσιο στόχο τους, δεν διστάζουν να βάλουν το κεφάλι όλων των υπολοίπων στη λαιμητόμο. Παρουσιάζουν την ύφεση ως την απόλυτη καταστροφή και μας βομβαρδίζουν με περισπούδαστες αναλύσεις, την ώρα που με τις θέσεις τους μας σπρώχνουν στον εμφύλιο πόλεμο και την εξαθλίωση.
Με τι άλλο ισοδυναμούν τα παραπάνω, εκτός από εθνική προδοσία;
Η φοβερή αυτή κατηγορία, η πιο βαριά κουβέντα που μπορεί να εκστομίσει κανείς, δεν αφορά φυσικά τα θύματα της πλάνης και της προπαγάνδας ή τους ολιγόνοες που δεν καταλαβαίνουν. Δεν αφορά καν τις συντεχνίες που προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τον μπαξέ τους και δεν παίρνουν χαμπάρι ότι καίγεται το σπίτι τους. Αφορά εκείνους μόνον οι οποίοι γνωρίζουν ότι κινδυνεύουμε με καταστροφή και επενδύουν σε αυτήν εν γνώσει τους. Και τολμούν να μιλούν για πατρίδα, την ώρα που παίζουν την Ελλάδα στα ζάρια.
Πηγή : kathimerini.gr
Χωρίς κατηγορία

Πολιτικοί της δραχμής

Σχολιάστε

Άρθρο του Αλέξη Παπαχελά για την kathimerini.gr

Μήπως βλέπετε εσείς κανέναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή κανέναν Κωνσταντίνο Καραμανλή κάπου και μου διαφεύγει εμένα; Μήπως έχετε δει κανέναν πολιτικό ηγέτη, ο οποίος λέει την αλήθεια στον λαό και μετά αφού κάνει τη δουλειά που πρέπει να γίνει, εξηγείται καθαρά και τίμια και με τους εταίρους μας; Οχι βέβαια. Οι πολιτικοί μας ηγέτες κάνουν το ανάποδο. Νομίζουν ότι κοροϊδεύουν τον λαό ρίχνοντας συνεχώς την ευθύνη σε κάποιον άλλον, στην τρόικα ή στην κ. Μέρκελ, για αποφάσεις που ξέρουν ότι θα έπρεπε να πάρουν ακόμη και αν δεν χρωστούσαμε δεκάρα σε κανέναν. Δεν αντιλαμβάνονται πόσο αστείοι μοιάζουν όταν πουλάνε «μαγκιά» σε ένα λαό που ξέρει τελικά τι του γίνεται και που μέσα του παλεύει συνεχώς το πάθος της πληγωμένης υπερηφάνειας με την ανάγκη εθνικής και προσωπικής επιβίωσης; Δεν καταλαβαίνουν πόσο γυμνοί, ερασιτέχνες και αναξιόπιστοι φαίνονται σε εκείνους οι οποίοι, καλώς ή κακώς, σχεδιάζουν να μας εμπιστευθούν και να μας δανείσουν;
Μπα δεν νομίζω ότι καταλαβαίνουν τίποτα από όλα αυτά. Γι’ αυτό έχουμε γίνει «ρόμπα» ως χώρα στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Και γι’ αυτό ο κόσμος στην απελπισία του στρέφεται στην Αριστερά και στην αποχή.

Οι έξω δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς μας, αλλά ούτε και οι μέσα… Οι έξω λένε «καλά σε αυτούς θα δώσουμε τα λεφτά;» Και οι μέσα φωνάζουν «ωραία, να κάνουμε θυσίες και μετά; Μπορούμε να εμπιστευθούμε αυτούς τους πολιτικούς ότι θα μας περάσουν απέναντι;».
Κάθε ώρα που περνάει οι πολιτικοί μας κάνουν δυστυχώς ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το πολιτικό σύστημα. Δεν αντέχονται όταν τσακώνονται στα ηλίθια τηλεπαράθυρα ούτε όταν παίρνουν το θλιμμένο ύφος για να δείξουν ότι πονάνε για τα μέτρα που θα ψηφίσουν. Υπονομεύουν με κάθε τρόπο τη «λύση Παπαδήμου», γιατί τους φαίνεται αδιανόητο να παραδώσουν την εξουσία σε κάποιον που δεν ανήκει στην κάστα τους.

Για να σωθεί αυτή η χώρα χρειάζονται δύο βασικά πράγματα: πολιτικοί με ανάστημα που θα λένε αλήθειες, όσο και αν πονάνε, και μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και ανόρθωσης.
Προς το παρόν έχουμε πολιτικούς της… δραχμής που θέλουν να μας κρατήσουν στο ευρώ και μια κυβέρνηση που έχει γίνει αντικείμενο συστηματικής υπονόμευσης από τα κόμματα που τη στηρίζουν.

Πηγή : kathimerini.gr 
Χωρίς κατηγορία

Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε έτσι…

Σχολιάστε
Άρθρο της Ζέτας Ζήκου για την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

Μπορεί το έθνος να υπομείνει μια τέτοια διαδικασία οικονομικής καταστροφής και μιας κουτσής–στραβής διάσωσης από τη χρεοκοπία, από αυτούς που το οδήγησαν στην κατάρρευση, διερωτώμαι. Η διάγνωση της δεινής κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για «φθηνές» ελπίδες. Η βαθιά ύφεση και η συνακόλουθη πτώση του βιοτικού επιπέδου επισωρεύονται επιβαρυντικές. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο προοιωνίζεται χειρότερο από το σήμερα σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου οι αντοχές έχουν αρχίσει να εξαντλούνται δραματικά. Η εργατική τάξη φτύνει αίμα και η μεσαία τάξη αποδεκατίζεται.
Η φτώχεια του αποπληθωρισμού είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία που μας επιβάλλουν οι εταίροι δανειστές μας. Οι τρεις «βρώμικες» λέξεις –default, devaluation, deflation – πτώχευση, εσωτερική υποτίμηση, αποπληθωρισμός– «αποσταθεροποιούν» την Ελλάδα. Αποτελεί τη μόνη αποδεκτή θεραπεία για τους τροϊκανούς. Αποπληθωρισμός, δηλαδή μείωση των γενικών τιμών, των μισθών, των συντάξεων, του βιοτικού επιπέδου, βύθιση της οικονομικής δραστηριότητας, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική έκρηξη.
Οικονομία χωρίς ανάπτυξη, κοινωνία χωρίς ευημερία, εργασία χωρίς εργαζομένους, πολιτικοί χωρίς πολιτική. Το βιοτικό μας επίπεδο βουλιάζει, αλλά δεν υπάρχει ούτε όραμα ούτε σχέδιο για να αναστραφεί αυτή η αποτρόπαιη τάση εις βάρος τόσο των εργαζομένων, όσο και ένα μεγάλου μέρους του υγιούς επιχειρηματικού κόσμου.
Η απειλή έκρηξης της φτώχειας, συνοδευμένη από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών, είναι εδώ. Γκρεμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σκληρά: η απειλή είναι υλική, βιοτική. Γι’ αυτό και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις βαθύτατα υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή απρόβλεπτες, πέραν του δεδομένου πολιτικού παιχνιδιού.
Eνας Αμερικανός δικαστής είχε πει κάποτε πως είναι δύσκολο να προσδιορίσει τι είναι ακριβώς πορνογραφία, αλλά την «αναγνωρίζει όταν τη βλέπει». Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη χώρα που βρίσκεται ήδη στον γκρεμό. Είναι δύσκολο να οριοθετήσει κανείς ένα αρχέτυπο πτώχευσης σε μια χώρα–μέλος της ΟΝΕ με εθνικό νόμισμα το ευρώ. Αλλά το μνημονιακό κατεστημένο αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και θέτει ύπουλα ερωτήματα. Οπως, για παράδειγμα, αν προτιμούμε μια συντεταγμένη (δηλαδή συνεννοημένη με την τρόικα) χρεοκοπία, εντός ευρώ, από μια άτακτη χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή.
Την ίδια στιγμή, διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ και λοιποί «σωτήρες» προετοιμάζουν την κοινή γνώμη να αποδεχθεί το μοιραίο, όπως αυτοί το προσδιορίζουν! Και αν θέλουν να μας πουν «λαϊκιστές», ας μας πουν. Οταν περνάνε τους νόμους εκβιάζοντας όλη τη Βουλή, ακόμα –και πρωτίστως– τους ίδιους τους δικούς τους βουλευτές, τι νόημα έχει πια «τι θα μας πουν»; Τον πιο αισχρό λαϊκισμό τον κάνουν οι ίδιοι! Με εκβιαστικά διλήμματα που διχάζουν τον λαό για το… καλό του! Εγώ πάντως γνωρίζω την αγνότητα των δικών μου προθέσεων και απόψεων.
Το επιχείρημα «διάσωσης της χώρας» δεν θα μπορούσε να απολήξει διαφορετικά. Επαρχιώτες του ευρωπαϊκού συστήματος που υποδύονται κοσμοπολίτες επέδειξαν πλήρη διαπραγματευτική ανεπάρκεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας ήταν απολύτως αναγκαίος, αλλά έπρεπε να είναι σταδιακός. Η βιαιότητα του εγχειρήματος κατέδειξε πόσο αποκομμένοι από την ελληνική οικονομική πραγματικότητα ήσαν οι αποδέκτες των όρων του Μνημονίου. Ομως, σημαντικά τμήματα της κοινωνίας εμφανίζονται οργισμένα και τείνουν να κυριαρχηθούν από διάθεση καταδίκης. Το χειρότερο είναι ότι ανιχνεύονται συνθήκες κοινωνικού μίσους, οι οποίες αν επικρατήσουν θα διαμορφώσουν περιβάλλον τυφλών συγκρούσεων.
Προφανώς, η ηθική και πολιτική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής. Ωστόσο, η διάχυση της ευθύνης σε όλη την κοινωνία αδιακρίτως, η ενοχοποίηση των πάντων από το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, ισομερίζει άδικα τις ευθύνες και αθωώνει τους πράγματι ενόχους. Ως εκ τούτου, για να δεχτεί να υποβληθεί σε νέες θυσίες η κοινωνία, πρέπει ταυτοχρόνως να αποδοθούν ευθύνες, να πεισθεί ο θυσιαζόμενος ότι αποδίδεται δικαιοσύνη, ότι υπάρχει σχέδιο και όραμα ανάδυσης σε μια κοινωνία δικαιότερη, αποτελεσματικότερη, αξιοκρατική. Μπορεί το παρόν πολιτικό σύστημα που παρήγαγε την παρούσα κρίση, να κρίνει τον εαυτό του, να αυτοακυρωθεί, να αυτοτιμωρηθεί, να μεταμορφωθεί; ΟΧΙ.
Kαι η ελπίδα, πού είναι η ελπίδα, πώς μπορεί ένας λαός να ζήσει, έστω την παρακμή του, χωρίς ελπίδα; Oμως, η ελπίδα, φίλε αναγνώστη, δεν σερβίρεται με «ροζ» προοπτικές, δεν μεταγγίζεται με την «αισιοδοξία» της μικρής ελίτ του πλούτου και της διαπλοκής που συνεχίζει να «κυβερνά» τον τόπο. H ελπίδα είναι κάτι εξαιρετικά πολύτιμο και γι’ αυτό δυσχερέστατο, που κερδίζεται ή χάνεται στην πολύ προσωπική αναμέτρηση του ηγέτη στην υπεράσπιση των προβλημάτων του λαού του. Tο ρεαλιστικό προαπαιτούμενο για να τολμήσει ένας ηγέτης τομές και ζωογόνους μεταρρυθμίσεις και όχι ραγιάδικες συμπεριφορές, όταν συμπαρασύρεται στον εγωκεντρικό φόβο του για προσωπική επιβίωση. Δυσκατόρθωτη ωριμότητα, έστω να ξέρει ο άνθρωπος τι μπορεί ρεαλιστικά να ελπίζει.

Πηγή : kathimerini.gr