Οσοι ακόµη αναρωτιούνται για το πώς φθάσαµε στα όρια της χρεοκοπίας δεν έχουν παρά να παρακολουθήσουν τις αποφάσεις της κυβέρνησης Μόντι στη γείτονα Ιταλία, η οποία παρ’ ότι βρέθηκε – και αυτή – στη δίνη των κερδοσκοπικών επιθέσεων εξακολουθεί να δανείζεται από τις αγορές, απέφυγε τον οικονοµικό έλεγχο του ∆ΝΤ και ανακτά την εµπιστοσύνη όλου του κόσµου.

Τι έκανε λοιπόν ο κ. Μάριο Μόντι, ο οποίος σηµειωτέον αποφάσισε να επιστρέφει τον µισθό του πρωθυπουργού στο ιταλικό ∆ηµόσιο, κάτι που κανένας έλληνας πολιτικός ή τεχνοκράτης δεν µπόρεσε να πράξει;

Απλούστατα, µετά την παραίτηση Μπερλουσκόνι σχηµάτισε κυβέρνηση σωτηρίας µε 12 υπουργούς, προσωπικότητες κοινής αποδοχής στη χώρα του.

Εφάρµοσε µια κι έξω το πακέτο λιτότητας που στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στην αύξηση συντελεστών ΦΠΑ, των φόρων πολυτελούς διαβίωσης, στο πάγωµα των µισθών στο ∆ηµόσιο και στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 χρόνια για τις γυναίκες και στα 66 για τους άνδρες, σε συνδυασµό µε µικρές – ανεκτές – µειώσεις των συντάξεων.

Και τώρα προχωρεί στις διαρθρωτικές αλλαγές ξεκινώντας από την πλήρη, γενική απελευθέρωση του ωραρίου των καταστηµάτων, συµπεριλαµβανοµένων των φαρµακείων, τη χορήγηση νέων αδειών ταξί, προσδοκώντας ότι τα µέ τρα αυτά, σε συνδυασµό µε ελαστικές µορφές απασχόλησης, θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη και θα απορροφήσουν ένα µέρος των ανέργων. Το επόµενο βήµα µετά την κατάργηση των περιφερειακών συµβουλίων είναι να ελέγξει τα οικονοµικά και, κυρίως, τον δανεισµό των δήµων, που αποτελούν τη µεγάλη «µαύρη τρύπα» για την ιταλική οικονοµία, όπως συµβαίνει και στην Ελλάδα.

Αυτό που κάνει την κυβέρνηση Μόντι να ξεχωρίζει είναι η αµεσότητα και η ταχύτητα στην εφαρµογή των αποφάσεων οικονοµικής πολιτικής. Σε δύο µήνες άλλαξε την ατµόσφαιρα, διώχνοντας τους κλόουν από το πολιτικό προσκήνιο.

Στη χώρα µας, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, όλοι οι πολίτες, βιώνουµε τα δραµατικά αποτελέσµατα µιας αποτυχηµένης πολιτικής την τελευταία διετία, η οποία εφαρµόστηκε από άσχετους έως επικίνδυνους πολιτικούς – όπως κατηγορούν αλλήλους τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ – και τώρα πνιγόµαστε από τις οσµές της «πολιτικής κουζίνας» στα παρασκήνια.

Μπορεί ο έλληνας πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήµος να απολαµβάνει της εµπιστοσύνης της µεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, να γνωρίζει πολύ καλά τις τεχνικές και τις πολιτικές που θα τραβήξουν τη χώρα από το τέλµα της ύφεσης, αλλά όσο κι αν ο ίδιος το θέλει, το αποτέλεσµα είναι αυτό που θα κρίνει την κυβέρνησή του. Το παράδειγµα είναι δίπλα µας… 

Πηγή : tovima.gr

Με αυτά τα λόγια είχε ολοκληρώσει ο φανταστικός χαρακτήρας Γκόρντον Γκέκο την περίφημη ομιλία του «Η απληστία είναι καλή» στην ταινία “Wall Street” του 1987. Στην ταινία, ο Γκέκο πήρε το μάθημα του. Αλλά στην αληθινή ζωή το δόγμα του θριάμβευσε και η πολιτική που στηρίζεται στην αντίληψη ότι η απληστία είναι καλή είναι ένας βασικός λόγος που τα εισοδήματα του πλουσιότερου 1% αυξάνονται απείρως ταχύτερα από ό,τι εκείνα της μεσαίας τάξης.

Σήμερα, ωστόσο, ας εστιάσουμε την προσοχή μας στην υπόλοιπη πρόταση – το σημείο όπου ο Γκέκο συγκρίνει την Αμερική με μια επιχείρηση. Αυτή είναι μια ιδέα ευρείας αποδοχής. Και είναι η βασική ιδέα πίσω από την προεκλογική στρατηγική του Μιτ Ρόμνι για την προεδρία: στην πράξη, βεβαιώνει πως αυτό που πρέπει να κάνουμε για να διορθώσουμε την προβληματική μας οικονομία είναι να εκλέξουμε έναν επιτυχημένο επιχειρηματία.

Το επιχείρημα αυτό βέβαια μας ωθεί να εξετάσουμε πιο προσεκτικά την επιχειρηματική σταδιοδρομία του. Και, όπως φαίνεται, υπάρχει ένα άρωμα από Γκόρντον Γκέκο στο πέρασμα του Ρόμνι από την χρηματιστηριακή Bain Capital: όταν πουλούσε και αγόραζε εταιρείες, συχνά εις βάρος των εργαζομένων τους, αντί να διοικεί εταιρείες για μεγάλα διαστήματα. (Επίσης, πότε θα δημοσιεύσει τις φορολογικές του δηλώσεις;) Ούτε βέβαια βοηθούν καθόλου την αξιοπιστία του οι αναπόδεικτες διαβεβαιώσεις του πως υπήρξε «δημιουργός θέσεων εργασίας».

Υπάρχει όμως ένα βαθύτερο πρόβλημα στην αντίληψη ότι αυτό που χρειάζεται ένα έθνος είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας στην προεδρία: η Αμερική στην πραγματικότητα δεν είναι επιχείρηση. Δεν αρκεί η μεγιστοποίηση των επιχειρηματικών κερδών για μια καλή οικονομική πολιτική. Και οι επιχειρηματίες – ακόμη και οι σπουδαίοι επιχειρηματίες – δεν έχουν εν γένει ιδιαίτερες ικανότητες ή ιδέες ως προς το τι απαιτείται για να ανακάμψει η οικονομία.

Γιατί μια εθνική οικονομία δεν μοιάζει με μια επιχείρηση; Καταρχήν, στα κράτη δεν υπάρχουν «απλά» οικονομικά αποτελέσματα – κέρδη ή ζημιές. Μια οικονομία είναι απείρως πολυπλοκότερη ακόμη και από τη μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία.

Αυτό που μετρά περισσότερο στην περίπτωση μας, ωστόσο, είναι το εξής σημείο: ακόμη και οι γιγαντιαίες πολυεθνικές πωλούν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής τους σε άλλους ανθρώπους και όχι στους εργαζομένους τους – ενώ αντίθετα, ακόμη και οι μικρές χώρες πουλούν τα περισσότερα προϊόντα τους στον εαυτό τους και οι μεγάλες χώρες σαν την Αμερική είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό πελάτες του εαυτού τους.

Ναι, υπάρχει παγκόσμια οικονομία. Αλλά έξι στους επτά Αμερικανούς εργάζονται στον κλάδο υπηρεσιών, που είναι σε μεγάλο βαθμό στεγανοποιημένος από τον διεθνή ανταγωνισμό και ακόμη και τα βιομηχανικά μας προϊόντα απευθύνονται σε μεγάλο βαθμό στην εγχώρια αγορά. Το γεγονός ότι πουλάμε κυρίως στον εαυτό μας κάνει τη διαφορά όταν μιλάμε για οικονομική πολιτική.

Η Αμερική σίγουρα χρειάζεται καλύτερες οικονομικές πολιτικές από αυτές που έχει σήμερα – και, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τις κακές πολιτικές ανήκει στους Ρεπουμπλικάνους και στην τακτική «καμένης γης» που ακολουθούν έναντι σε κάθε εποικοδομητικό μέτρο, και ο πρόεδρος Ομπάμα έκανε ορισμένα σημαντικά λάθη.

Αλλά δεν πρόκειται να έχουμε καλύτερες πολιτικές αν ο άντρας που θα καθίσει του χρόνου στο οβάλ γραφείο βλέπει σαν δουλειά του τη μοχλευμένη εξαγορά της «Αμερική Α.Ε.».

Πηγή : tovima.gr