Οταν, επί Νέας Δημοκρατίας, ήρθε προς συζήτηση το νομοσχέδιο για τις ρυθμίσεις σχετικά με την ανώτατη εκπαίδευση, θα θυμάστε ότι εκείνο που τελικά καταφέραμε ήταν να συζητάμε για το άσυλο και μόνο για το άσυλο. Ηταν ακόμη μια επιβεβαίωση ότι σ’ αυτήν τη χώρα μονίμως βλέπουμε το δέντρο και ποτέ το δάσος.
Ανάλογη είναι η κατάσταση που τείνει να διαμορφωθεί με το αθλητικό νομοσχέδιο. Ηδη οι προβολείς του ενδιαφέροντος πέφτουν σχεδόν αποκλειστικά στη διάταξη που αφορά τη δυνατότητα Αράβων να επενδύουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και μη βιαστείτε ν’ αποφανθείτε ότι αιτία είναι ο Ανατολάκης, η σωματειακή του προέλευση και η ξαφνική «ευθιξία» του σχετικά με το μέλλον μιας αραβικής επένδυσης. Αιτία είναι η διαχρονική ανικανότητα των εκάστοτε κυβερνώντων να βλέπουν τα προβλήματα στις σωστές τους διαστάσεις και να τα επιλύουν έγκαιρα.
Και εξηγούμαι. Το θέμα ανέκυψε τον περασμένο Νοέμβριο. Και η σχετική νομοθετική παρέμβαση δεν αποτελούσε τίποτα περισσότερο από προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην αντίστοιχη κοινοτική. Στα όσα ισχύουν στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ισπανία και όπου άλλού αναπτύσσεται ανάλογη επενδυτική δραστηριότητα. Απλά και καθαρά πράγματα.
Αντί, όμως, να ρυθμιστεί τότε το θέμα χωρίς ν’ ανακύψει το παραμικρό πρόβλημα, αφέθηκε για τη χειρότερη χρονική στιγμή. Γιατί ο Ιανουάριος είναι περίοδος μεταγραφών και ο καθένας γνωρίζει ότι ο τίτλος του πρωταθλητή και τα 20 έως 30 εκατομμύρια ευρώ του Champions League θα κριθούν πιθανότατα από την οικονομική δυνατότητα του Παναθηναϊκού να ενισχυθεί ή όχι μεταγραφικά.
Και λες και δεν είχαμε άλλα προβλήματα, αποκτήσαμε κι αυτό. Η ανικανότητα του αρμόδιου υπουργού να προβλέψει τις παρενέργειες της καθυστέρησής του χρεώνει την κυβέρνηση στα μάτια των φανατικών οπαδών με μία ούτως ή άλλως μεροληπτική (γι’ αυτούς) στάση. Υπέρ του Παναθηναϊκού αν η διάταξη ψηφιστεί άμεσα ή υπέρ του Ολυμπιακού αν η διάταξη πάει για τον επόμενο μήνα. Και το διακύβευμα, όπως είπαμε, 20 έως 30 εκατομμύρια. Πολλά λεφτά.
Υ.Γ.: Ευτυχώς που ένας άνθρωπος του αθλητισμού, ο Ιωαννίδης, έθιξε δύο από τα κορυφαία προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τη χυδαιότητα του σωματειακού Τύπου και τις διαστάσεις που έχει πάρει ο δανεισμός παικτών. Θα μπει φραγμός σε κάτι από τα δύο;
Πρόσφατα έγινε μια αύξηση της φορολογίας ενάντια στην οποία διαμαρτυρήθηκαν μόνο τα κόμματα της (μη φασιστικής) Αριστεράς δηλαδή η ΔΗΜΑΡ και ο Συνασπισμός. Αντιθέτως και παραδόξως τα «φιλελεύθερα» κόμματα της Δεξιάς που κατά τα άλλα βρίσκονται στα οδοφράγματα κάθε φορά που εξαγγέλλεται και η πιο μικρή αύξηση φορολογίας αυτή την φορά σιώπησαν. Πρόκειται για την αύξηση της στρατιωτικής θητείας κατά τρεις μήνες.
Η υποχρεωτική θητεία όπως είναι γνωστό αποτελεί μια μορφή φορολογίας σε είδος που πλήττει μια συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα: τους κληρωτούς που αναγκάζονται να καταβάλλουν ένα συγκεκριμένο αριθμό εργατοωρών χωρίς να αμείβονται. Είναι μια ιδιαίτερα άδικη μορφή φορολογίας διότι επιβάλλεται μόνο σε μια συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα: τους νέους άνδρες (ηλικίας 18-24 ετών) ενώ δεν επιβάλλεται σε άλλες (γυναίκες, μετανάστες). Αύξηση λοιπόν της θητείας κατά τρεις μήνες σημαίνει αύξηση της φορολογίας σε είδος μετρούμενο με τον αντίστοιχο αριθμό εργατοωρών στα μέλη μιας συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας.
Ο λόγος για τον οποίο αυξήθηκε η θητεία είναι όπως σωστά υποστήριξε ο Συνασπισμός, επειδή η κυβέρνηση προσπαθεί με αυτούς τους πλασματικούς τρόπους να μειώσει τον αριθμό ανέργων μεταξύ των νέων. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που έκανε ο Καραμανλής με το έλλειμμα.
Eτσι ενώ σε όλο τον κόσμο επικρατεί η τάση της κατάργησης της υποχρεωτικής θητείας και της αντικατάστασης της με αμειβόμενη εθελοντική, η Ελλάδα, αναχωρώντας για μια ακόμη φορά από την Ιστορία, ακολουθεί την αντίστροφη πορεία. Ας σημειωθεί εδώ ότι η χώρα μας ήδη έχει το μεγαλύτερο ποσοστό ατόμων σε σχέση με τον ενεργό πληθυσμό μεταξύ των χωρών της ΕΕ που υπηρετεί στις ένοπλες δυνάμεις.
Η συνεχιζόμενη διατήρηση της υποχρεωτικής θητείας εμπεριέχει ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος το οποίο επωμίζονται οι κληρωτοί (και οι οικογένειες τους).
Πρώτον το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της θητείας τους οι οικογένειες είναι υποχρεωμένες να υποστηρίζουν οικονομικά το μέλος της οικογενείας που υπηρετεί.
Δεύτερον η σημαντική απώλεια των εισοδημάτων που έχει ο κληρωτός κατά την διάρκεια της θητείας του. Αυτή την απώλεια δεν την έχουν ούτε οι γυναίκες ούτε οι μετανάστες.
Τρίτον και πιο σημαντικό απ’ όλα η μείωση του κυριότερου ενεργητικού στοιχείου του ανθρώπινου κεφαλαίου που έχει ο νέος: υης κινητικότητάς του. Σήμερα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των «στιγμιαίων» οικονομικών ευκαιριών, η απαγόρευση μετακίνησης του νέου για τουλάχιστον ένα έτος αποτελεί καταστροφικό πλήγμα στην κινητικότητά του.
Με εξίσου καταστροφικά αποτελέσματα στην μετέπειτα επαγγελματική του καριέρα. Πιστεύει κανείς πραγματικά ότι αν προσφερθεί σε ένα νέο μια θέση εργασίας μετά τις σπουδές του κάπου στο εξωτερικό, ο εργοδότης θα περιμένει ένα χρόνο κρατώντας την θέση ανοιχτή μέχρι να κάνει ο νέος το «καθήκον του προς την πατρίδα» για να τον ξαναπάρει; Επί πλέον έρευνες έχουν δείξει ότι κατά την διάρκεια της θητείας ένα σημαντικό μέρος του ανθρώπινου κεφαλαίου που έχει συσσωρεύσει ο νέος κατά την διάρκεια των σπουδών του αρχίζει να «σκουριάζει». Ούτε αυτό το κόστος στην επαγγελματική τους ανέλιξη το αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και οι μετανάστες.
Υπάρχει ένα άλλο κόστος: η μαζική ζήτηση για τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα που δεν αντιπροσωπεύει ζήτηση για μάθηση αλλά απλά προσπάθεια αποφυγής του στρατού. Έρευνες που έγιναν στην Γαλλία και αλλού έδειξαν ότι μόλις η υποχρεωτική θητεία αντικαταστάθηκε από επαγγελματικό στρατό μειώθηκε κατά 30% ο αριθμός εκείνων που παρακολουθούσαν τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Δυστυχώς η διατήρηση και αύξηση της στρατιωτικής θητείας δείχνει για μια ακόμη φορά ότι όλες αυτές μοδάτες φράσεις που χρησιμοποιεί το πολιτικό κατεστημένο για την ανάγκη βελτίωσης του «ανθρώπινου κεφαλαίου», για την «παγκοσμιοποιημένη κοινωνία της γνώσης» κλπ. αποτελούν κούφιες φράσεις χωρίς κανένα αντίκρισμα. Στην καρδιά κάθε Έλληνα «εθνικουπεύθυνου πολιτικού» κατοικεί ένας λοχίας της περιόδου των Βαλκανικών πολέμων – όλα τα άλλα είναι αέρας κοπανιστός. Από την άλλη πλευρά είναι φυσικά εξαιρετικά ενθαρρυντικό ότι τα κόμματα της (μη φασιστικής) Αριστεράς αρχίζουν να εναντιώνονται στο καθεστώς της δουλοπαροικίας που αντιπροσωπεύει η υποχρεωτική θητεία.
Υπάρχει ελπίδα; Φυσικά. Γιατί είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε. Και ό,τι σκεφτόμαστε είμαστε ό,τι ονειρευόμαστε. Τόσο απλά! Ονειρεύεσαι τούβλα, λουτροκαμπινέδες, διαμερίσματα, αμάξια κα εξοχικά; Ε, τότε θα χωθείς σε ένα χρεοκοπημένο τάφο μέχρι τ’ αυτιά. Το American dream σε αφόπλισε εσωτερικά. Σε έκανε να βλέπεις και να λιγουρεύεσα όνειρα καταναλωτικά.
Σκέψου διαφορετικά. Ας πούμε για τα παιδιά. Αν δηλαδή ομαδικά και μαζικά απαιτήσεις και αγωνιστείς για μια Παιδεία χωρίς χαλκά. Χωρίς δηλαδή όλα αυτά τα ισοπεδωτικά. Που εξωτερικά μοιάζουν δημοκρατικά. Στο βάθος όμως είναι αυταρχικά και αντιδημιουργικά. Τι θέλω να πω; Κάτι εντελώς λογικό. Πρώτο λοιπόν. Να υιοθετήσουμε το εκπαιδευτικό καθεστώς μιας χώρας ευρωπαϊκής. Ας πούμε της Δανίας. Να περάσουν από κόσκινο όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Παιδείας. Από εκεί αρχίζει να φυτρώνει ο σπόρος. Από εκεί η παρακαταθήκη των σημερινών για το μέλλον των παιδιών. Από εκεί η Ελλάδα των καλύτερων εποχών. Από εκεί θα προκύψουν οι στάχτες ή το χρυσάφι των αυριανών πολιτών. Από εκεί οι πρωταθλητές ή οι μεταξεταστέοι. Αφού λοιπόν περάσει από κόσκινο το διδακτικό προσωπικό, τότε να διπλασιαστούν οι αμοιβές των καθηγητών και να πολλαπλασιαστούν οι απαιτήσεις των γονιών. Είσαι άριστος; Τότε αξίζεις. Είσαι λουφαδόρος και επί της ουσίας αναλφάβητος; Τότε έξω από εδώ. Ταυτόχρονα να δημιουργηθούν πρότυπα σχολεία. Γιατί όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια. Γιατί κάθε χώρα, κάθε καθεστώτος, οδηγείται από τους προκομμένους, τους μορφωμένους, τους ανήσυχους και τους ψαγμένους. Οσο περισσότερο στρώνεις τον κώλο σου στα γράμματα και την έρευνα, τόσο περισσότερες πιθανότητες ανάτασης έχει αυτή η χώρα. Παράλληλα μ’ αυτό να δημιουργηθούν ερευνητικά κέντρα, να ανακαινιστούν τα σχολεία και να εκσυγχρονιστούν τα τεχνολογικά εργαλεία. Ετσι, τέρμα τα φροντιστήρια. Ετσι, τέρμα η ανυποληψία. Ετσι, τέρμα η απροσμέτρητη απαισιοδοξία. Κι αν αντιδράσει το κατεστημένο των εκπαιδευτικών φορέων; Να σου πω τι προτείνω εγώ. Φυσικά Δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο Λαός. Και από που θα βρούμε λεφτά τώρα που η χώρα δεν έχει να δώσει ούτε για βιβλία σχολικά; Πλάνη. Εχει και παραέχει. Από τους πέτσινους δημόσιους οργανισμούς. Από τους παχυλούς μισθούς. Απ’ όλα αυτά που σπαταλήθηκαν και σπαταλώνται χωρίς να επενδύουμε τίποτα στο Αύριο για τα σημερινά μικρά παιδιά. Μπορούν να γίνουν όλα αυτά; Μα βέβαια. Αρκεί να το θέλουμε και να αγωνιστούμε αληθινά. Ονειρεύομαι θα μου πεις. Ονειρεύομαι, θα σου πω. Αλλά χωρίς όνειρα άντε γεια
Τελικά δεν υπάρχει Θεός. Ο Εφραίμ στην φυλακή και ο Κουλούρης θύμα αστυνομικής συνωμοσίας. Και εντάξει ο Εφραίμ έχει τον Πούτιν και τους παπαροκάδες, ο Κουλούρης γιατί δεν έχει κανένα; Πού πήγαν τα πλήθη; Τι ρόλο παίζουν τα εικονίσματα του Ανδρέα και των άλλων Αγίων στο γραφείο του, άμα δεν μπορούν να τον προστατεύσουν;
Τον καταλαβαίνω τον θυμό του Κουλούρη και θέλω να μπείτε στην θέση του. Για δεκαετίες ολόκληρες ήταν η φωνή του (πράσινου) λαού. Αυτός και μόνο αυτός είχε το προνόμιο να προσφωνεί τον μεγάλο αρχηγό στις επικές συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος και του Πεδίου του Άρεως. Τραγούδια, συνθήματα, ηθοποιοί, βεγγαλικά, όλα ήταν για προθέρμανση. Κάποια στιγμή τα μεγάφωνα σταματούσαν, πολλές φορές μικροφώνιζαν κιόλας για να δείξουν ότι κάτι αυθεντικό θα συμβεί και τότε ήταν η στιγμή του Κίμωνα – έτσι τον ήξεραν και οι πέτρες τότε. «Λαέ της Αθήνας – λαέ της Ελλάδας – ήρθε η στιγμή να υποδεχθούμε…». Αυτή η «στιγμή» κρατούσε μιαν αιωνιότητα γιατί ο Κουλούρης, είχε σπουδάσει την ψυχολογία του πλήθους. Και δεν του έδινε αμέσως αυτό που ζητούσε. Το γυρόφερνε όσο μπορούσε και όταν η πλατεία δεν άντεχε άλλο, ανέβαζε ένα ακόμη τόνο την φωνή του και το φώναζε: «Να υποδεχθούμε τον Ανδρέα Παπανδρέου».
Τις επόμενες ώρες, τις επόμενες μέρες για χρόνια ολόκληρα ο Κουλούρης δεν πατούσε στη γη. Γιατί η εξουσία μπορεί να μην είναι παντοτινή, αφήνει όμως παντοτινά κουσούρια. Του φιλούσαν τα χέρια, του άνοιγαν τις πόρτες, σταματούσαν την κυκλοφορία στην υποψία έστω ότι είναι το αμάξι του και ξαφνικά βρέθηκαν τέσσερα μπατσάκια να του πουν «συγνώμη κύριε ποιος είστε». Αυτό μέχρι τότε είχε τολμήσει να του το ρωτήσει μόνο η Στανίση (στις επικές επίσης βραδιές των επινικίων). Το μυστικό πάντως βρίσκεται στην ηλικία των «συνωμοτών» μπάτσων. Πληροφορούμαι ότι και οι τέσσερις άνδρες της ομάδας Δίας έχουν γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80. Δεν γνωρίζουν δηλαδή κανένα Κίμωνα και κανένα Ανδρέα (οι πενηντάρηδες προϊστάμενοι τους, που τους γνωρίζουν, προσπάθησαν να κουκουλώσουν την υπόθεση). Και τώρα που το σκέφτομαι αυτή μπορεί να είναι και η ελπίδα μας. Οι 20αρηδες όπου κι αν βρίσκονται. Αυτοί που δεν θα σεβαστούν κανένα από τα ιερά και τα όσια της (χρεωκοπημένης) χώρας. Και πού ξέρετε; υπάρχει η πιθανότητα να μην έχουν μπολιαστεί με τα ελαττώματα της φυλής. Δεν είναι μεγάλη η πιθανότητα, αλλά υπάρχει.
ΥΓ: Πώς θα αντιδρούσε η αστυνομία αν στην θέση του Κουλούρη ήταν ένας άλλος πολίτης; Ξέρω ότι θα τεθεί από τους σχολιαστές, οπότε σπεύδω να το απαντήσω: «Θα πήγαινε μέσα τσουβαλιαστός». Αυτή ήταν και η απάντηση που μου έδωσε ανώτερος δικαστικός. Και μου είπε να πω στον Χρήστο Παπουτσή ότι ψεύδεται λέγοντας ότι «έγινε ό,τι γίνεται πάντα». Η παραβίαση του κόκκινου είναι όντως πταίσμα, η αντίσταση κατά της αρχής όμως, δεν είναι. Όπως δεν είναι και οι επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Ο νόμος προβλέπει για τα δύο αυτά αδικήματα σύλληψη και αυτόφωρο. Και παρέα με τον Εφραίμ, θα συμπλήρωνε κάποιος ευφάνταστος – αλλά είπαμε να μην το παρακάνουμε.
