Ο φακός ζουμάρει στα υγρά μάτια, στα μισάνοιχτα χείλη, στα χέρια που τρέμουν. Ξανά και ξανά. Έπειτα αρχίζει, συνήθως, ένα βιντεοκλιπ με σύντομο φλας-μπακ σε εικόνες από προηγούμενα επεισόδια. Μερικές φορές, αισθητικά είναι όλα σωστά. Ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους. Ξαφνικά, όμως, συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά τα έχω ξαναδεί και ότι, αυτή τη φορά, δεν είναι σκηνές από τηλεοπτικό σίριαλ. Ξέρετε, από αυτά όπου οι πρωταγωνιστές συμμετέχουν σε μακρόσυρτους διαλόγους με μακριές παύσεις, ενώ κοιτάζονται στα μάτια με νόημα, επειδή το σενάριο είναι γραμμένο για να τραβά σε μάκρος και να παρατείνει την αγωνία. Έτσι μαζεύεις περισσότερους τηλεθεατές. Εξοικονομείς και χρήματα για την παραγωγή. Στα σίριαλ, αυτό δεν είναι καθόλου πρόβλημα. Ίσα – ίσα. Άλλωστε, οι τηλεθεατές που τα παρακολουθούν, προφανώς, έχουν αρκετό χρόνο για να τον ξοδεύουν μπροστά στην οθόνη, γνωρίζουν ότι αυτό που επιλέγουν δεν είναι “υψηλή τέχνη” και οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει τεράστια απόσταση, ανάμεσα στα σενάρια και στην πραγματική ζωή.

Εδώ και πολλές εβδομάδες, όμως, έχω ακριβώς την ίδια αίσθηση, όταν διαβάζω ανακοινώσεις κομμάτων ή ακούω “παρεμβάσεις” πολιτικών προσώπων! Πέρασαν 45 ημέρες από τότε που ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Παπαδήμος. Επί 45 ημέρες, τα ίδια πρόσωπα που συμφώνησαν – υποτίθεται – να αναθέσουν στον Παπαδήμο την πρωθυπουργία, συντηρούν έναν ανούσιο δημόσιο διάλογο, επί των ζητημάτων για τα οποία συμφώνησαν. Σαν να μην υπήρξε ποτέ η μεταξύ τους μακρόσυρτη διαπραγμάτευση – τραγέλαφος. Από την επομένη, κιόλας, της ορκωμοσίας του πολυπληθούς κυβερνητικού σχήματος, στο οποίο οι ίδιοι επέμειναν: Διαφωνούν για το αν, πότε και ποιές αποφάσεις θα πάρουν. Διαφωνούν για κάθε μία από αυτές και μαλλιοτραβιούνται στα υπουργικά συμβούλια για κάθε νομοσχέδιο. Πάνω από όλα, όμως, διαφωνούν για την ημερομηνία των εκλογών.

Από το ΠΑΣΟΚ λένε τώρα, πως είναι αδιανόητη η διεξαγωγή τους στα τέλη Φεβρουαρίου, επικαλούμενοι την αδυναμία (τους;) να κλειδώσουν μέχρι τότε την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Ταυτόχρονα τους απασχολούν και τα δικά τους – πιθανόν και περισσότερο από το αν θα γράψει η χώρα “κλειστόν” από αύριο. Ο Γιώργος έχει και σχέδια, βλέπετε, για την Σοσιαλιστική Διεθνή. Από τη ΝΔ, πάλι, φωνάζουν ότι, πριν καλά-καλά στεγνώσει η συμφωνία στο χαρτί, πάμε να την κάνουμε λάστιχο. Η συμφωνία έλεγε πράγματι για κάλπες με “ενδεικτική” ημερομηνία την 19η Φεβρουαρίου. Αλλά η συμφωνία έλεγε και για όσα πρέπει να γίνουν μέχρι τότε. Και η επίκληση της συμφωνίας παραμένει προσχηματική, τουλάχιστον μέχρι να πειστούμε ότι ο Σαμαράς έχει την πρόθεση να βοηθήσει όσο του αναλογεί (δηλαδή, πολύ) στην υλοποίησή της. Και ο Καρατζαφέρης, αφού λύσσαξε να γίνει κυβέρνηση “εθνικής σωτηρίας” και τρύπωσε, τώρα θυμήθηκε ότι αυτό που τον απασχολεί περισσότερο είναι…μην ανέβουν τα ποσοστά της αριστεράς! Στη Βουλή, έφτασε στο σημείο να πει ευθέως και ειλικρινώς, ότι αν είναι να αποφασίσει τώρα η κυβέρνηση επώδυνα μέτρα, τότε πρέπει να πάνε παραπίσω οι εκλογές. Αλλιώς, είπε, να γίνουν τώρα οι εκλογές και μετά τα μέτρα. Όχι παίζουμε! Τόσο πολύ κόπτονται όλοι τους για την διάσωση της πατρίδας. Η μήπως, της παρτίδας;

Στο ίδιο αυτό διάστημα των 45 ημερών, η κυβέρνηση που εξουσιοδοτήθηκε από τρία κόμματα να κάνει τα αυτονόητα – τουλάχιστον, να μην πέσει το καράβι σε ξέρα – δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα! Είδατε εσείς να προχωρά ή να αλλάζει κάτι στη χώρα; Είδατε να σπάνε αυγά με καμία μεταρρύθμιση; Είδατε να αγγίζουν τους ημέτερους που διόρισαν; 

Διάβασα στο “Βήμα” και στο “Έθνος της Κυριακής” δύο διαρροές του Παπαδήμου, με το κωδικοποιημένο μήνυμα: “Με φωνάξατε να βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα και τώρα μου ζητάτε και τα ρέστα. Θα πάρω κι εγώ τις αποφάσεις μου, αν χρειαστεί.”

Ο Παπαδήμος έχει αργήσει – και πολύ μάλιστα – αν περιμένει τώρα να λάβει τις αποφάσεις του. Το αν είχαν αποτέλεσμα τα ραντεβού με Σαμαρά – Καρατζαφέρη, θα το διαπιστώσουμε οσονούπω. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι πάει να χάσει το μισό παιχνίδι – και μόνο με το που μπαίνει στη διαδικασία να ανταλλάξει “ραβασάκια” με τα κόμματα, μέσω εφημερίδων. Τα παιχνιδάκια των διαρροών είναι μέρος του “πολιτικού σαβουάρ βιβρ” των κομμάτων. Αν ο Παπαδήμος το εννοούσε, όταν έλεγε “δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός”, τότε δεν θα έπρεπε και να συμπεριφέρεται ως επαγγελματίας πολιτικός. Την επόμενη φορά που θα έχει να πει κάτι, να το πει με το στόμα του, δημοσίως και να απευθύνεται στους πολίτες. Ας ρίξει μια ματιά και στο Σύνταγμα. Μπορεί να τον “διόρισαν” τα κόμματα, αλλά ως πρωθυπουργός, λογοδοτεί σε εμάς.

Πηγή : protagon.gr

Άρθρο του Νίκου Χατζηνικολάου

ΑΝ Η ΑΠΕΙΛΗ ότι δεν θα εκταμιευθεί η έκτη δόση του ευρωπαϊκού δανείου προς την Ελλάδα προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου και τη δημιουργία μεταβατικού σχήματος συνεργασίας υπό τον καθηγητή Παπαδήμο, η έβδομη δόση και η νέα δανειακή σύμβαση είναι πολύ πιθανό να οδηγήσουν σε νέες, ασφυκτικές πιέσεις για παράταση της θητείας του και διεύρυνση της αποστολής του. Είναι κοινό μυστικό ότι ήδη εργάζονται σκληρά προς την κατεύθυνση αυτή πολιτικά, επιχειρηματικά και εκδοτικά κέντρα, ορισμένα μάλιστα εκ των οποίων είναι σε ανοικτή γραμμή επικοινωνίας και συνεννόησης με την τρόικα. Η επιδίωξή τους είναι απλή και δεν την κρύβουν. Θέλουν να ματαιώσουν την προσυμφωνημένη ανάμεσα στα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση εκλογική αναμέτρηση της 19ης Φεβρουαρίου, να ανασχηματίσουν την υπερτροφική και δυσλειτουργική κυβέρνηση Παπαδήμου, περιορίζοντας αποφασιστικά τον αριθμό των υπουργών, και να παρατείνουν τον βίο της μέχρι τη λήξη της παρούσης τετραετίας, δηλαδή για περίπου δύο χρόνια…

ΟΣΟΙ ΠΡΟΩΘΟΥΝ αυτό το σενάριο επικαλούνται λόγους εθνικού συμφέροντος. Λένε, δηλαδή, ότι η παραμονή του πρώην τραπεζίτη στην πρωθυπουργία θα εξευμενίσει τα… κακά πνεύματα της Ευρώπης, θα ενισχύσει την αξιοπιστία της χώρας μας ιδίως απέναντι στους δανειστές και… δυνάστες της και θα επιταχύνει την πραγματοποίηση των αναγκαίων, για την επιβίωση της χώρας στην ευρωζώνη, μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών. Βασικό τους επιχείρημα είναι ότι ο τεχνοκράτης Παπαδήμος θα προχωρήσει χωρίς αναστολές και δεύτερες σκέψεις στις απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και σε όποιο άλλο μέτρο χρειαστεί, όσο σκληρό ή οδυνηρό και αν είναι, καθώς δεν θα υπολογίσει το πολιτικό κόστος, όπως συνήθως πράττουν τα κόμματα και οι αρχηγοί τους. Και τέλος, υποστηρίζουν ότι με την παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου θα δοθεί χρόνος προκειμένου να ολοκληρωθούν οι διεργασίες, που ήδη άρχισαν στο παρασκήνιο της πολιτικής μας ζωής, για τη δημιουργία νέων πολιτικών κομμάτων και κινήσεων, που θα μπορούσαν να ανατρέψουν το παρόν σκηνικό και να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού χάρτη, με περισσότερη «υγεία» και μεγαλύτερο ενδιαφέρον…

ΟΛΑ ΑΥΤΑ τα επιχειρήματα θα είχαν ίσως κάποια βάση αν μιλούσαμε για μια πραγματική κυβέρνηση συνεργασίας, που θα στηριζόταν από τα κόμματα στη βάση μιας ευρείας προγραμματικής συμφωνίας και που θα είχε συγκροτηθεί με κριτήρια εύρυθμης λειτουργίας και αποτελεσματικότητας από έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό, έναν ηγέτη με σημαντικό πολιτικό εκτόπισμα και υψηλό κύρος. Ο κ. Παπαδήμος ούτε διαθέτει τα χαρακτηριστικά αυτά, ούτε λειτούργησε μέχρι τώρα με τον τρόπο αυτό. Μπορεί να είναι χρήσιμος στον μεταβατικό ρόλο του υπηρεσιακού κατ’ ουσίαν πρωθυπουργού, που θα διαχειριστεί την υπόθεση του κουρέματος του χρέους μας και θα προωθήσει την έγκριση και εφαρμογή της νέας δανειακής σύμβασης, αλλά δεν είναι αυτός που θα οραματισθεί την επόμενη ημέρα της χώρας και θα εμπνεύσει μια πανεθνική κινητοποίηση για την έξοδο από την κρίση και την επιστροφή στον δρόμο της ανάπτυξης. Και βέβαια, κυρίως, δεν είναι αυτός που θα υψώσει ανάστημα μπροστά στους δανειστές-δυνάστες μας και θα πει τα μεγάλα «όχι»! Ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και πρώην οικονομικός σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου υπήρξε υπάλληλός τους. Δύσκολα θα τους αντιμετωπίσει τώρα ως ισοϋψής συνομιλητής… Και ειδικά σήμερα η χώρα μας χρειάζεται περισσότερο παρά ποτέ έναν ισχυρό ηγέτη, που θα πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι η οικονομική πολιτική που μας επέβαλαν και μας επιβάλλουν είναι καταστροφική και αδιέξοδη όχι μόνο για τα δικά μας, αλλά και για τα δικά τους συμφέροντα.

ΟΣΟ για τη θεωρία του πολιτικού κόστους, που επικαλούνται όσοι θέλουν να αποφύγουν την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, φαίνεται πως ξεχνούν ότι αυτή είναι η ουσία της Δημοκρατίας. Κυβέρνηση και πρωθυπουργός χωρίς στοιχειώδη δημοκρατική νομιμοποίηση δεν μπορούν να σταθούν επί μακρόν. Πολιτική που ασκείται ερήμην της κοινωνίας είναι καταδικασμένη σύντομα να καταρρεύσει στη γελοιότητα. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος πρέπει να θεοποιείται σε βάρος των πραγματικών και μακροπρόθεσμων εθνικών συμφερόντων. Κανείς δεν λέει ότι στον βωμό του λαϊκισμού και του κομματικού καιροσκοπισμού πρέπει να θυσιάζεται η λογική και η αλήθεια. Από την άλλη πλευρά, όμως, ποιοι είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι μπορούν να αποφασίζουν πριν από εμάς για μας; Ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν ότι μπορούν να κυβερνήσουν για δύο ολόκληρα χρόνια τη χώρα, έτσι… χωρίς πρόγραμμα; Ή, μάλλον, με το… πρόγραμμα του Ράιχενμπαχ και του Τόμσεν; Ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν ότι ο λαός δεν πρέπει να έχει λόγο στα πολιτικά πράγματα της χώρας; Και ότι τον πρωθυπουργό μπορούν να τον επιλέγουν αόρατες και… ορατές δυνάμεις του παρασκηνίου; Δεν βλέπουν ότι με τις μεθοδεύσεις και τα τερτίπια τους έχουν ήδη υποσκάψει τη δημόσια εικόνα του εκλεκτού τους κ. Παπαδημου; Και αν δεν το βλέπουν ή αν δεν τους ενδιαφέρει, εκείνος τι κάνει; Γιατί δεν «πατάει πόδι», απαιτώντας δημόσια να εφαρμοσθούν απαρέγκλιτα όσα έχουν ήδη συμφωνηθεί; Τι περιμένει; Τι… ελπίζει; Δεν βλέπει τις δημοσκοπήσεις;

Πηγή : real.gr

Προσωπικά, μου είναι αδύνατον να καταλάβω τη βιασύνη του Σαμαρά και των περί αυτόν να διεξαχθούν οι εκλογές το ταχύτερο δυνατό. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι δημοσκοπικά σε τραγική κατάσταση και τίποτα να μη δείχνει ότι υπάρχουν ελπίδες άμεσης ανάκαμψής του, αλλά και η εικόνα της Νέας Δημοκρατίας παραμένει θλιβερή. Μόνο αφελείς ή ηλίθιοι είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι ένα κόμμα που παραμένει καθηλωμένο στα δύο τρίτα της εκλογικής δύναμης του 2009 διαθέτει δυναμική αυτοδυναμίας.

Ωστόσο, ο Σαμαράς και οι περί αυτόν επιμένουν. Και καλά κάνουν. Είναι κομματικό χρέος τους να ζητάνε να γίνουν οι εκλογές το ταχύτερο δυνατό και να υπενθυμίζουν συνεχώς την αναφορά στη 19η Φεβρουαρίου που είχε γίνει στο πλαίσιο του σχηματισμού της κυβέρνησης Παπαδήμου. Δείχνουν στο κοινό τους ότι είναι πανέτοιμοι να ξαναπιάσουν το τιμόνι της χώρας και δεν βλέπουν την ώρα να το κάνουν. Αλλά ταυτόχρονα ξέρουν ότι στο πεδίο των εντυπώσεων και μόνο κινούνται με τις σχετικές δηλώσεις και διακηρύξεις τους. Ούτε απ’ αυτούς ούτε από τους τηλεοπτικούς μουεζίνηδες εξαρτάται η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, μάλιστα, δεν εξαρτάται ούτε και από την κυβέρνηση. Ο Λ. Παπαδήμος έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας μια δύσκολη αποστολή που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα αποτολμούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια τη χρονική διάρκειά της. Ιδιαίτερα όταν η προοπτική της προσφυγής στις κάλπες στις 19 Φεβρουαρίου σημαίνει πως η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει το έργο της μέσα στο τελευταίο δεκαήμερο του Ιανουαρίου. Γιατί και να θέλει αλλά και να προσπαθήσει να τα καταφέρει, δεν θα εξαρτηθεί τελικά απ’ αυτήν.

Η Ευρώπη βιώνει μια πρωτοφανή κρίση και κανένας δεν μπορεί να διαβλέψει τι θα γίνει αύριο ή μεθαύριο. Κι από τη στιγμή που η ολοκλήρωση του έργου της κυβέρνησης Παπαδήμου εξαρτάται από πράξεις και αποφάσεις των θεσμικών οργάνων της Ευρωζώνης, των εταίρων μας και των τραπεζών που θα μετάσχουν στο “κούρεμα” του χρέους, είναι άγνωστο το χρονικό διάστημα που θα απαιτηθεί για να γίνουν όσα πρέπει να γίνουν.

Αρα, υπομονή. Εκείνο που προέχει είναι η διασφάλιση της λειτουργίας του κράτους. Πρώτα αυτό και μετά η επιλογή εκείνου που θα διαχειριστεί τη συγκεκριμένη λειτουργία.

Πηγή : ethnos.gr