Χωρίς κατηγορία

Προς νέο πολιτικό σκηνικό

Σχολιάστε

Πηγή: ethnos.gr

Άρθρο του Γ. Δελαστικ

Η πρωθυπουργοποίηση του Λουκά Παπαδήμου και η διακυβέρνηση της χώρας εκ μέρους του κατά τους επόμενους μήνες με τη στήριξη ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει σημαντικά το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό και πρωτίστως τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Οχι μόνο αυτών που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, αλλά και των κομμάτων της Αριστεράς που παραμένουν πλέον μοναδική αντιπολίτευση.

Για την ώρα θεωρούμε αβάσιμες τις εκτιμήσεις ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου μπορεί να οδηγήσει σε αναδιάρθρωση του κομματικού τοπίου – στην αποχώρηση δηλαδή ικανού αριθμού στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και στη συγκρότηση νέου κομματικού σχηματισμού. Δεν νομίζουμε καν ότι θα υπάρξουν πολιτικές επιπτώσεις ανάλογες με εκείνες των κυβερνήσεων Τζανετάκη και Ζολώτα το 1989 – 1990 που τελικά οδήγησαν στη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς και τις δυο διασπάσεις του ΚΚΕ με καταλύτη τη συγκυβέρνηση των τριών τότε κομμάτων.

Αυτό φυσικά μένει να αποδειχθεί, αλλά για την ώρα δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να οδηγηθούν τα πράγματα προς τα εκεί. Απλώς από τώρα μπορεί κανείς να εκτιμήσει ότι σε πολιτικοκομματικό επίπεδο ο μεγάλος κερδισμένος από τη συγκυβέρνηση θα είναι το ΠΑΣΟΚ και η μεγάλη χαμένη θα είναι η ΝΔ. Σοβαρά κέρδη θα υπάρξουν και για τον ΛΑΟΣ.

Το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει διπλά. Σε επίπεδο πολιτικής γραμμής μπορεί να ισχυρίζεται ότι δικαιώθηκε: ζητούσε κομματική συνεργασία στη βάση του Μνημονίου και τελικά η ΝΔ όντως προσχώρησε στο μνημονιακό μέτωπο, παρά τις ισχυρότατες επί ενάμιση χρόνο αντιδράσεις της.

Κερδισμένο θα βγει όμως το ΠΑΣΟΚ και σε επίπεδο κομματικής επιρροής. Θα ανακοπεί δραστικά η μέχρι πρότινος ισχυρή διαρροή ψηφοφόρων του προς την “αντιμνημονιακή” ΝΔ. Τέτοιου είδους μετακίνηση από το ΠΑΣΟΚ προς τη ΝΔ δεν έχει πλέον κανένα νόημα, μετά τη στροφή Σαμαρά. Αντιθέτως, το ΠΑΣΟΚ μπορεί πλέον βάσιμα να ελπίζει σε επαναπατρισμό των συντηρητικών αντιμνημονιακών ψηφοφόρων του που είχαν στραφεί προς τη ΝΔ. Οι διαρροές ψήφων του ΠΑΣΟΚ τώρα θα είναι πολύ μικρότερες και μόνο προς τα αριστερά του – άρα εξ ορισμού πιο περιορισμένες.

Η ΝΔ όμως θα έχει απώλειες σε πολλά επίπεδα. Πρώτα πρώτα ο Α. Σαμαράς απογοήτευσε μεγάλο τμήμα της κομματικής και εκλογικής βάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από εκεί που για πρώτη φορά στη ζωή τους οι δεξιοί ψηφοφόροι αισθάνονταν ότι υπερέχουν των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και σε πατριωτισμό και σε φιλολαϊκότητα, τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουν τη χλεύη τους για το ότι καθυστερημένα συντάσσονται στη γραμμή Παπανδρέου που μέχρι τώρα λοιδορούσαν. Χαμένη βρίσκεται η ΝΔ, όπως προαναφέραμε, και λόγω του ότι παύει πλέον να αποτελεί πόλο έλξης δυσαρεστημένων με το Μνημόνιο ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.

Παράλληλα, με τη στροφή του ο πρόεδρος της ΝΔ γκρέμισε το μέχρι πρότινος αδιαπέραστο τείχος που είχε υψώσει με την αντιμνημονιακή πολιτική του μεταξύ του κόμματός του και του ΛΑΟΣ, το οποίο είχε εξαρχής ταχθεί αναφανδόν υπέρ του Μνημονίου. Κανένας ψηφοφόρος της ΝΔ, όσο δεξιός και αν ήταν, δεν διενοείτο να μετακινηθεί προς τον ΛΑΟΣ αν δεν ήταν υποστηρικτής της μνημονιακής πολιτικής.

Αυτό το φράγμα έπεσε από τη στιγμή που η ΝΔ προσχώρησε στο “μνημονιακό” στρατόπεδο. Διευκολύνονται έτσι οι μετατοπίσεις ψηφοφόρων της ΝΔ προς τον ΛΑΟΣ – πόσω μάλλον που τώρα πλέον οι ηγεσίες των δύο κομμάτων της Δεξιάς συνεργάζονται αρμονικά ακόμη και σε κυβερνητικό επίπεδο υπό τον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο.

Οσο για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, πετυχαίνοντας να συμμετάσχει στη συγκυβέρνηση κατόρθωσε να αποτινάξει τη ρετσινιά του ακραίου δεξιού κόμματος με το οποίο κανένας δεν θέλει να συνεργαστεί και περνάει τώρα ως ισότιμος παίκτης στην κεντρική πολιτική σκηνή, πλήρως αποδεκτός. Αντικειμενικά τέθηκαν οι βάσεις για μετεκλογική συνεργασία ΝΔ – ΛΑΟΣ!

Πρόκληση: Η Αριστερά μόνη στην αντιπολίτευση

Θα εκμεταλλευθεί εκλογικά άραγε η Αριστερά και κυρίως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ το γεγονός ότι μετά τη στροφή της ΝΔ της ανήκει πλέον αποκλειστικά όλος ο χώρος της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης; Παρόλο που είναι βέβαιο πως όλα τα κόμματα της Αριστεράς θα σημειώσουν εκλογική άνοδο, η καταφατική απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαίνεται. Πέραν πάσης αμφιβολίας, η συγκλονιστική απεργία και διαδήλωση της 19ης Οκτωβρίου και τα πρωτοφανή γεγονότα στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου πυροδότησαν την παραίτηση Παπανδρέου. Η πρωθυπουργοποίηση Παπαδήμου όμως απορρόφησε τους πολιτικούς κραδασμούς και τα κόμματα – πυλώνες του συστήματος συσπειρώθηκαν με τη συγκυβέρνηση. Θα δούμε αν η Αριστερά μπορεί να κερδίσει από αυτή την αναμέτρηση.

Χωρίς κατηγορία

«Ωδινεν όρος και έτεκεν μυν»

Σχολιάστε

Πηγή: ethnos.gr

Άρθρο του Π.Παναγιώτου

Ηταν προφανές ότι το “κυοφορούμενο τέκνο” μιας σοβαρής εθνικής συνεννόησης στην πραγματικότητα δεν το ήθελε, για μικροκομματικούς υπολογισμούς, κανένας. Αφού έγιναν διάφορες απόπειρες… έκτρωσης, πήγε χθες βράδυ με το ζόρι να γεννηθεί ένα “παιδί”, που προοριζόταν για… έκθετο! Ετσι όμως δεν λύνεται κανένα πρόβλημα. Βαθαίνει η κρίση αντί να δημιουργούνται συνθήκες αντιμετώπισής της. Το λάθος είναι ότι ο κ. Σαμαράς και ο κ. Παπανδρέου προσπάθησαν να δώσουν μια κυβέρνηση εθνικής αποστολής, με το βλέμμα όχι μόνο στραμμένο, αλλά υποταγμένο σε σκληρά βουλευτικά και κομματικά κριτήρια.

Ο κ. Σαμαράς μονίμως επιθυμεί, πάση θυσία, να απομειώσει τον χαρακτήρα της δικής του συμμετοχής στο συνεργατικό σχήμα και να το “φορτώσει” στο ΠΑΣΟΚ. Ο δε κ. Παπανδρέου, υπό το κράτος στελεχιακών πιέσεων και μικροϋπολογισμών, υιοθέτησε την πλέον υπονομευτική για τον ίδιο και την παράταξή του επιλογή νέου πρωθυπουργού, τον κ. Πετσάλνικο! Και το εάν θέλει να υπονομεύσει την παράταξή του είναι δικαίωμά του, όχι όμως και τη χώρα. Ευτυχώς, το παιχνίδι των αφελών και επικίνδυνων μικροϋπολογισμών κατέρρευσε, πριν καν προλάβει ο κ. Παπανδρέου να αναγγείλει τον κ. Πετσάλνικο και μάλιστα εντός του Προεδρικού Μεγάρου, που πήγε για να τον αναγγείλει! Ολα αυτά δείχνουν το μέγεθος της κατάπτωσης του πολιτικού συστήματος της χώρας και την αναξιοπιστία των ηγετικών προσωπικοτήτων των δύο μεγάλων κομμάτων. Ευτυχώς, η φαρσοκωμωδία (έχουμε δυστυχώς ζήσει πολλές και συνεχόμενες τον τελευταίο καιρό) ναυάγησε.

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Χρειαζόμαστε ισχυρό και πραγματικό πρωθυπουργό, όχι κομματικές μαριονέτες, σε διατεταγμένη υπηρεσία. Που να ξέρει τα θέματα, να είναι αναγνωρίσιμος στα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας και ένα νέο κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο με επαγγελματική επάρκεια. Επίσης καθαρά πολιτικά πρόσωπα απ’ όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, που θέλουν να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Τίποτα λιγότερο! Και ουσιαστική στήριξη από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αλλιώς δεν γίνεται δουλειά… Καλώς ή κακώς, πρόσωπα γι’ αυτό τον ρόλο, στη θέση του πρωθυπουργού, δεν έχουμε πολλά. Η λύση Παπαδήμου είναι αναγκαία. Επρεπε ήδη να είχε υιοθετηθεί, χωρίς να προηγηθούν αυτές οι ανοησίες, που ζήσαμε χθες το βράδυ. Δυστυχώς, αρνούνται ακόμα τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας να αντιληφθούν ότι χωρίς μια εθνική συμφωνία, με έναν ιστορικό πολιτικό και κοινωνικό συμβιβασμό (και πριν και μετά τις εκλογές), δεν μπορούμε να πάμε παρακάτω…

Χωρίς κατηγορία

Τώρα ο Γιώργος δικαιώνεται;

Σχολιάστε

πηγή:tovima.gr

Άρθρο του Π.Καψή

Μήπως διαβάζουμε ανάποδα την πραγματικότητα; Μήπως τελικά η κίνηση του Γ. Παπανδρέου για την προκήρυξη δημοψηφίσματος δικαιώνεται από τα πράγματα; Τις τελευταίες ημέρες έχει αρχίσει και αναπτύσσεται μια τέτοια επιχειρηματολογία. Και επισημαίνονται δύο παράπλευρες συνέπειες της κρίσης.

Πρώτον η Ευρώπη κινητοποιήθηκε και μπροστά στον κίνδυνο μιας γενικότερης αποσταθεροποίησης αποφάσισε να αυξήσει την πίεση προς την Ελλάδα, να απαιτήσει συνεργασία των κομμάτων και κυρίως δέσμευση και της αντιπολίτευσης ότι θα τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου 2.

Δεύτερον μπροστά στον φανερό κίνδυνο εξόδου από την ευρωζώνη αλλά και την ασφυκτική πίεση της κοινής γνώμης για τον φόβο της χρεοκοπίας αναγκάστηκαν να κινητοποιηθούν και τα ελληνικά πολιτικά κόμματα και να αποδεχθούν την συνεργασία κάνοντας έτσι το πρώτο βήμα για μια πολύ πιο αποφασιστική αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας.

Μέσα σε μια τέτοια συλλογιστική, οι παράπλευρες απώλειες, ο βαρύτατος δηλαδή τραυματισμός της αξιοπιστίας του πρωθυπουργού στην Ευρώπη, ο ταπεινωτικός τρόπος αντιμετώπισης της Ελλάδας από τους εταίρους αλλά και η προσωρινή έστω απώλεια κάθε δυνατότητας διαπραγμάτευσης της Ελλάδας απέναντι στους όρους των εταίρων – δανειστών μας, αποτελούν δευτερεύοντα ζητήματα που θα ξεπεραστούν με τον χρόνο.

Είναι πράγματι έτσι; Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε. Με δυο πολύ μεγάλα ερωτηματικά. Το πρώτο αφορά την κυβέρνηση συνεργασίας. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε την παραμικρή διασφάλιση ότι θα πετύχει στο έργο της. Αντιθέτως, λίγο αν δει κανείς κάτω από τις γραμμές των δηλώσεων στελεχών της ΝΔ είναι σαφές ότι αποτελούν πολύ απρόθυμους εταίρους.

Ακόμα χειρότερα, ακόμα δηλαδή και αν η συνεργασία αποδειχθεί ειλικρινής, τίποτα δεν μας διασφαλίζει ότι η νέα κυβέρνηση θα έχει τις πολιτικές προϋποθέσεις για να λύσει τα προβλήματα που οδήγησαν τις κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ σε αδιέξοδο. Μπροστά σε μια γενικευμένη εξέγερση των δημοσίων υπαλλήλων -όχι όλων αλλά πάντως μιας σημαντικής μερίδας ακτιβιστών- η κυβέρνηση ουσιαστικά παρέλυσε. Πώς θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα η νέα κυβέρνηση και αρκεί μια ευρύτερη κοινοβουλευτική στήριξη για να περάσει τις αλλαγές που απαιτούνται;

Γεγονός που μας οδηγεί στο δεύτερο μεγάλο ερωτηματικό, την στάση των πολιτών. Αρέσκονται ορισμένοι να λένε ότι με τις τελευταίες εξελίξεις στην ουσία το δημοψήφισμα κερδήθηκε. Αλλά βέβαια αυτό θα πρέπει να επιβεβαιωθεί στις κάλπες. Και μια ενδεχόμενη αποτυχία της συνεργασίας που θα μας άφηνε χωρίς εναλλακτικές λύσεις μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικά εκλογικά αποτελέσματα και να βάλει τη χώρα σε ένα σπιράλ αποσταθεροποίησης.

Αλλά βέβαια όλα αυτά είναι πρόωρα. Αυτό που σήμερα προέχει είναι να πετύχει η συνεργασία!

Χωρίς κατηγορία

Εδώ και τώρα κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας

Σχολιάστε

πηγή:ethnos.gr

Αρθρογραφία Έθνος

Εχουν παρέλθει ήδη τρία εικοσιτετράωρα από τη στιγμή που ξεκίνησε και επίσημα το εγχείρημα της συγκρότησης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος. Είναι μία εξέλιξη εθνικά επικίνδυνη και η παράταση της εκκρεμότητας αυτής είναι ενδεχόμενο να οδηγήσει σε συνέπειες, τις οποίες η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού απεύχεται.

Τα μηνύματα από τους εταίρους μας δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Αξιώνουν σαφή και συγκεκριμένη δέσμευση ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα κατανοεί τη σοβαρότητα του διακυβεύματος και δεν θ’ αναζητήσει διέξοδο σε κυβερνήσεις περιορισμένης ευθύνης και μικροκομματικής ιδιοτέλειας. Διότι δυστυχώς προς αυτή την κατεύθυνση διαπιστώνουν ότι κινούνται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο αρχηγός του Α. Σαμαράς με τα όσα αποδέχεται και στη συνέχεια αναιρεί.

Αλλά τα περιθώρια μικροκομματικών τεχνασμάτων έχουν εξαντληθεί. Η χώρα χρειάζεται πραγματική κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με ισχυρό πρωθυπουργό και συμμετοχή απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα, που επιθυμούν να συμμετάσχουν σ’ αυτήν. Πρωθυπουργό, ο οποίος διαθέτει κύρος, αναγνώριση και εμπειρία στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ο οποίος θα δώσει “καθαρό σήμα” στους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι η Ελλάδα θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι κατώτερο των περιστάσεων. Στις δύσκολες αυτές ώρες η χώρα δεν έχει ανάγκη από κυβέρνηση-μαϊμού ή από πρωθυπουργό – μαριονέτα ή από υπουργούς οι οποίοι δεν θα είναι σε θέση ν’ αναλάβουν την όποια πρωτοβουλία μέσα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους. Τέτοιες λύσεις, που ουσιαστικά θα ερμηνευτούν, αλλά και θα είναι μία σαφής προσπάθεια εφησυχασμού ή και εξαπάτησης των εταίρων και δανειστών μας, θα οδηγήσουν στο αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα από εκείνο που θέλουμε και χρειαζόμαστε.

Βιώνουμε αυτές τις μέρες τη μεγαλύτερη ίσως κρίση που γνώρισε μεταπολεμικά ο τόπος. Ποτέ άλλοτε δεν κινδυνεύσαμε να καταντήσουμε οι απόβλητοι της Ευρώπης. Αυτή την απειλή αντιμετωπίζουμε. Και δεν το κρύβουν οι εταίροι μας. Μας το επισημαίνουν με τον κατηγορηματικότερο και μη επιδεχόμενο την παραμικρή αμφισβήτηση τρόπο. Και κανένας σ’ αυτόν τον τόπο, πολιτικός ή και απλός πολίτης, δεν επιτρέπεται να υποδύεται ότι δεν αντιλαμβάνεται το μήνυμά τους.

Περισσότερο απ’ όλους δεν δικαιούται να το υποδύεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γνωρίζει καλά ο Α. Σαμαράς ότι το εθνικό του καθήκον είναι να συμβάλει ώστε ν’ αποτραπεί ο κίνδυνος αποπομπής της χώρας από την ευρωπαϊκή οικογένεια. Αλλά μια τέτοια συμβολή προϋποθέτει και αποδοχή των όποιων προσωπικών ή κομματικών θυσιών συνεπάγεται. Η συγκυρία επιβάλλει να προτάξει τον πατριωτισμό, τον οποίο αναμφίβολα διαθέτει.

Η μέχρι τώρα στάση του Α. Σαμαρά δείχνει ότι κινείται και αποφασίζει έχοντας πρωτίστως κατά νου την εκλογική αναμέτρηση, οποτεδήποτε διεξαχθεί αυτή. Αυτό υποδήλωνε η αρχική πρότασή του, αυτό επιβεβαιώνουν οι μέχρι τώρα κινήσεις του. Αποτελεί γενική εκτίμηση – και δεν έχει διαμορφωθεί άδικα – ότι κύρια φροντίδα του είναι να μη χρεωθεί μέτρα ή αποφάσεις που θα σκιάσουν το μεθοδικά καλλιεργούμενο επί ενάμιση χρόνο αντιμνημονιακό προφίλ του και δεν θα του επιτρέψουν ν’ αντλήσει τα εκλογικά οφέλη που προσδοκά.

Αλλά με τέτοιες λογικές και σκοπιμότητες η προσπάθεια που καθυστερημένα αναλαμβάνεται για μια συστράτευση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου τορπιλίζεται και δεν πρόκειται ν’ αποδώσει. Ο καθένας το αντιλαμβάνεται. Και ταυτόχρονα θα πρέπει ν’ αντιλαμβάνεται και τις συνέπειες που θα προκαλέσει μια τέτοια συμπεριφορά στην περίπτωση κατά την οποία το εγχείρημα της συγκρότησης μιας σοβαρής και αξιόμαχης πολιτικής κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας αποτύχει.

Είναι πολλά και μεγάλα τα λάθη που έχει διαπράξει το πολιτικό σύστημα της χώρας στις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης. Αυτή την ώρα τού δίνεται η ευκαιρία να εξιλεωθεί ως έναν βαθμό και να συμπαραταχθεί για τη σωτηρία της χώρας. Οποιος υπονομεύσει την προσπάθεια θα είναι υπόλογος στην Ιστορία και στο έθνος.

Περιοδική Συλλογή Ειδήσεων.