Αρχείο ετικέτας Ελληνική κυβέρνηση

Η φάρσα της «επιμήκυνσης»

Γράφει ο Γιάννης Μηλιός για το left.gr

Η κυβέρνηση διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι «επαναδιαπραγμάτευση» του Μνημονίου σημαίνει πρωτίστως «επιμήκυνση του χρόνου προσαρμογής» κατά ένα έως δύο χρόνια.

Μπροστά σε αυτή την αταλάντευτη αποφασιστικότητα της νέας συμμαχικής ελληνικής ηγεσίας, οι Ευρωπαίοι εταίροι και η Τρόικα, θέλοντας και μη, υποχωρούν. «Τα συμφωνηθέντα θα τηρηθούν ως έχουν, αλλά η διάρκεια του Προγράμματος μπορεί να επιμηκυνθεί» δηλώνουν ταπεινωμένοι οι εκπρόσωποι της κας Μέρκελ.

Ας σοβαρευτούμε: Για άλλη μια φορά η ελληνική ολιγαρχία, οι πολιτικοί εκφραστές της και οι διεθνείς σύμμαχοί της συμπεριφέρονται στους Έλληνες πολίτες σαν να είναι «ιθαγενείς». Ονομάζουν τα ήδη γνωστά και από έτους και πλέον συμφωνηθέντα, δηλαδή την επιμήκυνση του διαστήματος για την επιβολή των μέτρων που κατακρημνίζουν τα λαϊκά εισοδήματα και διαλύουν το κοινωνικό κράτος, «επιμήκυνση μετά από διαπραγμάτευση». Επιχειρούν δηλαδή να συνεχίσουν την αντιδραστική αναδιάρθρωση της κοινωνίας και της οικονομίας σαν να μη συνέβη τίποτα, δηλαδή ερήμην της λαϊκής βούλησης, που εκφράστηκε στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις. Μάλιστα ξεχνάνε ότι ήταν οι ίδιοι που υπέδειξαν αρχικά στο ΔΝΤ και την Τρόικα την «ανάγκη για γρήγορη προσαρμογή», πιστοί στο «δόγμα του σοκ»: Συντρίβουμε τις αντιστάσεις της κοινωνίας σε σύντομο διάστημα, πριν αυτή μπορέσει να συνέλθει!

Το δάνειο που πήρε η Ελλάδα από το ΔΝΤ και κατ’ επέκταση από την Τρόικα ακολουθεί τη διαδικασία Stand-by Arrangement (SBA). Αντίθετα Ιρλανδία και Πορτογαλία δανείσθηκαν μέσω της διαδικασίας Extended Fund Facility (EFF). Οι διαφορές είναι χαρακτηριστικές: στην περίπτωση του ελληνικού δανείου (SBA) ο προβλεπόμενος χρόνος «προσαρμογής» (χωρίς περίοδο χάριτος) είναι 3¼ – 5 χρόνια, ενώ στην περίπτωση της Πορτογαλίας και Ιρλανδίας είναι 4½ – 10.

Η αποτυχία, αναμενόμενη από την πρώτη στιγμή, των διακηρυσσόμενων στόχων του Μνημονίου στην Ελλάδα έπεισαν όμως την Τρόικα για την προοπτική της «επιμήκυνσης», προτού οι εγχώριες μνημονιακές δυνάμεις αποφασίσουν να μας πλασάρουν την προοπτική αυτή ως «επαναδιαπραγμάτευση». Σε ερώτηση προς τον κ. Τόμσεν (μέλος της Τρόικα από το ΔΝΤ) αναφορικά με τη διάρκεια του Πορτογαλικού Προγράμματος, αυτός απάντησε στις 20 Μαΐου 2011: «Η περίοδος αποπληρωμής για ένα δάνειο που έχει συναφθεί με τη διαδικασία EFF είναι μέχρι 12 χρόνια, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου χάριτος. Αναφορικά με την Ελλάδα, έχουμε πει σε προγενέστερο χρόνο ότι είμαστε έτοιμοι να μετατρέψουμε τη διαδικασία σε EFF, αλλά η παρούσα συζήτηση δεν αφορά την Ελλάδα κι έτσι δεν θα υπεισέλθω στη συζήτηση αναφορικά με τον χρόνο που θα πραγματοποιηθεί αυτό» ( http://www.imf.org/external/np/tr/2011/tr052011a.htm).

Συμπέρασμα: Η παρουσίαση της παράτασης αποπληρωμής του χρέους ως «αποτελέσματος επιτυχούς διαπραγμάτευσης» θα είναι, για μια ακόμα φορά, ένα φτηνό επικοινωνιακό τρικ.

Πηγή : left.gr

Εκλογές που… δεν τις θέλει κανείς!

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το «ΕΘΝΟΣ»

Θύελλα ξεσηκώθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή προχθές, μετά τους όντως προκλητικούς υπαινιγμούς του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι δεν επιθυμεί τη διενέργεια εκλογών στην… Ελλάδα (!) και ότι προτιμά όχι μόνο την παραμονή στην πρωθυπουργία του Λουκά Παπαδήμου, αλλά και την εκκαθάριση της κυβέρνησής του από τους πολιτικούς και τη μετεξέλιξή της σε κυβέρνηση αμιγώς τεχνοκρατών κατά το πρότυπο της κυβέρνησης του Μάριο Μόντι στην Ιταλία.

Δικαίως ξέσπασαν αντιδράσεις και διαμαρτυρίες για την πολιτική θρασύτητα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αισθάνεται και πραγματικά είναι επικυρίαρχος όχι μόνο της χώρας μας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Οφείλουμε, όμως, να είμαστε ειλικρινείς και με τους εαυτούς μας. Βεβαίως και η στάση του Σόιμπλε είναι καταδικαστέα.
Αν όμως δεν γίνουν εκλογές τον Απρίλιο, θα φταίει αποκλειστικά και μόνο ο Σόιμπλε ή μήπως η γερμανική απαίτηση μη διενέργειας πρόωρων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα συναντά ευρύτατη συναίνεση στους κόλπους και του ελληνικού πολιτικού προσωπικού; Ας το εξετάσουμε πιο αναλυτικά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο τα κόμματα της Αριστεράς επιθυμούν σφοδρότατα και ειλικρινέστατα την άμεση διεξαγωγή εκλογών, αφού είναι απολύτως βέβαιο αυτή τη στιγμή ότι θα πάρουν το υψηλότερο ποσοστό της ιστορίας τους. Θα ήταν παρανοϊκό να μη θέλουν εκλογές. Δεν μπορούν όμως να τις εκβιάσουν κατά κανένα τρόπο.
Εκλογές επιθυμεί πλέον και η πλειοψηφία του λαού. Ούτε ο λαός, όμως, μπορεί να προκαλέσει εκλογές.

Πριν πάμε στα κόμματα, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ουσιαστικά κανένας εν ενεργεία βουλευτής -μνημονιακός, αντιμνημονιακός ή διεγραμμένος- δεν επιθυμεί προσφυγή στις κάλπες. Η σημερινή Βουλή θα σαρωθεί κυριολεκτικά. Ισως οι μισοί και παραπάνω βουλευτές της δεν πρόκειται να επανεκλεγούν, αφού μόνο από το ΠΑΣΟΚ τουλάχιστον 120 βουλευτές θα χάσουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την έδρα τους!
Το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης των βουλευτών τούς υπαγορεύει, λοιπόν, να εύχονται μέσα τους να μη διαλυθεί αυτή η Βουλή μέχρι να συμπληρωθεί η… τετραετία, ει δυνατόν! Θα παίρνουν για ενάμιση και πλέον χρόνο τον παχυλό μισθό τους και στο μεταξύ όλο και κάτι μπορεί να συμβεί, ελπίζουν, που να οδηγήσει σε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και στην πολιτική τους διάσωση.

Οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ έχουν ήδη ζητήσει εγγράφως να διατηρηθεί η κυβέρνηση Παπαδήμου μέχρι το τέλος της τετραετίας, ελπίζοντας ότι ίσως μπορέσουν να ανατάξουν στο μεσοδιάστημα τα υπό διαλυτική κατάρρευση κόμματά τους.
Με τη ΝΔ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Δημοσίως ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται να απαιτεί αποφασιστικά εκλογές. Δεν γνωρίζουμε αν τις θέλει πραγματικά, αλλά είναι βέβαιο από πολιτική σκοπιά πως μετά την πλήρη μεταστροφή του, την αλλαγή κατεύθυνσης κατά 180 μοίρες και την προσχώρησή του στο μνημονιακό στρατόπεδο, δεν έχει καμιά άλλη επιλογή από το να προσπαθεί να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους της ΝΔ τάζοντάς τους σύντομη κατάκτηση της εξουσίας και νομή των αγαθών που αυτή προσφέρει.

Γνωρίζει όμως άριστα ο πρόεδρος της ΝΔ ότι εκλογές τώρα, αμέσως μετά την «πολιτική κωλοτούμπα» που έκανε, δεν συμφέρουν καθόλου το κόμμα του, το οποίο άρχισε ήδη να πέφτει στις δημοσκοπήσεις. Αντικειμενικά τον συμφέρει να πάνε πιο αργά οι εκλογές, ώστε στους δεξιούς ψηφοφόρους να καταλαγιάσει κάπως η οργή και να κυριαρχήσει το αίσθημα της προσδοκίας λεηλασίας των δημόσιων ταμείων.
Αν μάλιστα συγκροτηθεί αντιμνημονιακό κόμμα από τους διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ, κάτι για το οποίο ήδη συντελούνται διερευνητικές διεργασίες στις οποίες συμμετέχουν και αξιόλογες προσωπικότητες, ο Αντ. Σαμαράς δεν θα μπορεί να αισθάνεται καθόλου καλά με την ιδέα διενέργειας εκλογών.

Βερολίνο
Δεν αρκούν πλέον οι δύο υπογραφές
Ανησυχούν οι Γερμανοί. Τώρα άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι οι υπογραφές των Αντ. Σαμαρά και Γ. Παπανδρέου στις δηλώσεις νομιμοφροσύνης προς το νέο Μνημόνιο δεν έχουν τόσο μεγάλη πολιτική βαρύτητα όσο φαντάζονταν, καθώς δεν μπορεί να αποκλειστεί πλέον το ενδεχόμενο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να μην έχουν καν αθροιστικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν μάλιστα όντως σχηματιστούν δύο αντιμνημονιακά κόμματα στους αντίστοιχους χώρους, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα έχουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί 151 βουλευτές, παρά τους 50 βουλευτές του μπόνους στη ΝΔ. Γι” αυτό και η σκέψη τους να μη δώσουν το δάνειο πριν από τις εκλογές ή να ματαιώσουν τις πρόωρες εκλογές δεν είναι μπλόφα. Ταλαντεύονται τι να κάνουν.

Πηγή : ethnos.gr

Εθνική προδοσία

Άρθρο Του Νικου Xρυσολωρα για την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»
«Προπαγάνδα», σύμφωνα με τα λεξικά, είναι η επιλεκτική μετάδοση πληροφοριών –ενίοτε εσφαλμένων– στο πλαίσιο οργανωμένης επιχείρησης χειραγώγησης της κοινής γνώμης προς ίδιον όφελος. Η προπαγάνδα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική, στη δημοσιογραφία, στον δημόσιο διάλογο. Αυτό που είναι πρωτοφανές είναι το περιεχόμενο, η στόχευση και η ένταση της προπαγανδιστικής επιχείρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας.
Οι πρωτεργάτες και ενορχηστρωτές της εν λόγω επιχείρησης γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μοναδικός λόγος χάρη στον οποίο μπορούμε ακόμη να βγάζουμε χρήματα από τα ΑΤΜ και τους –έστω συρρικνωμένους– τραπεζικούς λογαριασμούς μας είναι η στήριξη που παρέχει στις τράπεζές μας το Ευρωσύστημα. Ξέρουν επίσης ότι η άτακτη χρεοκοπία ισοδυναμεί με εκπαραθύρωση από το ευρώ και –στη συνέχεια– έξοδο από την Ε.Ε. Επομένως συνειδητοποιούν τις διπλωματικές, πολιτικές και αμυντικές συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Καταλαβαίνουν ότι η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα χωρίς καμία ανταλλακτική αξία θα δημιουργήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες στις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων, πετρελαίου και φυσικού αερίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική ειρήνη και τη δημοκρατία. Ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει ακόμη πρωτογενές έλλειμμα, άρα ακόμη και αν δεν πλήρωνε ούτε ευρώ σε τόκους από αύριο, πάλι «μέσα» θα έμπαινε. Γνωρίζουν ακόμη πως το ελληνικό κράτος συνεχίζει να λειτουργεί, να έχει καύσιμα για τα μαχητικά και τα πυροσβεστικά του, ρεύμα για τα σχολεία του και γάζες για τους ασθενείς του, χάρη στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Τους Ευρωπαίους φορολογούμενους –οικοδόμους, δασκάλους, αγρότες, ή υπαλλήλους– τους οποίους προτείνουν χωρίς αιδώ να φεσώσουμε, βάζοντάς τους στην ίδια μοίρα με τους κερδοσκόπους και τους ιδιώτες πιστωτές μας. Τέλος, γνωρίζουν ότι, όπως σε κάθε ναυάγιο, έτσι και στη χρεοκοπία, αυτοί που επιβιώνουν είναι οι επιβάτες της πρώτης θέσης.
Τα ξέρουν όλα αυτά, λοιπόν. Δεν μπορεί να μην τα ξέρουν. Είναι άνθρωποι με μεταπτυχιακά και διδακτορικά ή άνθρωποι που τέλος πάντων γνωρίζουν απλή αριθμητική. Κι όμως, τα αποκρύπτουν με τον πλέον δόλιο τρόπο. Στην καλύτερη περίπτωση ψιθυρίζουν κάτι αοριστολογίες του τύπου «ε, δεν λέμε και ότι θα ήταν εύκολη επιλογή η χρεοκοπία», χωρίς όμως να υπεισέρχονται στις εφιαλτικές λεπτομέρειες. Και το κάνουν φυσικά σκόπιμα. Οπως σκόπιμα δυναμιτίζουν το κλίμα, αναφέρονται σε φανταστικές συνωμοσίες, υποδύονται τα παλικάρια της φακής απέναντι στους εταίρους μας, παραπλανούν και υπόσχονται ανύπαρκτους παραδείσους, με Χιλιαστικές ανοησίες για ξανθά ή μελαψά γένη που θα μας σώσουν.
Το δηλητήριό τους έχει ποτίσει την κοινωνία μας. Το ακούς να ρέει στο ταξί, στο λεωφορείο, στις συζητήσεις του καφενείου, στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, στις εφημερίδες, στη Βουλή: οι ίδιοι που υπόσχονταν παλιότερα ότι μπορούμε να δανειζόμαστε εσαεί χωρίς να πληρώσουμε ποτέ, τώρα υπόσχονται ότι όλα θα λυθούν με ένα άλμα στο κενό. Οι ευκολόπιστοι τσιμπάνε μαζικά, αλλά «έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης»…
Ποιος είναι, όμως, ο στόχος των προπαγανδιστών; Ορισμένοι εξ αυτών θέλουν να επωμιστούν άλλοι το βάρος της προσαρμογής και εκείνοι να αποκομίσουν οφέλη, έχοντας διαχωρίσει τη θέση τους. Αλλοι να πάνε στον πόλεμο δηλαδή και άλλοι να μαζέψουν τα παράσημα.
Μερικοί καίγονται να διατηρήσουν τα προνόμια των πελατειακών τους δικτύων, έστω και με δραχμές. Διότι σε ένα περιβάλλον δημοσιονομικής πειθαρχίας, θα τους είναι δύσκολο να διορίζουν τους ψηφοφόρους τους και να βολεύουν «τα δικά τους παιδιά». Κανείς τότε δεν θα τους δίνει σημασία, μόνοι θα πίνουν τον εσπρέσο στην πλατεία, σπάνια θα χτυπάει το τηλέφωνο για παρακαλετά. Σε μία πραγματικά Ευρωπαϊκή Ελλάδα, τέτοιοι καταχραστές δεν θα έχουν άλλη θέση εκτός από το περιθώριο. Προκειμένου λοιπόν να μη βγάλουν το δάχτυλο από το μέλι της εξουσίας, υποκρίνονται ότι «προσπάθησαν αλλά δεν γίνεται τίποτα», ενώ η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε μέχρι σήμερα στην Ευρωζώνη όχι χάρη σε αυτούς, αλλά παρά τις προσπάθειές τους.
Τέλος, οι πλέον αχρείοι πρακτορεύονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους που έχουν βγάλει περιουσίες στο εξωτερικό και θέλουν να αγοράσουν στη συνέχεια την Ελλάδα με ψίχουλα. Για να επιτύχουν τον απαίσιο στόχο τους, δεν διστάζουν να βάλουν το κεφάλι όλων των υπολοίπων στη λαιμητόμο. Παρουσιάζουν την ύφεση ως την απόλυτη καταστροφή και μας βομβαρδίζουν με περισπούδαστες αναλύσεις, την ώρα που με τις θέσεις τους μας σπρώχνουν στον εμφύλιο πόλεμο και την εξαθλίωση.
Με τι άλλο ισοδυναμούν τα παραπάνω, εκτός από εθνική προδοσία;
Η φοβερή αυτή κατηγορία, η πιο βαριά κουβέντα που μπορεί να εκστομίσει κανείς, δεν αφορά φυσικά τα θύματα της πλάνης και της προπαγάνδας ή τους ολιγόνοες που δεν καταλαβαίνουν. Δεν αφορά καν τις συντεχνίες που προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τον μπαξέ τους και δεν παίρνουν χαμπάρι ότι καίγεται το σπίτι τους. Αφορά εκείνους μόνον οι οποίοι γνωρίζουν ότι κινδυνεύουμε με καταστροφή και επενδύουν σε αυτήν εν γνώσει τους. Και τολμούν να μιλούν για πατρίδα, την ώρα που παίζουν την Ελλάδα στα ζάρια.
Πηγή : kathimerini.gr

Σε τι, λοιπόν, χρησιμεύει η κυβέρνηση;

Άποψη γραμμένη για την naftemporiki.gr
Σήμερα – 30 Ιανουαρίου, τελικά: πήγε να μεταφερθεί στην Κυριακή 29 Ιανουαρίου λόγω απεργιών στο Βέλγιο «κατά της λιτότητας», αλλά απεφασίσθη ψυχραιμία για την ευρωπερίσταση… – έχουμε μια ακόμη Κορυφή.
Στο κτήριο Justus Lipsius του Συμβουλίου, αρχιτεκτονικής ελαφρώς σταλινικής μέχρι να φυτρώσει δίπλα του αέρινο κτήριο, ειδικά για τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια Κορυφής, και αφού περάσουν δίπλα από την μπρούντζινη προτομή του Βέλγου νεο – στωικού ουμανιστή (ψέματα: από πλαστικό είναι, με μπρούντζινο επίχρισμα!), οι ηγέτες των κυβερνήσεων και κρατών των «27 μείον 1» (οι Βρετανοί συνεχίζουν να διαφωνούν, να δούμε τώρα πώς οι δικηγόροι θα βγάλουν πέρα νομικά τις αδυναμίες που χτίζονται, εγγενείς, στα επιχειρούμενα σχήματα της «Ευρώπης») θα προωθήσουν τη μείζονα θεσμική αναθεώρηση. Που θα δημιουργήσει, λέει, «ενισχυμένη αρχιτεκτονική» για την Οικονομική και Νομισματική Ενωση, μέσω του «Νέου Δημοσιονομικού Συμφώνου» [Τι είναι αυτό; «Ενα ακόμη πιο κλειστοφοβικό κλουβί απ” ό,τι το αποτυχημένο Σύμφωνο Σταθερότητας, από το οποίο θα πετάξουμε έξω ακόμη πιο μακριά το κλειδί αφού κλειδωθούμε όλοι μέσα». Θυμηθείτε τον, τον ορισμό]. Α, ναι, θα ξαναδούν παρασκηνιακά και την αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος – στις 8/9 Δεκεμβρίου είχαν «καλωσορίσει τη δέσμευση/commitment της νέας (τότε) ελληνικής κυβέρνησης, και όλων των κομμάτων που τη στηρίζουν, να υλοποιήσει πλήρως το πρόγραμμά της».
Βέβαια, από την κυβέρνηση Παπαδήμου υπήρχε η προσδοκία το ελληνικό ζήτημα να μείνει χαμηλά, καθώς «δεν αποτελεί αντικείμενο της Κορυφής». Ομως η κα Μέρκελ είχε ούτως ή άλλως προαναγγείλει ότι το ελληνικό ζήτημα θα απασχολούσε την Ευρώπη σοβαρά το πρώτο 6μηνο του 2012: όταν, δε, η Γερμανία προαναγγέλλει, έχουμε π.χ. την «απόλυτη προτεραιότητα [εκ μέρους της Ελλάδος] στην εξυπηρέτηση του χρέους» και δικαίωμα βέτο του «νέου επιτρόπου Προϋπολογισμού» στις δαπάνες και τη φορολογία στην Ελλάδα…

Πώς η συζήτηση της Ελλάδας με την «Ευρώπη» αποκτά κρίσιμη σημασία
Ιδού, λοιπόν, μια πρώτη απάντηση σ” ένα υπαρξιακό ερώτημα που, μέσα στην εναλλαγή κωμικού και τραγικού και πάλιν κωμικού που έφθασε να αποτελεί η ελληνική δημόσια ζωή, τίθεται πλέον με ένταση. Σε τι ακριβώς χρησιμεύει η κυβέρνηση; Οχι αναγκαστικά, όχι αποκλειστικά ετούτη εδώ η κυβέρνηση συνεργασίας/σωτηρίας κ.ο.κ., αλλά κάθε κυβέρνηση: ναι, είναι μια πλατφόρμα/ένα ρινγκ για την εκκαθάριση κομματικών και ενδοκομματικών λογαριασμών. είναι ένας κοινός τόπος για απόπειρες άσκησης λεπτο-διακυβέρνησης (π.χ. φαρμακοποιοί). είναι και μια όμορφη μνήμη παλαιότερων εποχών – τότε που οι τιτλούχοι απολάμβαναν μαύρα αυτοκίνητα και παρατρεχάμενους και αίσθηση τιμής, χωρίς την απειλή γιαουρτιών και αβγών. Ομως τώρα, υπό τις σημερινές συνθήκες, ο ρόλος της κυβέρνησης είναι κυρίως να υπερασπίζεται τη χώρα, την οικονομία της, την κοινωνία της, τους ανθρώπους της -μην τους ξεχνούμε στην εξίσωση! – απέναντι στο διεθνές σύστημα.
Καθηλωμένοι στην παρακολούθηση των τεχνικών διαδικασιών του PSI, αφήσαμε να ξεφύγουν από τα μάτια μας οι πολύ πιο σημαντικές προσκλήσεις του Νέου Οικονομικού Προγράμματος που δεν αρκεί να το συζητούμε αναμεταξύ μας και να βλέπουμε τι δεν συμφωνούμε (εδώ οι «κοινωνικοί εταίροι» συμφώνησαν μόνον σε de facto πάγωμα των εργασιακών, εδώ η Βουλή δεν κατάφερε να συμφωνήσει για… τους φαρμακοποιούς της Θεσσαλονίκης και τα ωράρια λειτουργίας τους), αλλά χρειάζεται να τις επεξηγήσουμε και στους «έξω». Δηλαδή τι; Να επεξηγήσουμε πού προσάραξε για εγγενείς λόγους η προσαρμογή η οποία εφαρμόστηκε εδώ και 20 μήνες, πού αντιθέτως έμεινε πίσω συνειδητά η διαρθρωτική αλλαγή: να ξεφύγουμε, δηλαδή, από τα εύκολα στερεότυπα, τώρα ακριβώς που και οι ξένοι – με πρώτη κιόλας την κα Μέρκελ!- δέχονται ότι στην «ειδική περίπτωση Ελλάδα» υπήρξε αποτυχία, αστοχία του διεθνούς συστήματος. Να ξαναδούμε τη συνταγή, τη διάγνωση και τη θεραπεία. Να ξαναδούμε προπαντός τους χρόνους προσαρμογής. Να ανακαλύψουμε μαζί μορφές ελαστικότητας.
Σε αυτό θα “πρεπε να χρησιμεύει η κυβέρνηση. Σε μια διεθνή επανατοποθέτηση των πραγμάτων, «τύπου Μόντι». Αλλά με τι στήριξη; Από ποια σπαρασσόμενα κόμματα; Από ποιους βαρόνους του ΠΑΣΟΚ που τώρα συνωθούνται ποιος καλύτερα θα αποκηρύξει (ή: δεν έχει διαβάσει) το κακόζηλο αρχικό μνημόνιο; Σε αυτό θα “πρεπε να χρησιμεύει η κυβέρνηση – και φυσικά, σε μια συνολική επανεμφάνιση της Ελλάδας του 2012 στην ευρωπαϊκή σκηνή της θεσμικής διαπραγμάτευσης. Μια ευρωπαϊκή σκηνή, όπου το δικαίωμα πρωτοβουλίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχει ψοφήσει. όπου το Ευρωκοινοβούλιο έχει (ξανα)σβήσει. όπου η Κορυφή λειτουργεί ως spa για τη Γερμανία με θεραπαινίδα τη Γαλλία… Επανεμφάνιση χωρίς τους παπαγαλισμούς ευρωπαϊστικής τοποθέτησης «καλού παιδιού», με όλη την πικρή εμπειρία της «κοινοτικής αλληλεγγύης» του 2010-11. Αλλά με τι στήριξη; Από ποια σπαρασσόμενα κόμματα; κ.ο.κ.
Αμα η σχέση της ελληνικής κοινής γνώμης με την «Ευρώπη» αφεθεί στην τύχη της, θα δούμε να ανεβαίνει – και να εγκαθίσταται- ένα κύμα ευρωαμφισβήτησης, με ρίζα στον καινούργιο ωραίο μας διχασμό μνημονιακών – αντι-μνημονιακών. Που υπόσχεται να προξενήσει μεγάλες και μόνιμες ζημιές. Οπως θα “λεγε στο «Βήμα» κι ο Αντ. Καρακούσης, «Ο λαϊκισμός κυβερνώσα ιδεολογία»…

Πόσο το PSI-Plus δεν είναι απλή υπόθεση να αξιολογηθεί
Σ” αυτά θα “πρεπε να χρησιμεύει η κυβέρνηση. Ασφαλώς και για το PSI-Plus, βέβαια, και για το Νέο Οικονομικό Πρόγραμμα (που ήδη βαφτίστηκε, αποκρουστικά, «υπερμνημόνιο» από τα Μέσα Ενημέρωσης). Μιλήσαμε πριν, ως εάν οι διαπραγματεύσεις για το PSI-Plus να υπήρξαν κάτι το σχετικά ευθύγραμμο. Ως εάν οι επιλογές που κρύβονται πίσω από τη διαπραγμάτευση για τα επιτόκια, ή πάλι για την ενεργοποίηση των CACs/των ρητρών συλλογικής δράσης έχουν αυτονόητα θετικό ή αρνητικό περιεχόμενο. Τίποτε τέτοιο δεν ισχύει! Ολα τα βήματα της διαπραγμάτευσης αυτής έκρυβαν, κρύβουν ακόμη παγίδες. Γι” αυτό και, όταν το Χρηματιστήριο γνώρισε (πάλι, μνήμες ημερών αρχαίων…) ημέρες και ώρες νευρωτικής μετάφρασης των ειδήσεων/φημών/προσδοκιών για κατάληξη του PSI-Plus σε άνοδο μέχρι +30% των τραπεζικών μετοχών (που τα χαρτοφυλάκιά τους θα καταγράψουν τις υποαξίες του κουρέματος μέχρις ισοδύναμο 68%-72%), θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί: πόσο σοβαρά τις αντιλαμβανόμαστε τις εξελίξεις;
Συζητώντας τις ημέρες των διεργασιών αυτών με έναν εξ αποστάσεως μεν παρατηρητή των εξελίξεων, όμως με πολύ μεγαλύτερη ένταση ενδιαφερόμενο για το τι βρίσκεται πίσω από τα φαινόμενα του προσκηνίου – τον Αλέκο Παπαδόπουλο, τον οποίο όλο και περισσότεροι προσεγγίζουν και συζητούν μαζί του: τουλάχιστον αυτή η συνήθεια δεν χάθηκε, η συζήτηση… – είδαμε να διαμορφώνεται μια τριπλή ανησυχία. Την καταγράφουμε. Πρώτον, στις συζητήσεις του PSI-Plus αλλά και του Νέου Οικονομικού Προγράμματος διαμορφωνόταν «έξω» (και μεταφέρεται «μέσα») ένα κλίμα εμπιστοσύνης ότι «το πράγμα θα βγει» – αλλά ήδη το επόμενο βαρύ ερώτημα που τίθεται είναι: «όσα (και) τώρα θα συμφωνηθούν, υπάρχει ενδεχόμενο να εφαρμοσθούν στην πράξη;» Αυτή η σταθερή απόσταση μεταξύ αποφασιζόμενων/ψηφιζόμενων και εφαρμοζόμενων στην πράξη αρχίζει να αδειάζει την Ελλάδα – άδικο: θα “πρεπε να λέμε «το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας», αλλά η χώρα αντιμετωπίζεται ως σύνολο – από κάθε πειστικότητα.
Δεύτερον, στη συζήτηση για τα διαβόητα CACs, τις ρήτρες δηλαδή συλλογικής δράσης σύμφωνα με τις οποίες ο Ελλην νομοθέτης θα ειδοποιεί/απειλεί όσους δεν δεχθούν τους όρους του κουρέματος -όπως συμφωνηθεί με την πλειονότητα των πιστωτών: οι διαπραγματευτές του IIF αναφέρονται σταθερά στους «επενδυτές», όχι στις τράπεζες ή τις «αγορές»- ότι οι όροι αυτοί θα επεκταθούν και στους μη εθελουσίως προσερχόμενους, ο Αλ. Παπαδόπουλος βλέπει μια μείζονα απειλή. Οχι αν τα CACs διακηρυχθούν ως πίεση, αλλά αν ενεργοποιηθούν/ εφαρμοσθούν στην πράξη άμα δεν υπάρξει μεγάλη συμμετοχή στο τελικό PSI: να εγκατασταθεί διεθνώς ένα «ανεξέλεγκτο κλίμα μακροχρόνιας αναξιοπιστίας» έναντι της Ελλάδας. Το ότι οι σύμβουλοι της ελληνικής διαπραγμάτευσης (και οι «εταίροι» μας, εν πολλοίς) ωθούν προς ψήφιση και ενεργοποίηση των CACs δεν σημαίνει υπ” αυτήν την έννοια πολλά: δεν θα κληθούν αυτοί να λειτουργήσουν την ελληνική οικονομία σε 5 ή σε 10 χρόνια! Κυρίως, δεν θα έχουν αυτοί να κάνουν με το βαθύ κύμα λαϊκισμού που επαπειλείται με μια κοινοβουλευτική χορωδία, η οποία θα ψάλει (για να ξεφύγει από το φάσμα των γιαουρτιών) «θα τους δείξουμε εμείς, των ξένων που βασανίζουν το λαό μας»!
Τρίτον, μεγάλη ανησυχία Αλ. Παπαδόπουλου για το πώς, πόσο αξιόπιστα και πόσο λειτουργήσιμα θα συμφωνηθεί και θα υλοποιηθεί – εδώ, δε, η υλοποίηση θα βαρύνει την πλευρά των «έξω», περισσότερο από τους πομπώδεις «μέσα»- η στήριξη του ελληνικού τραπεζικού, ευρύτερα του όλου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Που θα βρεθεί ξεθεμελιωμένο από το PSI-Plus. Αμα αυτή η αξιοπιστία δεν εξασφαλιστεί, τότε είναι που θα έχουμε πάει δεκαετίες πίσω την ελληνική οικονομία.

Α.Δ.ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ 
Πηγή : naftemporiki.gr