Χωρίς κατηγορία

Η ανάκτηση της αξιοπρέπειας

Σχολιάστε

Άρθρο του Αντώνη Φουρλή για το protagon.gr

Η διαπραγμάτευση που ολοκληρώνεται από ώρα σε ώρα υπήρξε το πολιτικό ισοδύναμο του “γκολ εσείς – σέντρα εμείς”. Για όποιον δεν γνωρίζει το συγκεκριμένο σύνθημα, διευκρινίζω ότι έπειτα από κάθε γκολ που δέχεται μία ομάδα στο ποδόσφαιρο, επαναφέρει τη μπάλα με λάκτισμα στην σέντρα του γηπέδου. Δεν χρειάζεται να διευκρινίσω και το ποιός έβαλε τα γκολ, εν προκειμένω…

Τον λογαριασμό αυτής της διαπραγμάτευσης θα τον λάβουμε όλοι μας, κατ’οίκον. Δεν ξέρω αν θα είναι μοιρασμένος ακριβοδίκαια, αλλά διατηρώ τις αμφιβολίες μου γνωρίζοντας την μακρά παράδοση των ελληνικών κυβερνήσεων και των κομμάτων.
Γι αυτό και δεν με συγκινούν τα δραματικά διαγγέλματα των τελευταίων 24ωρων, περί δήθεν μαχών και λυσσαλέων αντιστάσεων στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων. Δεν τα πίστεψα ούτε για ένα δευτερόλεπτο – και δεν φαντάζομαι ότι είμαι ο μόνος. Όπως δεν πρέπει ούτε μία στιγμή να τους επιτρέψουμε να μας πείσουν, ότι δήθεν κόπτονται για την εθνική, ή την δική μας αξιοπρέπεια.

Σκούζουν για την εθνική αξιοπρέπεια, αυτοί που έκοψαν και έραψαν στα μέτρα τους το σημερινό ελληνικό κράτος. Ενα κράτος που εξευτελίζει την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη ξεχωριστά και τον υποχρεώνει να προσαρμοστεί στους κανόνες του για να “ενσωματωθεί”: Στα πολιτικά γραφεία όπου πατεράδες σκύβουν το κεφάλι για να διορίσουν τα παιδιά τους. Στα νοσοκομεία όπου ο άνθρωπος γίνεται σκουπίδι. Στα σχολεία που ωθούν μαθητές, γονείς και δασκάλους στην παραπαιδεία. Στις εφορίες του λαδώματος και της προστατευόμενης φοροδιαφυγής. Στην ανέλιξη και στις μεταθέσεις δημοσίων υπαλλήλων με “μέσον”. Στους συνδικαλισταράδες τύπου Φωτόπουλου που το παίζουν Ρομπέν των Δασών με το χαράτσι αλλά θεωρούν κεκτημένο το τσάμπα ηλεκτρικό στα σπίτια τους και τις παροχές για επαγγελματίες εργατοπατέρες. Στα πόθεν έσχες των πολιτικών που όλοι τους συμφωνούν ότι είναι της πλάκας αλλά ως δια μαγείας ποτέ δεν αλλάζουν. Στους μισθούς των βουλευτών που φούσκωναν από τα επιδόματα και τα προνόμια (και που καλά θα κάνουν να μην μας παριστάνουν τους ευαίσθητους, γιατί μόνο εσχάτως και με τις φωνές των ΜΜΕ ψιλο-μαζεύτηκαν), αλλά και με τις επιδοτήσεις των κομμάτων που Κύριος οίδε πως χρηματοδοτούνται. 
Από χθες, ακούω ορισμένους διακεκριμένους εκροσώπους του ως άνω συστήματος να σκούζουν και για το κλειδωμένο ταμείο, όπου θα μπουν τα χρήματα των δανειστών που προορίζονται για τους τόκους των ομολόγων, λέγοντας ότι και αυτό προσβάλει δήθεν την εθνική μας αξιοπρέπεια.

Η Μέρκελ και ο Σαρκοζί αποδείχθηκαν (φυσικά) ευφυέστεροι των δικών μας φωστήρων και βρήκαν αυτό τον τρόπο, αντί του επιτρόπου, ώστε να εξασφαλίσουν ότι δε θα φαγωθούν με κάποιο μυστήριο τρόπο στην Ελλάδα αυτά τα δανεικά. Δεν τους αδικώ. Εσείς θα δανείζατε σε ελληνική κυβέρνηση για να κάνει ό,τι νομίζει με τα λεφτά σας; Και αν αυτό συνιστά προσβολή της αξιοπρέπειας, τότε μήπως όλοι εμείς που ξεπληρώνουμε ακόμη στεγαστικά δάνεια, ή επισκευαστικά, ή έχουμε αγοράσει αυτοκίνητο με δάνειο, ή έχουμε χρησιμοποιήσει πιστωτικές  κάρτες, είμαστε όλοι αναξιοπρεπείς; Εγώ, πάντως, δεν το νομίζω. Γιατί, εξ όσων γνωρίζω, στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, τα δάνεια χορηγούνται “δι ορισμένον σκοπόν” και δεν τα παίρνεις στο χέρι για να εξαφανιστείς προς άγνωστη κατεύθυνση…    

Περιμένοντας να ακούσουμε και να κρίνουμε όλοι μαζί σε λίγες ώρες (ελπίζω) τα μέτρα που ενέκριναν οι πολιτικοί αρχηγοί μας, ως κατάλληλα και συμβατά με την εθνική μας αξιοπρέπεια, έχω μόνο ένα πράγμα να παρατηρήσω. Οτι ακούγοντας όσους σκούζουν περί εθνικής αξιοπρέπειας, καλά θα κάνουμε όλοι εμείς να σκεφτούνμε λίγο παραπάνω, πώς ακριβώς αυτή διασφαλίζεται. Και τί θα σημαίνει η δήθεν “υπερήφανη” πτώχευση, η έξοδος από την ευρωζώνη, ή έστω η περιθωριοποίηση της Ελλάδας – έστω και εντός ΕΕ. Τί θα σημαίνει για τα εθνικά μας θέματα, για το μέλλον των παιδιών μας, για την υπόσταση της χώρας μας που συμβαίνει να βρίσκεται σε μία διακεκαυμένη ζώνη του πλανήτη. Τί θα σημαίνει όχι μόνο για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά και για την εθνική μας επιβίωση. Και μήπως θα ήταν καλύτερο να μην αναθέσουμε ποτέ ξανά την διασφάλισή τους σε αυτούς τους ίδιους, που τις “διασφάλιζαν” μέχρι σήμερα. Ετσι μπορεί και να την ανακτήσουμε. Εδώ που τα λέμε, εγώ νομίζω ότι γι αυτό φοβούνται και σκούζουν. 

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Θ. Κρίντας: Οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας

Σχολιάστε

Άρθρο του Θεόδωρου Ν.Κρίντα

Το πρώτο θέμα σε όλα τα ΜΜΕ, τοπικά, ευρωπαϊκά και παγκόσμια προφανώς είναι η ανταλλαγή του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους, μέσω της Συμμετοχής του Ιδιωτικού Τομέα, το γνωστό σε όλους πια PSI.

H Ελλάς πρόκειται να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο πρόβλημα αναχρηματοδότητησης τον προσεχή Μάρτιο αν η συμφωνία πακέτο δεν κλείσει άμεσα.

Για την ακρίβεια αν δεν έχει κλείσει τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Αλλά το πιο σημαντικό από όλα παραμένει το πραγματικό γεγονός: Η χώρα έχει περίπου 50 δισ. ευρώ το χρόνο έσοδα από τη φορολογική της βάση και δημιουργεί έξοδα πάνω από 65 δισ. ευρώ (συμπεριλαμβανομένων και των τόκων – που βεβαίως ανακεφαλαιοποιούνται).

Προφανώς και η κατάσταση αυτή είναι μη διατηρήσιμη, ιδιαίτερα όταν γίνεται αντιληπτό ότι δεν υπάρχουν σοβαρές ελπίδες για αύξηση των εσόδων με δεδομένες τις τρέχουσες συνθήκες.

Ποιος είναι λοιπόν ο μόνος δρόμος εξόδου; Μία ελληνίδα νοικοκυρά γνωρίζει την απάντηση.

Τα έξοδα πρέπει να πέσουν τόσο ώστε να φτάσουν το επίπεδο των εσόδων. Είναι ακριβώς τόσο απλό. Ονομάζεται επίσεις και “ισοσκελισμένος προϋπολογισμός”, μια έννοια παντελώς άγνωστη για πάρα πολλά χρόνια.

Έτσι βρισκόμαστε και πάλι πίσω ακριβώς στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Η χώρα μας πρέπει να αναχρημοτοδοτήσει το χρέος της, οι αγορές δεν είναι διατεθειμένες να τη βοηθήσουν σε αυτή και οι τελευταίοι εναπομείναντες δανειστές – δηλαδή η τρόϊκα – ζητά ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα για δημοσιονομική σταθεροποίηση (άλλη μια έκφραση για να πεις το προφανές) διαμέσου αυξημένων εξαγωγών, μικρότερης κατανάλωσης, πωλήσεων περιουσιακών στοιχείων και σοβαρής μείωσης δαπανών.


Βέβαια, όταν το ζητούμενο είναι η μείωση των δαπανών, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος ο περιορισμός των κονδυλίων για κοινωνική πολιτική, των συντάξεων και των μισθών στο δημόσιο τομέα κατ’ ελάχιστο.

Ουσιαστικά όμως, σε μια χώρα όπως η δική μας, όπου ο δημόσιος τομέας αντιπροσωπεύει το 60% του ΑΕΠ, τέτοιοες εξελίξεις θα επηρεάσουν γρήγορα το σύνολο της οικονομίας και θα οδηγήσουν σε συντήρηση αν όχι βάθυνση της ύφεσης. Ο πόνος και η ανασφάλεια είναι τα άμεσα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, αλλά η οικονομία δεν θα ξεκινήσει να αναπτύσσεται και πάλι αν δε λάβει χώρα ένας τεράστειος χρηματοοικονομικός μετασχηματισμός.

Όμως για να επιτύχει μια τέτοια μέγα-μεταστροφή η Ελλάδα χρειάζεται ΟΡΑΜΑ. Μέχρι στιγμής οι αυξημένες κυβερνητικές δαπάνες και η συνεχής αυξανόμενη έκθεση σε εξωτερικό δανεισμό ήταν η βάση της “οικονομικής” μας ανάπτυξης.

Μια λανθασμένη βάση που οδήγησε σε μια μη διατηρήσιμη οικονομία στηριγμένη στη ζήτηση με χαμηλή παραγωγικότητα και παραγωγή. Αυτές οι πρακτικές τελείωσαν βίαια όταν οι αγορές, αυτές που για χρόνια χρηματοδοτούσαν την ανάπτυξη, θεώρησαν ότι η αναχρηματοδότηση είναι εξαιρετικά επισφαλής και στους παλαιούς επενδυτές ζητήθηκε να πάρουν μεγάλες ζημιές για να βοηθήσουν να γίνει και πάλι η χώρα μας χρηματοοικονομικά βιώσιμη.

Η Ελλάς χρειάζεται ένα όραμα. Χρειάζεται να ξέρει που κατευθύνεται. Και βεβαίως χρειάζεται ηγεσία. Όχι άλλες ψεύτικες ελπίδες για εύκολες και “μαγικές” λύσεις.

Ένα λανθασμένο χρηματοοικονομικό μοντέλο απέτυχε και ένα νέο βασισμένο σε ρεαλιστικές υποθέσεις και σκληρή δουλειά πρέπει να το αντικαταστήσει άμεσα. Έτσι, αυτές οι μέρες δεν θα είναι οι τελευταίες της Πομπηίας…

* Ο Θεόδωρος Ν. Κρίντας είναι Διευθύνων Σύμβουλος της Attica Wealth Management ΑΕΔΑΚ 

Πηγή : euro2day.gr
Χωρίς κατηγορία

Η χώρα των ηρώων

Σχολιάστε

Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη για το protagon.gr
Αυτή η χώρα μπορεί να μην έχει πολιτικούς, έχει όμως ήρωες. Καπεταναίους ξακουστούς που καλπάζουν στους δρόμους της Αθήνας ολημερίς και ολονυχτίς και δεν αφήνουν σε ησυχία τους Τροϊκανούς. Ακόμη και όταν ξεπεζεύουν από τα άλογα – ή τέλος πάντων από τα τζιπ και τις λιμουζίνες – η περπατησιά τους μαρτυρά ότι είναι λεβέντες άντρες. 
Ο ένας θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τα δώρα μας. Τα καλοκαίρια μας και τα Χριστούγεννα μας θα έχουν πια το όνομά του. Σαμαράς ο δωροσώστης. Κουραμπιέδες, μελομακάρονα και σαμπρέλες (μπάνιου) θα έχουν πια κάτι από το σχήμα του ηρωικού του προσώπου. Ο άλλος ο Καρατζαφέρ αγάς θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τις συντάξεις και τα Ταμεία. Μην σας ξεγελά το όνομά του, παραπλανητικό είναι για να νομίσουν οι Ευρωπαίοι ότι είναι Τούρκος υποτακτικός αλλά αυτός την κρίσιμη ώρα θα μπει μπροστά και οι καημενούλες οι συντάξεις και τα Ταμεία θα κρυφτούν πίσω του. Και ο τρίτος ο κοσμογυρισμένος θα σώσει – αν δεν έσωσε ήδη – τους κατώτερους μισθούς, τους καταφρονεμένους. Έτσι με Παπανδρέου θα ξεκινάει ο μήνας, με Παπανδρέου θα τελειώνει, καθότι μπορεί οι μέρες να περνούν, τα λεφτά όμως στις τσέπες δεν θα σώζονται. Ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού μη σοσιαλιστών, μπορεί να υποχώρησε για δύο χρόνια αλλά δεν κιότεψε.
Αλλά έτσι είναι οι Έλληνες, στα δύσκολα δίνουν τα χέρια και μάχονται. Και ό,τι δεν καταφέρουν οι ΣαμαροΠαπανδρεοΚαρατζαφέρηδες θα το αποτελειώσει το αντάρτικο. Η ηρωική Αλέκα (της βροχής) θα μας βγάλει εν ανάγκη από την Ευρώπη για να γίνουμε επιτέλους η κυρίαρχη δύναμη του Νοτιανατολικού Βαλκανικού Συμφώνου που θα ιδρύσουμε μόνοι μας καθότι οι παλιοί, του Συμφώνου, την έκαναν από καιρό (οι χέστες). Και στον λόφο του Λυκαβηττού (από την πλευρά των Εξαρχείων βέβαια) είναι η σπηλιά του Αλέξη. Εκεί που δεν θα τολμήσει να πατήσει κανείς από τους δανειστές όταν τους κόψουμε τις πληρωμές. Και αν μας κόψουν και αυτοί τα αγαθά, δεν πρέπει να μας μέλλει. Το τσούρμο του καπετάν Αλέξη έχει προνοήσει και έχει σπείρει όλο τον λόφο, λάχανα και μαρούλια. Στην άλλη μεριά του Λυκαβηττού (προς το Κολωνάκι) είναι η σπηλιά του Φώτη. Ήπιος φαίνεται αλλά το όπλο του είναι στην ρητορεία του. Θα αποκοιμίσει τους κακούς και θα τους μπερδέψουμε στο μέτρημα των ελλειμμάτων. Πιο κάτω στα πεδινά του Κολωνακίου αναλαμβάνουν οι άτακτοι. Ντόρα, Δημαράς, Καμένος, Κατσέλη. Χτυπούν και χάνονται. Γι’αυτό σας λέω αδέλφια: Βγάλτε τα λάβαρα απ’ τα σεντούκια. Το Έθνος επιτέλους ξαναζεί τις παλιές του δόξες. Ελευθερία ή θάνατος. Ή καλύτερα και Ελευθερία και Θάνατος μαζί. Για να τους μπερδέψουμε τους άπιστους.
Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Κόντρα στον καιρό

Σχολιάστε

Άρθρο του Νίκου Κακαρίκα για το protagon.gr
Μια βροχή έσωσε τον Παπαδήμο, έλεγαν και συγχρόνως έλουζαν με διάφορα κοσμητικά επίθετα τον κακό καιρό πολλοί διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της σημερινής πορείας. Τον κατακλυσμό του Νώε να είχαμε, έπρεπε να είχε πλημμυρίσει με κόσμο η Αθήνα ήταν η απάντηση των απογητευμένων διαδηλωτών από τη συνολική συμμετοχή. 
Περισσότεροι πάντως από 8.000 Αθηναίοι όλων των ηλικιών (μαζί με την συγκέντρωση του ΠΑΜΕ) αψήφισαν την βροχή που από τις δώδεκα και μετά άρχιζε να πέφτει ολοένα και πιο δυνατή.
Όταν το ΠΑΜΕ αποχώρησε από την πλατεία Συντάγματος, το ετερόκλητο πλήθος των διαδηλωτών που είχε απομείνει άρχισε να γεμίζει τον χώρο μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη καθώς και τα σκαλιά που οδηγούν στο προαύλιο της Βουλής. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ κάνουν την εμφάνιση τους ακούγοντας αναρίθμητες βρισιές και αποδοκιμασίες. Για δέκα λεπτά περίπου, κάποιοι προσπαθούν να βάλουν φωτιά σε μια ναζιστική σημαία. Αν και το εγχείρημα δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, ο κόσμος χειροκροτεί θερμά την μισοτελειωμένη προσπάθεια.
Την ίδια στιγμή, διαδηλωτές όλων των ειδών, και όχι οι “συνήθεις ύποπτοι”, πετούν μανταρίνια, πέτρες και ξύλα στις δυνάμεις των ΜΑΤ που βρίσκονται στα σκαλιά πίσω από το μνημείο. Τα ΜΑΤ, δεν αργούν και “ψεκάζουν” με δακρυγόνα μέσα στο πλήθος. Ακολουθεί ο γνωστός πανικός του τρεξίματος και της υποχώρησης των διαδηλωτών. Τα ΜΑΤ μοιράζουν αφειδώς ροπαλιές δεξιά και αριστερά. Κάποιοι διαδηλωτές ανταποδίδουν επίσης με ροπαλιές, κλωτσιές και μπουνιές. Σε λίγο, η ένταση μειώνεται και το μόνο που ακούγεται είναι και πάλι οι βρισιές και οι αποδοκιμασίες προς τους αστυνομικούς.
Λίγο πιο πέρα δυο φαντάροι, όπως αποδείχτηκε μετά την εμφάνιση των ταυτοτήτων τους, σώνονται την τελευταία στιγμή χάρη στην επέμβαση των πιο ψύχραιμων και λογικών. Κάποιοι νόμισαν πως ήταν αστυνομικοί με πολιτικά. Με έντρομο βλέμμα και οι δυο απομακρύνονται μαζί με άλλους διαδηλωτές που αρχίζουν και αποχωρούν από το Σύνταγμα.   
Πηγή : protagon.gr

Περιοδική Συλλογή Ειδήσεων.