Χωρίς κατηγορία

Με γενναιότητα και όχι με… παρακάλια

Σχολιάστε

Άρθρο του Νίκου Παπαδόπουλου για τα “ΝΕΑ”

Τώρα μάλιστα. Για όλα τα κακά της οικονομίας σήμερα οι ευθύνες επιρρίπτονται – αίφνης – στον Γιώργο Παπανδρέου. Λες και δεν ανέλαβε από την κυβέρνηση Καραμανλή, που είχε φέρει τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας – με τεράστια ελλείμματα στον προϋπολογισμό και το εμπορικό ισοζύγιο.
Ο Παπανδρέου προσπάθησε – μετά τους πρώτους μήνες «αφασίας» – να αποτρέψει με όλες του τις δυνάμεις το «ναυάγιο» της χώρας. Προσπάθησε να ταρακουνήσει τους Ευρωπαίους για να βάλουν φραγμούς στους κερδοσκόπους. Προσπάθησε να περάσει το μήνυμα ότι η φωτιά που άναψε στην Αθήνα θα μπορούσε να κάψει ολόκληρη την ευρωζώνη. Και στις περισσότερες μάχες ήταν μόνος.
Ασφαλώς έκανε λάθη: τα μέτρα που έλαβε ήταν μονόπλευρα και χτύπησαν κυρίως τα μεσαία και μικρά εισοδήματα. Δεν μπόρεσε να πατάξει τη φοροδιαφυγή και να μειώσει το σπάταλο κράτος. Προσπάθησε όμως να σώσει τη χώρα, φτάνοντας έως και την παραίτηση από την πρωθυπουργία. Και αυτό δεν μπορεί κανείς να του το αρνηθεί.
Δυστυχώς, ο κ. Παπανδρέου αδικεί τον εαυτό του και την κρίση του κόσμου. Σε συνεχείς δημόσιες εμφανίσεις του παρουσιάζει τη διετία της διακυβέρνησής του περίπου σαν τον δεύτερο χρυσό αιώνα του Περικλή. Ωστόσο, το χαράτσι στους λογαριασμούς της ΔΕΗ δεν είναι η νέα Ακρόπολη…
Επιμένει μάλιστα σε αφηγήσεις συνωμοσίας. Δεν χάνει ευκαιρία να διηγηθεί ότι την κυβέρνησή του την έριξαν τα συμφέροντα, οι τράπεζες σε συμπαιγνία με τα μέσα ενημέρωσης, και όχι οι χειρισμοί του με το δημοψήφισμα και η απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία διά του Φίλιππου Πετσάλνικου.
Το χειρότερο, η αδυναμία του κ. Παπανδρέου να αποδεχθεί δημοσίως τα λάθη του, έστω και αυτή την ύστατη ώρα, θα υποχρεώσει τον νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να επιχειρήσει την ισοπέδωση του έργου της κυβέρνησης Παπανδρέου στην ανάγκη να ξαναστήσει το κόμμα στα πόδια του.
Η Ιστορία – καμιά φορά και το μέλλον – δείχνει επιείκεια σε όσους με γενναιότητα αποχαιρετούν την Αλεξάνδρεια. «Κι όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα».
Πηγή : tanea.gr
Χωρίς κατηγορία

Εξωπραγματικές απαιτήσεις…

Σχολιάστε
Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το “ΕΘΝΟΣ”

Ο κίνδυνος από την υιοθέτηση εξωπραγματικών δεσμεύσεων, όπως πιέζει αφόρητα η τρόικα, είναι μεγάλος. Μας ζητούνται να κάνουμε περισσότερα πράγματα απ’ όσα είναι οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά εφικτά. Εάν υιοθετηθούν άκριτα, δεν είναι ότι για ακόμα μία φορά θα αποδειχθούμε, ως χώρα που αναλαμβάνει δεσμεύσεις, αναξιόπιστοι. Αλλά υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούμε ταχύτερα σε μία ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να βρεθούμε εκτός ευρώ. Κάτι που για εμάς θα είναι εντελώς καταστροφική εξέλιξη, αλλά εκτιμώ ότι ούτε οι εταίροι – δανειστές μας επιδιώκουν, γιατί και γι’ αυτούς θα είναι ένα μείζον ευρωπαϊκό πρόβλημα…
Το μέγεθος και η ταχύτητα των δημοσιονομικών προσαρμογών, αλλά και τα λάθος μέσα με τα οποία μας ζητούνται να υλοποιηθούν κάνουν ακόμα πιο αδιέξοδη την πορεία στην οποία έχουμε μπει με το «πρώτο μνημόνιο». Δυστυχώς, δεν βγήκαν τα αναγκαία συμπεράσματα… Προφανώς αιτία είναι το δημοσιονομικό και οργανωτικό χάλι του ελληνικού κράτους, η στρεβλή παραγωγική δομή της χώρας, που μετά την είσοδο στο ευρώ «μπλόκαρε» εντελώς, και οι τεράστιες ευθύνες του πολιτικού μας συστήματος που περί άλλα τύρβαζε… Η αιτία δεν είναι το «μνημόνιο». Αυτό μας «δόθηκε» ως «φάρμακο», αλλά απεδείχθη όχι μόνο αναποτελεσματικό αλλά και επιβλαβές. Το υλοποιήσαμε και μεις στραβά και με λάθος μέσα και ήρθε το αδιέξοδο. Αλλά για όλα αυτά έπρεπε να υπάρχει πρόβλεψη και από μας και από τους εταίρους μας. Επρεπε να υπήρχε δικό μας εθνικό σχέδιο και σοβαρή εξαρχής διαπραγμάτευση. Δυστυχώς τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Λόγου χάρη, τώρα είναι σαφές ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η αναδιαπραγμάτευση του χρέους, όπως υποστήριζαν πολλοί ειδικοί, αλλά στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένη λέξη… κ.ο.κ. Τα λάθη και οι καθυστερήσεις κόστισαν.
Χωρίς να προηγηθούν διαρθρωτικές αλλαγές, τα «μέτρα» έφερναν αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. Το ίδιο πάει να γίνει και τώρα, με ακόμα πιο «βαρύ πακέτο μέτρων». Μπορούν, να ανατάξουν την ελληνική οικονομία; Τα αντέχει η ελληνική κοινωνία; Τα αντέχει το πολιτικό μας σύστημα; Οσο φθαρμένο κι αν είναι, αυτό έχουμε… Δεν μπορεί να αγνοούνται αυτές οι παράμετροι. Ούτε λύνονται προβλήματα με εθνικές προσβολές, τελεσίγραφα και προκλητικούς εκβιασμούς που δεν τηρούν ούτε καν τα… προσχήματα μιας διαπραγμάτευσης! Στον βαθμό που αυτά γίνονται, τροφοδοτείται ο λαϊκισμός, οι… ποικιλώνυμοι «σωτήρες» και τα συμφέροντα των «κερδοσκόπων της δραχμής». Εάν οι εταίροι μας δεν τροποποιήσουν τις προσεγγίσεις τους για την ελληνική κρίση και το ευρωπαϊκό πρόβλημα χρέους, κακά ξεμπερδέματα θα ‘χουμε… Η κυβέρνηση πρέπει να ‘ναι καθαρή για το τι μπορεί να κάνει, έστω και… «εις ώτα μη ακουόντων»!
Πηγή : ethnos.gr
Χωρίς κατηγορία

Vive la France!

Σχολιάστε

Άρθρο του Γιάννη Ζουμπουλάκη για το “ΒΗΜΑ”
Μέσα σε 11′ έδειξε τι σημαίνει κρίση στην Ελλάδα και το ‘κανε πριν από δυο χρόνια όταν ήταν μόλις 28 χρονών. Μιλώ για τον σκηνοθέτη Γιώργο Ζώη και τη μικρού μήκους ταινία του «Casus Belli», η οποία περιέχει εικόνες στην κυριολεξία προφητικές, εικόνες που σήμερα βλέπουμε και πονάμε στην τσακισμένη και θλιβερή Αθήνα. Εικόνες αστέγων και πεινασμένων και άνεργων, εικόνες που το 2010 δεν ήταν ακόμη τόσο έντονες όσο το 2012.
Ποιος πήρε πρέφα την ταινία στην Ελλάδα; Να σας πω αμέσως. Οι… Γάλλοι. Παρότι το «Casus Belli» επελέγη εντός διαγωνισμού στο φεστιβάλ Βενετίας του 2010, παρότι γράφτηκαν ύμνοι σε όλον τον κόσμο, στην Ελλάδα το φιλμ πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Ποιος πήρε από το χέρι τον Ζώη για να τον βοηθήσει όπως του αξίζει, να εκμεταλλευτεί την ταλεντάρα του και να καρπωθεί από αυτήν;
Οχι οι Ελληνες φυσικά.
Οι Γάλλοι όμως ξέρουν πώς να προάγουν πολιτισμό.
Αυτή την περίοδο λοιπόν, το «Casus Belli» προβάλλεται στις γαλλικές αίθουσες σε ολόκληρη την γαλλική επικράτεια υπό το πρόγραμμα RADI και σε διανομή L’Agence du Court Metrage. Η διανομή του ξεκίνησε από τον προηγούμενο Αύγουστο ενώ θα συνεχιστεί να προβάλλεται συνεχόμενα μέχρι τον Απρίλη του 2012.

Μέχρι στιγμής έχει προβληθεί πάνω από 300 φορές σε 34 αίθουσες σε όλη τη Γαλλία.

Επίσης, μετά την περσινή επιλογή του στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα του Clermont Ferrand, οι διοργανωτές του φεστιβάλ αποφάσισαν να συμπεριλάβουν την ταινία ξανά στο φετινό πρόγραμμα Collections που παρουσιάζει τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ από τη χρονιά ίδρυσής του.

Ταυτόχρονα το Canal+ έχει ήδη προβάλει την ταινία στο πρόγραμμά του 15 φορές (!) ενώ ήταν η προτεινόμενη ταινία στους γάλλους θεατές για το τηλεοπτικό αφιέρωμα στην ευρωπαϊκή οικονομική κρίση. Αγοράστηκε από το ARTE που θα προβάλει την ταινία στις αρχές Απρίλη, ενώ την ερχόμενη Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί προβολή της ταινίας σε κεντρικό κινηματογράφο του Παρισιού παρουσία του σκηνοθέτη. Θα επακολουθήσει Q&A με το κοινό και συνέντευξη του σκηνοθέτη που θα καλυφθεί από τηλεοπτικό συνεργείο του ARTE.

Θέλετε κι άλλα; Η ταινία προβάλλεται αφιλοκερδώς και χωρίς εισιτήριο σε γαλλικά χωριά σε ολόκληρη την επαρχία και σε νεανικά στέκια και καταλήψεις στο Παρίσι.

Συνδυάστε τώρα όλα αυτά με το γεγονός ότι το« Stage Fright», το σενάριο της πρώτης μεγάλου μήκους του Γιώργου Ζώη, βραβεύτηκε με το μεγάλο βραβείο του C.N.C (Centre national du cinéma) δηλαδή το αντίστοιχο γαλλικό κέντρο κινηματογράφου, και θα δείτε ότι η Γαλλία αποδεικνύεται τυχερή χώρα για τον σκηνοθέτη.

Και μακάρι ο Ζώης να φύγει από αυτό το ρημαδιό που λέγεται Ελλάδα και να πάει εκεί που του αξίζει να πάει.

Γιατί στη Γαλλία θα του δοθούν ευκαιρίες.

Εδώ θα χαραμιστεί.

Πηγή : tovima.gr
Χωρίς κατηγορία

Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε έτσι…

Σχολιάστε
Άρθρο της Ζέτας Ζήκου για την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

Μπορεί το έθνος να υπομείνει μια τέτοια διαδικασία οικονομικής καταστροφής και μιας κουτσής–στραβής διάσωσης από τη χρεοκοπία, από αυτούς που το οδήγησαν στην κατάρρευση, διερωτώμαι. Η διάγνωση της δεινής κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για «φθηνές» ελπίδες. Η βαθιά ύφεση και η συνακόλουθη πτώση του βιοτικού επιπέδου επισωρεύονται επιβαρυντικές. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο προοιωνίζεται χειρότερο από το σήμερα σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου οι αντοχές έχουν αρχίσει να εξαντλούνται δραματικά. Η εργατική τάξη φτύνει αίμα και η μεσαία τάξη αποδεκατίζεται.
Η φτώχεια του αποπληθωρισμού είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία που μας επιβάλλουν οι εταίροι δανειστές μας. Οι τρεις «βρώμικες» λέξεις –default, devaluation, deflation – πτώχευση, εσωτερική υποτίμηση, αποπληθωρισμός– «αποσταθεροποιούν» την Ελλάδα. Αποτελεί τη μόνη αποδεκτή θεραπεία για τους τροϊκανούς. Αποπληθωρισμός, δηλαδή μείωση των γενικών τιμών, των μισθών, των συντάξεων, του βιοτικού επιπέδου, βύθιση της οικονομικής δραστηριότητας, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική έκρηξη.
Οικονομία χωρίς ανάπτυξη, κοινωνία χωρίς ευημερία, εργασία χωρίς εργαζομένους, πολιτικοί χωρίς πολιτική. Το βιοτικό μας επίπεδο βουλιάζει, αλλά δεν υπάρχει ούτε όραμα ούτε σχέδιο για να αναστραφεί αυτή η αποτρόπαιη τάση εις βάρος τόσο των εργαζομένων, όσο και ένα μεγάλου μέρους του υγιούς επιχειρηματικού κόσμου.
Η απειλή έκρηξης της φτώχειας, συνοδευμένη από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών, είναι εδώ. Γκρεμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σκληρά: η απειλή είναι υλική, βιοτική. Γι’ αυτό και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις βαθύτατα υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή απρόβλεπτες, πέραν του δεδομένου πολιτικού παιχνιδιού.
Eνας Αμερικανός δικαστής είχε πει κάποτε πως είναι δύσκολο να προσδιορίσει τι είναι ακριβώς πορνογραφία, αλλά την «αναγνωρίζει όταν τη βλέπει». Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη χώρα που βρίσκεται ήδη στον γκρεμό. Είναι δύσκολο να οριοθετήσει κανείς ένα αρχέτυπο πτώχευσης σε μια χώρα–μέλος της ΟΝΕ με εθνικό νόμισμα το ευρώ. Αλλά το μνημονιακό κατεστημένο αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και θέτει ύπουλα ερωτήματα. Οπως, για παράδειγμα, αν προτιμούμε μια συντεταγμένη (δηλαδή συνεννοημένη με την τρόικα) χρεοκοπία, εντός ευρώ, από μια άτακτη χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή.
Την ίδια στιγμή, διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ και λοιποί «σωτήρες» προετοιμάζουν την κοινή γνώμη να αποδεχθεί το μοιραίο, όπως αυτοί το προσδιορίζουν! Και αν θέλουν να μας πουν «λαϊκιστές», ας μας πουν. Οταν περνάνε τους νόμους εκβιάζοντας όλη τη Βουλή, ακόμα –και πρωτίστως– τους ίδιους τους δικούς τους βουλευτές, τι νόημα έχει πια «τι θα μας πουν»; Τον πιο αισχρό λαϊκισμό τον κάνουν οι ίδιοι! Με εκβιαστικά διλήμματα που διχάζουν τον λαό για το… καλό του! Εγώ πάντως γνωρίζω την αγνότητα των δικών μου προθέσεων και απόψεων.
Το επιχείρημα «διάσωσης της χώρας» δεν θα μπορούσε να απολήξει διαφορετικά. Επαρχιώτες του ευρωπαϊκού συστήματος που υποδύονται κοσμοπολίτες επέδειξαν πλήρη διαπραγματευτική ανεπάρκεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας ήταν απολύτως αναγκαίος, αλλά έπρεπε να είναι σταδιακός. Η βιαιότητα του εγχειρήματος κατέδειξε πόσο αποκομμένοι από την ελληνική οικονομική πραγματικότητα ήσαν οι αποδέκτες των όρων του Μνημονίου. Ομως, σημαντικά τμήματα της κοινωνίας εμφανίζονται οργισμένα και τείνουν να κυριαρχηθούν από διάθεση καταδίκης. Το χειρότερο είναι ότι ανιχνεύονται συνθήκες κοινωνικού μίσους, οι οποίες αν επικρατήσουν θα διαμορφώσουν περιβάλλον τυφλών συγκρούσεων.
Προφανώς, η ηθική και πολιτική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής. Ωστόσο, η διάχυση της ευθύνης σε όλη την κοινωνία αδιακρίτως, η ενοχοποίηση των πάντων από το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, ισομερίζει άδικα τις ευθύνες και αθωώνει τους πράγματι ενόχους. Ως εκ τούτου, για να δεχτεί να υποβληθεί σε νέες θυσίες η κοινωνία, πρέπει ταυτοχρόνως να αποδοθούν ευθύνες, να πεισθεί ο θυσιαζόμενος ότι αποδίδεται δικαιοσύνη, ότι υπάρχει σχέδιο και όραμα ανάδυσης σε μια κοινωνία δικαιότερη, αποτελεσματικότερη, αξιοκρατική. Μπορεί το παρόν πολιτικό σύστημα που παρήγαγε την παρούσα κρίση, να κρίνει τον εαυτό του, να αυτοακυρωθεί, να αυτοτιμωρηθεί, να μεταμορφωθεί; ΟΧΙ.
Kαι η ελπίδα, πού είναι η ελπίδα, πώς μπορεί ένας λαός να ζήσει, έστω την παρακμή του, χωρίς ελπίδα; Oμως, η ελπίδα, φίλε αναγνώστη, δεν σερβίρεται με «ροζ» προοπτικές, δεν μεταγγίζεται με την «αισιοδοξία» της μικρής ελίτ του πλούτου και της διαπλοκής που συνεχίζει να «κυβερνά» τον τόπο. H ελπίδα είναι κάτι εξαιρετικά πολύτιμο και γι’ αυτό δυσχερέστατο, που κερδίζεται ή χάνεται στην πολύ προσωπική αναμέτρηση του ηγέτη στην υπεράσπιση των προβλημάτων του λαού του. Tο ρεαλιστικό προαπαιτούμενο για να τολμήσει ένας ηγέτης τομές και ζωογόνους μεταρρυθμίσεις και όχι ραγιάδικες συμπεριφορές, όταν συμπαρασύρεται στον εγωκεντρικό φόβο του για προσωπική επιβίωση. Δυσκατόρθωτη ωριμότητα, έστω να ξέρει ο άνθρωπος τι μπορεί ρεαλιστικά να ελπίζει.

Πηγή : kathimerini.gr

Περιοδική Συλλογή Ειδήσεων.