Χωρίς κατηγορία

Όλα Ξαναγίνονται

Σχολιάστε

Άρθρο του Άρη Δαβαράκη για το protagon.gr

Από την Κυριακή το βράδυ που δεν είχα ύπνο περιμένοντας πως η Δευτέρα θα μας έφερνε επιτέλους «μια κάποια λύση», να μην κρεμόμαστε πια τόσο πολύ από αυτή την βασανιστική αβεβαιότητα, πέρασαν τρία 24ωρα χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα. Πάνε – έρχονται οι αρχηγοί των τριών κομμάτων τα οποία στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, οι Τροϊκανοί, οι υπουργοί  και οι Γ.Γ, που καλούνται εκτάκτως να δώσουν επιπλέον στοιχεία, έγινε και μια απεργία, λέμε-λέμε-λέμε στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα – κουρκούτι πια το μυαλό μας, έτοιμο να δεχτεί τα πάντα.
Πώς να μην αναρωτηθώ: Τι σόϊ κυβέρνηση ήταν αυτή του ΓΑΠ ο οποίος, πριν εκλεγεί ακόμα, πριν ορκιστεί πρωθυπουργός, είχε ήδη πάει στο ΔΝΤ, εν αγνοία της ΕΕ (που δεν το ήθελε το ΔΝΤ τότε με τίποτα μέσα στα πόδια της) να δώσει Γή και Ύδωρ – για λόγους που ποτέ δεν μάθαμε (σε μια man-to-man συνέντευξη της δικής του σχολής, της Αμερικάνικης, όπου όλα ρωτιούνται) – στους «Φακέλους», στους «Πρωταγωνιστές», σε μια κοινή συνέντευξη τύπου όπου θα μπορούσα και εγώ ακόμα (ναι –και εγώ ακόμα) να τον ρωτήσω να μου λύσει ένα σωρό απορίες που έχουνε στριμωχτεί στον εγκέφαλό μου και, κακά τα ψέματα, με στεναχωρούν και με βαραίνουν.
«Τιτανικός, Τιτανικός, βυθιζόμαστε», είχε εντολή να φωνάζει ο κ. Παπακωνσταντίνου για κάποιο λόγο. Και ας πούμε ότι ήταν έτσι και είχε δίκιο. Χρειαζόμασταν την «βοήθεια των φίλων» μας. Εντάξει. Συμβαίνουν αυτά. Μας την δώσανε λοιπόν –και σε πρώτη φάση μας την δώσανε ανεξέλεγκτα και με προθυμία σχεδόν, ζητώντας απλώς να βάλουμε μια τάξη επιτέλους στα του οίκου μας με αυτά τα λεφτά. Τα πήραμε. Δεν ξέρω τι τα κάναμε –αλλά δεν κάναμε τίποτα. Η πιο αδρανής, μαλθακή, άχρηστη κυβέρνηση της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας – η κυβέρνηση του ΓΑΠ, δυό χρόνια και. Η Μπιρμπίλη στην αρχή και η πράσινη ενέργεια, opengov.gr, αλλάζουμε ή βουλιάζουμε – αλλά μέτρο κανένα, λογαριασμοί μηδέν, διαχείριση ανύπαρκτη. Φούσκες πολλές, ανοησίες, ελαφρότητες, σαχλαμάρες, «Η Δανία του Νότου» και τα λοιπά. Και ταξίδια. Πολλά ταξίδια. Πάρα πολλά ταξίδια.
Και μετά η παραδοχή της αποτυχίας, η ανακοίνωση (ουσιαστικά) της πτώχευσης (από το Καστελλόριζο, μέσω ΑΟΖ), το «δεν μπορώ να κάνω τίποτα» – και άντε πάλι «θέλουμε κι’ άλλα, δεν μας φτάνουν αυτά». Όλη η Ευρώπη άνω-κάτω με την Ελλάδα, όλος ο κόσμος άνω κάτω με την Ελλάδα. Εκεί που λίγο είχαμε φτιάξει την εικόνα μας, πίσω Γιάννη τα καράβια σου, οι Έλληνες, οι τεμπέληδες, οι απατεώνες, οι τζάμπα μάγκες.
Και τραβάει η ιστορία και ξημερώνει 9 Φεβρουαρίου του ’12 τώρα που γράφω και λύσεις, πολύ απλά, δεν υπάρχουν. Η υπογράφουμε και ζούμε μια δεκαετία (χοντρά-χοντρά) τεραστίων στερήσεων και αναπροσαρμογών που θα πονέσουν όσο δεν έχουμε ακόμα καν διανοηθεί, ή δεν υπογράφουμε για να  ζήσουμε πια  «με ότι έχουμε», ότι παράγουμε και όσα λεφτά τυπώσουμε – όπως όταν πηγαίναμε στην Τουρκία το 1990 και αγοράζαμε ένα πακέτο τσιγάρα πέντε εκατομμύρια λίρες. Και δουλειά γιοκ. Ποιος να επενδύσει; Γιατί να επενδύσει; Κάποια έσοδα από τον τουρισμό μας θα τα έχουμε – θα είναι και πιο φτηνός με τη δραχμή του ομορφάντρα (πάει αυτό, «έγραψε»). Δεν το θέλουμε αυτό –κανείς λογικός άνθρωπος δεν το θέλει. Θα διαλυθούν τα πάντα. Η εγκληματικότητα θα μας ρημάξει –και με τι λεφτά θα πληρώνεται η αστυνομία, ο στρατός, οι λιμενοφύλακες –τα παιδιά μας που θα τους ζητάμε να τα βάζουν κάθε μέρα με οργανωμένες συμμορίες που θα αλωνίζουν παντού;
Ας τελειώνουν επιτέλους αυτές οι διαπραγματεύσεις, ας εγκατασταθεί και ένας επίσημος επίτροπος – θα μας βοηθήσει πολύ να ξεμπερδεύουμε μια ώρα αρχύτερα. Τι συζητάμε; Τι διαπραγματευόμαστε; Δεν έχουμε κανένα χαρτί στο χέρι μας για να διαπραγματευτούμε οτιδήποτε. Ας υπογράψουμε επιτέλους και ας πάμε για εκλογές.
Σ’ αυτές τις εκλογές, όσο ύπουλος κι’ αν είναι ο εκλογικός νόμος των Πασοκονουδού, θα απολύσουμε το 70% (υπολογίζω εγώ προχείρως) του «πολιτικού μας προσωπικού». Τελειώσαμε με αυτούς, να πάνε σπίτια τους –και αν πρέπει να πάνε και φυλακή –όποιοι πρέπει. (Δεν είναι τίποτα. Αντέχεται. Έχω πάει). Και αν θα μείνει και το 30% , θάναι από τα Επικρατείας και από κάποιες εξαιρέσεις εντίμων και εργατικών πολιτικών –που επιβεβαιώνουν απλά τον κανόνα της υπερκομματικής μίζερης ανεπάρκειάς, της ανικανότητας τους, της αναισθησίας και των εγκληματικών τους προθέσεων και πράξεων.
Ας τελειώνουμε όμως. Να υπογράψουμε. Να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια, έστω και με σκυμμένο το κεφάλι όσο χρειαστεί για να ανακάμψουμε. Να κάνουμε εκλογές και να βάλουμε στόχους. Να σηκώσουμε τα μανίκια και να ξαναδουλέψουμε όπως ξέρουμε να δουλεύουμε – όταν δεν δουλεύουμε τους «κουτόφραγκους». Να φύγει το Πασοκονουδού μακριά από μας, όσο πιο μακριά γίνεται –να συρρικνωθεί στο ρεαλιστικά ελάχιστο εφικτό. Και να ορκιστεί μια κυβέρνηση φτιαγμένη από τους νεοεκλεγμένους «άλλους» –πολυκομματική, με πρωθυπουργό τον ικανότερο να επικοινωνήσει σε όλους τους Έλληνες πως, στ’ αλήθεια τώρα πια, χτίζουμε μια Νέα Ελλάδα. Όχι τις παπαριές του ΓΑΠ. Αλήθειες, κανονικές. Πρακτικά πράγματα. Ενέργεια, αιολική, ηλιακή, εκμετάλλευση (μάλλον συν-εκμετάλλευση)  των φυσικών μας υποθαλασσίων «οικοπέδων». (Πώς η Κύπρος συνεργάζεται στο τρυπάνι με ΗΠΑ, Ισραήλ και Ρωσία); Επιστροφή στην σύγχρονη αγροτική ζωή, αλλιώς πια, με χαρά και δημιουργικότητα που θα πιάνει κόκκινο. Και τουρισμό –τον πρώτο στον κόσμο σε καλές τιμές (όχι «φτηνές», καλές λέω)  και υψηλότατη ποιότητα – value for money.
Θέλουμε και μπορούμε και θα φτιάξουμε μια Ελλάδα για την οποία τα παιδιά μας και τα τρισέγγονά μας θα είναι πάρα πολύ υπερήφανα. Φτάνει να γλυτώσουμε απ’ αυτό το πολιτικό προσωπικό που είναι για τον Καιάδα.
Να υπογράψουμε – ό,τι θέλουν. Να κάνουμε εκλογές και να βάλουμε μπρός. Άλλη λύση δεν υπάρχει.
Χωρίς Πασοκονουδού και χωρίς παλαιολιθικά μορφώματα σαν το ΚΚΕ – που δεν έχει να προτείνει τίποτα και περιμένει ακόμα να κάνουμε επανάσταση να φτιάξουμε σοβιέτ. Και χωρίς άλλους πολλούς. Τους ξέρετε – δεν θα τους ονοματίσω. Να φύγουν. Ξεφορτώματα. Μακριά – σε μαγικά νησιά, όπου θέλουν.
Υ Γ 1: Και μη μου πείτε «οι Γερμανοί είναι κι’ αυτοί απατεώνες γιατί μας πουλούσαν όπλα άχρηστα και πανάκριβα». Ποιος τα παρέλαβε; Ποιανού η υπογραφή είναι από κάτω;
Y Γ  2:Το κείμενο γράφτηκε περασμένες δύο. Δεν θα άλλαζα τίποτα. Μόνο “καλή δύναμη ” να ευχηθώ.

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Αλίμονο στους νέους

Σχολιάστε

Άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη για το protagon.gr

Υπάρχουν μερικά εκατομμύρια συμπατριωτών μας που ουδόλως συγκινήθηκαν από τις νυχτερινές μανούβρες, τις φορτισμένες δηλώσεις και τις πατριωτικές φούσκες. Δεν συγκινήθηκαν διότι, απλώς, είχαν βυθιστεί στον ύπνο που τραβάτε και εσείς κάθε βράδυ πάνω από τα μάτια σας. Το μαξιλάρι πήρε το σχήμα της αγωνίας τους και το πρωί ήταν ποτισμένο από αριθμούς και άγχη.
Οι άνθρωποι αυτοί ξύπνησαν σε μία καινούργια χώρα. Βγήκαν από το σπίτι κοιτώντας με φόβο το γραμματοκιβώτιο, ζέσταναν τα χέρια με την ανάσα τους, κάποιοι γλίστρησαν στην παγωνιά και αρκετοί ξεκίνησαν με το βλέμμα πιο κάτω και από τις σόλες των παπουτσιών τους. Αυτοί είστε εσείς ή ο διπλανός σας. Είναι ο μέσος Έλληνας. Το πιθανότερο είναι να μην έχει και σπουδαία πληροφόρηση για όσα έγιναν τη νύχτα. Κακώς! Διότι έτσι δεν εκτίμησαν την ευρηματικότητα των τριών πολιτικών αρχηγών που, ενώ συναίνεσαν αμέσως στη μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22%, έσκυψαν πάνω από τον πόνο του συνταξιούχου. «Να λιγοστέψουμε τον πόνο» είπε ο Σαμαράς. Ο Καρατζαφέρης κάτι πήγε να πει με στίχους του Καβάφη. Ο ΓΑΠ έπρεπε να απαντήσει με στίχους του Γιάννη Πλούταρχου.
Αν δεν είσαι Έλληνας, το απολαμβάνεις. Οι αρχηγοί μας συμφώνησαν εύκολα να ανεβάσουν τις εργασιακές σχέσεις σε ρωμαϊκή γαλέρα. Αποδέχθηκαν χωρίς ιδιαίτερη διαπραγμάτευση βασικό μισθό που δείχνει ενδιαφέρων μόνο αν τον πάρεις σε κέρματα. Έστειλαν 15.000 πρώην ψηφοφόρους τους στην ανεργία. Συνυπέγραψαν τη μείωση των κοινωνικών δαπανών. Όμως η εμπλοκή παρουσιάστηκε στις συντάξεις. Όλα και όλα, στην Ελλάδα ο συνταξιούχος είναι βαρόμετρο πολιτικής ευαισθησίας. Είναι άλλο να αρχίζεις τη ζωή σου με 300 ευρώ και άλλο να την τελειώνεις με χαμηλή επικουρική σύνταξη. Ούτως ή άλλως, αν, ως νέος, καταφέρεις να βρεις δουλειά, η ευτυχής συγκυρία αναπληρώνει το χαμένο εισόδημα. Αν, όμως, ως συνταξιούχος υποστείς μείωση της σύνταξης, τότε κάποιοι στα ραδιόφωνα θα καθαρίζουν λαρύγγι πριν πιάσουν μικρόφωνο.
Το πολιτικό σύστημα που αναδείξαμε και ανεχθήκαμε οδήγησε τη χώρα σε αυτή τη μέρα. Και το μόνο που είχε να δείξει στην οριακή, υποτίθεται, διαπραγμάτευση ήταν προσχηματικές αντιρρήσεις. Όντως, τα βλέπει η μέρα και γελάει.   

Πηγή : protagon.gr
Χωρίς κατηγορία

Εθνική προδοσία

Σχολιάστε

Άρθρο Του Νικου Xρυσολωρα για την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”
«Προπαγάνδα», σύμφωνα με τα λεξικά, είναι η επιλεκτική μετάδοση πληροφοριών –ενίοτε εσφαλμένων– στο πλαίσιο οργανωμένης επιχείρησης χειραγώγησης της κοινής γνώμης προς ίδιον όφελος. Η προπαγάνδα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική, στη δημοσιογραφία, στον δημόσιο διάλογο. Αυτό που είναι πρωτοφανές είναι το περιεχόμενο, η στόχευση και η ένταση της προπαγανδιστικής επιχείρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας.
Οι πρωτεργάτες και ενορχηστρωτές της εν λόγω επιχείρησης γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο μοναδικός λόγος χάρη στον οποίο μπορούμε ακόμη να βγάζουμε χρήματα από τα ΑΤΜ και τους –έστω συρρικνωμένους– τραπεζικούς λογαριασμούς μας είναι η στήριξη που παρέχει στις τράπεζές μας το Ευρωσύστημα. Ξέρουν επίσης ότι η άτακτη χρεοκοπία ισοδυναμεί με εκπαραθύρωση από το ευρώ και –στη συνέχεια– έξοδο από την Ε.Ε. Επομένως συνειδητοποιούν τις διπλωματικές, πολιτικές και αμυντικές συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Καταλαβαίνουν ότι η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα χωρίς καμία ανταλλακτική αξία θα δημιουργήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες στις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων, πετρελαίου και φυσικού αερίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική ειρήνη και τη δημοκρατία. Ξέρουν ότι η Ελλάδα έχει ακόμη πρωτογενές έλλειμμα, άρα ακόμη και αν δεν πλήρωνε ούτε ευρώ σε τόκους από αύριο, πάλι «μέσα» θα έμπαινε. Γνωρίζουν ακόμη πως το ελληνικό κράτος συνεχίζει να λειτουργεί, να έχει καύσιμα για τα μαχητικά και τα πυροσβεστικά του, ρεύμα για τα σχολεία του και γάζες για τους ασθενείς του, χάρη στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Τους Ευρωπαίους φορολογούμενους –οικοδόμους, δασκάλους, αγρότες, ή υπαλλήλους– τους οποίους προτείνουν χωρίς αιδώ να φεσώσουμε, βάζοντάς τους στην ίδια μοίρα με τους κερδοσκόπους και τους ιδιώτες πιστωτές μας. Τέλος, γνωρίζουν ότι, όπως σε κάθε ναυάγιο, έτσι και στη χρεοκοπία, αυτοί που επιβιώνουν είναι οι επιβάτες της πρώτης θέσης.
Τα ξέρουν όλα αυτά, λοιπόν. Δεν μπορεί να μην τα ξέρουν. Είναι άνθρωποι με μεταπτυχιακά και διδακτορικά ή άνθρωποι που τέλος πάντων γνωρίζουν απλή αριθμητική. Κι όμως, τα αποκρύπτουν με τον πλέον δόλιο τρόπο. Στην καλύτερη περίπτωση ψιθυρίζουν κάτι αοριστολογίες του τύπου «ε, δεν λέμε και ότι θα ήταν εύκολη επιλογή η χρεοκοπία», χωρίς όμως να υπεισέρχονται στις εφιαλτικές λεπτομέρειες. Και το κάνουν φυσικά σκόπιμα. Οπως σκόπιμα δυναμιτίζουν το κλίμα, αναφέρονται σε φανταστικές συνωμοσίες, υποδύονται τα παλικάρια της φακής απέναντι στους εταίρους μας, παραπλανούν και υπόσχονται ανύπαρκτους παραδείσους, με Χιλιαστικές ανοησίες για ξανθά ή μελαψά γένη που θα μας σώσουν.
Το δηλητήριό τους έχει ποτίσει την κοινωνία μας. Το ακούς να ρέει στο ταξί, στο λεωφορείο, στις συζητήσεις του καφενείου, στα κανάλια, στα ραδιόφωνα, στις εφημερίδες, στη Βουλή: οι ίδιοι που υπόσχονταν παλιότερα ότι μπορούμε να δανειζόμαστε εσαεί χωρίς να πληρώσουμε ποτέ, τώρα υπόσχονται ότι όλα θα λυθούν με ένα άλμα στο κενό. Οι ευκολόπιστοι τσιμπάνε μαζικά, αλλά «έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης»…
Ποιος είναι, όμως, ο στόχος των προπαγανδιστών; Ορισμένοι εξ αυτών θέλουν να επωμιστούν άλλοι το βάρος της προσαρμογής και εκείνοι να αποκομίσουν οφέλη, έχοντας διαχωρίσει τη θέση τους. Αλλοι να πάνε στον πόλεμο δηλαδή και άλλοι να μαζέψουν τα παράσημα.
Μερικοί καίγονται να διατηρήσουν τα προνόμια των πελατειακών τους δικτύων, έστω και με δραχμές. Διότι σε ένα περιβάλλον δημοσιονομικής πειθαρχίας, θα τους είναι δύσκολο να διορίζουν τους ψηφοφόρους τους και να βολεύουν «τα δικά τους παιδιά». Κανείς τότε δεν θα τους δίνει σημασία, μόνοι θα πίνουν τον εσπρέσο στην πλατεία, σπάνια θα χτυπάει το τηλέφωνο για παρακαλετά. Σε μία πραγματικά Ευρωπαϊκή Ελλάδα, τέτοιοι καταχραστές δεν θα έχουν άλλη θέση εκτός από το περιθώριο. Προκειμένου λοιπόν να μη βγάλουν το δάχτυλο από το μέλι της εξουσίας, υποκρίνονται ότι «προσπάθησαν αλλά δεν γίνεται τίποτα», ενώ η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε μέχρι σήμερα στην Ευρωζώνη όχι χάρη σε αυτούς, αλλά παρά τις προσπάθειές τους.
Τέλος, οι πλέον αχρείοι πρακτορεύονται τα συμφέροντα των αφεντικών τους που έχουν βγάλει περιουσίες στο εξωτερικό και θέλουν να αγοράσουν στη συνέχεια την Ελλάδα με ψίχουλα. Για να επιτύχουν τον απαίσιο στόχο τους, δεν διστάζουν να βάλουν το κεφάλι όλων των υπολοίπων στη λαιμητόμο. Παρουσιάζουν την ύφεση ως την απόλυτη καταστροφή και μας βομβαρδίζουν με περισπούδαστες αναλύσεις, την ώρα που με τις θέσεις τους μας σπρώχνουν στον εμφύλιο πόλεμο και την εξαθλίωση.
Με τι άλλο ισοδυναμούν τα παραπάνω, εκτός από εθνική προδοσία;
Η φοβερή αυτή κατηγορία, η πιο βαριά κουβέντα που μπορεί να εκστομίσει κανείς, δεν αφορά φυσικά τα θύματα της πλάνης και της προπαγάνδας ή τους ολιγόνοες που δεν καταλαβαίνουν. Δεν αφορά καν τις συντεχνίες που προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τον μπαξέ τους και δεν παίρνουν χαμπάρι ότι καίγεται το σπίτι τους. Αφορά εκείνους μόνον οι οποίοι γνωρίζουν ότι κινδυνεύουμε με καταστροφή και επενδύουν σε αυτήν εν γνώσει τους. Και τολμούν να μιλούν για πατρίδα, την ώρα που παίζουν την Ελλάδα στα ζάρια.
Πηγή : kathimerini.gr
Χωρίς κατηγορία

Πολιτικοί της δραχμής

Σχολιάστε

Άρθρο του Αλέξη Παπαχελά για την kathimerini.gr

Μήπως βλέπετε εσείς κανέναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή κανέναν Κωνσταντίνο Καραμανλή κάπου και μου διαφεύγει εμένα; Μήπως έχετε δει κανέναν πολιτικό ηγέτη, ο οποίος λέει την αλήθεια στον λαό και μετά αφού κάνει τη δουλειά που πρέπει να γίνει, εξηγείται καθαρά και τίμια και με τους εταίρους μας; Οχι βέβαια. Οι πολιτικοί μας ηγέτες κάνουν το ανάποδο. Νομίζουν ότι κοροϊδεύουν τον λαό ρίχνοντας συνεχώς την ευθύνη σε κάποιον άλλον, στην τρόικα ή στην κ. Μέρκελ, για αποφάσεις που ξέρουν ότι θα έπρεπε να πάρουν ακόμη και αν δεν χρωστούσαμε δεκάρα σε κανέναν. Δεν αντιλαμβάνονται πόσο αστείοι μοιάζουν όταν πουλάνε «μαγκιά» σε ένα λαό που ξέρει τελικά τι του γίνεται και που μέσα του παλεύει συνεχώς το πάθος της πληγωμένης υπερηφάνειας με την ανάγκη εθνικής και προσωπικής επιβίωσης; Δεν καταλαβαίνουν πόσο γυμνοί, ερασιτέχνες και αναξιόπιστοι φαίνονται σε εκείνους οι οποίοι, καλώς ή κακώς, σχεδιάζουν να μας εμπιστευθούν και να μας δανείσουν;
Μπα δεν νομίζω ότι καταλαβαίνουν τίποτα από όλα αυτά. Γι’ αυτό έχουμε γίνει «ρόμπα» ως χώρα στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Και γι’ αυτό ο κόσμος στην απελπισία του στρέφεται στην Αριστερά και στην αποχή.

Οι έξω δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς μας, αλλά ούτε και οι μέσα… Οι έξω λένε «καλά σε αυτούς θα δώσουμε τα λεφτά;» Και οι μέσα φωνάζουν «ωραία, να κάνουμε θυσίες και μετά; Μπορούμε να εμπιστευθούμε αυτούς τους πολιτικούς ότι θα μας περάσουν απέναντι;».
Κάθε ώρα που περνάει οι πολιτικοί μας κάνουν δυστυχώς ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν το πολιτικό σύστημα. Δεν αντέχονται όταν τσακώνονται στα ηλίθια τηλεπαράθυρα ούτε όταν παίρνουν το θλιμμένο ύφος για να δείξουν ότι πονάνε για τα μέτρα που θα ψηφίσουν. Υπονομεύουν με κάθε τρόπο τη «λύση Παπαδήμου», γιατί τους φαίνεται αδιανόητο να παραδώσουν την εξουσία σε κάποιον που δεν ανήκει στην κάστα τους.

Για να σωθεί αυτή η χώρα χρειάζονται δύο βασικά πράγματα: πολιτικοί με ανάστημα που θα λένε αλήθειες, όσο και αν πονάνε, και μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και ανόρθωσης.
Προς το παρόν έχουμε πολιτικούς της… δραχμής που θέλουν να μας κρατήσουν στο ευρώ και μια κυβέρνηση που έχει γίνει αντικείμενο συστηματικής υπονόμευσης από τα κόμματα που τη στηρίζουν.

Πηγή : kathimerini.gr 

Περιοδική Συλλογή Ειδήσεων.